ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΡΚΑΛΕΤΣΗ ΠΡΟΣ ΘΕΜΗ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ, ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ ΡΙΚ

Σταύρος Καρκαλέτσης
Ιστορικός – Κυπριολόγος
Μέλος Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων
www.karkaletsis-stavros.blogspot.com

Αθήνα, 24.05.2008

Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε στην μεγάλη πλειοψηφία των Ελλαδιτών κε Γεν.Διευθυντή του ΡΙΚ Θέμη Θεμιστοκλέους η εντολή σας προς υποστολή της Γαλανόλευκης εκ των ιστών του κρατικού ΡΙΚ. Για την προκλητική αυτή σας πράξη αφελληνισμού, επικαλεστήκατε το άρθρο 4 του Συντάγματος της Ζυρίχης, που προβλέπει την «ανάρτηση του εθνικού συμβόλου, μόνο σε γιορτές και αργίες». Κοπιάσατε ίσως, αλλά βρήκατε την πολυπόθητη πρόφαση.

Οι ερωτήσεις είναι σαφείς κε Θεμιστοκλέους:

•  Οφείλετε κατόπιν τούτου να διατάξετε και την έπαρση της τουρκικής σημαίας στο ΡΙΚ σε κάθε τουρκική εθνική επέτειο, ΝΑΙ ή ΟΧΙ;. Διότι αυτό απαιτεί το άρθρο 4 του Συντάγματος: «Αι αρχαί της Δημοκρατίας και οιονδήποτε νομικόν πρόσωπον δημοσίου δικαίου ή οργανισμός κοινής ωφελείας ιδρυόμενος διά ή συμφώνως τω νόμω της Δημοκρατίας [..] αναρτώσι κατά τας εορτάς ταυτοχρόνως ομού μετά της σημαίας της Δημοκρατίας την ελληνικήν και την τουρκικήν σημαίαν» (Άρθρο 4,2).

•  Με βάση το ίδιο άρθρο είναι ΠΑΡΑΝΟΜΗ και η ανάρτηση της σημαίας της Ε.Ε. στο ΡΙΚ, ΝΑΙ ή ΟΧΙ;

Κε Δ/ντά του ΡΙΚ με το ελληνοπρεπέστατο επώνυμο (προλαβαίνετε να το αλλάξετε και αυτό, αν το απαιτήσει η επαναπροσέγγιση με τους απογόνους του Βαγιαζήτ και του Ταμερλάνου), η Γαλανόλευκη αντιμετώπισε πολύ σκληρότερους πολέμιους από του λόγου σας. Την πήραν στα χέρια κάτι εκατοντάδες συμπατριώτες σας το 1821 και αγωνίστηκαν ως Κύπριοι Έλληνες πλάι στον Κολοκοτρώνη και τον Νικηταρά. Η σημαία εκείνη βρίσκεται σήμερα στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών. Άραγε οι Κύπριοι εθελοντές του 1821 την ύψωσαν για να την κατεβάζετε τώρα εσείς; Και με ποιο ηθικό δικαίωμα;

Την Γαλανόλευκη που υποστείλατε, οι Κύπριοι την δόξασαν και την πότισαν με αίμα σε κάθε εθνική εξόρμηση, από το 1897 μέχρι το 1940.

Την Γαλανόλευκη που υποστείλατε, ο εύζων Κώστας Κουκίδης την τύλιξε πάνω του, πέφτοντας από τον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως, για να μην την βεβηλώσουν οι ΝΑΖΙ κατακτητές το 1940.

Κανείς στην Ελλάδα κε Θεμιστοκλέους (άραγε τι να έλεγε ο Σαλαμινομάχος Θεμιστοκλής.) δεν σας γνώριζε μέχρι πρότινος. Να είστε όμως σίγουρος πως το «άστρο σας» ήδη ανατέλλει! Σε λίγο καιρό θα έχετε γίνει πάλι άγνωστος! Θα μείνει όμως η πράξη σας να θυμίζει το πέρασμά σας.

Η Γαλανόλευκη, σύμβολο διαχρονικό του εθνικού μας ΕΙΝΑΙ, έχει αντέξει πολλούς και πολλά, ιδίως εν Κύπρω. Απείρως ισχυρότερους και επικινδυνέστερους. Δεν την νίκησαν Άγγλοι και Τούρκοι και κάθε λογής δυνάστες. Μάλλον είστε λίγος για να την νικήσετε εσείς..

Advertisements

ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΚΡΙΣΗ;

Σταύρος Καρκαλέτσης
Ιστορικός – Κυπριολόγος
Μέλος Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων
http://www.karkaletsis-stavros.blogspot.com

(Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύθηκε στην κυριακάτικη «ΣΗΜΕΡΙΝΗ» της Κύπρου, στις 11.05.2008)

Με γρήγορους ρυθμούς εξελίσσονται τα γεγονότα στο υπό διαμόρφωση νέο γεωστρατηγικό βαλκανικό πεδίο. Η κάποτε απλή εξίσωση κατανομής ισχύος και η ψυχροπολεμική διαίρεση των Βαλκανίων αποτελούν πλέον παρελθόν. Στα υπό διαμόρφωση «νέα» Βαλκάνια του 21 ου αιώνα λίγα θα θυμίζουν την προτέρα κατάσταση.

Η ραγδαία άνοδος και ανάμιξη στην περιοχή της «αναγεννημένης» Ρωσίας, με νέους οικονομικούς και προεκτατικά πολιτικούς όρους, το «ανεξάρτητο» Κοσσυφοπέδιο και ο σε εξέλιξη αλβανικός αναθεωρητισμός, μαζί φυσικά με τα αμέσου ελληνικού ενδιαφέροντος «πεδία» (βλέπε FYROM ), συνιστούν ένα ριζικά διαφοροποιημένο πολιτικό τοπίο. Όπου ο αμερικανικός ηγεμονισμός συναντά σοβαρά προσκόμματα, απελευθερώνοντας «χώρο» που για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα ήταν, λίγα χρόνια πίσω, υπό αναζήτηση.

Ενώ ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί πλήρως η διαδικασία ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου και ο αλβανικός αναθεωρητισμός βρίσκεται σε εξέλιξη, πληθαίνουν ο σκεπτικισμός και οι ανησυχίες για το θολό μέλλον των Βαλκανίων. Οι ενδείξεις για μια γενικότερη αποσταθεροποίηση των Βαλκανίων ενισχύονται, με πολλούς να θεωρούν πρωτεργάτη τις ΗΠΑ και το State Department , με απώτερο στόχο τους όχι μόνο τον έλεγχο της περιοχής αλλά και την ίδια την Ευρωπαική Ένωση. Φυσικά, η περιθωριοποίηση της Ρωσίας παραμένει ο «ύψιστος» σε αξία παράλληλος στόχος για την Ουάσιγκτον.

Είναι φανερό ότι στην Βαλκανική χερσόνησο, σε σύντομο χρόνο τίποτε δεν θα είναι πιά ίδιο όπως πριν. Η ελληνική εξωτερική πολιτική, διατηρώντας τις εγγενείς αδυναμίες της, και όμηρος πολιτικ(άντικ)ων αντιλήψεων, μοιάζει σε μείζονα ζητήματα να διατηρεί τη μυωπική οπτική της. Για παράδειγμα, επιμένει στην πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., την ώρα που πρώην πρωτοστάτες αυτής της ιδέας, όπως ο Κώστας Σημίτης, αναθεωρούν άρδην. Το ίδιο και κορυφαίες πολιτικές προσωπικότητες της Ευρώπης. Άλλο δείγμα: Η «καλοκάγαθη» αντίληψη του ελληνικούΥΠ.ΕΞ. για «νέα εποχή φιλίας και συνεργασίας» στα Βαλκάνια, όπου η σχολή «Μπακογιάννη» (όπως και η προηγούμενη «Ροζάκη» και η πριν από αυτή κτλ κτλ) θεωρεί άκρως θετική την είσοδο στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ όλων των λοιπών Βαλκανίων.

