ΜΝΗΜΗ ΕΛΔΥΚ 1974

Ε κείνο τον τραγικό Ιούλιο του ’74, που η αγαπημένη θάλασσα της Κερύνειας ξέρασε φωτιά και θάνατο, η μαχόμενη ελληνική ψυχή έδωσε ματωμένα δείγματα αλκής και ανδρείας, υπερασπιζόμενη την πατρώα γη.

Έ λληνες από την Αλεξανδρούπολη μέχρι τη Λεμεσό προσέφεραν αφειδώλευτα το αίμα της καρδιάς τους, κοινή σπονδή, στην ιερή υπόθεση της ελευθερίας της Κύπρου.

Τ ι κι εάν το σίδερο λύγισε τελικά την ψυχή, η θυσία τους σε πείσμα των καιρών παραμένει για πάντα κληροδότημα της εθνικής μνήμης.

Η ΕΛΔΥΚ, ένοπλη παρουσία του Έθνους στο μαρτυρικό νησί, αποδύθηκε εκείνες τις μέρες σε έναν επικό αγώνα, που οι στάχτες της εθνικής τραγωδίας δεν αποκάλυψαν σε όλο του το μεγαλείο.

Τ α κείμενα και οι αναφορές της εποχής, παρόλη την αυστηρή λιτότητά τους, αποτυπώνουν με ενάργεια την ευψυχία και την αυταπάρνηση των ελλήνων μαχητών. Αποσπούμε ένα χαρακτηριστικό δείγμα:

« Από της ενάρξεως των πολεμικών επιχειρήσεων της 14 ης Αυγούστου 1974 μέχρι και της 16 ης Αυγούστου 1974, το στρατόπεδον της ΕΛΔΥΚ εβάλετο καταιγιστικώς υπό των πυρών της Τουρκικής αεροπορίας, πυροβολικού και πάσης φύσεως όπλων. Ο εχθρός υποστηριζόμενος υπό καταθλιπτικού όγκου πυρός επετέθη δι’ αρμάτων μάχης και πεζικού μετά μεγίστης σφοδρότητος.

Αποκρουσθεισών όλων των πρωινών επιθέσεων της 16-08-1974, υπό των ηρωικώς αμυνομένων τμημάτων της ΕΛΔΥΚ, εξαπελύθη νέα εχθρική επίθεσις περί την 11.00′ της ίδίας ημέρας. Τα εχθρικά άρματα επλησίασαν τας θέσεις μάχης των ανδρών της Διμοιρίας Διοικήσεως εις απόστασιν 50 μέτρων .

Οι άνδρες της Διμοιρίας εζήτησαν από τον επικεφαλής Λοχαγόν Σταυριανάκον Σωτήριον να συμπτυχθούν, αλλά ο τελευταίος αψηφών τον κίνδυνον, παρετήρει εκ του ορύγματός του τας εχθρικάς κινήσεις και προέτρεψε τους οπλίτες της Διμοιρίας του να συνεχίσουν αμυνόμενοι. Εχθρικόν όμως άρμα δια βολής πυροβόλου, αφήκεν άπνουν τον Λοχαγόν Σταυριανάκο Σωτήριον ».

Π ως μπορεί να ξεχάσει κανείς αυτόν τον ήρωα Λάκωνα Αξιωματικό, που με τη θυσία του δίδαξε τη σύγχρονη εκδοχή του «μολών λαβέ»;

Π ως μπορεί να ξεχάσει κανείς τον Υπολοχαγό Τσιώνο, ηρωικό νεκρό της θυελλώδους προελάσεως στο Κιόνελι;

Π ως μπορεί να ξεχάσει κανείς το Λοχαγό Σταμπουλή, τους Αρχιλοχίες Κόκκα και Μπινάκη που έπεσαν στο Γερόλακκο «ποτέ από το χρέος μη κινούντες»;

Π ως μπορεί να ξεχάσει κανείς όλους εκείνους τους αφανείς Υπαξιωματικούς και Οπλίτες της ΕΛΔΥΚ, που είτε παρέμειναν έκτοτε ακοίμητοι φύλακες αυτής της γης είτε πορεύθηκαν την οδό του μαρτυρίου όντες επί 33 έτη αγνοούμενοι;

Σ ήμερα η ΕΛΔΥΚ, ανάδοχος μιας τόσο βαριάς κληρονομιάς, σφυρηλατεί αδελφικούς δεσμούς με τον Κυπριακό ελληνισμό, και παραμένει δύναμη ελευθερίας, εγγυήτρια της ασφάλειας και της άμυνας της Κύπρου, όσο ο Αττίλας κατέχει τη γη μας.

Η θυσία των παλικαριών της ΕΛΔΥΚ του 1974 αποτελεί το φωτεινό οδοδείκτη στο δρόμο προς τις ακτές της Κερύνειας, στο δρόμο προς την κρυστάλλινη και ανόθευτη λευτεριά.

Αθήνα, 3 Ιουλίου 2007

Δημήτριος Τζάφας

Advertisements