Γλωσσική κοσμογονία.

Το άθλημα του ανθρώπου το πρώτο, στην έκτη μέρα της δημιουργίας, ήταν η σύλληψη του εαυτού του και τού κόσμου. Προτού συλλάβει και δεσμεύσει με το πνεύμα του τον κόσμο και τον εαυτό του ο άνθρωπος, δεν υποπτευόταν ούτε την παρουσία του ενός ούτε την ύπαρξη του άλλου. Όλα τα αντικείμενα του κόσμου γύρω του έρχονταν σε επαφή μαζί του μόνο κατά την εξωτερική τους όψη. Η σχέση μαζί τους ήταν σχέση χρήσης και όχι ουσίας. Όταν έπαυε η χρήση, έπαυε και το αντικείμενο να υπάρχει. Τούτο σημαίνει ότι δεν υπήρχε χρόνος. Υπήρχε μόνο παρόν. Ένα ατέρμον παρόν! Και ο άνθρωπος ήταν ένας περιπλανώμενος, που δεν υποπτευόταν την περιπλάνησή του. Συμφυρμένος με τα υπόλοιπα στοιχεία του κόσμου, δεν γνώριζε τα όρια του, πού σταματούσε αυτός και πού ξεκινούσε ο κόσμος.

Απ’ αυτή την περιπλάνηση τον έβγαλε η γλώσσα. Με τη γλώσσα ο άνθρωπος συνέλαβε και τον εαυτό του και τον κόσμο, με το να τοποθετήσει δηλ. τα δύο αυτά στοιχεία στον χώρο της, δίνοντας τους με άλλα λόγια όνομα. Πρώτα αποδέσμευσε από τον κόσμο τον εαυτό του. Δίνοντας του όνομα, του έδωσε όρια χώρου και όρια χρόνου. Έτσι ο άνθρωπος κατάκτησε την ύπαρξή του.

Αφού έτσι ξεχώρισε και όρισε τον εαυτό του ως υποκείμενο, στράφηκε μετά στον απέναντι του, τον αντι-κείμενο κόσμο ο άνθρωπος, και περιορίζοντας τον στον χώρο της γλώσσας, τον υπέταξε. Τοποθετώντας τον δηλ. στο πνεύμα του, τον ξαναδημιούργησε ! Δεν ήταν πια ο κόσμος, ο χώρος μέσα στον οποίο υπήρχε ο άνθρωπος, άλλα ήταν το πνεύμα του ανθρώπου το δοχείο του κόσμου. Εκεί του καθόρισε τα όριά του. Του έδωσε σχήμα και μορφή και του όρισε αυτός τον τρόπο που θα ερχόταν σε επαφή μαζί του. Τώρα τα αντικείμενα του κόσμου, πέρα από τη χρήση τους, είχαν και ουσία, και αυτή η ουσία καθόριζε την χρήση. Από την στιγμή αυτή και πέρα ανέβηκε ο άνθρωπος στην Ιστορία, διαπίστωσε δηλ. τη διάσταση του χρόνου. Αυτό υπήρξε μια νέα δημιουργία. Άρχισε δηλ. ο άνθρωπος να δημιουργεί, και ακριβέστερα να αναδημιουργεί τον κόσμο μέσα στο πνεύμα του. Και δημιουργός αυτή τη φορά ήταν η γλώσσα!. Αυτό υπήρξε η μεγάλη κατάκτηση της γλώσσας. Και αυτό είναι το πρώτο άθλημα του ανθρώπου. Συνεπώς η γλώσσα δεν είναι απλώς ένα εργαλείο με το οποίο ο άνθρωπος ε ξ ω τ ε ρ ι κ ε ύ ε ι τη σκέψη του, αλλά, και πρωτίστως, το καθ΄ομοίωση θείο μέσο με το οποίο ε σ ω τ ε ρ ι κ ε ύ ε ι και τον κόσμο και τον εαυτό του.

Από το σημείο αυτό και πέρα ανεβαίνει ο άνθρωπος και στον πολιτισμό. Και δεν νομίζω ότι θα αστοχούσα αν έλεγα ότι ο ανθρώπινος πολιτισμός είναι γλωσσικό γεγονός. Γιατί είναι η γλώσσα που συλλαμβάνει τον άνθρωπο και τον κόσμο. Και είναι η γλώσσα που ξαναδημιουργεί και τον άνθρωπο και τον κόσμο. Η γλώσσα είναι που μπορεί να εσωτερικεύει το σύμπαν, και να δημιουργεί ύστερα το παν.

Με αυτή λοιπόν την γλώσσα του έχει συλλάβει και το ελληνικό Έθνος τον κόσμο. Και με αυτή τη γλώσσα – στην αρχαιοελληνική μορφή της φυσικά – συνέλαβαν οι Έλληνες τη δομή του κόσμου και του πνεύματος. Και η δομή εκείνης της γλώσσας, αντανακλά στην ίδια τη δομή της ελληνικής κοσμοαντίληψης. Η λέξη «αλήθεια» που συνοψίζει την απαρχή του ελληνικού τρόπου του βίου, του ελληνικού δηλ. πολιτισμού του «κατ΄αλήθειαν ζην» (που έκανε τον μεγάλο Αριστοτέλη να ορίσει ότι «κοινωνούμεν, άρα αληθεύομεν»), δεν είναι μια τυχαία αλληλουχία γραμμάτων, αλλά η σύνθεση των λέξεων «ού λήθη», με ό,τι ελληνότροπο σημαίνει το γεγονός. Και εάν ο σύγχρονος νεοέλληνας μαθητής δεν έχει διδαχθεί την αρχαία ελληνική γλώσσα – και τη νομοτέλειά της συνεπώς – πώς θα ξέρει την νομοτέλεια που δημιούργησε και τις λέξεις της νέας ελληνικής, αφού εκείνης εξέλιξη είναι. Πώς δηλ. θα ξέρει τον λόγο που ο ανθυπολοχαγός, για παράδειγμα, λέγεται ανθυπολοχαγός και όχι αντυπολοχαγός, ενώ ο αντισυνταγματάρχης δεν λέγεται ανθισυνταγματάρχης, ή γιατί ο ανθενωτικός λέγεται ανθενωτικός και όχι αντενωτικός, ενώ ο αντεραστής δεν λέγεται ανθεραστής. Εφ’ όσον οι νεοέλληνες δεν έχουν διδαχθεί την αρχαία τους γλώσσα, μόνο πενία λόγου θα αποκομίσουν. Και η λεξιπενία που διαπιστώνομε στους μαθητές – κάθε χρόνο και χειρότερη – τέτοια εποχή στις εξετάσεις των σχολείων μας, είναι στην άγνοια της αρχαίας μας γλώσσας που οφείλεται και μόνο.

Όσοι λοιπόν νόμισαν ότι μπορούν να παίζουν με τη γλώσσα καταργώντας τη διδασκαλία των αρχαίων στα σχολεία μας, ας γνωρίζουν ότι δεν είναι τον τρόπο έκφρασης των νεοελλήνων που διαφθείρουν. Είναι τη μορφή του κόσμου που ο νεοέλληνας εσωτερικεύει, δηλ. την πνευματική προσωπικότητα του Νεοελληνικού Έθνους που αλλοτριώνουν.

Χάρης Φεραίος 28/6/2008
Μέλος της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων

Advertisements

Μὴ τίκτειν σ᾽ ἄταν ἄταις

Ὁμιλία τοῦ Βασιλείου Καρβουνιάρη, Προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐνημερώσεως ἐπὶ Ἐθνικῶν Θεμάτων, σὲ ἐκδήλωση ποὺ ἔγινε στὶς 21 Ἰουνίου 2008, στὸ Πνευματικὸ Κέντρο τοῦ Δήμου Φερῶν, ἀπὸ κοινοῦ μὲ τοὺς Γλωσσικοὺς Ὁμίλους Βόλου καὶ Ἀθηνῶν, σὲ συνεργασία μὲ τὸν Δῆμο Φερῶν, ὥστε στὸ Βελεστῖνο νὰ ἐξαλειθφοῦν οἱ ξενόγλωσσες ἐπιγραφὲς στὰ καταστήματα καὶ τὶς ἐπιχειρήσεις.

Α. Πιστεύω ὅτι ἐκφράζω τὸ πνεῦμα ὅλων μας, ἀπευθύνων θερμοτάτους ἐπαίνους εἰς τὸν Ὀργανισμὸν Διαδόσεως τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης, καὶ τὰ ἀκαταπόνητα μέλη τοῦ Διοικητικοῦ του Συμβουλίου, ἰδίᾳ τοὺς ἐλλογιμωτάτους αὐτοῦ πρόεδρον κ. Κωνσταντῖνον Καρκανιάν καὶ Γενικὸν Γραμματέα κ. Γιῶργον Παυλάκον, διὰ τὸ ἔργον τὸ ὁποῖον προσφέρουν εἰς τὴν πατρίδαν μας, διοργανώνοντες τακτικῶς καὶ ἀδιαλείπτως πνευματικὰ συμπόσια, ὡς τὸ παρόν, χωρὶς τῶν ὁποίων ἡ διάβασις τῆς γεδρωσίας ἐρήμου τῶν ἀγόνων καιρῶν μας, θὰ ἦτο περαιτέρω δυσχερής.
Ἐκφράζω τὰ θερμά μου συγχαρητήρια πρὸς τοὺς Μάγνητας ἐπιμελητὰς τῆς ἐκδηλώσεώς μας αὐτῆς, τὸν πρόεδρον κ. Σπυρίδωνα Ἀγγελόπουλον, τὸ διοικητικὸν συμβούλιον καὶ τὰ μέλη τοῦ καταξιωμένου Γλωσσικοῦ Ὁμίλου Βόλου διὰ τὴν ἄριστην ὀργάνωσιν, καὶ ὑποδοχήν, ἀλλὰ κυρίως δι᾽ ὅτι ἐπὶ σειρὰν ἐτῶν ἀγωνίζονται τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν εἰς τὴν πρωτοπορίαν τῶν γλωσσικῶν μας ἐπάλξεων. Ἰδιαιτέρως θέλω νὰ συγχαρῶ τὸν Ἰάσσονα τῆς γλωσσικῆς μας Ἀργοῦς, πρωτοκαπετάνιον κ. Κωνσταντῖνον Βραχνιά.
Καὶ ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ εὐγενοῦς Δημάρχου Φερῶν κ. Κωνσταντίνου Κανάρη, τοὺς φιλοξένους καὶ φιλομαθεῖς δημότας τῶν Φερῶν.
Περισσότερον συγχαίρω καὶ εὐχαριστῶ ὅλους ὑμᾶς, οἱ ὁποῖοι ὑπερέβητε τὴν θερινὴν ῥαστώνην, καὶ τὸ τέλμα τῶν ὑπνωττουσῶν συνειδήσεών μας, καὶ συμμετέχετε τῆς πνευματικῆς αὐτῆς μυσταγωγίας.
Ἡ διοργάνωσις τῆς ἐπιτελουμένης ἐκδηλώσεως, εἰς τὸν θεσσαλικὸν κάμπον, μεσοῦντος τοῦ θέρους, ὀργιάζοντος τοῦ τρύγου τῶν πνευματικῶν ἀξιῶν, καὶ μαινομένου τοῦ πολέμου κατὰ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, καὶ παντὸς ἑλληνικοῦ, ἀποτελεῖ εὐτολμίας ἀνδραγάθημα. Καὶ ἡ συμμετοχή σας, σᾶς ἀναδεικνύει ἐνεργοὺς ἀνδραγαθημάτων.
Β. 1. α. «… ὅταν γυρεύεις τὸ θαῦμα, πρέπει νὰ σπείρῃς τὸ αἷμά σου στὶς ὀχτώ γωνιὲς τῶν ἀνέμων, γιατὶ τὸ θαῦμα δὲν εἶναι πουθενά, παρὰ κυκλοφορεῖ μέσα στὶς φλέβες τοῦ ἀνθρώπου».
Οἱ Ἕλληνες, τὰ πρόσφατα δέκα χιλιάδες ἔτη, διὰ ν᾽ ἀναφερθῶμεν μόνον εἰς τὴν διάστασιν τῆς μέχρις σήμερον σαφοῦς ἱστορικῆς γνώσεως, ζῶμεν εἰς τὰ μυρωμένα βράχια τῆς Μεσογείου λίμνης, ἀναπνέοντες μὲ ἁλμύρα πνευματικῶν καὶ πολεμικῶν ἀγώνων, «ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν, οὐκ ἑτέρους ἐκβαλόντες, οὐδ’ ἐρήμην καταλαβόντες, οὐδ᾽ ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες …» καὶ δημιουργοῦμεν τὸ θαῦμα τοῦ ἀνθρωπιστικοῦ πολιτισμοῦ, διαπνεόμενον ἀπὸ ἓν ἀξιακὸν σύστημα ἀρετῆς, ὁ ὁποῖος μετεξελίχθη εἰς τὸν σύγχρονον παγκόσμιον πολιτισμόν, ὅς τις, δυστυχέστατα, νῦν κάμπτεται ὑπὸ τὴν ἀνελέητον ἐπέλασιν μιᾶς ἐνδογενοῦς βαρβαρότητος.
Ἀενάως σπείρεται τὸ αἷμα καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ ἑλληνισμοῦ «στὶς ὀχτὼ γωνιὲς τῶν ἀνέμων», καὶ ἡ ἑλληνικὴ παράδοσις, ἡ μυστικιστική τελετουργία ἡ ὁποία οὐσιώνει τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν διὰ τῆς ἑνοποιήσεως τῶν γενεῶν, πατέρων, ζώντων καὶ ὀψιγενῶν, διαπνέουσα τὴν φύσιν μας ἱεροποιεῖ καὶ ἐξασφαλίζει τὴν διαιώνισιν τῆς φυλῆς.
β. Ἡ πανοπλία τοῦ Ἀχιλλέως εἶναι θεϊκῆς προελεύσεως. Λέγεται ὅτι τὴν κατεσκεύασεν ὁ Ἥφαιστος, ἀλλ᾽ αὐτὸ ἀποτελεῖ μυθοπλασίαν. Ἡ ἱστορικὴ ἀλήθεια εἶναι ὅτι τὴν παρέλαβεν ἀπὸ τὴν Ἀθηνᾶ, διὰ νὰ τὴν δανείσῃ εἰς τὸν δορυκρίτορα Ἀλέξανδρον, νὰ τὴν ἐνδυθῇ ἀκολούθως ἡ ὑπέρμαχος στρατηγὸς νὰ ὑπερασπισθῇ τὰ τείχη καὶ τὰς τύχας τῆς βασιλευούσης ἐπὶ συναπτὴν χιλιετίαν, νὰ τὴν παραλάβῃ ἐξ᾽ αὐτῆς ὁ Παλαιολόγος ― Δραγάτσης, ἐξ᾽ αὐτοῦ ὁ Καραϊσκάκης, διὰ νὰ τὴν παραδώσῃ ὠγύγιον καὶ νεότευκτον πάντοτε καὶ ἀπαστράπτουσαν ἐν τῇ ἀλκῇ τοῦ φρονήματος τοῦ λαοῦ μας, εἰς τὸν στρατιώτην τῶν βορειοηπειρωτικῶν βουνῶν, αὐτός εἰς τὸν Μιχαλάκη Καραολῆ καὶ τὸν Γρηγόρη Αὐξεντίου καὶ αὐτοὶ εἰς τοὺς Τάσσον Ἰσαὰκ καὶ Σολωμὸν Σολωμοῦ.
γ. Τὴν εὔφθογγον ἀπολλώνειον λύραν κληρονομεῖ ὁ Ὀρφεύς, τὴν ἐμπιστεύεται εἰς τὴν ῥοδοδάκτυλον Σαπφώ, παραδίδεται μετὰ τοῦ ποιμενικοῦ αὐλοῦ τοῦ Πανός, τὴν περικαλλέα κίθαριν καὶ ὅλην τὴν ὀρχήστραν τῆς ἑλληνικῆς μουσικῆς εὐαισθησίας (κληρονομεῖ) εἰς τοὺς μουσουργοὺς τῆς κλασικῆς Ἑλλάδος, δι᾽ αὐτῆς τέρπονται καὶ παιδεύονται οἱ Ἕλληνες καθ᾽ ὅλην τὴν κλασσικήν, τὴν ἑλληνιστικὴν ἐποχὴν καὶ τὴν ῥωμαιοκρατίαν, διὰ νὰ τὴν παραλάβουν οἱ μεσαιωνικοί μας ψαλμωδοὶ τοῦ βυζαντινοῦ μέλους, τοῦ βυζαντινοῦ κάλλους, νὰ τὴν μεταλαμπαδεύσουν εἰς τοὺς ὀρεσειβίους ἀοιδούς τοῦ δημοτικοῦ μας δεκαπεντασυλλάβου, διὰ νὰ ἠχῇ ὡς μελίφθογγος ποιοτικὴ ἔντεχνος μουσικὴ εἰς τὰ εὐήκοα ὤτα ὅσων δὲν ἀπώλεσαν τὴν αἰσθητικήν των ἀντίληψιν ὑπὸ τοὺς ἐκκωφαντικοὺς θορύβους τῶν ἐρπυστριῶν τῆς ἐπελαυνούσης σημερινῆς βαρβαροκρατίας.
δ. Οἱ κύκλιοι ἀρχέγονοι ἑλληνικοί μας χοροί, ὁ συρτός, ὁ καλαματιανός, ὁ τσάμικος, καὶ πρὸς ἔτι ὁ ἡρωϊκὸς καὶ πένθιμος πυρίχειος, ὁ ζευ ― βάκχικος (τοῦ Διός καὶ τοῦ Βάκχου, κατὰ παραφθοράν «ζεϋμπέκικος»), ὁ δι᾽ ὀφιοειδῶν κινήσεων καὶ λικνισμῶν τοῦ γυναικείου σώματος χορευόμενος (βαρβαριστί «τσιφτετέλι») ἐκφράζουσιν πρωτογενῶς τὰ μυστικιστικὰ ἀνθρώπεια ἔνστικτα τῆς ἀμοιβαίας ἕλξεως τῶν φύλων, τὸν θεῖον ἔρωτα, ἀπὸ συστάσεως τοῦ ἑλληνικοῦ ἤθους μέχρις καὶ σήμερα, ἀναλλοίωτοι.
ε. Ὁ κατὰ κυριολεξίαν κόσμος τοῦ συστήματος τῶν ἀξιῶν τοῦ πνεύματος καὶ τῆς ἀρετῆς, ἀποτυποῦται εἰς τὰ διαιώνια ἀριστουργήματα τῆς παγκοσμίου λογοτεχνίας, καὶ ἐν ταυτῷ ἱστορικὰς δέλτους τοῦ πρώτου παγκοσμίου – ἐμφυλίου τῶν Ἑλλήνων – Τρωϊκοῦ πολέμου, ἀλλὰ καὶ κώδικος ἀναπτύξεως τῶν ἀρετῶν καὶ τῆς ἠθικῆς τάξεως ἑνὸς ἀνεπτυγμένου ἀκμάζοντος πολιτισμικῶς κόσμου, τῆς Ἰλιάδος καὶ τῆς Ὀδυσσείας, ἐπαναδιατυποῦται καὶ ἐπανεκφράζεται θεατρικῶς εἰς τὴν μεγαλειώδη τραγωδίαν καὶ κωμῳδίαν διὰ στόματος Αἰσχύλου, Σοφοκλέους, Εὐριπίδου, Ἀριστοφάνους, Μενάνδρου.
στ. Ὁ φιλοσοφικὸς στοχασμὸς τοῦ Ἀναξιμάνδρου, τοῦ Ἀναξιμένους, τοῦ Λευκίππου, τοῦ Πυθαγόρου, τοῦ Σωκράτους, του Ἀριστοκλέους τοῦ Ἀρίστωνος (γνωστοτέρου ὑπὸ τὸ προσωνύμιον «Πλάτων»), τοῦ Ἀριστοτέλους, τῶν Στωϊκῶν, τοῦ Πλωτίνου, ἐπαναλαμβάνεται ὡς νεοπλατωνικὴ ἐπεξεργασία – ἀνάπτυξις – φιλοσοφία, ἐπαναδιατυποῦται ὡς εὐαγγελικόν ἀγαπητικὸν μήνυμα, καὶ μεταπλάθεται εἰς τὰ σύγχρονα λογοτεχνικὰ ἀριστουργήματα τοῦ Παπαδιαμάντη, τοῦ ῾Ροΐδου, τοῦ Κάλβου, τοῦ Σεφέρη.
ζ. Ὅλη αὐτὴ ἡ πολιτισμικὴ κοσμογονία τοῦ ἑλληνισμοῦ συν-τελεῖται ἐν πνευμάτι κοσμογνωσίας, ἐν συνειδήσει αὐτογνωσίας, συν-αρθρωμένη διὰ τῆς ἑλληνίδος φωνῆς.
2. α. Εἰς τί συνίσταται ἡ σύγχρονος ὑψηλὴ τεχνολογία τῶν ἀερομεταφορῶν καὶ διαστημικῶν πτήσεων εἰ μὴ εἰς τὴν ἐπιμήκυνσιν τῆς πτήσεως τῆς πετομένης περιστερᾶς – τῆς πετομηχανῆς τοῦ Ἀρχύτου;
β. Εἰς τί συνίσταται ἡ εὐρωπαϊκὴ φιλοσοφία εἰ μὴ εἰς σχόλια εἰς χωρία τοῦ Πλάτωνος;
γ. Εἰς τί συνίσταται ἡ κοινωνιολογία, ἡ πολιτειολογία, ἡ λογικὴ εἰ μὴ εἰς ὑπομνηματισμὸν καὶ ἀντιγραφὴν χωρίων τοῦ Ἀριστοτέλους;
δ. Εἰς τί συνίσταται τὸ σύγχρονον θέατρον εἰ μὴ εἰς μίμησιν πράξεων σπουδαίων, ὅμως ἀτελῶς, τῆς τραγωδίας;
Τὰ τιμαλφῆ τοῦ πολιτισμοῦ δὲν κληρονομοῦνται, εἰ μὴ μόνον ὑπὸ τῶν ἐξ αἵματος κατιόντων, πολλῷ μᾶλλον δὲν κληρονομοῦνται δι᾽ αἵματος. Τὸ ἑλληνικὸν πνεῦμα καὶ πολιτισμὸς κατεκτήθησαν βιαίᾳ εἰσβολῇ εἰς τὴν κληρονομίαν τῆς Ἑλλάδος ὑπὸ τῆς ῾Ρώμης, ἀλλ᾽ αὐτή, μὴ δυνηθεῖσα νὰ ὑπερβῇ τὸν ἑαυτόν της, παραλαβοῦσα θέατρα καὶ ὠδεῖα, εἰς τὰ ὁποῖα ἐπὶ αἰῶνας ἱεροπρακτεῖτο «δι᾽ ἐλέου καὶ φόβου, ἡ τῶν ἀνθρωπείων παθημάτων κάθαρσις», τὰ μετεσκεύασεν εἰς Κολοσσαῖα, ὅπου διὰ θηριομαχιῶν ἀπεθηριοῦντο τὰ ἐναπομένοντα ἴχνη ἀνθρωπίας τῶν ὄχλων της. Ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς ἀληθῶς ἐκληρονομήθη ὑπὸ τῆς ἐξελληνισθείσης ἀνατολικῆς «῾Ρωμαϊκῆς» μεσαιωνικῆς μας αὐτοκρατορίας, ἐν πνεύματι ἀνθρωπισμοῦ καὶ ἀγαπητικῆς Ὀρθοδοξίας, ἐν πλαισίῳ ἱστορικῆς συνειδήσεως ταυτότητος ἔθνους, γλώσσης, ἀξιῶν, πνεύματος.
3.α. Ἡ γλῶσσα συνιστᾷ θεμελιακὸν στοιχεῖον πάσης ἐθνικῆς ὀντότητος, καὶ ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα συνιστᾷ ὑπαρξιακὸν στοιχεῖον τοῦ ἔθνους μας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ μας, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ τὴν βάσιν τοῦ εὐρωπαϊκοῦ καὶ παγκοσμίου πολιτισμοῦ.
Ἕνας κόσμος 300.000 ἑλληνίδων λέξεων, μὲ τὴν ἰδίαν χάριν, ἐξαισίαν ὠραιότηταν καὶ ἀκρίβειαν ἑκάστη, ἀποτελεῖ τὸ στερέωμα τῆς λεγομένης Ἀγγλικῆς γλώσσης, μὲ μεγίστην παρουσίαν εἰς τὴν φιλοσοφίαν, καὶ τὴν ἐπιστημονικὴν ὁρολογίαν. 70 % τῶν ἰατρικῶν ὅρων εἶναι ἑλληνικοί. 75 % τῶν ὅρων τῆς ζωολογίας εἶναι ἑλληνικοί. 60 % τῶν ὅρων τῆς βοτανολογίας εἶναι ἑλληνικοί.
β. Τὸ πρωτογενὲς βιολογικὸν στοιχεῖον – κύτταρον γεννήσεως τοῦ πολιτισμοῦ εἶναι ἡ ἐθνότης καὶ ἡ κοινωνία νοεῖται μόνον ὡς ἑνότης κεκοιμημένων, ζώντων καὶ ὀψιγενῶν ἐν ταυτότητι καταγωγῆς, ἐν ἑνοτήτι πολιτισμοῦ, ἀξιῶν, οὐσιομένων διὰ τῆς ἐθνικῆς παραδόσεως, τῆς αὐτοσυνειδησίας τῆς ἱστορικῆς μνήμης.
Τὸ ἰχὼρ, τὸ ὁποῖον καθιστᾷ ἐφικτὴν καὶ συνειδητὴν τὴν διαγενεακήν ἑνότητα, εἶναι ἡ γλῶσσα.
Ἡ πνευματικὴ καὶ πολιτισμικὴ δυναμικὴ τῶν ἐθνῶν καθορίζει τὴν βιωσιμότητά των καὶ ὁριοθετεῖ τὴν δυνατότητα ἐπιβιώσεώς των ὡς αὐτεξουσίων, αὐτοθεσμιζομένων ὀργανισμῶν, ἢ ὡς μαζῶν, ἁθροίσματος ἐργατικοῦ δυναμικοῦ, στιγμιαίου ὑπανθρωπείου πολτοῦ, χρησίμου μόνον ὡς ἀναλωσίμου ἑνὸς ἀνοήμονος παραγωγικο-καταναλωτικοῦ μηχανισμοῦ, ἣ ὡς γεωγραφικοῦ χώρου, ἐκμεταλευσίμου ὡς πεδίου γεωστρατηγικῶν ἀνταγωνισμῶν τῶν αὐτοκρατοριῶν.
γ. Ἡ αὐτόνομος ἐθνική πορεία τῶν κοινωνιῶν πραγματοῦται κατὰ τὸν λόγον καθ᾽ ὃν τὰ ὑψηλά γεγονότα τῆς ἱστορίας τῆς πατρίδος, νοουμένης ὑπό τὰς ἀναγκαίας συντεταγμένας τοῦ χώρου, τοῦ χρόνου, καὶ τοῦ πολιτισμοῦ, ἐπιβιώνουν εἰς τὴν ἱστορικήν μας συνείδησιν. Ἡ ἐθνικὴ παράδοσις, τὰ τιμαλφῆ τοῦ ἱστορικοῦ καὶ πνευματικοῦ βίου τῶν ἐθνῶν, ἐστεγασμένα ἐν τῇ κιβωτῷ τῆς ἀλήστου ἱστορικῆς μνήμης, δὲν εἶναι ἕρμαιον δώρημα τύχης ἀγαθῆς, ἀλλ᾽ ἀντίδωρον ἐπιπόνου ἐθνικοῦ πλοῦ, ἑρματιζομένου ὑπὸ ἱκανῆς πολιτικῆς περινοίας. Ἡ ἱστορικὴ μνήμη ἀποτελεῖ τὴν ζείδωρον πηγὴν ἡ ὁποία ζωοδοτεῖ τὴν κοινωνίαν ἑνοποιοῦσα αὐτὴν μέσῳ τῶν γενεῶν διαβιουσῶν ἐν ταυτότητι ἠθικῶν ἀξιῶν, πνεύματος, πολιτισμοῦ. Ἄνθρωπος συντεθλιμμένος εἰς τὰ ἱστορικὰ ὅρια τοῦ παρόντος καθίσταται τετμημένον ἄτομον, ἀποδεδαρμένον προσωπικότητος καὶ ἀπεστερημένον τοῦ διαγενεακοῦ του προσώπου.
δ. Εὐάριθμα ἱστορικὰ ἔθνη, προεξάρχοντος τοῦ ὠγυγίου ἑλληνισμοῦ, ἄγομεν διαπολιτισμικὴν ἐθνικὴν ταυτότητα χιλιετιῶν, καὶ ὡς ἐκ τούτου δυσάνεκτον ἱστορικὸν βάρος, νὰ τὴν διαπορθμεύσωμεν τῇ ἐπιούσῃ γενεᾷ, καὶ ἡ πραγμάτωσις αὐτὴ καθίσταται ἐφικτὴ μέσῳ τῆς αὐτοσυνειδησίας καὶ τῆς γλώσσης.
Ἡ πολυχιλιετὴς ἐθνική μας ἐπιβίωσις, ὄχι ὡς παρίου (pariah*) τοῦ ἱστορικοῦ γίγνεσθαι, ἀλλ᾽ ὡς πρωτοπόρου ἔθνους εἰς τὴν πολιτισμικὴν δημιουργίαν τοῦ κόσμου, κατέστη δυνατὴ χάριν τῆς συγκεκροτημένης ἐθνικῆς μας συνειδήσεως, καὶ εἰς περιόδους εἰς ἔτι μακραιώνου δουλείας, καὶ τῆς ἑνιαίας γλώσσης μας, ἀπὸ ἐποχῆς Δευκαλίωνος, καὶ Κενταύρων, Πελασγῶν, Μυκηναίων, Μινωϊτῶν, μέχρις σήμερον. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι σύμφυτος μὲ τὰ ἀδιαμφισβητήτου ἀξίας μέγιστα αὐτὰ τιμαλφῆ τοῦ πολιτισμοῦ μας, κιβωτὸς τῆς ἱερᾶς μας παραδόσεως διασώζει το παρελθόν, ἀξιοποιεῖ τὸ παρὸν καὶ ἐγγυᾶται τὸ μέλλον τῆς ἑλληνικῆς μας ἰδιοπροσωπίας.
4.α. Κατὰ τοὺς νῦν ρηχοὺς καιρούς, ἡ συνείδησις τοῦ ἀνθρώπου ἀπελπισμένη μετεωρίζεται εἰς τὸ χεῖλος χαίνοντος βαράθρου ἐπαπειλοῦντος νὰ καταστήσῃ τὸ ἱστορικὸν πρόσωπον τοῦ ἀνθρώπου στιγμιαῖον ὑπανθρώπειον ἀριθμὸν τοῦ ὁποίου ἡ ἀπειροπλήθεια δὲν θὰ σημαίνῃ τι πλέον τῆς τραγικῆς κενότητος τοῦ μηδενός. Ὁ διαγενεακός Ὀδυσσεύς ἀπειλεῖται νὰ καταστῇ στιγμιαῖος «οὔ τις». Ἀρτιγενῆ ἰδεολογήματα, τέλματα εὐτελείας καὶ μηδενιστικῆς ἐρημώσεως θρασέως λακτίζουσιν ἀρχεγόνους ἀξίας, ἀνασκάπτοντα εἰς τὰς συνειδήσεις τῶν παιδιῶν μας τὰ ἱερὰ πατροπαραδότων ἀρετῶν.
β. Ἡ ἐπίπλαστος ἰδεολογία τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ, τὸ ἰδεολόγημα τῶν συγχρόνων ἐπιδόξων κοσμοκρατοριῶν, βυσσοδομούμενον ἐν τοῖς χαλκουργίοις τῶν ἰμπεριαλιστικῶν μητροπόλεων, διαχέεται ἐντέχνως περιβεβλημένον ἐπιστημονικῇ λεοντῇ, ἀκαδημαϊκῆς ἐνίοτε ἐξυφάνσεως, ἀπευθυνόμενον μέσῳ τῶν «εἰδικῶν» καὶ τῶν ἐγχωρίων μηρυκαστῶν τῶν ἐπὶ τοὺς ἀπενεργοποιημένους πολίτας τῶν ἀσθενεστέρων χωρῶν, καὶ τοὺς παραπλανᾷ νὰ ἐξαφανίσωσιν τὰ ἔσχατα ἴχνη τῆς προσωπικότητός των ὡς δρώντων ὑποκειμένων τοῦ ἱστορικοῦ γίγνεσθαι: τὸ ἔθνος καὶ τὴν πατρίδα, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τῆς ἱστορικῆς μνήμης, καὶ τῆς γλώσσης, τῆς εὐτελοῦς προπαγάνδας ἐνδυομένης ἐνίοτε πλαστικὴν ἐπιστημονικὴν τήβεννον.
γ. Οὔτω ἐσχάτως, φεῦ, πάτρα τριτάλαινα, προέκυψαν καί τινες «προοδευτικοί», «διανοούμενοι», ἐκτομίαι ἐθνικῆς συνειδήσεως, διδάσκοντες, ἢ ὀρθότερον μετεωρολεσχοῦντες, ὅτι οὐ χρείαν ἔχομεν μνήμης προγόνων, θρησκείας καὶ γλώσσης, θηριεύοντες θύματα ἐν τῷ παραδείσῳ τῶν νέων ἢ τῶν ἀμαθῶν. Τούτων οἱ μὲν χρήμασιν προκαταβεβλημένοις ἐμ – πορεύονται τὴν καθημαυξημένην τοῦ Ἐφιάλτου, οἱ δὲ ἀνοήμονες, ἡμεροδρόμοι βασιλικῶν διατάξεων, ἀκαταλήπτων αὐτοῖς, παραπεμπτέοι ἐπὶ τὸν χάρτην, ἵν᾽ αὐτοδίδακτοι σπουδάσωσιν ὅτι ἡ μουσοτρόφος πατρίς μας δὲν ηὐτύχησεν νὰ συνορεύηται μετὰ τοὺ Λουξεμβούργου. Διὰ τῆς κερκόπορτας τῆς λήθης τὸ ἔθνος σύμπαν ἀπολισθαίνει ἐν ἀκαρεῖ εἰς τὸ χάος τῶν ἀποθετῶν τῆς ἱστορίας, τοῦ λαοῦ καθισταμένου ἀνεπαισθήτως ἀπὸ πολιτῶν – ὁπλιτῶν, ἀροτήρος βοός ὑπό τὸ λέπαδνον τῶν βουλημάτων τῶν ἰσχυρῶν.
Κατὰ τὰς νῦν χαλεπὰς ἡμέρας τῶν δυσχερῶν καιρῶν, ᾧ τε αἱ γρηγοροῦσαι συνειδήσεις μάχονται τὸν ὑπέρτατον ἀγῶνα τῆς λυτρώσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν χαμέρπειαν τοῦ ὀκλαδὸν ζῆν, διασώζουσαι τὴν ἀξιοπρέπειαν τοῦ ἐλευθέρως βιοῖν, δεόμεθα ὑψίστης πολιτικῆς περινοίας, καὶ ἐπιστρατεύσεως ὅλων τῶν συνεκτικῶν δυνάμεων τοῦ ἑλληνισμοῦ, γιατὶ οἱ Ἐφιάλται πληθαίνουν μέσα μας, καὶ οἱ τριακόσιοι ὀλιγοστεύουν πλάϊ μας.
5.α. Ἀλλ᾽ ἡ ἐν τοῖς λόγοις κατάχρησις ἀποτελεῖ τεκμήριον καὶ ἀπρόσφορον ἀπόπειραν ἀναπληρώσεως, τῆς ἐν τοῖς ἔργοις ὑστερήσεως. Ἂς ἄγωμεν οὖν τὴν πετρώεσσαν τῶν προτάσεων:
Τί δέον γενέσθαι;
Πόλεμος! Ἐπανάστασις! Ἀντίστασις!
― Μὰ γίνονται αὐτὰ τὰ πράγματα σήμερα; Δὲν εἶναι δύσκολα;
― Βεβαίως εἶναι δύσκολα. Ἀπὸ εἰκοσαετίας τὸ ἐπισημαίνει ὁ Νῖκος Σβορῶνος: «Δὲν θεωρῶ ἀντίστασι ἁπλῶς καὶ μόνον νὰ πάρῃς τὰ ὅπλα, νὰ ἀνεβῇς στὰ βουνά. Αὐτὸ εἶναι εὔκολο πράγμα. Σχετικὰ εὔκολο. Τὸ πρόβλημα εἶναι νὰ μένῃς αὐτό ποὺ εἶσαι, καὶ αὐτό συνδυάζεται μὲ τὴν πολιτισμικὴ συνέχεια τοῦ ἑλληνισμοῦ».
«Ὑπῆρχε μιὰ λαϊκὴ ἑνότητα, μὲ τὴν γλῶσσα, μὲ τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα, καὶ εἶχε συνείδησι τῆς ταυτότητάς του αὐτῆς, ἡ ὁποία τοῦ ἐπέτρεπε ν᾽ ἀντισταθῇ στὴν ἀποῤῥόφησι ἀπὸ τοὺς ἄλλους λαοὺς οἱ ὁποῖοι ἦσαν κατακτηταί του».
β. Ὅς τις προσηλοῖ τὸν νοῦν εἰς τὸν φλοιὸν τῶν γεγονότων, λανθάνων τῶν αἰτιῶν καὶ τῶν βαθυτέρων συναπτομένων αὐτοῖς διεργασιῶν, πειρωμένος νὰ ἑρμηνεύσῃ τὴν γλωσσικὴν ἀπολίσθησιν εἰς τὸν καιάδαν τῆς φθορᾶς διὰ τῆς νηπιοφροσύνης τῶν κυβερνώντων, ματαιοφρνεῖ. Ἡ γλῶσσα, ὡς καὶ πᾶσα συνιστῶσα τῆς συνειδήσεως, ἐγκρατύνεται διὰ τῆς καλλιεργείας καὶ φθείρεται διὰ τῆς ἐγκαταλείψεως.
 Ἡ ἀποστέρησις τῆς παιδείας ἀπὸ τοῦ ἀνθρωπιστικοῦ χαρακτῆρος της, ἤγουν ὁ ἐξοβελισμὸς τῆς παιδείας καὶ ἡ ὑποκατάστασίς της ὑπὸ τῆς ἐκπαιδεύσεως, ἤγουν ἡ ἐπιλογή – ἐπιβολὴ τῆς ἀγραμματοσύνης ἀντὶ τῆς μορφώσεως, εἶναι στυγερὸν ἔργον τῶν βυσσοδομούντων κατ᾽ ἐπάγγελμα τὴν δουλαγωγίαν τῶν λαῶν, ἐπιχειρούντων «ζυγὸν δούλειον ἀμφιβαλεῖν Ἑλλάδι». Τὰς προφυλακὰς ἀποτελεῖ ὅμιλος γενιτσάρων ὑπὸ τῆς δοκησισόφου ἡμιμαθείας ἐλαυνόμενος.
γ. Ἡ δρᾶσις τοῦ Γλωσσικοῦ Ὁμίλου Βόλου μᾶς ἐδίδαξεν νὰ μὴν παραμένωμεν ἐκχαυνωμένοι καὶ δειλιῶντες, μάταιοι ἱκετευταὶ τῆς δυνάμεως, ἀλλὰ νὰ μαχώμεθα ὑπὲρ τῆς αὐτεξουσιότητος ἐν ταῖς ἐπάλξεσιν τῆς καθημερινότητος.
δ. Ὑπενδίδοντες εἱς τὴν ἀκατάσχετον ἐπέλασιν τῶν λατινογενῶν γλωσσῶν τῆς ἑσπερίας, δὲν λησμονῶμεν ἀπασφαλισμένην τὴν κερκόπορταν τῆς βασιλευούσης γλώσσης μας, ἀλλ᾽ ἐθελόδουλοι αὐτόκλητοι ἄθλιοι, ἀνοίγωμεν διάπλατον τὴν πύλην τοῦ Ἁγίου ῾Ρωμανοῦ εἰς τὴν διέλευσιν τῶν ἀφανιστῶν τοῦ πολιτισμοῦ μας. 
Οἱ Ἕλληνες, ἀπόγονοι εὐκλεῶν προγόνων, ἀπαρνούμενοι τὴν πρὸς τοὺς προπάτοράς μας οἰκειότητάν μας θ᾽ ἀπολισθήσωμεν εἰς τοὺς ἀποθέτας τῆς ἱστορίας, ὅμως ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα, τὸ ὕψιστον πολιτιστικὸν δημιούργημα τοῦ ἀνθρώπου, θὰ μείνη ἐρασμία σύντροφος παντὸς πνευματικοῦ ἀνθρώπου, καταρδεύουσα τὴν διάνοιαν καὶ ζωογονοῦσα τὸν λόγον τῶν εὐτυχησάντων διανοητών της.
6.α. Ἡ συστηματικὴ πρακτικὴ τῶν ἰσχυρῶν τῆς ἡμέρας τοῦ τόπου, ὑπό τὸ διαφανὲς προπέτασμα θρηνωδῶν διαπιστώσεων καὶ κενολόγων διακηρύξεων, μεθοδικῶς κατεργάζεται τὴν ἐξαφάνισιν τῆς γλώσσης ἡ ὁποία συνώδευσεν τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν ἀνέλιξίν του εἰς τὸ ὑπερῶον πνευματικῶν κατακτήσεων, νῶν ᾧ τε ἐπιχειρεῖται ἡ καταβαράθρωσίς του εἰς τοὺς ἀποθέτας τῆς «πολυ-πολιτισμικότητος», τῆς ἐπιφυλάσσει τὸν προμηθεϊκὸν κολασμόν της εἰς τὴν ἐσχατιὰν τῶν νεκρῶν γλωσσῶν, τῇ συνοδείᾳ τῶν κροκοδειλίων δακρύων της.
β. Διὰ τοῦ Ν.309/1976 ἐπεχειρήθη, καὶ ἐν πολλοῖς ὑλοποιήθη κατάργησις τῆς λογίας μορφῆς τῆς γλώσσης. Διὰ τοῦ Ν.1228/1982 ἐπεχειρήθη ἡ ἀφαίρεσις πάσης αἰσθητικῆς καὶ μουσικῆς χροιᾶς τῆς γλώσσης, καὶ ἐπεβλήθη τὸ κατ᾽ εὐφημισμὸν μονοτονικόν, ἐκπεσὸν ἐν τοῖς πράγμασιν εἰς ἀτονικὸν σύστημα. Διὰ τοῦ Ν.1406/1983 ἀπητήθη αἱ δικαστικαὶ ἀποφάσεις καὶ τὰ ἔγγραφα τῶν Συμβολαιογράφων νὰ συντάσσωνται εἰς τὴν παραπλανητικῶς ἀποκληθεῖσαν δημοτικήν, καὶ ἐν τοῖς πράγμασιν εἰς προκατασκευασμένα ῥακοειδῆ χυδαϊκὰ ἐξαμβλώματα.
γ. Ἀποτελεῖ βεβαίως κλασσικὸν θεατρικὸν σκηνοθετικὸν τέχνασμα, αἱ τραγωδίαι εἰς βάρος τῆς Ἑλλάδος, νὰ τεκταίνωνται εἰς δύο πράξεις, οὕτως ὥς τε καὶ ἡ συνειδησιακὴ τῶν πρωταγωνιστῶν των ἀβαρία, τὸ ἠθικόν των ὄνειδος, νὰ μετατίθεται ἑκατέρωθεν, ἐπερχομένης οὕτω καὶ μιᾶς ἰσοῤῥροπίας τοῦ αἴσχους μεταξὺ τῶν δύο παρατάξεων τοῦ προδοτικοῦ θιάσου.
Ὅσα ἀπέφυγεν ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ὑπὸ τὸν πόδα ὠμοῦ ἐχθροῦ, ᾧ τε ἐστρατάρχει ὁ φόβος, κινδυνεύει νὰ ὑποστῇ ὑπὸ τὴν προδοτικὴν τυραννίαν μηχανοῤῥάφου ὁμοφύλου, συστρατουμένης καὶ τῆς παντολετείρας ἀδιαφορίας μας.
7.α. Ἡ ὅποια κακὴ πρόθεσις τῶν θεσμικῶν φορέων δὲν θὰ ἐξήρκῃ καὶ θὰ παρέμενεν ἀτελέσφορος, ἐὰν δὲν συνεπικουρεῖτο ἱκανῶς ἐκ τῆς ὀλογωρίας. Χαρακτηριστικὸν δεῖγμα, τὸ θέμα τοῦ κατακλυσμοῦ τῶν πόλεών μας, μέχρις τῶν παραμεθορίων χωριδίων μας ἐξ ἀλλογλώσσων ἐπιγραφῶν, παρὰ τὴν θέσπισιν καὶ ἰσχὺν ἱκανοποιητικῆς νομοθετικῆς ῥυθμίσεως. Διὰ τὰς ἐπιγραφὰς ὑφίσταται νομικὸν πλαίσιον, ἐπιβάλλον ν᾽ ἀναγράφωνται ὑποχρεωτικῶς εἰς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν. Ἐπιτρέπεται ἐπιπρόσθετος ἀναγραφὴ εἰς ἑτέραν γλῶσσαν διὰ μικροτέρων στοιχείων. Διὰ τοὺς παραβάτας προβλέπεται πρόστιμον ὑπὲρ τῶν Δήμων ἢ Κοινοτήτων, ἕως καὶ ποινικαὶ κυρώσεις: Διὰ τοῦ Νόμου 2.946/8.10.2001 (ἐπαναλαμβάνοντος κατὰ βάσιν προϊσχύουσας διατάξεις), καθορίζεται ὅτι: «Αἱ ἐπιγραφαὶ δι᾽ ὧν προσδιορίζεται ἡ θέσις, ἡ διεύθυνσις, ἡ ἰδιότης ἢ ἡ ἐπαγγελματικὴ δραστηριότης φυσικοῦ προσώπου, ἢ ἡ ἐπωνυμία καὶ τὸ ἀντικείμενον δραστηριότητος ἑνώσεως φυσικῶν προσώπων ἢ νομικῶν προσώπων δημοσίου ἢ ἰδιωτικοῦ δικαίου, ἀναγράφονται ὑποχρεωτικῶς εἰς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν, ἐπιτρεπομένης ἐπιπροσθέτως τῆς ἀναγραφῆς καὶ εἰς ἑτέραν γλῶσσαν διὰ μικροτέρων στοιχείων. Διὰ τοὺς παραβάτας τῆς διατάξεως τοῦ νόμου προβλέπεται πρόστιμον εὐρῶν 587 ἕως 5.869, ἀναλόγως τῶν περιστάσεων καὶ τῆς βαρύτητος τῆς παραβάσεως, ὑπὲρ τῶν Δήμων ἢ τῶν Κοινοτήτων, ἐντὸς τῶν ὁποίων τελεῖται ἡ παράβασις, δι᾽ ἀποφάσεως τῶν Δημοτικῶν ἢ Κοινοτικῶν Συμβουλίων. Περαιτέρω ὁ νόμος ῥυθμίζει τὴν διαπίστωσιν τῶν παραβάσεων, δι᾽ αὐτοψίας, καὶ τὴν ἀφαίρεσιν τῶν κατὰ παράβασίν του, ἀλλογλώσσων ἐπιγραφῶν, δι᾽ ἀποφάσεως τοῦ Δημάρχου ἢ Προέδρου τῆς Κοινότητος. Ἐπιπροσθέτως διὰ τοὺς παραβάτας προβλέπεται ἡ ἐπιβολὴ ὑπὸ τῶν ποινικῶν Δικαστηρίων ποινῆς φυλάκισεως ἀπὸ 10 ἡμερῶν μέχρις ἓξ μηνῶν, καὶ χρηματικῆς τοιαύτης μέχρις εὐρῶν 2.945. Ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ νόμου γίνεται αὐτεπαγγέλτως ὑπὸ τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων (Δημάρχων, Κοινοταρχῶν, ὡς καὶ τῶν Ἀστυνομικῶν καὶ Εἰσαγγελικῶν Ἀρχῶν). Εἰς πᾶσαν περίπτωσιν δύναται νὰ ὑποβληθῇ ἀναφορὰ πρὸς τὰς Ἀρχάς, ὑφ᾽ οἰουδήποτε πολίτου.
β. Ἐκ τῶν διατάξεων τοῦ Συντάγματος καὶ τῶν διατάξεων τῶν βασικῶν νόμων ἀποῤῥέει αὐτονόητος ὑποχρέωσις χρησιμοποιήσεως τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης ἐνώπιον τῶν Δικαστηρίων, ἐνώπιον τῆς Διοικήσεως, καὶ εἰς πᾶσαν ἐκδήλωσιν ἐντὸς τῆς ἐπικρατείας.
γ. Ἡ διαφώτισις ἀποτελεῖ ἔργον στοιχειωδῶς ἐπιβεβλημένον, σοβαρόν, καὶ ἐθνοφελὲς τῶν δημοτικῶν καὶ κοινοτικῶν ἀρχόντων μας, «μάχεσθαι γὰρ χρὴ τὸν δῆμον ὑπὲρ νόμου, ὁκώσπερ τείχειος», ἰδίᾳ τῶν μὴ ἐξαντλούντων τὴν ἐργώδη δραστηριότητά των, καὶ τὸ περιεχόμενον τῶν δημοτικῶν ταμείων εἰς διοργάνωσιν καρναβαλικῶν παιγνίων ἐκχυδαϊσμένης αἰσθητικῆς, ἐγχωρίου τε καὶ εἰσαγομένης. Δυστυχῶς εἶναι πάντοτε ἐπίκαιρος ἡ ῾Ροΐδειος διαπίστωσις, ὅτι «εἰς τὴν Ἑλλάδαν, ἑνὸς νόμου ἔχομεν τὴν ἀνάγκην: τοῦ περὶ ἐφαρμογῆς τῆς κειμένης νομοθεσίας.
Ἀλλ᾽ ἀπαιτεῖται νόμος, ἐπιβάλλων κυρώσεις, διὰ τὴν προστασίαν τῆς ἐθνικῆς μας γλώσσης; Τῆς ἐθνικῆς μας ταυτότητος;
Κατηγορηματικώς: ὄχι! Μὴ τίκτειν σ᾽ ἄταν ἄταις. Μὴ γεννᾷς – μὴν προσθέτῃς εἰς τὸ κακὸν ἕτερον κακόν. Μὴ πειρᾶσαι, μὴν ματαιπονεῖς νὰ θεραπεύσῃς τὸ κακὸν τῶν ξενογλώσσων ἐπιγραφῶν, διὰ τοῦ κακοῦ τῆς τιμωρίας. Ἐξαρκεῖ ἡ διέγερσις, ἡ ζωπύρωσις τοῦ ἑλληνικοῦ φιλοτίμου, διὰ τῆς ἐνημερώσεως. Καὶ ποιοῦμεν θαυμάσια.
Πρέπει νὰ συνειδητοποιήσωμεν ὅτι ἡ γλωσσική μας κληρονομία εἶναι ἡ αὐθεντικωτέρα ἔκφρασις τῆς πολιτισμικῆς καὶ ἐθνικῆς μας ταυτότητος, τὸ συνεκτικὸν στοιχεῖον τὸ ὁποῖον ὅταν αἱ μυλόπετρες τῆς νέας (ὅσον ὁ μεσαίων) τάξεως (ὅσον ἡ ζούγκλα) πραγμάτων (ὡς μὴ ἀνεχομένης πρόσωπα) σταματήσουν νὰ ἀλέθουν τὰ κόκκαλα καὶ τὰ ὄνειρα τῶν ἐθνῶν, θὰ διασώσῃ ὡς ζωογόνος καρπὸς τὴν ἰδιοπροσωπίαν τοῦ ἑλληνισμοῦ.
8.α. Ὁ ἀλλοεθνὴς περιηγητὴς ἐπισκεπτόμενος τὴν Ἑλλάδα, δὲν ἀναζητᾷ κακέκτυπον ἀπομίμησιν τῆς χώρας του, ἀλλ᾽ ἐπιθυμεῖ ν᾽ ἀπολαύσῃ τὴν ῾῾καλντέρα᾽᾽ τῆς Σαντορίνης πορφυροβαφῆ ἀπὸ τὸν δύοντα (κατὰ τὴν λαϊκὴν ἔκφρασιν καὶ συνείδησιν ῾῾βασιλεύοντα᾽᾽) ἥλιον, νὰ ἐξερευνήσῃ τὸ μυστηριῶδες ὄρος τῶν κενταύρων, μυούμενος εἰς τὴν σοφίαν των, νὰ παρακαθήσῃ συνδαιτημῶν εἰς τὸ δεῖπνον τῶν Ὀλυμπίων τῆς ἑλληνικῆς γευστικῆς ἀπολαύσεως. Δὲν προσέρχεται, διὰ νὰ ἐξακολουθῇ ν᾽ ἀκούῃ τὴν μουσικὴν τῆς πατρίδος του, ἀλλὰ διὰ νὰ γαληνεύσῃ τὴν ψυχὴν του εἰσχωρούσης σ᾽ αὐτὴν ἑνὸς σημερινοῦ πνεύματος τῆς ὀρφικῆς λύρας, τῆς κιθάρας τῆς Σαπφοῦς, τοῦ βυζαντινοῦ μας μέλους, τῆς δημοτικῆς μας μούσης, τῶν ἐξαισίων μελισμάτων τοῦ Χατζηδάκη καὶ τοῦ Θεοδωράκη.
β. Οὐδ᾽ εἷς ἔρχεται εἰς τὴν Ἑλλάδαν διὰ νὰ ἐκμάθῃ καλῶς τὴν μήτριον γλῶσσαν του ἢ τὴν Ἀγγλικήν, ἀλλὰ πλεῖστοι προσερχόμενοι θὰ ἐκστασιάζοντο καὶ θὰ ἐμαγεύοντο ἐὰν κάποιος τοὺς ὑπεδείκνυεν τὰς πηγὰς τῶν γενεθλίων ἐτυμολογικῶν θεμάτων τῆς ὅποιας εὐρωπαϊκῆς λατινογενοῦς, ὡς ἐκ τούτου ἑλληνογενοῦς γλώσσης των, εἰς τὴν ἀρχαίαν καὶ τὴν σύγχρονον μορφὴν τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης μας.
γ. Ἡ ῥωσική «γκλάασνοστ», ἡ διαφάνεια, ἡ ὁποία ἀπετέλεσεν τὴν πρώτην διάχυσιν φωτὸς εἰς τὰ ἐρέβη τῆς σοβιετικῆς στρατοκρατίας, προέρχεται ἐκ τῆς ἑλληνικῆς λέξεως «γλαύκειν» (φωτίζειν – φαίνειν), ἐξ ἧς καὶ ἡ γλαῦξ, καὶ ἡ γλαυκώπις Ἀθήνη, καὶ τὸ γλαύκωμα, ἡ ἐνδημικὴ ἀνίατος νόσος μεγάλης μερίδος τῆς πολιτικῆς καὶ πνευματικῆς ἡγεσίας μας.
δ. Ἡ διατήρησις τῆς ἐθνικῆς μας ὀντότητος ἐν ἀξιοπρεπείᾳ, ὡς συνεχιστῶν τοῦ πολυχιλιετοῦς πολιτισμοῦ μας, ἀπαιτεῖ τὰ ὅποια ὄνειρα τῶν στοχασμῶν μας διὰ τὴν ἐθνικήν μας ἐπιβίωσιν, νὰ «βακχεύονται» γόνιμα ἀπὸ στοιχεῖα πράξεων, τοὐλάχιστον τῶν στοιχειωδῶν καὶ ἐλαχίστων, διὰ τὴν διάσωσιν τῆς ἀξιοπρεπείας μας, ἄλλως «ἅπας ὁ λόγος, ἂν ἀπῇ τὰ πράγματα, μάταιόν τι φαίνεται καὶ κενόν».
9.α. Ὅμως εἰς τὰ μύχια τῆς ἑλληνικῆς ἰδιοσυστασίας ἐνυπάρχει ἀρχέτυπος ἡ ἐπαναστατικὴ ἀναγεννητικὴ τάσις, ἡ ὁποία θὰ διασώσῃ ὡς ζωογόνος καρπὸς τὴν ἰδιοπροσωπίαν τοῦ ἑλληνισμοῦ, διὰ ν᾽ ἀποτελέσῃ καὶ αὔθις τὴν ζείδωρον πηγὴν τοῦ πολιτιστικοῦ ἀνθρωπισμοῦ. Εἶναι τὸ βέβαιον συμπέρασμα τῆς ἱστορίας. Ἐὰν σήμερον ὑπερισχύουν αἱ δυνάμεις τοῦ σκότους, εἶναι βέβαιον ὅτι αὔριον θὰ ὑπερισχύσουν αἱ δυνάμεις τοῦ φωτός. Ἡ ζωή γὰρ μάχη ἐστὶν ἀτελεύτητος.
β. Εἰς τὸν εἰκοστόν, εἰκοστὸν πρῶτον αἰῶνα «τὸ καράβι ποὺ ταξειδεύει τὸ λένε ΑΓ-ΩΝΙΑ», διότι «ὡς ᾧ μικροψυχότεροι τυγχάνουσιν ὄντες οἱ προεστῶτες ἡμῶν, τοσούτῳ τοὺς ἄλλους ἐῤῥωμενεστέρως δεῖ σκοπεῖν, ὅπως ἀπαλλαγησόμεθα τῆς παρούσης ἔχθρας». Ὁ ἑλληνικὸς λαός, ὁ δημιουργὸς τοῦ πολιτισμοῦ, εἶναι πλασμένος διὰ τὸ θαῦμα, «Κι᾽ ὅταν γυρεύεις τὸ θαῦμα πρέπει νὰ σπείρῃς τὸ αἷμά σου στὶς ὀχτὼ γωνιὲς τῶν ἀνέμων, γιατὶ τὸ θαῦμα δὲν εἶναι πουθενά, παρὰ κυκλοφορεῖ μέσα στὶς φλέβες τοῦ ἀνθρώπου», ἀλλὰ γιὰ τὸ θαῦμα, περισσότερον ἀπαιτεῖται «μιὰ στάλα αἷμα, ἀπὸ ἕνα ποτήρι μελάνι».
γ. «Ἔτι δ᾽ ἂν πλείω ὑμῖν περὶ τούτων διελέχθην, ἴσως δ᾽ ἂν καὶ χαριέστερον, εἰ μὴ παντάπασιν ἔδει με διὰ ταχέων λαλῆσαι».
«Ἃ μὲν οὖν ἐγὼ γιγνώσκω ταῦτ᾽ ἐστιν». Ἔῤῥωσθε.―

Συνέντευξη Τύπου με θέμα » Η απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Κύπρου για την εισαγωγή φοιτητών, κατόχων G . C . E ., και οι καταστρεπτικές συνέπειες στη Δημόσια Εκπαίδευση και την εθνική ζωή της Κύπρου »

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η Συνέντευξη Τύπου που οργάνωσε η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων στις 4 Ιουνίου 2008 στην Δημοσιογραφική Εστία και με θέμα «Η απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Κύπρου για εισαγωγή φοιτητών, κατόχων GCE , και οι καταστρεπτικές συνέπειες στη Δημόσια Εκπαίδευση και εθνική ζωή της Κύπρου»

Η εισαγωγική ομιλία του Προέδρου της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων κ. Κρίνου Ζ. Μακρίδη

– Κύριε Βασίλειε Κατακαλίδη,
Γραμματέα της Ελληνικής Πρεσβείας

– Κύριε Άγγελε Παπαγεωργίου
Εκπρόσωπε των Οικολόγων Περιβαλλοντιστών

– Κύριε Ανδρέα Φρυδά
Πρόεδρε του Ελεύθερου Μόρφου

– Κύριε Κώστα Χατζηστεφάνου
Πρώην Υφυπουργέ της Παιδείας

Φίλες και Φίλοι εκπρόσωποι των Μέσων Ενημέρωσης,

Προτού δώσω το λόγο στον Αντιπρόεδρο της ΕΜΕΘ κ. Ανδρέα Μακρίδη θα ήθελα να σας καλωσορίσω στην σημερινή συνέντευξη τύπου και να δηλώσω πολύ σύντομα τα ακόλουθα.

Η ΕΜΕΘ δημιουργήθηκε μέσα από την αγωνία και την προσπάθεια να κρατήσουμε αλώβητη την εθνική μας ταυτότητα σε αυτή την γωνιά του κόσμου.

Αυτό είναι αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα μας και δικαίωμα οποιουδήποτε λαού που θέλει να προσδιορίσει την εθνική του ταυτότητα.

Στην Κύπρο γίνεται εδώ και πολλούς αιώνες μια συνεχής προσπάθεια από ξένα και ντόπια συμφέροντα, όχι μόνο αφαίρεσης αυτού του δικαιώματος αλλά και επιβολής μιας νέας εθνικής ταυτότητας ξένης προς τις προαιώνιες ρίζες αυτού του λαού.

Αυτό, σύμφωνα με τα διεθνή θέσμια και την χάρτα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών είναι έγκλημα πολέμου. Είναι μια φασιστική συμπεριφορά που καταδεικνύει και αποδεικνύει την αρρωστημένη στάση και νοοτροπία των ισχυρών και των υποχείριών τους.

Δεν θα το ανεχθούμε.

Με στήριγμα μας την Ελλάδα θα χρησιμοποιήσουμε όλα τα στην διάθεσή μας νόμιμα μέσα για να υπερασπιστούμε αυτό το δικαίωμα αλλά, και να αντισταθούμε στην κάθε γνωστή ή «ανυπόγραφη» απειλή που πηγάζει από αυτούς τους κύκλους.

Αυτή η προσπάθεια αφελληνισμού της Κύπρου επιχειρείται μέσα από ένα καλά οργανωμένο αγγλοσαξονικό – τουρκικό και νεοκυπριακό σχέδιο για να εκμηδενιστούν οι εναπομείνασες αντιστάσεις του λαού και να εξυπηρετηθούν όχι τα καλώς νοούμενα συμφέροντα όλων των κυπρίων, αλλά τα πολιτικό – γεωστρατιγικά συμφέροντα των αγγλοαμερικανικών των τούρκων και των ευνοούμενών τους.

Κρίνος Ζ. Μακρίδης
Πρόεδρος Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων

Το αναλυτικό κείμενο της Συνέντευξης Τύπου

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΕΤΑΡΤΗ 4 ΙΟΥΝΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 10:3Ο π.μ.

ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΣΤΙΑ , ΛΕΥΚΩΣΙΑ

 

ΘΕΜΑ:

«Η απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Κύπρου για την εισαγωγή φοιτητών, κατόχων G . C . E ., και οι καταστρεπτικές συνέπειες στη Δημόσια Εκπαίδευση και την εθνική ζωή της Κύπρου»

Ενώπιον των τελευταίων εξελίξεων, όπως τις πυροδότησε η ανακοίνωση των πρυτανικών αρχών του Πανεπιστημίου Κύπρου σε σχέση με τη γνωστή απόφαση της Συγκλήτου να εισαγάγει σύστημα εξετάσεων, ξένο προς το ισχύον και δημοκρατικά καθιερωμένο σύστημα με όλες τις ολέθριες συνέπειες όπως έγκυρα και τεκμηριωμένα έχουν καταδειχθεί για την Παιδεία μας, κρίνουμε ότι δεν έπρεπε να σιωπήσουμε.

Είναι παρήγορο ότι εκτός από τις επώνυμες προσωπικότητες, μεγάλα τμήματα της κοινωνίας μας, οι μαζικές συνδικαλιστικές οργανώσεις των καθηγητών, των μαθητών και των συνδέσμων γονέων αντέδρασαν αποφασιστικά απέναντι στην επιχειρούμενη απαράδεκτη εκτροπή. Ως αποτέλεσμα της σθεναρής αυτής στάσης υπήρξε η προσωρινή έστω, που ευχόμαστε να είναι μόνιμη, αναστολή πράγμα που δεν μας επιτρέπει να εφησυχάζουμε. Γνωρίζουμε τα μακροχρόνια σχέδια εκείνων που κινούν τα νήματα.

Γι ‘αυτό βρισκόμαστε σήμερα εδώ. Για να δημοσιοποιήσουμε τις θέσεις μας, αλλά και να συμπαραταχθούμε με τις υπόλοιπες δυνάμεις ενόψει της μόνιμης απειλής που αντιμετωπίζουμε.

•  Θα πρέπει να γίνει εξαρχής αντιληπτό από τους αποτελούντες σήμερα τη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου ότι σε καμία περίπτωση η περιβόητη «αυτονομία» του Πανεπιστημίου δεν μπορεί να αντιστρατεύεται τα μόνιμα και νόμιμα συμφέροντα (πολιτικά, κοινωνικά, πολιτιστικά) της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών της Κύπρου, ούτε να επιδεικνύει έλλειψη σεβασμού προς τις εθνικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις και ευαισθησίες τους. Όταν μάλιστα συμβαίνει αυτοί να είναι και οι μοναδικοί χρηματοδότες τους.

•  Δεν είναι δυνατό η Σύγκλητος με τις αποφάσεις της να υπέρκειται του κράτους σε θέματα χαράξεως εκπαιδευτικής πολιτικής και προσανατολισμών της Παιδείας μας – έργο αποκλειστικά της δημοκρατικά εκλεγμένης Βουλής να θεσμοθετεί – και το χειρότερο να επιχειρεί, κατά τρόπο άκομψο, μονομερή και αυθαίρετο, ετσιθελικά να επιβάλει τις απόψεις ή θέσεις της ηγετικής ομάδας η οποία συνέβη να βρίσκεται στην κορυφή της διοικητικής πυραμίδας του Πανεπιστημίου και να υπερβαίνει το Σύνταγμα. Η αυτονομία του Πανεπιστημίου είναι σε βαστή, δεν επιτρέπεται όμως να υπερβαίνει τα όρια της, αποκτώντας αρμοδιότητες να καθορίζει την εθνική πολιτική, για την οποία αρμόδιο είναι το κράτος και η Βουλή των Αντιπροσώπων.

•  Δεν νομιμοποιείται η σημερινή Σύγκλητος, οχυρωμένη πίσω από το διαφανές παραπέτασμα της «αυτονομίας» του Πανεπιστημίου, να επιχειρεί πιεστικά να επιβάλει, και μάλιστα κατά τρόπο τελεσιγραφικό, σύστημα εξετάσεων που ισχύει σε άλλη χώρα, προωθώντας σταδιακά άλλα σίγουρα την υποβάθμιση και περιθωριοποίηση του ισχύοντος συστήματος, με αναπόφευκτη συνέπεια την καθιέρωση της Αγγλικής ως γλώσσας διδασκαλίας, παρουσιάζοντας την ως αναπότρεπτη λύση. Με προφανές ενδεχόμενο να ρυμουλκηθεί ολόκληρη η δευτεροβάθμια (μέση) εκπαίδευση προς αυτή την απευκταία εξέλιξη.

•  Η απεγνωσμένη προσπάθεια του Πρύτανη να παραπλανεί μιλώντας για εισαγωγή «διεθνών» συστημάτων εξετάσεων, ενώ οι πάντες γνωρίζουν ότι πρόκειται για την εξής μίαν, δηλ. την Αγγλική των G . C . E . και η απόπειρα να χρυσωθεί το χάπι, παρουσιάζοντας την όλη υπόθεση ως μέτρο «εκσυγχρονιστικό» τάχατες, ενώ όζει κυριολεκτικώς αποικιοκρατικών αντιλήψεων του 19 ου αι., δεν πρόκειται να πείσει κανένα ούτε και τους πλέον αφελείς. Η επιστημονική και ιδεολογική προέλευση των αποτελούντων την ηγετική ομάδα του Πανεπιστημίου είναι από μόνη της επαρκής επιβεβαίωση των προθέσεων και των στόχων τους.

Δεν είναι δυνατό εξάλλου να αποκρύψουν τις προθέσεις τους να εξυπηρετήσουν μ’ αυτή τους την επιμονή εισαγωγής ενός ξένου, αγγλικού συστήματος εξετάσεων, να εξυπηρετήσουν ταυτόχρονα ιδιοτελή και κερδοσκοπικού χαρακτήρα συμφέροντα, όπως εκείνα των ιδιωτικών αγγλόγλωσσων σχολείων.

•  Δεν είναι δυνατό να ανέχεται ένας υπεύθυνος και ενημερωμένος πολίτης να εμπαίζεται από την αφελή και μη πειστική επιχειρηματολογία των συνηγόρων της Συγκλήτου με στόχο να περάσει ένα σύστημα αλλοτριωτικών μηχανισμών και αποσταθεροποίησης της γλωσσικής και εθνικής συνοχής, επικαλούμενοι τα συμφέροντα μιας ομάδος κατά κανόνα ευπόρων πολιτών, οι οποίοι έκαναν τις επιλογές τους, όταν αποφάσιζαν να στείλουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά ξενόγλωσσα σχολεία.

•  Δεν είναι αδικαιολόγητη ή γενική εντύπωση η οποία διαμορφώνεται στην κοινή γνώμη, ότι η υποταγή και εξουδετέρωση της Ελληνικής Παιδείας της Κύπρου, η οποία εστάθη το απροσπέλαστο ανάχωμα στις πιέσεις, από ξένα κέντρα εξάρτησης, στόχος που επεδίωξε η απελθούσα αγγλική αποικιοκρατία, επανέρχεται μεταμφιεσμένη με την προώθηση εκ μέρους του Πανεπιστημίου μέτρων, τα οποία εμμέσως και πλαγίως οδηγούν αφεύκτως στο ίδιο αποτέλεσμα.

•  Το ότι η υιοθέτηση της σχετικής απόφασης της Συγκλήτου περί εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου κατόχων του Αγγλικού G . C . E . συνιστά κατάφωρη παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης, με συνταγματικές και κοινωνικές προεκτάσεις συντριπτικές για τους εισηγουμένους, δεν χωρεί καμία αμφιβολία

•  Ουδεμία επίσης αμφιβολία απομένει, μετά τη γενική διαπίστωση, ότι με το δικαίωμα διπλής επιλογής αναβαθμίζεται με καταφανές πλεονέκτημα υπεροχής και με πολύ χαμηλότερο δείκτη δυσκολίας, το αγγλόγλωσσο ιδιωτικό σχολείο έναντι του δημοσίου και ενισχύεται η αναμενόμενη περαιτέρω ώθηση διευρύνσεως αυτής της πλεονεκτικής υπεροχής. Ο δε κίνδυνος της γενίκευσης της εισαγωγής μέσω των G . C . E . σε όλους τους υποψηφίους των δημοσίων και των ιδιωτικών σχολείων είναι αναπόφευκτος. Ας αναλογισθούν όλοι οι πολιτικοί και κοινωνικοί παράγοντες τις ολέθριες επιπτώσεις στο μέλλον αυτού του τόπου, δεχομένου, εκτός του βάρους των καταστροφικών επιπτώσεων της Τουρκικής Εισβολής και Κατοχής, και το σοβαρό τούτο εκ των ένδον πλήγμα, και ας αναλάβουν τις ευθύνες τους.

•  Η κοινωνική διάσταση του θέματος καταφαίνεται από τον επιχειρούμενο διαχωρισμό των μαθητών σε δύο κατηγορίες: στην κατηγορία των έτσι και αλλιώς πολλαπλώς προνομιούχων, ευνοουμένων τώρα γόνων του χρηματοπιστωτικού κυκλώματος εξουσίας, με το διπλοπόρτι ανά χείρας του Αγγλικού G . C . E ., και στην άλλη κατηγορία εκείνη που περιλαμβάνει τους δυστυχείς δεύτερης κατηγορίας μαθητές του υποβαθμισμένου, συρρικνωμένου πλέον και υποχωρούντος δημόσιου σχολείου των χαμηλομισθοσυντήρητων ιθαγενών.

Δεν θα ασχοληθούμε με όσα αστήρικτα και αναληθή επιστράτευσε η φαντασιακή ευρηματικότητα του Πρύτανη σε σχέση με την συνθήκη της Λισσαβώνας, την οποία επίμονα επικαλέσθηκε στην προσπάθειά του να στηρίξει την σαθρή επιχειρηματολογία του. Περιοριζόμαστε σε όσα αρκούντως συντριπτικά περιέχονται στην επίσημη ανακοίνωση ενός οργάνου με την αδιαμφισβήτητη εγκυρότητα του ΚΥΣΑΤΣ.

Μας αρκεί ο τίτλος με τον οποίο στεγάζει τον τίτλο της σχετικής δημοσίευσης μεγάλη καθημερινή εφημερίδα και που αποδίδει την πραγματικότητα: «Το ΚΥΣΑΤΣ «αδειάζει» το Πανεπιστήμιο Κύπρου». Ευχόμαστε οριστικά και αμετάκλητα.