Η αλήθεια είναι βεβαίως διαφορετική. Με το να είναι η Ελλάδα για δεκαετίες η μόνη βαλκανική χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., διατηρούσε ασύγκριτα πλεονεκτήματα στην οικονομία και την άμυνα έναντι των βόρειων γειτόνων της. Το βιοτικό επίπεδο του Έλληνα συγκρινόμενο με αυτό των λοιπών Βαλκανίων αρκεί για να αντιληφθεί κανείς τη χαώδη διαφορά. Τώρα, με την σταδιακή ένταξη των χωρών αυτών στους ευρωατλαντικούς θεσμούς, η «πίττα» θα μοιραστεί σε περισσότερους «παίχτες». Σε λίγα χρόνια, η σήμερα ανύπαρκτη βουλγαρική ή αλβανική οικονομία, θα αρχίσουν να συγκλίνουν, αργά έστω, προς τους ευρωπαικούς δείκτες. Το ίδιο και η αμυντική και αποτρεπτική ισχύς των χωρών αυτών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις διεκδικήσεις που διαχρονικά εγείρουν σε βάρος της Ελλάδας. Όταν Τίρανα, Σκόπια και (δειλά δειλά) η Σόφια, με περιορισμένη σήμερα έναντι της Ελλάδας ισχύ, θεωρούν ότι έχουν αλύτρωτα εδάφη και πληθυσμούς στη βόρειο Ελλάδα, αντιλαμβάνεται ο καθένας τι θα διεκδικήσουν έπειτα από 15-20 χρόνια, που θα είναι ως χώρες αναβαθμισμένες, οικονομικά, στρατιωτικά και γεωστρατηγικά.

Οι περισσότεροι αναλυτές του προβλεπτού μέλλοντος, συμφωνούν πως στη θέση των Αμερικανών, αναδύεται ένας νέος, πολυπολικός και ρευστός κόσμος, ο οποίος θα σφραγιστεί από τον αγώνα τεσσάρων μεγάλων δυνάμεων για σφαίρες επιρροής: Των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Ρωσίας και της Κίνας.

Η Ρωσία θα έχει στη νέα κατάσταση που θα διαμορφωθεί, αναμφίβολα σπουδαιότατο ρόλο και λόγο. Η διακριτική στροφή που πραγματοποιεί η Αθήνα προς τη Μόσχα, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Όχι μόνο για τους ενεργειακούς ή αμυντικούς παρονομαστές της ελληνορωσικής προσέγγισης. Κυρίως για την πραγματικότητα που θέλει την Ρωσία, εν έτει 2008 αποφασιστικό παράγοντα σταθερότητας για τα Βαλκάνια. Εν αντιθέσει με τις ΗΠΑ, ο αποσταθεροποιητικός ρόλος των οποίων περιγράφηκε εκτενώς παραπάνω. Την Αθήνα εξυπηρετεί η σύμπλευση, στο βαθμό του δυνατού, με τις δυνάμεις που ευνοούν τη διατήρηση του βαλκανικού και ευρύτερου status . Και ηγετική δύναμη ως προς την σταθερότητα της περιοχής μας είναι αυτή τη στιγμή η Ρωσία.

Η επανεμφάνιση της Ρωσίας στην ιστορία, απαλευθερώνει ζωτικό χώρο, για Αθήνα και Λευκωσία. Ειδικά για την ημικατεχόμενη Κύπρο, αμβλύνει τον ασφυκτικό αγγλοσαξονικό «εναγκαλισμό» και μπορεί να βγάλει την μεγαλόνησο από την γεωστρατηγική ομηρία, νοουμένου ότι οι κυπριακές κυβερνήσεις θα χαράξουν πιο τολμηρές πολιτικές, όπως ήδη πράττει ο Κώστας Καραμανλής.

Η Ελλάδα θα έχει να αντιμετωπίσει και να διαχειριστεί, μέσα σε ένα μάλλον ρευστό διεθνές σκηνικό, τις δικές της ιδιαίτερες προκλήσεις:

-Βαλκανικό αναθεωρητισμό, ως έκφανση της μελλοντικής ισχυροποίησης των βόρειων γειτόνων μας, που θα εγείρουν ζητήματα. Ο εφιάλτης των «δύο μετώπων» (βορράς-ανατολή) θα ξυπνήσει.

-Οξυμένη τουρκική επιθετικότητα ολιστικής μορφής, σε όλο το μέτωπο (Θράκη-Αιγαίο-Κύπρος).

-Δημογραφικό εφιάλτη. Οι προβλέψεις του ΟΗΕ για το 2025 μιλούν από μόνες τους: Τουρκία, 110 εκατομμύρια κάτοικοι. Ελλάδα 9 (το 30% αλλοδαποί). Αλβανία 8 εκατ.

-Τεχνητές μειονότητες που με την πάροδο των ετών θα αναγορευθούν σε «φυσιολογικές». Μειονότητες κυρίως μουσουλμάνων, όργανα των τουρκικών και αλβανικών μεθοδεύσεων, με ότι αυτό συνεπάγεται.

-Προβληματική όσο και ευάλωτη οικονομία, στηριζόμενη κατά βάση στις υπηρεσίες και τουςσυνεχείς φδανεισμούς, με ανύπαρκτη βιομηχανική παραγωγή.

Δυστυχώς, οι συμβατικές ελληνικές πολιτικές ελίτ περιορίζονται σε μια άνευρη διαχείριση του παρόντος. Σκέψεις, προβλέψεις και πολιτικές άμυνας για το μεσο- και μακροπρόθεσμο μέλλον απουσιάζουν εντελώς. Καμμία από τις κυβερνήσεις της τελευταίας δεκαετίας δεν θέλησε να χαράξει μακρόπνοες στρατηγικές για την οικονομία, την άμυνα, το δημογραφικό και το μεταναστευτικό. Έτσι όμως, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να πορευτεί στον σύνθετο και δύσκολο κόσμο του αύριο, σαν ένα όχημα δίχως ενεργητική και παθητική ασφάλεια, δίχως φρένα, και, φοβούμαστε, δίχως τιμόνι. Απαιτούνται γενναίες και οξυδερκείς αποφάσεις, προς δραστική ενίσχυση της συνολικής ισχύος της χώρας. Σε όλους τους τομείς. Ειδάλλως, απλώς θα μας προλάβουν τα γεγονότα.

Η χημεία Χριστόφια-Ταλάτ, και η νέα μεγάλη ευκαιρία για ξεπούλημα στο Κυπριακό

Παρακολουθώντας τις τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό, νιώθουμε ήδη ότι η θερμοκρασία έχει αρχίσει να ανεβαίνει.  Αιτία βέβαια, η νέα μεγάλη εργολαβία που έχει αναληφθεί, από ημεδαπούς και αλλοδαπούς, πολιτικούς και μη, για να πεισθούν οι πάντες, εντός και εκτός Κύπρου, για την ‘σπουδαία συγκυρία στο Κυπριακό’.  Όλοι μιλούν, για τη ‘νέα μεγάλη ευκαιρία που προέκυψε, για επίλυση του χρόνιου προβλήματος της Κύπρου’.  Φύσηξε, λένε, νέος άνεμος στο Κυπριακό, και ο εκ των προξενητών της λύσης, Βοηθός Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Λιν Πάσκο, έμεινε εντυπωσιασμένος από την ‘χημεία’ που υπάρχει μεταξύ του Χριστόφια και του Ταλάτ.

Όσοι πάντως, βλέπουν πέρα από ένα έντεχνα στημένο επικοινωνιακό παιγνίδι, άρχισαν πλέον να ανησυχούν έντονα.  Οι συνθήκες θυμίζουν ατμόσφαιρα της περιόδου 2002-2004, με τη διαφορά ότι οι ‘Ανανιστές’ (οι της πλατφόρμας του ‘ΝΑΙ’, φανατικοί υποστηρικτές του καταστροφικού σχεδίου Ανάν), έχουν μάθει από τα λάθη τους, και έχουν τώρα, με την αναρρίχηση Χριστόφια στην εξουσία, το επάνω χέρι.  Όσοι, όπως είπαμε, δεν ξεγελιούνται από την προπαγάνδα που εκπέμπουν τα κανάλια, τρέμουν γιατί γνωρίζουν ότι η πιθανολογούμενη ‘χημεία Χριστόφια-Ταλάτ’, είναι επικίνδυνη για την Κύπρο.  Είναι μια χημεία , η οποία αν λειτουργήσει, είναι ικανή να οδηγήσει σε μια νέα καταστροφική κατρακύλα στο Κυπριακό.  Κι αν ακόμα δεν επιτευχθεί λύση (αν και πολλοί διαβλέπουν ότι ο Χριστόφιας είναι τελικά, ο ‘εκλεκτός’, ο οποίος αν διαπραγματευόμενος, πάρει αυτά που ζητούσε το Α.Κ.Ε.Λ. το 2004, θα ‘τσιμεντώσει’ τελικά το ‘ΝΑΙ’), η ζημιά θα είναι αυτή τη φορά ανεπανόρθωτη.  Γιατί, ενώ το 2003 πανηγυρίζαμε ότι πετύχαμε την ένταξη ολόκληρης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πιστεύοντας ότι το γεγονός αυτό από μόνο του, θωράκιζε την Κύπρο, τώρα, ενταγμένοι στην Ε.Ε., βλέπουμε να κυριαρχεί μια ‘νοοτροπία χαμηλών προσδοκιών’, που δυστυχώς εναρμονίζεται περισσότερο με την κατοχή, παρά με το νέο Ευρωπαϊκό περιβάλλον.  Πράγματι, αν γινόταν σωστή εκμετάλλευση της επιτυχίας αυτής, με σωστή διαφώτιση, εντός της Ε.Ε., θα άνοιγαν νέες προοπτικές στο Κυπριακό.  Αντί αυτού, συνέχισε το ‘πιπίλισμα’ της ‘Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας’.  Αντί δηλαδή, να ζητούμε λύση εναρμονισμένη με το Ευρωπαικό Κεκτημένο και τα ανθρώπινα δικαιώματα, συνεχίζουμε να επιδιώκουμε λύση που έχει ως βάση τα δεδομένα της εισβολής, μια λύση που εξυπηρετεί τα σχέδια των Αγγλοαμερικανών και της Τουρκίας.

Η επιδίωξη για διζωνική, παραμένει δυστυχώς, ακόμα και μετά την ένταξη μας, προμετωπίδα της πολιτικής της πλευράς μας, και πατριωτική θέση για τους ηγέτες μας, σε σημείο που μας κάνει να αναρωτιόμαστε: Γιατί ενταχθήκαμε στην Ε.Ε; Μήπως για να πληρώνουμε φόρους; Για να επιβαρυνθούμε για την εξύψωση του βιοτικού επιπέδου των τουρκοκυπρίων (να τους συντηρούμε οικονομικά για να μπορούν πιο άνετα να μας βγάλουν τα μάτια, με τη βοήθεια της Ε.Ε., έχοντας τις δικές μας ευλογίες); Ή για να εξευτελιζόμαστε από τον κάθε άσχετο ή τουρκόφιλο Ευρωπαίο Πρωθυπουργό (αυτή τη φορά ήταν ο Τσέχος, δεν ξέρουμε ποιος θα είναι ο επόμενος), που θα μας λέει κατάμουτρα ότι «η διένεξη στην Κύπρο οφείλεται στα ψυχολογικά μας, θα αναφέρεται σε ‘σύνορα’, και σε ‘Κυπριακή Δημοκρατία της Νότιας Κύπρου’;

Γιατί όμως να τα έχουμε με τους ξένους, όταν αυτοί που έπεισαν για τις θέσεις της πλευράς μας στην Ευρώπη, είναι οι ίδιοι οι ηγέτες μας; Γιατί αναζητούμε ευθύνες στους ξένους, και μας ενοχλούν οι μηχανισμοί που προωθεί η Ε.Ε., για την αναβάθμιση του ψευδοκράτους, όταν η Κυπριακή Δημοκρατία, κράτος-μέλος της Ε.Ε., υπό κατοχή, δεν προσπαθεί καν να θέσει τέρμα στα ‘Ευρωπαϊκά ατοπήματα’; Ανεξάρτητα από ότι θα μας πουν οι διάφοροι ‘ρεαλιστές’, ‘ευρωλιγούρηδες’, θα μπορούσε κάλλιστα να το κάνει, τηρώντας μία σθεναρή στάση, έχοντας σαφείς επιδιώξεις.  Θα μπορούσε να υποδείξει με πειστικότητα, ότι η Τουρκία κατέχει Ευρωπαϊκό έδαφος, και ότι μέχρι να αρθεί η κατοχή, δεν μπορεί να έχει οποιεσδήποτε Ευρωπαϊκές φιλοδοξίες.  Μόνο με σταθερές, και άκαμπτες θέσεις, σαν κι αυτές, θα ενίσχυε την μέχρι σήμερα διάτρητη αξιοπιστία της, και θα δημιουργούσε κόστος στην Τουρκία, για την κατοχή της Κύπρου.  Μόνο μια τέτοια πολιτική θα έδινε μια ώθηση προς τα εμπρός στο Κυπριακό (για σωστή λύση, και όχι για αυτά που συζητούνται μέχρι σήμερα).  Όσο για τον θαυμασμό που εκφράζουν κάποιοι για τη νέα κινητικότητα που παρατηρείται στο Κυπριακό, να πούμε μόνο ότι μας θυμίζει αυτήν που υπήρχε στις επί προεδρίας Κληρίδη (αλλά και Βασιλείου).  Και τότε οι ξένοι είχαν ‘μυριστεί’ την δεκτικότητα της πλευράς μας, σε κάποιες… ‘νέες ιδέες’.  Σήμερα, τα πρώτα αποτελέσματα της νέας κινητικότητας (του ‘νέου αέρα’ που φύσηξε με την εκλογή Χριστόφια) είναι, να ακούμε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αντί να μιλά για κατοχή ευρωπαϊκού εδάφους, να αναφέρεται σε «σύγκρουση επί ευρωπαϊκού εδάφους».

Βλέπουμε, ότι τα σωστά που θα έπρεπε να γίνουν, καμία ομοιότητα δεν έχουν με τα απαράδεκτα που βλέπουμε να συμβαίνουν.  Εκτός από τους εξευτελισμούς που βιώνουμε συνεχώς με την ουτοπική πολιτική των οδοφραγμάτων, και των εναγκαλισμών με τους εγκάθετους της Τουρκίας στο ψευδοκράτος, υπάρχουν δυστυχώς και τα επί της ουσίας, στις διαπραγματεύσεις.  Στις λεγόμενες επιτροπές εργασίας για τη λύση του Κυπριακού, έχουν τοποθετηθεί οι κατ’ εξοχήν εκπρόσωποι της πλατφόρμας του ‘ΝΑΙ’.  Συνεπώς, μάταια, και μάλλον κωμικοτραγική, η προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση Χριστόφια, για να μας πείσει ότι δεν δέχεται την συζήτηση  του σχεδίου Ανάν.

Το συμπέρασμα που εξάγεται, είναι ότι πρέπει να φυλαγόμαστε από «το νέο άνεμο που φύσηξε στο Κυπριακό».  Ναι, η ‘χημεία’ μεταξύ Χριστόφια-Ταλάτ, αν τελικά είναι πραγματική, μπορεί να καταφέρει αυτό που ήταν ακατόρθωτο για 34 χρόνια.  Την λύση του Κυπριακού.  Ποια λύση όμως; Θα πρέπει όλοι, να διερωτηθούν.  Εμείς οι ‘κινδυνολόγοι’, με τα δεδομένα που έχουμε μπροστά μας, δεν βλέπουμε τίποτε άλλο από μια νέα μεγάλη ευκαιρία για ξεπούλημα στο Κυπριακό.  Γι αυτό, οι πατριώτες αυτού του τόπου, οφείλουν να λύσουν τα οποιαδήποτε δεσμά που έχουν με τα παραδομένα στη ‘Διζωνική παραφροσύνη κόμματα’, και να σκεφτούν την πατρίδα, πριν αυτή ξεπουληθεί στον βωμό των ξένων συμφερόντων.  Ο αγώνας που ξεκινήσαμε με το περήφανο ‘ΟΧΙ’ το 2004, συνεχίζεται.

Πανίκος Ελευθερίου

Άσσια – Κατεχόμενη Αμμόχωστος, Κύπρος (1.5.2008)

Μέλος της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων