Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων

Ένας φοιτητής λέει σε δυο πρυτάνεις.

Όσοι νομίζουν ότι το νέο πρόβλημα που μας επεφύλαξε το πανεπιστήμιό μας είναι θέμα εισαγωγής φοιτητών με το GCE, ουκ οίδασι τι ενόμισαν. Κορυφή παγόβουνου είναι μόνο αυτός ο θόρυβος. Του οποίου ο μεγάλος όγκος  κρύβεται κάτω από το νερό. Και όσοι θεωρούν ότι ο κρυβόμενος στόχος, είναι απλώς το δημόσιο σχολείο, άστοχα θεώρησαν. Διότι παλαιόθεν στόχος, των περί την ίδρυση του ανώτατου ιδρύματός εγκεφάλων, είναι ένα κατ’ όνομα μεν «δικοινοτικό» (θου Κύριε!), αλλά πλαγίως αγγλόγλωσσο πανεπιστήμιο. Πλανηθέντες όμως στη μεγαλαυχία τους, έκαναν άκαιρα τότε φανερό τον απώτερο στόχο τους. Και αναγκάστηκαν μεν προσωρινά να ανακρούσουν πρύμνη, αλλά ουδέποτε έπαψαν να πλέουν πλησίστιοι προς την ιδέα. Επιχειρώντας κατά καιρούς, ανεπιτυχώς, να την πραγματοποιήσουν. Και τώρα, που άναυδοι μαθαίνουν ότι η Βρετανία σκοπεύει να καταργήσει το GCE, κάθιδροι σπεύδουν, ως ύστατη ευκαιρία, να προλάβουν τον ετοιμοθάνατο, ώστε δια της μεθόδου των διαδοχικών προσεγγίσεων αργότερα, να πετύχουν τον αρχικό στόχο τους. Συνεπικουρούμενοι βεβαίως από την απόκρυφη αγγλοφιλία μιας εγχώριας, καλούμενης, ελίτ.
Στη σκιά όμως αυτού του εθνικού εκφυλισμού που οδηγούν τον τόπο οι καλούμενοι εκσυγχρονιστές, άκομψη τηλεσκηνοθετείται μια μασκαράτα «δημόσιου διαλόγου», ασύμπτωτου φυσικά με την ουσία. Όπου ένας πελιδνός, πρώην περίπου πρύτανης, υπουργός αποφθέγγεται, προς καθησυχασμό βεβαίως αφελών, πως όσοι θα σπουδάσουν ελληνική φιλολογία, θα καλούνται, εκτός του αγγλικού GCΕ, να παρακάθηνται και σε ελληνικές εξετάσεις! (Αγνοεί τάχα, η νομίζει ότι αγνοούν οι ιθαγενείς, πως ελληνική φιλολογία μπορεί κανείς να  σπουδάσει και στην Οξφόρδη, χωρίς εκείνη να είναι ελληνικό και κυρίως ελληνότροπο πανεπιστήμιο, μια και  περιώνυμος καθηγητής εκεί ήταν και ο φανατικός οπαδός του Φαλμεράυερ, διαβόητος Cyril Mango! Κι αν εκείνος αγνοεί, είτε το γεγονός είτε τη σημειολογία του, δε σημαίνει ότι το αγνοούν και οι ιθαγενείς στους οποίους από καθέδρας απευθύνεται.) Και ένας πελιδνότερος νυν πρύτανης των «διεθνών προτύπων» αγέρωχα παριστάνει, πως δεν δέχεται τη «συμβιβαστική» πρόταση του Υπουργού! Και τέλος, ως συμπλήρωμα του θλιβερού παραλογισμού, ένας, από τη θλίψη θλιβερότερος, πρόεδρος της Επιτροπής Παιδείας της Βουλής, (και φαντάζομαι και πρόεδρος της αντίστοιχης επιτροπής του ποτέ καλούμενου «εθνικόφρονος» κόμματος του τόπου – άραγε γνωρίζει την ισοκρατική νοηματική του όρου «παιδεία»;) να ρητορεύει κομπορρημοσύνες ακατάσχετες, μη κατανοών είτε το νόημα είτε τη σχέση τους με την ουσία του προβλήματος. Υπό την αιγίδα όλ’ αυτά, ενός μη «ελληνοκεντρικού» ανώτατου άρχοντος, και ενός (αρματηλάτη της οικονομικής παγκοσμιοποίησης) συναγερμικού συν-άρχοντος.
Πλην όμως ας γνωρίζουν όλοι, ότι από πανομοιότυπο εκφυλισμό κινδύνεψε θανάσιμα ξανά η Κύπρος. Όταν στα χρόνια που ακολούθησαν  την καταστροφή του Ονήσιλου, και ιδίως μετά την έναρξη του Πελοποννησιακού Πολέμου, ως άλλοι λαφυραγωγοί οι Φοίνικες, μεθοδικά αναρριχήθηκαν παντού στην εξουσία, (στη Σαλαμίνα την ίδια είχαν ανεβάσει Φοίνικα βασιλιά, τον Αυδήμονα), κι άρχισαν να καταδιώκουν μέχρι πνευματικού θανάτου οτιδήποτε ελληνικό! Ακόμα και  διαταγή έβγαλε ο Αυδήμων, απαγορεύουσα στους Έλληνες να μπαίνουνε στην πόλη. Και το χειρότερο, «συμβιβαζόμενοι» εκείνοι, προκειμένου να μπαίνουν, το έκρυβαν πως είναι Έλληνες! Παράλληλα κι ένα φιλοπερσικό πνεύμα άρχισε να αναπτύσσεται, και να επικρατεί τελικά στον τόπο κατά κράτος, ώστε να  μοιάζει οριστικά χαμένη για τον ελληνισμό, προς όφελος της ανατολής, η Κύπρος!
Ώσπου εμφανίστηκε στην κρίσιμη ώρα ως σωτηρία ο Ευαγόρας! Που, με πενήντα όλους κι όλους φίλους του, ανέτρεψε τον Αυδήμονα, για να σταματήσει τον αφελληνισμό της Σαλαμίνας. Εμπόδιο όμως στο έργο του είχε το φιλοπερσικό πνεύμα, που μάστιζε τον τόπο. Αλλά παρότι νεαρός είχε αρκετή σοφία να γνωρίζει, ότι ένας τρόπος μοναχά υπάρχει να πλήξει κανείς οριστικά αυτή τη μάστιγα: Η γλώσσα! Γι’ αυτό και, όχι μόνο επανέφερε την ελληνική γλώσσα (κι όχι μόνο στους φιλόλογους.), παρά και την πανάρχαια συλλαβική γραφή, που ακόμα χρησιμοποιούσανε στην Κύπρο τότε, την κατάργησε, θέτοντας έτσι οριστικό τέρμα στα όνειρα Φοινίκων και Περσών. Όντως, το ότι η Κύπρος δεν είναι σήμερα ανατολή, σ’ εκείνη τη γλώσσα και τη γραφή της, που κατοχύρωσε ο μεγάλος Ευαγόρας τότε, το οφείλει. Διότι γνώριζε εκείνος ο Έλληνας, πολύ προτού το πει ο Γκαίτε, ότι η γλώσσα (κύριε Υπουργέ) «είναι και ο νους κι η δύναμη κι η πράξη».
Όταν τα έκανε αυτά τα μεγαλόπνοα ο Ευαγόρας, ναι, ήταν μόλις 24 χρόνων! Με τα σημερινά δεδομένα δηλ. θα ήταν ακόμα φοιτητής. Αυτά συνεπώς λέει στους δυο πρυτάνεις ένας «φοιτητής»! Και συνάμα κατακεραυνώνει κι όλη τη χορεία όσων εθελόδουλων επιμένουν να ζουν, ως (πνευματικού) φόρου υποτελείς στους Άγγλους.

Χάρης Φεραίος
Μέλος της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: