«Τα αφελληνιστικά ιδεολογήματα του προτεινόμενου σχεδίου Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης»

Ομιλία Ανδρέα Μακρίδη για την ημερίδα της Νεολαίας του ΕΥΡΩΚΟ
Δημοσιογραφική Εστία – Λευκωσία 22-9-2007

Εξ αρχής να δηλώσω ότι τόσο εγώ προσωπικά όσο και η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων (Ε.Μ.Ε.Θ.) είμαστε σταθερά προσηλωμένοι προς κάθε εκσυγχρονιστική αλλαγή και κάθε βελτιωτική μεταρρύθμιση, πολιτική, κοινωνική, εκπαιδευτική ή άλλη. Ο όρος «μεταρρύθμιση» εμπεριέχει αφ’ εαυτού την σημασία της θετικής μεταβολής και της προς το καλύτερο αναμόρφωση και αναδιοργάνωσης ενός τομέα των ανθρώπινων εκδηλώσεων.

Η παρούσα περίπτωση της συζητούμενης Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης δυστυχώς δεν περιορίζεται – όσο αφορά στο σχέδιο των σοφών – στις εκπαιδευτικές μεταβολές και ρυθμίσεις, αλλά αναρμοδίως υπεισέρχεται σε ιδεολογικά και εθνικά θέματα, τα οποία επιχειρεί να μεταρρυθμίσει και καθορίσει. Το «Μανιφέστο Διαμορφωτικής Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης» , που δόθηκε από αυτούς, στους οποίους ανετέθη η εισήγηση σχεδίου μεταρρύθμισης της Παιδείας μας, αυθαιρέτως επεκτείνεται και προτείνει έμμεσα νέαν εθνική συνείδηση και νέα ταυτότητα για τους Έλληνες της Κύπρου. Από σχέδιο Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης μετατρέπεται σε Μανιφέστο Ιδεολογημάτων , το οποίον μηχανεύεται και προσπαθεί να δρομολογήσει τρεις βασικές μεταβολές:

α) Την αποορθοδοξοποίηση των Ελλήνων της Κύπρου.
β) Την αποελληνοποίηση και την εθνική μας μετάλλαξη.
γ) Την ομοφυλοποίηση των Ελλήνων της Κύπρου και των υπολοίπων μειονοτικών εθνοτήτων

Οι αλλαγές αυτές συνοψίζουν πανομοιοτύπως το περιεχόμενο του αφελληνισμού , που επεχείρησαν με τρομοκρατικά μέτρα να επιβάλουν οι Εγγλέζοι, μετά το κίνημα του 1931, ανεπιτυχώς. Ακόμα παραπέμπουν σε παλαιότερες αφελληνιστικές απόπειρες, που έκαναν οι Πέρσες, οι Φράγκοι, οι Τούρκοι κ.τ.λ. Τώρα … , αντιμετωπίζουμε αφελληνιστική μεταρρύθμιση από … «δικούς» μας. Το ερώτημα είναι: ποίος τους το ζήτησε και ποίος τους έδωσε το δικαίωμα της υπέρβασης αυτής, που βρίσκεται έξω από το πλαίσιο του έργου που ανέλαβαν;

Οι εισηγητές του σχεδίου Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης, αφού μελέτησαν ολόκληρη την Ιστορία της Κυπριακής Εκπαίδευσης, δεν βρήκαν τίποτα θετικό, αλλά ένα εθνικιστικό, ρατσιστικό και απάνθρωπο έκτρωμα, που πρέπει να καταστραφεί. Οι «σοφοί» ανακάλυψαν βεβαίως και τα αίτια της τρισαθλιότητας της Παιδείας μας. Τα μεταφέρω από το σχέδιο τους:

« Το ιδεολογικό πλαίσιο της σύγχρονης Κυπριακής Εκπαίδευσης παραμένει Ελληνοκεντρικό, στενά εθνοκεντρικό και πολιτιστικά μονολιθικό, αγνοεί την διαπολιτισμικότητα και την πολιτισμικότητα της Κυπριακής Κοινωνίας, καθώς και τον εξευρωπαϊσμό και την διεθνοποίηση της Κυπριακής Εκπαίδευσης. »

Σαφέστατα η τοποθέτηση, όμως δεν χρειάζεται να εξαχθούν συμπεράσματα ή να τονισθούν οι αυτονόητες υποβολές των «σοφών», μας τις ανακοινώνουν οι ίδιοι με … «παρρησία» πιο κάτω. Για να θεραπευθεί, η παιδεία μας απαιτούνται τα εξής:

•  «Συγκρότηση ομάδας επιστημόνων, αποτελούμενων από Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους για αναθεώρηση των βιβλίων Ιστορίας»

•  « Σταδιακή μείωση της εξάρτησης της Κύπρου από την Ελλάδα» αυτό θα μπορούσε να διατυπωθεί και ως … εθνική αποτοξίνωση ή απεξάρτηση από το ναρκωτικό «ΕΛ-ΛΑΣ»

•  «Σχολικό σύστημα – παιδεία, που σέβεται την διαφορετικότητα, τον πλουραρισμό και την πολλαπλή νοημοσύνη»

Το εγχείρημα των συντακτών του σχεδίου είναι οφθαλμοφανές. Πρώτα δαιμονοποιούν την Παιδεία μας, καταγγέλλοντάς την για εθνικισμό, ρατσισμό, αντιδημοκρατικότητα και στενοκεφαλιά, και στην συνέχεια, αφού περίπου την παρουσιάσουν ως λεπρή και ψωριασμένη, μας ζητούν να απομακρυνθούμε από την Ελλάδα, από την οποία κολλήσαμε την αρρώστια.

Πολύ σικ είναι και η αναγωγή της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε μπαμπούλα. Αρνηθείτε την Ελληνική σας ταυτότητα και αποδεχθείτε την ταυτότητα του … μπαστάρδου γιατί … έρχεται η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό βεβαίως έχει καθιερωθεί ευρύτερα. Μέτρα, φορολογίες, ακρίβεια κ.τ.λ. ανάγονται συλλήβδην πλέον στον μπαμπούλα Ευρωπαϊκή Ένωση. Όπου ν’ άναι και οι μανάδες θα φοβίζουν αναλόγως τα παιδία: «Φάε γιατί έρχεται η Ε.Ε.» Εδώ οι «σοφοί» δεν παραλείπουν να τονίσουν την ανάγκη … « εξευρωπαϊσμού » μας γιατί θα … θυμώσει η Ευρώπη. Βεβαίως ο εξευρωπαϊσμός μας , όπως τον αντιλαμβάνονται σημαίνει πρωτίστως τον αφελληνισμό μας.

Είναι προφανές ότι οι πολιτικές εισηγήσεις των «σοφών» δεν έχουν οποιαδήποτε σχέση με την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση, αλλά αποσκοπούν σε εθνικό ξεκαθάρισμα . Η ανάγκη μεταρρυθμίσεων στο εκπαιδευτικό μας σύστημα και η ανάθεση σ’ αυτούς του εισηγητικού σχεδίου εκπαιδευτικών καινοτομιών, ήταν για τους «σοφούς» μια λαμπρή ευκαιρία, να αναβαθμίσουν τα ιδεολογήματα τους σε επίσημο σχέδιο και να μετατρέψουν την εθνομηδενιστική τους προπαγάνδα σε κυρίαρχη προοπτική. Ακόμα και άνθρωποι υγειούς εθνικού φρονήματος, που υπό άλλες συνθήκες θα ξεσηκώνονταν, σιωπούν τρομαγμένοι από το κύρος των «σοφών» ή αδρανούν αμήχανοι, και συγχυσμένοι από ευφάνταστου περίοπης και επιστημοσύνης όρους όπως: η πολλαπλή νοημοσύνη , ο νεοουμανισμός η πολυπολιτισμικότητα κ.τ.λ.

Ωστόσο, και μια απλή ανάγνωση του σχεδίου, που τιτλοφορείται «Δημοκρατική και Ανθρώπινη Παιδεία στην Ευρωπαϊκή Πολιτεία» είναι αρκετή, για να διαπιστώσει κανείς τα πιο κάτω:

  • Η Παιδεία το εκπαιδευτικό μας σύστημα, οι Δασκάλοι και οι καθηγητές καθυβρίζονται ουσιαστικά ως αντιδημοκρατικοί και ρατσιστές , στενόμυαλοι εθνοκεντρικοί και οπισθοδρομικοί.
  • Οτιδήποτε το ελληνικό και εθνικό, οποιαδήποτε αναφορά στην Ελλάδα και τον Ελληνικό Πολιτισμό πλαστογραφούνται ως παρωχημένος και νοσηρός εθνικισμός.
  • Όπως και στα Νεοκυπριακά ιδεολογήματα, έτσι και στο σχέδιο των «σοφών» διέρχεται η γνωστή νοοτροπία και αντίληψη της δαιμονοποίησης του έθνους.
  • Αποσιώπηση της Τουρκικής Εισβολής, της παραμονής 40,000 εισβολέων στο νησί, της κατοχής, της κυριαρχίας των εποίκων της Τουρκίας αδιαλλαξίας. Το σχέδιο τους για Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση δεν υπολογίζει και δεν φαίνεται να ενδιαφέρει τίποτα από όλα αυτά, ούτε με κάποιον τρόπο φαίνεται να προσαρμόζεται στην κατοχική πραγματικότητα.

Αντιθέτως με αυτά, κάθε Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση πρέπει να δομείται και να συντονίζεται με την εκάστοτε ισχύουσα πολιτική, οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική πραγματικότητα, αλλιώς είναι θεωρητική και ουτοπική. Ένα μεταρρυθμιστικό μοντέλο ή σχέδιο, που εφαρμόζεται επιτυχώς έστω, σε μια ξένη χώρα, δεν είναι κατ’ ανάγκη εφαρμόσιμο και μάλλον είναι ακατάλληλο για μια ημικατεχόμενη χώρα. Το ίδιο σχέδιο δεν μπορεί να εφαρμοσθεί σε περιπτώσεις, που τα δεδομένα διαφέρουν.

Στην περίπτωση της Κύπρου, οποιοδήποτε σχέδιο Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης πρέπει απαραβάτως να συνάδει προς τον αγώνα απελευθέρωσης των κατεχομένων τόπων μας και απαλλαγής από την κατοχή, με την εκδίωξη του τουρκικού κατοχικού στρατού και των εποίκων, με την επανένωση του νησιού και την επιστροφή όλων των προσφύγων στις αρπαγείσες εστίες τους.

Δυστυχώς το σχέδιο των «σοφών» δεν ανταποκρίνεται προς αυτό το αγωνιστικό πνεύμα, αλλά διαπνέεται από νοοτροπίες συμβιβασμού και εθελοδουλίας, γιατί διαρκούσης της κατοχής προτρέπει σαφώς μειοδοτικές ενέργειες : διόρθωση των βιβλίων της Ιστορίας, συνεργασία με αυτούς, που κατέχουν παράνομα την γη μας, πολυπολιτισμικές και νεοουμανιστικές «αγαπούλες» με τον Αττίλα και τους υπηκόους του. Το σχέδιο των «σοφών» θα καλλιεργεί νέους – αυριανούς πολίτες του εφησυχασμού και του ενδοτισμού και όχι του αγώνα για την πατρίδα την ελευθερία.

Πέραν τούτου, ο κυπριακός λαός αποδεικνύει εμπράκτως καθημερινώς ότι παραμένει προσηλωμένος και περήφανος για την ελληνικότητα του και τα εθνικά του ιδεώση. Όταν πονεί η Ελλάδα πονεί και η Κύπρος, όταν καίεται η Ελλάδα, καίεται και η ψυχή κάθε κύπριου, όταν πανηγυρίζει ποδοσφαιρικές και αθλητικές νίκες η Ελλάδα, γιορτάζουν και πανηγυρίζουν και οι κύπριοι.

Πως είναι λοιπόν δυνατό ένα σχέδιο Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης να αδιαφορεί για τα αισθήματα ενός λαού και να συγκροτείται στην βάση της πλήρης άρνησης της συνείδησης και της θέλησης του. Αυτή είναι η νέα δημοκρατία που ευαγγελίζεται το μανιφέστο τους;

Υπάρχει όμως και μια άλλη σκόπιμη ιστορική παρανόηση στο προτεινόμενο σχέδιο. Σίγουρα οι ιστορικές συγκυρίες ανάγκασαν την Κύπρο μα μην ενωθεί με την Ελλάδα, όπως ήταν ο πόθος του λαού, και αποτελεί σήμερα ξεχωριστό κράτος, μάλιστα μέλος του Ο.Η.Ε. και της Ε.Ε. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι διάφοροι νεοκύπριοι και εθνομηδενιστές είναι ότι ο διαχωρισμός της Κύπρου από την Ελλάδα είναι μόνο τεχνητός, περιοριζόμενος στο κρατοοικονομικό και διοικητικό επίπεδο . Όμως στον πολιτισμό, στην κοινή μοίρα και στην ψυχή η Κύπρος ήταν είναι και θα είναι για πάντα ενωμένη με την Ελλάδα . Η ένωσις υπάρχει στο πνεύμα και στην ψυχή και καμιά υπερδύναμη, κανένας ΑΤΤΙΛΑΣ δεν μπορεί να την αναιρέσει.

Οι Εγγλέζοι, παρά τις υποσχέσεις τους, αρνήθηκαν την αυτοδιάθεση στους Έλληνες της Κύπρου και οδήγησαν στην αγχόνη τα εθνικά οράματα μας. Οι Τούρκοι εισέβαλαν και έκοψαν το νησί στα δύο. Οι Αμερικανοί μετέτρεψαν την Κύπρο σε έπαθλο για τους Τούρκους ως δείγμα ευχαριστίας, για την υποστήριξη των σχεδίων της « Παγκοσμιοδουλείας » ή κατ’ ευφημισμό « Παγκοσμιοποίησης» και ηγεμονισμού, που προσπαθούν να επιβάλουν. Όμως κανένας δυνατός, παρά το δικαίωμα που του δίνει η υπεροπλία να σκοτώνει, δεν μπόρεσε να σκοτώσει την αγάπη μας για την Ελλάδα, και την Ελληνική εθνική μας ταυτότητα. Δεν είναι ασύδοτο και παράνομο να το επιχειρούν «δικοί» μας άνθρωποι; Δεν είναι όμως και … χαμένος κόπος γι’ αυτούς;

Η επιμονή τους για … απεξάρτηση και χειραφέτηση, ουσιαστικά απομάκρυνση και αποξένωση από την Ελλάδα, είναι ταυτόχρονα και αντιφατική προς τις αρχές τις σύγχρονης Κοινωνιολογίας, σύμφωνα με τις οποίες βασικό δικαίωμα κάθε ανθρώπου είναι το δικαίωμα του εθνικού αυτοπροσδιορισμού . Να μην αισθάνεται Έλληνας δικαιούται ο κάθε ένας. Να επιχειρεί όμως να επιβάλει με κάθε τρόπο την αεθνική του αντίληψη είναι αυθαιρεσία. Εκείνο που ξαφνιάζει και ενοχλεί περισσότερο είναι πως η φιλοσοφία και το πολιτικό πνεύμα του μανιφέστου των σοφών, αντί να ταιριάζουν με τις ανάγκες και τα δίκαια του Κυπριακού Ελληνισμού ταιριάζουν πλήρως με την πολιτική προπαγάνδα και τους κατοχικούς σχεδιασμούς των Εγγλέζων, των Τούρκων και των Αμερικανών. Μέχρι και ο όρος «σοφοί» είναι αμερικάνικος. Ο καθένας δικαιούται να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Πραγματικά πρέπει να μας πει κάποιος από όσους επιστίουν το φόβητρο και την ανάγκη εξευρωπαϊσμού , σε ποια χώρα της Ε.Ε. γίνεται ή επιτρέπεται αποεθνοποίηση των πολιτών προς εξομοίωση και εθνική αναπροσαρμογή του λαού προς τις εθνικές μειονότητες του πληθυσμού; Σε ποια χώρα της Ε.Ε. οι μειονότητες έχουν αναχθεί σε κοινότητες και βάσει τούτου απαιτούν να κυβερνούν ή έστω να συγκυβερνούν; Μήπως στις ΗΠΑ οι Κινέζοι, οι Ινδοί , οι Πακιστανοί ή ακόμα οι Ινδιάνοι έχουν αναγνωρισθεί ως αυτούσιοι αμερικανοί, με δικαιώματα άσκησης της Εξουσίας; Γιατί αυτό πρέπει κατ’ εξαίρεση να γίνει στην Κύπρο; Δεν μπορούμε να γίνουμε ένα τσούρμο πολυφυλετικών λεβαντίνων, που θα σκέπτονται μόνο την καλοπέραση τους. Ως Έλληνες κουβαλάμε μέσα κάτι υψηλότερο, ηθικότερο και πιο ακριβό.

Στην Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση λέμε ένα Μεγάλο και ολόψυχο ΝΑΙ, στα ιδεολογήματα όμως του εθνομηδενισμού και του αφελληνισμού αντιτάσσουμε ακόμη ένα τεράστιο ΟΧΙ, όπως εκείνο της 24 Απριλίου 2004 για το αισχρό σχέδιο Ανάν.

Advertisements