Η ΕΞ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ ΣΥΜΠΤΩΣΗ

Το μέγα κίνημα τής κατάργησης των πατρίδων, των εθνικών συνόρων, και των πολιτιστικών ιδιαιτεροτήτων, όπως στην αρχή τού προηγούμενου αιώνα το οραματίστηκε ο μαρξιστικός διεθνισμός, μετατρέπoντας πρώτα τον άνθρωπο, από πρόσωπο σε πλήθος, (ειδικότερα σε πλήθος προλετάριων) και καλώντας τους ακολούθως να ενωθούν σε μάζα (προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!), κατέρρευσε θεαματικά στο τέλος τού ίδιου αιώνα. Και είναι σημαντικό ότι κατέρρευσε από την αντίσταση εκείνων των πατρίδων, εκείνων των εθνικών συνόρων και εκείνων των πολιτιστικών ιδιαιτεροτήτων.

Και το κίνημα κατέρρευσε μεν, το όραμα όμως, ως άλλος σκυταλοδρόμος, ανέλαβε, στο τέλος τού ίδιου αιώνα, να το κάνει πραγματικότητα ο, κατά τα άλλα, θανάσιμος αντίπαλος τού μαρξισμού, ο καπιταλισμός τής καλούμενης ελεύθερης οικονομίας. Μόνο που το όραμα δεν λέγεται πια μαρξιστικός, αλλά οικονομικός διεθνισμός. Με τη διαφορά απλώς ότι αυτός μετέτρεψε το πρόσωπο όχι πια σε πλήθος, αλλά σε άτομο, και την κοινωνία (των προσώπων) σε άθροισμα απόξενων ατόμων, συνάμα επινοώντας για συγκάλυψη του δόλου, και την έννοια των δικαιωμάτων του ατόμου, εν ονόματι τού οποίου το μετέτρεψε και πάλι σε, πολτώδη μάλιστα, μάζα. Και στη συνέχεια, όλες τις πιο πάνω αντιστάσεις των πατρίδων, των εθνικών συνόρων, και των πολιτιστικών ιδιαιτεροτήτων, ιδίως εκείνες, αυτός τις εσάρωσε, υπό τις πρόθυμες μάλιστα επευφημίες των ανύποπτων, και ανεπίγνώστως σαρωννομένων, εθελόδουλων «νεόπλουτων» τής αποχαυνωτικής ευμάρειας.

Ιδού λοιπόν ότι, μέσα στον ίδιο εκείνον παράδοξο αιώνα, έφτασε ο «σύγχρονος» πολιτισμός, δι’ άλλης απλώς οδού, (όχι από την στενή ατραπό τού Μαρξ παρά από την ευρεία λεωφόρo τής παγκοσμιοποιημένης οικονομίας), στον ολοκληρωτικό διεθνισμό. Περίεργη βεβαίως, αλλά όχι ανερμήνευτη, εξ αντιθέτων σύμmωση, τής άκρας αριστεράς, για να χρησιμοποιήσομε τρέχουσες ορολογίες, με την άκρα δεξιά στον ίδιο στόχο.

Πειραματόζωο για την επαλήθευση τού Kαινοφανoύς αυτού διεθνισμού, στα σκοτεινά εργαστήρια του επελέγη να αποτελέσει η Κύπρος. Έτσι ερμηνεύεται και το θράσος τους, να παρουσιάσουν, με σχεδόν θηριώδη ηρεμία, και να θέσουν ενώπιον τού λαού της ως σωτηρία του, την πλεκτάνη του κυρίου Ανάν. Διότι στους νοσηρούς εγκεφαλoυς τους, οι εξ Αμερικής αρματηλάτες τής καλπάζουσας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, βραχυχρόνιος μόνο στόχος υπήρξε, να ικανοποιηθούν με την πλεκτάνη εκείνη οι ακόρεστες ορέξεις τής Τουρκίας. Μακροχρόνιος, και βεβαίως μεγαλόπvooς στόχος τού δοκιμαστικού σωλήνα τους, ήταν (και εξακολουθεί να είναι) η παραγωγή στην Κύπρο ενός νέου ανθρωπολογικού τύπου, ο οποίος είναι το μέγα όραμα και ο απώτερος στόχος εκείνου τού ολοκληρωτικού διεθνισμού.

Πρόκειται βέβαια για τον ανθρωπολογικό εκείνο τύπο που θα προκύψει, όταν, ενώπιον τού φάσματoς είτε τής εθνικής καταστροφής του, είτε τού αναγκαστικού εκπατρισμού του, ένας λαός θα εξαναγκαστεί, αντί τής εθνικής του ιδιαιτερότητας, να επιλέξει ως ιδεολογία του πλέον, την πολτό παράγουσα λεφόρo τής απαστράπτουσας μεν, αποχαυνωτικής όμως οικονομικής ευμάρειας. Εκείνην που ευαγγελίζεται η παγκοσμιοποιημένη οικονομία τού ολοκληρωτικού διεθνισμού. Διότι φυσικά ουδείς άλλος τρόπος εκτός απ’ αυτή την εκδοχή υπάρχει, ώστε να λειτουργήσει ποτέ η συνταγματική μασκαράτα τού κυρίου Ανάν.

Υπό το φως λοιπόν αυτής τής σύγχρονης κυρίαρχης ιδεολογίας τού ολοκληρωτικού διεθνισμού, δεν είναι καν παραδοξότητα, το θράσος με το οποίο οι κομπάζοντες αρχηγέτες τού οικονομικού διεθνισμού πεισματικά διακηρύσσουν ακόμα, ότι θεωρούν περίπου ευεργέτημα για την Κύπρο το σχέδιο Ανάν. Και ούτε είναι βέβαια δυστυχώς παράδοξο, έστω κι αν είναι θλιβερό, που και στην ίδια την Κύπρο, οι εναπoμένovτες lδεολόγοι τού μαρξιστικού διεθνισμού, και οι μονίμως αντίθετοί τους ιδεολόγο ι τού καπιταλιστικού οικονομικού διεθνισμού, δεν έχουν καμιάν αναστολή να ευαγγελίζονται επίσης τις αρετές τού εκτρώματος Ανάν. Είναι εντελώς φυσικό! Δεδομένου ότι, έστω και εξ αντιθέτων άκρων, και δι’ αντιθέτων μεθόδων επιβολής, (είτε δια της μάζας είτε δια του πολτού), συμπίπτουν αμφότερoι στην ίδια ιδεολογία τού ολοκληρωτικού διεθνισμού…

Χάρης Φεραίος Διδάκτωρ ΕΜΠ

19/6/05

Advertisements

Χάσμα μέγα!

Ένα τουλάχιστο γεγονός αναδεικνύει αναμφισβήτητο η σχετικώς πρόσφατη ιστορία αυτού τού τόπου: Την αβυσσαλέα διάσταση, ως χάσμα μέγα, που υπάρχει ανάμεσα στην πολιτική μας διανόηση, και σ’ αυτό που χαρακτηρίζει ως ιδιομορφία τη φύση τού λαού αυτού, τού οποίου εκείνη ποιείται την πολιτική του ηγεσία. Όντως, το μόνο βέβαιο που διδάσκει η εν λόγω ιστορία, είναι το γεγονός ότι ουδέποτε η πολιτική ηγεσία τού τόπου αναγνώρισε, δεν υποπτεύθηκε καν, την εσώτερη φύση αυτού τού λαού. Κυρίως δεν υποπτεύθηκε τα απρόβλεmα και, όπως αποδείχτηκε, απρόσμενα αποθέματα προγονικού φυλετικού σφρίγους που κρύβει, ως απόκρυφες παρακαταθήκες του, ο λαός αυτού τού τόπου. Δύο γεγονότα τής πρόσφατης ιστορίας του πιστοποιούν με τρόπο θεαματικό το γεγονός.

Το ένα γεγονός είναι η παρουσία τού λαού στον μεγάλο αγώνα τού 55. Και ας τονιστεί εκ προοιμίου ότι ο γράφων δεν αναφέρεται απλώς στον ενωτικό αγώνα εκείνης τής εποχής γενικά. Αναφέρεται ειδικά, ειδικότατα, στον ένοπλο αγώνα τού 55. Ανήκε στις πάγκοινως αποδεχτές βεβαιότητες ότι «πράος» ο λαός τής Κύπρου, λόγω χαρακτήρος, αλλά και ήδη ναρκωμένος από τους αιώνες τής δουλείας, λογικώς θα ήταν αδύνατο, πέρα από τις έστω βίαιες διαδηλώσεις, να διαθέτει το σφρίγος, για να αντέξει και το γιγάντιο, το ολοκληρωτικό φορτίο ενός ένοπλου αγώνα. Από την πάγκοινη εκείνη βεβαιότητα δεν απείχε και πολύ, ακόμα και η ίδια η πολιτική μας ηγεσία, τόσο η δεξιά όσο και η αριστερά. Γι’ αυτό και η μεν ηγεσία τής αριστεράς εχλεύασε στη γένεσή του εκείνο τον ένοπλο αγώνα, και τον εμυκτήρισε αναίσχυντα. Η δε ηγεσία τής δεξιάς, η οδηγήσασα εκ πρώτης όψεως τον λαό σ’ εκείνο τον αγώνα, ανίκανη εν τούτοις να αποβάλει ως το τέλος της, και να απαλλαγεί από το σύνδρομο εκείνης της «βεβαιότητας», απέτυχε να εκμεταλλευτεί το μέγα όπλο με το οποίο, αιφνιδιάζοντάς την, την είχε οπλίσει εκείνος ο ένοπλος αγώνας. Γι’ αυτό και απέτυχε φυσικά να δώσει στον λαό καρπό αντάξιο εκείνου τού «απρόσμενου» σθένους του. Απρόσμενου βεβαίως για την προοπάρχουσα (αλλά πανηγυρικώς χρεοκοπημένη) εκείνη «βεβαιότητα».

Το δεύτερο γεγονός επεσυνέβη στις 24 Απριλίου τού περασμένου χρόνου. Και πάλι, αποξενωμένη η πολιτική μας ηγεσία, αποδείχτηκε ανίκανη να υποπτευθεi ποια αποθέματα σφρίγους μπορούσε να κρύβει ακόμα ο λαός αυτός. Είτε διότι εθεώρησε πως, όποιο απόθεμα σφρίγους τού είχε απομείνει, το απέβαλε ο λαός ως κύκνειο άσμα το 55, είτε διότι επίστεψε ότι η πολτοποιός (η ουδέν άλλο από κρανίου τόπον παράγουσα) δράση της στα τελευταία τριάντα χρόνια, που ακολούθησε φυσικά την αριστοτεχνική αλλοτρίωση των δεκατεσσάρων που προηγήθηκαν, θα είχε ήδη ως καρπό της ένα εντελώς απονευρωμένο λαό, πίστεψε ότι ήταν πια αδύνατη οποιαδήποτε αντίδρασή του στην καταχθόνια πλεκτάνη, η οποία παραπλανητικά ονομάστηκε «σχέδιο Ανάν». Αλλά τώρα οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Η μεν ηγεσία τής αριστεράς, παρά τη γλοιώδη αρχική προτροπή της υπέρ τής πλεκτάνης τού κυρίου Ανάν, έγκαιρα διαισθάνθηκε το βάραθρο στο οποίο την οδηγούσε αυτή η στάση της, και ανακρούοντας πρύμνα, άρχισε να ψελλίζει τα, έστω γελοία, περί «τού ΟΧΙ που θα τσιμεντώσει το ΝΑΙ»! Ενώ η θλιβερή ηγεσία τής δεξιάς, ανάλαβε αυτή τώρα το ρόλο να χλευάζει και να μυκτηρίζει, με ένα μάλιστα φρενιτιώδες πείσμα, το πνευματικό σφρίγος τού λαού. Αλλά εκείνος, και ιδίως εντυπωσιακά, στις 24 Απριλίου τού περασμένου χρόνου, τουλάχιστον αποδείχτηκε κατά παρασάγγας ανώτερός της.

Είτε τότε, είτε τώρα, η αποξενωμένη πολιτική ηγεσία τού λαού, δεν μπόρεσε να κατανοήσει τα αποθέματα τής λαϊκής ΨΥχής. Είτε τότε, είτε τώρα, η αβυσσαλέα διάσταση πολιτικής ηγεσίας και λαού, είναι γεγονός. Ίσως το μόνο γεγονός.

Χάρης Φεραίος
Διδάκωρ ΕΜΠ
5/6/2005