Ημερίδα με τίτλο «Η απειλή της λαθρομετανάστευσης», και υπότιτλο «η ανεξέλεγκτη ροή μεταναστών -λαθρομεταναστών και οι αρνητικές συνέπειές της στην ασφάλεια, τη δημογραφική αλλοίωση και την πολιτιστική ζωή της Κύπρου» που έγινε στις 29 Νοεμβρίου 2008 και ώρα 9:30 π.μ. στο οίκημα της ΣΕΚ

IMG_0014Η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων ανακοινώνει την επιτυχή πραγματοποίηση της Ημερίδας με θέμα «Η απειλή της λαθρομετανάστευσης», και υπότιτλο «η ανεξέλεγκτη ροή μεταναστών -λαθρομεταναστών και οι αρνητικές συνέπειές της στην ασφάλεια, τη δημογραφική αλλοίωση και την πολιτιστική ζωή της Κύπρου», που διεξήχθη το Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2008 και ώρα 9.30 π.μ. στη Λευκωσία, στην αίθουσα εκδηλώσεων της Σ.Ε.Κ. Την εκδήλωση κάλυψαν τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά πολλά ΜΜΕ.
Η εκδήλωση άνοιξε με χαιρετισμό που εστάλη από τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομο Β΄, ο οποίος τόνισε τους κινδύνους που εγκυμονούν για δημογραφική αλλοίωση του τόπου μας και αλλοίωση του από αιώνων ελληνικού και χριστιανικού χαρακτήρα της νήσου μας. Χαιρετισμό επίσης απηύθυνε και ο κ. Σταύρος Καρκαλέτσης, Ιστορικός Συγγραφέας, Πρόεδρος του Επιστημονικού Συλλόγου Νέων Αθηνών, ο οποίος επισήμανε την ανάγκη για από κοινού, όλων των Ελλήνων δηλαδή, αντιμετώπιση του φαινομένου της λαθρομετανάστευσης. Την εκδήλωση προσφώνησε ο πρόεδρος της ΕΜΕΘ κ. Κρίνος Ζ. Μακρίδης εκφράζοντας την ευχή η εκδήλωση αυτή να γίνει απαρχή για προβληματισμό προς όλους τους Ελληνες πολίτες του τόπου και λήψη ουσιαστικών μέτρων από την πολιτεία.
Στο πρώτο μέρος της ημερίδας ακούστηκαν τρεις εξαίρετες εισηγήσεις. Η πρώτη από τον κ. Ανδρέα Αλ. Μακρίδη, Φιλόλογο, Ιστορικό, με θέμα «Ο εποικισμός κατά την περίοδο της Οθωμανικής Κυριαρχίας στην Κύπρο». Η δεύτερη από τον κ. Ηλία Ηλιόπουλο, Διδάκτορα Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου με θέμα «Μαζική μετανάστευση- λαθρομετανάστευση, εθνοπολιτισμική αναδιάταξη ή και πολυπολιτισμική ιδεοληψία».Η τρίτη εισήγηση ήταν του κ. Κυριάκου Κοφτερού, πτυχιούχου Ναυπηγικής, με θέμα «Μεταναστευτική πολιτική σε μια Ευρωπαϊκή χώρα. Η περίπτωση της Ολλανδίας». Εδώ αξίζει να επισημάνουμε ότι πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσά τους και η προοδευτική ακόμη Ολλανδία, στην μεταναστευτική πολιτική που εφαρμόζει, υποχρεώνει τους μετανάστες να μάθουν την επίσημη γλώσσα της χώρας και την ιστορία, με σκοπό να εντάσσονται ομαλά στο κοινωνικό και πολιτισμικό περιβάλλον που βρίσκονται.
Μετά το διάλειμμα, ακολούθησε το δεύτερο μέρος της ημερίδας με ακόμη τρεις εισηγήσεις. Η πρώτη από την κα Λώρα Παπαντωνίου, Γενική Παθολόγο, Επιδημιολόγο με θέμα «Δυσμενείς επιπτώσεις στη Δημόσια Υγεία από τη Μετανάστευση – λαθρομετανάστευση: Παράδειγμα HIV / AIDS». Η δεύτερη από τον κ. Βασίλειο Καρβουνιάρη, Δικηγόρο παρ’ Αρείω Πάγω, Συγγραφέα, με θέμα «Και ταύτα πάντα γέγονε δια την ημετέραν άνοιαν, αλλ’ ού δια την εκείνων δύναμιν». Νομική πτυχή – Εθνική και Ευρωπαϊκή. Η τελευταία πολύ αξιόλογη εισήγηση εκφωνήθηκε από τον κ. Γιάννη Κολοβό, επικοινωνιολόγο και συγγραφέα με θέμα: «Πώς να μην έχετε μεταναστευτική πολιτική: τα διδάγματα της Ελλάδας», ο οποίος σκιαγράφησε με πολύ κατανοητό τρόπο την επικρατούσα κατάσταση με τα θέματα μεταναστών στην Ελλάδη, όπου κατά καιρούς οι διάφορες κυβερνήσεις εγκληματούν πραγματικά, αφού ελληνοποιούν μαζικά μετανάστες χωρίς κανένα κριτήριο.
Ακολούθησε συζήτηση της οποίας είχε το γενικό συντονισμό ο κ. Ανδρέας Μορφίτης, μέλος ΕΜΕΘ. Στο σημείο αυτό μάλιστα υπήρξε αναφορά συγκριτικών δεδομένων ροής λαθρομεταναστών της Κύπρου με τις ΗΠΑ. Στην Κύπρο αναλογούν 89 λαθρομετανάστες ανά 10.000 κατοίκους ενώ στις ΗΠΑ το ποσοστό αναλογίας είναι μολις 4,5 στους 10.000!
Την ημερίδα έκλεισε ο κ. Κρίνος Μάκριδης ο οποίος αφού συνεχάρη όλους τους ομιλητές και όλους τους παριστάμενους στην εκδήλωση, τόνισε την ανάγκη να είμαστε όλοι οι Έλληνες σε εγρήγορση προς αντιμετώπιση των δεινών που επισωρεύονται στην πατρίδα μας από την ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, την έλλειψη Μεταναστευτικής Πολιτικής για την ένταξη των ξένων συνανθρώπων μας στην τοπική κοινωνία και την υπεράσπιση της εθνικής ταυτότητας της γλώσσας και της υγείας των αυτοχθόνων κατοίκων της Κύπρου.

Η προσφώνηση του Προέδρου της ΕΜΕΘ κ. Κρίνου Ζ. Μακρίδη

IMG_0012Αυτό είναι το θέμα της σημερινής μας Ημερίδας και θα επιδιώξουμε να το τεκμηριώσουμε με τις εισηγήσεις των εκλεκτών ομιλητών μας, έξω από κάθε ρατσιστική ή σοβινιστική προσέγγιση ή νοοτροπία.
Ναι, υπάρχει απειλή, υπάρχουν κίνδυνοι από την λαθρομετανάστευση για την εθνική ταυτότητα των αυτοχθόνων Ελλήνων της Κύπρου, για τη γλώσσα, για την υγεία, για την οικονομική τους ευημερία.
Και η απειλή δεν προέρχεται από τις στρατιές των απελπισμένων, φτωχών και πεινασμένων λαθρομεταναστών συνανθρώπων μας αλλά από την έλλειψη μεταναστευτικής πολιτικής από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, από την αδιαφορία των οργανωμένων συνόλων, από όλους εμάς τους απλούς πολίτες.
Χωρίς οργάνωση, χωρίς όραμα, χωρίς μελέτες και στοιχεία για το ποιος, από πού πώς και γιατί εισέρχονται στην Κύπρο παράνομα οι στρατιές των λαθρομεταναστών, το μόνο που κάνουν οι άρχοντες μας είναι να κατηγορούν αυτούς που εκφράζουν την αντίθεση και τις ανησυχίες τους γι’ αυτή την καταστροφική κοινωνική αταξία της ανεξέλεγκτης ανοχής και προαγωγής της λαθρομετανάστευσης.
Και μάλιστα σε μια εποχή που 10% του πληθυσμού της Κύπρου ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, όταν ο αριθμός των λαθρομεταναστών, εκτός των εποίκων, ανέρχεται στο 18% με μέσο όρο στην Ε.Ε. 10%, όταν οικογένειες ξεκληρίζονται ή καταλήγουν στο έγκλημα και την πορνεία, επειδή η πολιτεία τους αρνείται ένα αξιοπρεπές επίδομα διότι έχει να θρέψει 170.000 μετανάστες-λαθρομετανάστες και αιτητές πολιτικού ασύλου, 60.000 οικιακές βοηθούς και 80.000 πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας.
Το δημογραφικό πρόβλημα διογκώνεται ο πολιτισμός, η γλώσσα, η θρησκεία απειλούνται γιατί οι κυβερνώντες από τη μια δεν θωρακίζουν το λαό και από την άλλη οι λαθρομετανάστες δεν βοηθούνται να επαχθούν αποτελεσματικά στην τοπική κοινωνία.
Γι’ αυτό διαμαρτυρόμαστε και θα διεκδικήσουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα μας με όλα τα νόμιμα στη διάθεση μας μέσα.
Θα υποχρεώσουμε την πολιτεία να εφαρμόσει τους νόμους, να υπερασπιστεί και τα δικά μας δικαιώματα έναντι των λαθρομεταναστών και των Τουρκοκυπρίων που απορροφούν οι μεν πρώτοι ?130 εκατομμύρια Ευρώ και ?50 εκατομμύρια οι δεύτεροι κατ’ έτος, από τον προϋπολογισμό του Κράτους σε επιδόματα, νοσηλεία, δωρεάν παιδεία, χωρίς οι ίδιοι να συνεισφέρουν ούτε ένα ευρώ.
Θα διαμαρτυρηθούμε και θα διαλαλήσουμε τι κάνει η υπόλοιπη Ευρώπη που θέλει να υπερασπίζεται τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα των υπηκόων της.
Συντελείτε μια αδικία στη χώρα μας, μια έμμεση εθνοκάθαρση και ένοχοι είναι η Τούρκικη κατοχή η Άγγλοι και οι Αγγλικές βάσεις, και η δική μας πολιτική και εθνική ασυναρτησία.

ΚΡΙΝΟΣ Ζ. ΜΑΚΡΙΔΗΣ

Η εισήγηση του κ. Ανδρέα Μακρίδη

Η εισήγηση του κ. Ηλία Ηλιόπουλου

ΗΛΙΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ- ΔΙΔΑΚΤΩΡ (Dr. phil)
ΛΟΥΔΟΒΙΚΕΙΟΥ-ΜΑΞΙΜΙΛΙΑΝΕΙΟΥ
ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ
(Ludwig-Maximilian Universitaet Muenchen)/
ΑΝΑΛΥΤΗΣ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

ΘΕΜΑ:

ΜΑΖΙΚΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ / ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ, ΕΘΝΟΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ / ΕΘΝΟΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΤΑΞΗ
ΚΑΙ «ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ» ΙΔΕΟΛΗΨΙΑ.

Στο σύγχρονο, εξόχως ρευστό, διεθνές περιβάλλον εμφανίζεται ολοένα και εντονότερα η απειλή γεωπολιτισμικής / εθνοπολιτισμικής και, κατ’ επέκτασιν,  γεωπολιτικής / εθνοπολιτικής αναδιατάξεως χωρών και περιοχών – απειλή που έχει ως «όχημα» την Μαζική Μετανάστευση / Λαθρομετανάστευση.

Είναι, όμως, η Μαζική Μετανάστευση / Λαθρομετανάστευση απειλή για την Εθνική Ασφάλεια των Κρατών; Η απάντηση συνάγεται αβίαστα από την μελέτη πλείστων όσων ιστορικών παραδειγμάτων: από της εκ των έσω αλώσεως του Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους από τους γερμανογενείς λαούς – αλλά και του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, μία χιλιετία αργότερα, από τους τουρκογενείς λαούς- μέχρι της νεωτέρας Βαλκανικής Ιστορίας, αλλά και από την προσεκτική εξέταση των τρεχουσών εξελίξεων της διεθνούς πολιτικής καθώς και της προϊούσης γεωπολιτικής αναδιατάξεως ολοκλήρων περιοχών επί των ημερών μας (όρα Κοσσυφοπέδιο και Μετόχια).

Σήμερα, κατά την εκτίμηση εγκύρων αναλυτών, η Μαζική Μετανάστευση / Λαθρομετανάστευση απειλεί τα Κράτη με τους εξής τρόπους:

α) εισαγωγή πάσης φύσεως εθνοπολιτισμικών (ethnocultural) – εθνοφυλετικών/θρησκευτικών – διενέξεων και αντιμαχιών, δυναμένων να κλιμακωθούν σε ευθείες και άμεσες απειλές κατά της Εθνικής Ασφαλείας (π.χ. τέλεση τρομοκρατικών ενεργειών),

β) σταδιακή υπονόμευση της εθνικής και κοινωνικής συνοχής καθ’ όσον η Μαζική Μετανάστευση απειλεί τα κεκτημένα επίπεδα ευημερίας και κοινωνικής προνοίας ενός Έθνους (ενώ, απ’εναντίας, όταν η είσοδος μεταναστών γίνεται υπό αυστηρόν έλεγχον και βάσει σαφώς ορισθέντων και αυστηρώς τηρουμένων ποιοτικών κριτηρίων μπορεί να συμβάλει στην ενίσχυση της Εθνικής Οικονομίας). Περαιτέρω, η Μ.Μ. διαβρώνει την εθνική και κοινωνική συνοχή διά του σχηματισμού παραλλήλων κοινωνιών (γκεττοποίηση) με συνέπειες την διάρρηξη του κοινωνικού ιστού, την ανατροπή κρισίμων για την Εθνική Ασφάλεια δημογραφικών – ανθρωπογεωγραφικών ισορροπιών και την εμφάνιση, μακροπροθέσμως, εσωτερικών εθνοτικών/πολιτισμικών διενέξεων,

γ) ανεξέλεγκτη δράση στοιχείων του Διεθνούς Οργανωμένου Εγκλήματος, της Διεθνούς Ναρκω-Τρομοκρατίας (narcoterrorism), της Διεθνούς Διακινήσεως γυναικών και ανηλίκων κ.λ.π..,

δ) απειλή κατά της δημοσίας υγείας με την εισαγωγή εντός μιας χώρας νέων ή αγνώστων μέχρι τούδε νοσημάτων ή ιών, ή την επανεμφάνιση ασθενειών που εθεωρούντο από μακροτάτου χρόνου ως εκλιπούσες.

Ατυχώς, μία σοβαρή συζήτηση περί Μαζικής Μεταναστεύσεως έχει καταστεί σήμερα εν Ελλάδι αδύνατη, λόγω της κρατούσης ιδεοληπτικής εθελοτυφλώσεως και μονομερείας αλλά και εξ αιτίας της ασκουμένης ιδεολογικής τρομοκρατίας, εκ μέρους του συνασπισμού των δυνάμεων του Ολοκληρωτικού Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού (που, καίτοι ελαχίστη μειοψηφία μεταξύ του λαού, ελέγχει ασφυκτικώς τα ΜΜΕ, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, τα Πανεπ/μια και τους Ιδεολογικούς Μηχανισμούς του Κράτους εν γένει). Άρα, οφείλουμε εδώ να διευκρινίσουμε τα στοιχειώδη, να προσπαθήσουμε να διαλύσουμε ευρέως διαδεδομένες πλάνες και ιδεολογήματα και να υπενθυμίζουμε ορισμένες αλήθειες:

Ο Νέστωρ της Γερμανικής Σοσιαλδημοκρατίας Helmut Schmidt (Χέλμουτ Σμιτ), διατελέσας Καγκελλάριος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, εξέπληξε προ ετών την Κοινή Γνώμη ομολογώντας δημοσίως ότι  ήταν μοιραίο λάθος, από της δεκαετίας του ’60 και εντεύθεν, η εισαγωγή στην Γερμανία (και στην Ευρώπη εν γένει) εργατών από ξένες πολιτισμικές ζώνες, και δή από την Τουρκία.  Τα προβλήματα που θα επέφερε αυτή η πολιτική υποτιμήθηκαν, και στην Γερμανία και στην Ευρώπη, επεσήμανε ο τέως Καγκελλάριος και εξήγησε ότι «πολυ-πολιτισμικές κοινωνίες μπορούν να υπάρξουν ειρηνικώς μόνο υπό συνθήκες αυταρχικών καθεστώτων». Ως παράδειγμα ανέφερε την περίπτωση της Σιγκαπούρης.

Επί της ουσίας, ο Helmut Schmidt είχε απόλυτο δίκαιο: Το ιδεολόγημα της «πολυπολιτισμικής κοινωνίας»  –  που τεχνηέντως και επιμόνως επιχειρούν να επιβάλουν ορισμένοι στα ιστορικά έθνη-κράτη της Ευρώπης  –  και φενάκη αποτελεί και επ’ ουδενί συμβαδίζει με την δυτικού τύπου Δημοκρατία, η οποία προϋποθέτει έναν κοινό εθνοπολιτισμικό παρονομαστή, έναν υπαρκτό «βαθμό εθνολογικής και πολιτισμικής συνοχής», όπως μας υπενθύμισε  ο Peter Brimelow, στο πολύκροτο βιβλίο του «Alien Nation».   Άλλωστε, εάν θέλουμε να ακριβολογήσουμε μέχρι κεραίας, ακόμη και ο όρος «πολυπολιτισμική κοινωνία» είναι, από την σκοπιά της Πολιτισμικής Ανθρωπολογίας και της Εθνολογίας, αντίφαση καθ’ εαυτήν, contradictio in adjecto, καθ’όσον μία κοινωνία δεν μπορεί να διέπεται ει μη μόνον από ένα πολιτισμό: Στο Κοινωνιολογικό Λεξικό η «κοινωνία» ορίζεται ως «μία ομάδα ατόμων, η οποία διακρίνεται μέσω ενός ιδιαιτέρου πολιτισμού (αξιακό σύστημα, παράδοση) και είναι ανεξάρτητη από άλλες ομαδοποιήσεις)» , ενώ τα μέλη της περί ης ο λόγος ομάδας συνδέονται μεταξύ τους με «συνείδηση του «εμείς»»(Wir-Bewusstsein), «συνεκτικό σύστημα συμβόλων» κ.λ.π.

Ο πολιτισμός (νοούμενος πάντοτε υπό την γερμανική έννοια της Kultur) είναι, κατά την διατύπωση του Wilhelm E. Muhlmann (Βίλχελμ Μύλμαν), ένας δεύτερος «συμβολικός κόσμος» (symbolische Welt), ο οποίος επικάθηται του πραγματικού, κατά τρόπον ώστε η εκ μέρους του συγκεκριμένου προσώπου πρόσληψη της «ούσης πραγματικότητος» να γίνεται μόνον μέσω αυτής της ιστορικώς προϋπαρχούσης «συμβολικής πραγματικότητος».   Συνεπώς, μόνον καταχρηστικώς δύναται να γίνεται λόγος περί πολυπολιτισμικών κοινωνιών, προκειμένου να υποδηλωθούν περιπτώσεις παραλλήλων κοινωνιών διαβιουσών εντός της αυτής κρατικής επικρατείας (κατά κανόνα Αυτοκρατορίας, όπως θα δούμε ευθύς αμέσως).

Με όσα είπε ο ιστορικός ηγέτης της Γερμανικής και Ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς δεν ήλθε μόνον σε διαμετρική αντίθεση προς την γραμμή που σήμερα επικρατεί στην Ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά και Αριστερά (και όχι μόνον). Συγχρόνως, προξένησε – ως εμφαίνεται και εκ των αντιδράσεων –  σοβαρή ρωγμή σε αυτό το οποίο η διαπρεπής ισραηλινή ιστορικός Bat Ye’or έχει αποκαλέσει «Κουλτούρα Θανασίμων Ψευδών» (culture of deadly lies) των ευρωπαϊκών κοινωνιών, εννοώντας ως τοιαύτην την συρραφή από πρόδηλα ψεύδη και μισές αλήθειες που, ελέω μιας πρωτοφανούς για τα δεδομένα της Δυτικής φιλοσοφικής και πολιτικής παραδόσεως ιδεολογικής τρομοκρατίας , επικρατούν σήμερα σε ένα ουκ ευκαταφρόνητο τμήμα της ούτω καλουμένης προοδευτικής διανόησης των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Ιδίως δε στην τάλαινα Ελλάδα, επικρατούν δυστυχώς καθ’ολοκληρίαν, αντιστάσεως μη ούσης, σε επίπεδο ΜΜΕ , πανεπιστημίων, παιδαγωγικών ινστιτούτων και εν γένει Ιδεολογικών Μηχανισμών του Κράτους.

Τυπικό παράδειγμα αυτής της «Κουλτούρας Θανασίμων Ψευδών» είναι η διαρκής και συστηματική προπαγάνδιση του ιδεολογήματος της «πολυ-πολιτισμικής κοινωνίας», μολονότι κάθε σοβαρός επιστήμων που διαθέτει ιστορική γνώση και επίγνωση μπορεί να βεβαιώσει, εάν δεν εκκινεί από ιδεοληπτικής αφετηρίας, ότι η λεγόμενη «πολυπολιτισμικότητα» είναι τελείως ασύμβατη με συστήματα έστω και στοιχειωδώς δημοκρατικά. Πράγματι, είτε αναφερόμεθα στην κλασσική Αθήνα της αρχαιότητος, είτε στην πρώϊμη Ρωμαϊκή Δημοκρατία, είτε στην Βενετία των ύστερων Μεσαιωνικών και πρώϊμων Νεωτέρων Χρόνων, είτε στα νεώτερα ιστορικά συνταγματικά και δημοκρατικά  Έθνη-Κράτη (Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Γερμανία, Ολλανδία, Σουηδία, Νορβηγία κ.λ.π.), παντού, το δημοκρατικό σύστημα διακυβερνήσεως  καθώς επίσης και το σύστημα κοινωνικής αλληλεγγύης  συνεβάδισαν με την σαφή, ιστορικά διαπιστωμένη, εμφάνιση και κυριαρχία ενός συγκεκριμένου πολιτισμού,  υπό την έννοια ενός συγκεκριμένου συστήματος αξιών,  παραστάσεων, συμβολισμών, συλλογικής μνήμης και κοινών υπονοουμένων (ο πολύς Hofstatter ομιλεί για «κοινά αυτονόητα») , τα οποία μοιράζονταν όλα τα μέλη που συναποτελούσαν το κοινό σύνολο.

Σημειωτέον ότι εξαίρεση δεν αποτελούν ούτε καν αυτές οι ΗΠΑ. Εν αντιθέσει προς μία ευρέως διαδεδομένη σήμερα πλάνη, η θαυμαστή εκείνη Δημοκρατία των Founding Fathers του 18ου και 19ου αι. οικοδομήθηκε επί σαφούς και διακριτής εθνο-πολιτισμικής βάσεως, ήτοι ευρωπογενούς («λευκής», αν θέλετε) / ιουδαιοχριστιανικής (ο αφρικανικής καταγωγής πληθυσμός, που ευρίσκετο ήδη στο έδαφος των Πολιτειών όταν αυτές προχώρησαν στην ανεξαρτητοποίησή τους, δεν δύναται να θεωρηθεί ως ιδρυτική συνιστώσα της νεοπαγούς Δημοκρατίας καθ’ όσον εστερείτο τότε πολιτικών δικαιωμάτων – και το αυτό ίσχυε για τους κιτρίνης, σινικής ή ιαπωνικής, καταγωγής κατοίκους των ΗΠΑ ).   Και επί ενάμισυ αιώνα περίπου, η μετανάστευση στις ΗΠΑ παρέμεινε και αυστηρώς ελεγχόμενη. Οι εξαιρέσεις που υπήρξαν έμελλε να οδηγήσουν, αργότερα, σε έγερση απειλής για την Εθνική Ασφάλεια και να θέσουν σε δοκιμασία το δικαιοκρατικό και πολιτικό σύστημα της χώρας. Κατά μακρές περιόδους μάλιστα, η μετανάστευση στις ΗΠΑ υπήρξε απολύτως απηγορευμένη, προκειμένου η κοινωνία υποδοχής να «χωνέψει» τους νεοαφιχθέντες,  αλλά και αυστηρώς μονο-πολιτισμική υπόθεση. Ακόμη και αυτή η περίφημη φλογερή φράση του εθνικού συγγραφέως και εκ των Ιδρυτών Πατέρων της Δημοκρατίας Θωμά Παίην για την Αμερική ως πολιτικό «άσυλο της ανθρωπότητος» έχει τύχει αθλίας παραποιήσεως και νοηματικής διαστρεβλώσεως εκ μέρους της «προοδευτικής πολυπολιτισμικήςδιανόησης», κατά παγίαν άλλωστε πρακτική της τελευταίας: Στο περίφημο έργο του «Κοινός Νους», ο πολύς Thomas Paine είχε καταστήσει απολύτως σαφές ότι αντιλαμβανόταν την νεοπαγή Δημοκρατία ως άσυλο των εξ Ευρώπης διωκομένων Χριστιανών («we claim brotherhood with every European Christian»).

Η υπόθεση της «πολυπολιτισμικότητος» είναι και για τις ΗΠΑ σχετικά πρόσφατη: Ανάγεται στον μοιραίο εκείνο Μεταναστευτικό Νόμο του 1965, βάσει του οποίου, για πρώτη φορά, αντικαθίστατο το μέχρι τότε ισχύσαν, επί δύο αιώνες, ποιοτικό κριτήριο (εθνοπολιτισμικό και επαγγελματικό) με το κριτήριο της οικογενειακής επανενώσεως (family reunification), γεγονός το οποίο έμελλε να έχει, έκτοτε, δεινές επιπτώσεις, καθώς επέφερε κατακόρυφη πτώση του επιπέδου των μεταναστών, αθρόα εισαγωγή τριτοκοσμικών μαζών, μη αφομοιωσίμων, καταχρηστική εκμετάλλευση των συστημάτων δημοσίας προνοίας και παιδείας, και ευρύτατη γκεττοποίηση, με την εμφάνιση πολλαπλών παραλλήλων κοινωνιών.  Ο George Βοrjas, Καθηγητής Δημοσίας Πολιτικής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ, γράφει σχετικώς: «Οι σημερινοί μετανάστες είναι λιγότερο ικανοί από τους προκατόχους τους. Είναι σήμερα πολύ περισσότερο πιθανόν να ζητούν κοινωνική προστασία και βοήθεια, και πολύ περισσότερο πιθανόν να έχουν παιδιά ή να αποκτήσουν παιδιά τα οποία θα παραμείνουν σε πτωχές περιοχές – «γκέττο» –  κεχωρισμένες από την υπόλοιπη κοινωνία».

Έτσι, και ενώ μέχρι της εποχής εκείνης η ελεγχόμενη, λελογισμένη και εθνοπολιτισμικώς προσδιορισμένη μετανάστευση ήταν ευεργετική για την μεγάλη αυτή Δημοκρατία,  η θέσπιση ως απολύτου κριτηρίου της οικογενειακής επανενώσεωςκαταργηθέντος μάλιστα του εθνοπολιτισμικού κριτηρίου – ευθύνεται, καθ’ ομολογίαν των Αμερικανών ρεαλιστών αναλυτών, για την σοβαρώτερη απειλή εναντίον της εθνοπολιτισμικής και κοινωνικής συνοχής και της λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών στις ΗΠΑ, από της εποχής του Πολέμου της Ανεξαρτησίας. Ήδη δε εκφράζεται έντονη ανησυχία μήπως, εν τέλει, η εναπομείνασα Υπερδύναμη έχει την τύχη της Ρώμης, αλωθείσης έσωθεν υπό των «βαρβαρικών» στιφών! (όπως γράφει ο πολύς Samuel Huntington στο τελευταίο βαρυσήμαντο έργο του «Who Are We? The Crisis of American Indentity»).

Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι τυχαίο το ότι αυτό που σήμερα αποκαλείται «πολυ-πολιτισμική κοινωνία», ιστορικά, εμφανίζεται στην αχανή πολυεθνική/  πολυθρησκευτική/ πολυγλωσσική Περσική Αυτοκρατορία, στην ύστερη Ρώμη (την Ρώμη της Αυτοκρατορίας και της Παρακμής)  ή, για να έλθουμε στους Νεωτέρους Χρόνους, στις αυταρχικές Αυτοκρατορίες, όπως εκείνη των Αψβούργων στην Κεντρική Ευρώπη (Αυστρία/Αυστροουγγαρία), ή εκείνη των Ρομανώφ στην τσαρική Ρωσσία. Και βεβαίως, κατ’ εξοχήν  «πολυπολιτισμική κοινωνία» ήταν το Οσμανικό/Οθωμανικό δεσποτικό Κράτος.

Προσέτι, οι κορυφαίοι θεωρητικοί του Δυτικού Φιλελευθερισμού, οι οποίοι  –  εν αντιθέσει προς τρέχουσες εσφαλμένες παραστάσεις  –  δεν διακρίνονταν από μονοδιάστατη οικονομιστική αντίληψη των πραγμάτων, αλλά διέθεταν σαφώς αυτό που στην Ιστορία των Πολιτικών Θεωριών αποκαλούμε «normative background»,  θεωρούσαν αδιανόητη την ιδέα ότι μπορεί να συμβαδίσει η οικοδόμηση αστικής δημοκρατίας με ένα ανάλογο πολυ-αξιακό πλαίσιο, πιστεύοντας απ’ εναντίας ότι ένας ικανοποιητικός βαθμός εθνολογικής και πολιτισμικής συνοχής είναι απολύτως αναγκαία προϋπόθεση υπάρξεως και ομαλής λειτουργίας και των δημοκρατικών θεσμών αλλά (ενδιαφέρον!) και της ελευθέρας οικονομίας. Την πίστη αυτή εκφράζουν, μεταξύ άλλων, στα γραπτά τους ο August Friedrich von Hayek και ο Μurray Rothbard. Αλλά και προσφάτως μας υπενθύμισε τα ανωτέρω ο διαπρεπής Βρεταννός συγγραφεύς David Conway, στο θαυμάσιο έργο του «In Defence of the Realm. The Place of Nations in Classical Liberalism».

Τόσον ο προαναφερθείς όσον και ο Brimelow καταδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας τα αδιέξοδα της μεταναστευτικής πολιτικής των Δυτικών Κρατών, κατά τις τελευταίες τρεις-τέσσερεις δεκαετίες. Κυρίως καταδεικνύεται πόσο ολέθριο σφάλμα, ιστορικών διαστάσεων, υπήρξε η απομάκρυνση από την παραδοσιακή αρχή της αφομοιώσεως (assimilation) των μεταναστών και η αντικατάστασή της από το ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητος, το οποίο στην πράξη δεν οδήγησε ει μη στην δημιουργία παραλλήλων μικροκόσμων, χωρίς καμμία ουσιαστική επικοινωνία μεταξύ τους και αποτελούντων, ipso facto, δεξαμενές ενός τεραστίου συγκρουσιακού δυναμικού. Εξαίρουν δε την ανάγκη να υπάρξει ένας καθορισμένος βαθμός εθνολογικής και πολιτισμικής συνοχής σε μία δυτική δημοκρατική κοινωνία, παραλλήλως προς την (εξ ίσου επιβεβλημένη) ανάγκη αυστηρού επανακαθορισμού και επαναπροσδιορισμού της μεταναστευτικής πολιτικής επί τη βάσει συγκεκριμένων ποιοτικών και εθνοπολιτισμικών κριτηρίων

Σημειωτέον εν προκειμένω, ότι οι λοιπές Δυτικές Χώρες είχαν επίσης εισαγάγει, στο «πνεύμα του ’68», αυτήν την ρήτρα-παγίδα: Η Γαλλία, επί παραδείγματι, την θέσπισε εν έτει 1974. Εν τω μεταξύ βεβαίως, μετανόησε πικρώς, και έσπευσε και αυτή, όπως και η Μ. Βρεταννία και η Γερμανία και η Ολλανδία και τα Σκανδιναυϊκά Κράτη, εν όψει των επιπτώσεων, να αναθεωρήσει την μεταναστευτική πολιτική επί το αυστηρότερον.  Παραδόξως, όμως, οι ιθύνοντες εν Ελλάδι έκριναν σκόπιμο να εισαγάγουν, εν έτει 2005, στο πλαίσιο του λεγομένου «Μεταναστευτικού Νόμου», αυτήν ακριβώς την διάταξη, που, διαπιστωμένα, τόσα αδιέξοδα επέφερε στις προηγμένες Δημοκρατίες, ενώ ταυτοχρόνως η μετα-νεωτερική, μετα-εθνική, «πολυπολιτισμικώς» φρονούσα «διανόηση» μέμφεται την Πολιτεία διότι, άκουσον-άκουσον, ο νόμος δεν είναι τόσο .«φιλο-μεταναστευτικός» όσο αυτή θα ήθελε!!! Περί της ανάγκης να διαφυλαχθεί η κοινωνική συνοχή, η ανθρωπογεωγραφία, η εθνοπολιτισμική συνέχεια και η πολιτειακή σταθερότης του ιστορικού χώρου που λέγεται «Ελλάς» ούτε λέξις!!!

 

 Ας δούμε, όμως, τί συμβαίνει στην Γηραιά Ήπειρο.
Δεν έχομε, ασφαλώς, λησμονήσει την πρόσφατη εθνοπολιτισμική σύγκρουση στην Γαλλία,  η οποία συνεκλόνισε την μεγάλη αυτή ηπειρωτική Ευρωπαϊκή Δύναμη τον Οκτώβριο-Νοέμβριο 2005. Η σύγκρουση εξερράγη την 27η Οκτωβρίου στο προάστιο των Παρισίων Clichy-sous-Bois, εξ αφορμής του θανάτου δύο ατόμων νεαράς ηλικίας και αφροαραβικής/ μουσουλμανικής/ μεταναστευτικής καταγωγής,  επελθόντος λόγω ατυχήματος, ενώ επιχειρούσαν να διαφύγουν εξακρίβωση στοιχείων από τις Αρχές Ασφαλείας). Μετά ταύτα, η σύγκρουση εξαπλώθηκε ραγδαίως στα κατοικούμενα από το μουσουλμανικό/ αφροαραβικό/ μεταναστευτικό στοιχείο προάστια τριακοσίων περίπου (300) αστικών κέντρων της χώρας -, μεταξύ αυτών: Στρασβούργο, Λίλλη, Νίκαια, Ρουένη, Τουλούζη, Αμιένη, Μασσαλία, Ντιζόν, Άβρη κ.λ.π.

Επρόκειτο περί απειλής κατά της Εθνικής Ασφαλείας; Ας ομιλήσουν τα γεγονότα: Πανθομολογουμένως επρόκειτο για την σοβαρώτερη κρίση της Γαλλικής Δημοκρατίας από της εποχής της Κρίσεως της Αλγερίας (1955), όπως φαίνεται και εκ του γεγονότος ότι ο Υπουργός των Εσωτερικών εισηγήθηκε στον Πρωθυπουργό, και αυτός με την σειρά του στην Βουλή, το Π.Δ. υπ’ αριθμ. 2005-1387 της 8ης Νοεμβρίου 2005 σχετικό προς την εφαρμογή του Νόμου υπ’αριθμ. 55-385 της 3ης Απριλίου 1955, ο οποίος ορίζει την κήρυξη ολοκλήρου της εθνικής επικρατείας σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης (declaration de l’ etat d’ urgence). Η Εθνική Αντιπροσωπεία εψήφισε το προαναφερθέν Διάταγμα, το οποίο και ίσχυσε από της 9ης Νοεμβρίου, προβλέπον την παραχώρηση ευρυτάτων εξουσιών στους Νομάρχες, ιδιαιτέρως δε και ρητώς την εκ μέρους τους επιβολή απαγορεύσεως κυκλοφορίας. Η αρχικώς προβλεπομένη διάρκεια 12 ημερών παρετάθη επί τρίμηνον.

«Αληθή περίπτωση αντάρτικου πόλεων» (urban guerrilla) χαρακτήρισε το φαινόμενο ο Jean-Louis Debre, εκπρόσωπος της Assemblee Nationale και Δήμαρχος του Evreux, ενώ χαρακτηριστική είναι και η τοποθέτηση των πλέον αρμοδίων, εκείνων που επί εβδομάδες και νυχθημερόν βίωσαν και βιώνουν άμεσα την κατάσταση: Η Εθνική Ένωση Αστυνομικών χαρακτήρισε το φαινόμενο «εμφύλιο πόλεμο» και ζήτησε από την Κυβέρνηση την επέμβαση του Στρατού.  Εν τούτοις, και παρά την προσφυγή στην νομοθεσία εκτάκτου ανάγκης του 1955, η Γαλλική Κυβέρνηση απέφυγε εσκεμμένως και συστηματικώς, στις επίσημες δηλώσεις της, την αναφορά στην απηγορευμένη λέξη «Ισλάμ» και γενικώς ο,τιδήποτε θα ηδύνατο να εκληφθεί ως παραδοχή ότι στην χώρα διεξάγεται εθνοπολιτισμική σύγκρουση χαμηλής εντάσεως (lοw intensity ethnocultural conflict). Το αυτό ισχύει και για τις Αρχές Ασφαλείας της Γαλλίας, των οποίων είναι γνωστή και παροιμιώδης η άκρα μυστικότης με την οποία περιβάλλουν ένα ζήτημα που θεωρείται «affaire d’ etat».

Εν τούτοις, έγκυροι αναλυτές της Δυτικής «security community», όπως ο Michael Radu, εξέχον στέλεχος του Κέντρου Τρομοκρατίας, Αντιτρομοκρατίας και Εσωτερικής Ασφαλείας (Center on Terrorism, Counter-Terrorism and Homeland Security) του Ινστιτούτου Ερευνών Εξωτερικής Πολιτικής (Foreign Policy Research Institute) των ΗΠΑ, δεν εκφράζουν την παραμικρά αμφιβολία περί του εθνο-πολιτισμικού (ισλαμικού) χαρακτήρα του φαινομένου. Περαιτέρω, διαβεβαιώνουν ότι οι αρμόδιοι της «DirectiondesRenseignementsGeneraux» (το γαλλικό αντίστοιχο της CIA) και της «DirectiondelaSurveillanceduTerritoire» (DST: το γαλλικό αντίστοιχο του FBI) είχαν από πολλών ετών απευθύνει αυστηρές προειδοποιήσεις προς την ιθύνουσα πολιτική ελίτ των Παρισίων για την επερχομένη εθνοπολιτισμική έκρηξη – οι οποίες, κατά τα φαινόμενα, εν πολλοίς αγνοήθηκαν (Arnaud de Borchgrave). Και η Γαλλία κατέστη πεδίο φυλετικών ταραχών. «Διότι αυτό είναι φυλετικές ταραχές», κατά την διαπίστωση του Καθηγητού Steven Ekovich από το Αμερικανικό Πανεπ/μιο των Παρισίων.  Αφ’ ης στιγμής ετέθη εν ισχύϊ το Διάταγμα περί Καταστάσεως Εκτάκτου Ανάγκης, η κρίση έβη σαφώς προς εκτόνωσιν.

Ένας πρώτος απολογισμός ανθρωπίνων απωλειών και υλικών ζημιών – μέχρι 11ης Νοεμβρίου 2005 – είχε ως ακολούθως:
– Νεκροί:  ένας Γάλλος πολίτης, 60 ετών, γαλλικής (ευρωπαϊκής) καταγωγής, χριστιανικού θρησκεύματος, μικροαστικής κοινωνικοοικονομικής προελεύσεως, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου από εξαγριωμένους ταραχοποιούς εμπρός στην είσοδο της κατοικίας του.
– Βαρέως τραυματισθέντες:  πέντε πολίτες και μέλη των Σωμάτων Ασφαλείας, μεταξύ αυτών μία γυναίκα με σωματική αναπηρία και κινητικά προβλήματα, την οποία περιέλουσαν με βενζίνη και πυρπόλησαν οι ταραχοποιοί, ένας Πυροσβέστης επίσης πυρποληθείς, μία μητέρα συνοδεύουσα το νήπιο τέκνο της και δύο Αστυνομικοί πυροβοληθέντες διά κυνηγετικού όπλου.
Ελαφρώς τραυματισθέντες:  75 Αστυνομικοί των Λόχων Ασφαλείας της Δημοκρατίας (Companies Republicaines de la Securite / CRS) και των λοιπών Υπηρεσιών της Χωροφυλακής (Gendarmerie), 36 Νοσηλευτές και Οδηγοί των Υπηρεσιών Πρώτων Βοηθειών, και εκατοντάδες άμαχοι πολίτες και ταραχοποιοί.
Υλικές ζημίες:  7000 οχήματα πυρποληθέντα, ιδιωτικά και δημόσια (Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, αστυνομικά, πυροσβεστικά, νοσοκομειακά κ.λ.π.), εκατοντάδες δημόσια και δημοτικά καταστήματα πυρποληθέντα και καταστραφέντα ολικώς ή μερικώς (Σχολεία, Νηπιαγωγεία, Βρεφοκομικοί Σταθμοί, Κέντρα Νεότητος, Πολιτιστικά Κέντρα, Υποκαταστήματα Κοινωνικής Προνοίας, Κέντρα Υγείας, Υπηρεσίες Εφορίας, Νομαρχίες, Αστυνομικά Τμήματα, Σταθμοί Κοινωνικής Υποστηρίξεως, Κέντρα Υποστηρίξεως Γυναικών και Βιβλιοθήκες), ιδιωτικά καταστήματα πάσης επαγγελματικής χρήσεως, θρησκευτικά καθιδρύματα (ναοί, κοιμητήρια κ.λ.π.).

Αλλά και η παραδοσιακώς υπερ-φιλελεύθερη Ολλανδία συγκλονίζεται από έξαρση της εθνοφυλετικής και εθνοπολιτικής βίας τα τελευταία έτη. Ο επικεφαλής της Κ.Ο. των Φιλελευθέρων  Jozias van Aartsen ομολογεί λίαν χαρακτηριστικώς: «Από το 1940 δεν αντιμετωπίσαμε πιο επικίνδυνο εχθρό της κοινωνικής υπάρξεώς μας

Αναφορικά δε με την νέα – ΑΥΣΤΗΡΟΤΑΤΗ -μεταναστευτική πολιτική της χώρας και, συνακολούθως, την στάση των Αρχών έναντι της εγκληματικότητος και παραβατικότητος των μεταναστών, ηΥπουργός Μεταναστεύσεως της (σοσιαλδημοκρατικής) Κυβερνήσεως Rita Verdonk διεκήρυξε προς πάσαν κατεύθυνσιν:  «Υπήρξαμε πολύ μαλθακοί. Απαιτούνται καθαρά λόγια! Η ώρα της τεϊοποσίας τελείωσε!» Καθ’όσον αφορά, εξ άλλου, στο ζήτημα της ενσωματώσεως, η Ολλανδή Υπουργός υπεγράμμισε με έμφαση: «Δεν είναι υποχρέωση της χώρας υποδοχής να ενσωματώσει τους μετανάστες! Ο μετανάστης οφείλει να ενσωματωθεί εάν θέλει να αξιοποιήσει την ευκαιρία που του παρέχεται. Αν δεν το πράξει, πρέπει να φύγει!»

Μετά και την εμπειρία των τελευταίων ετών από την εθνοπολιτισμική – ιδίως την ισλαμιστική – βία και τρομοκρατία (από την Βρεταννία και τις Σκανδιναβικές Χώρες έως την Γαλλία, την Ολλανδία και το Βέλγιο), οι υπεύθυνοι πολιτικοί ιθύνοντες, που ενεργούν με αίσθηση ευθύνης έναντι του Λαού που τους εκλέγει και του εθνικού-κρατικού σχηματισμού τον οποίο διευθύνουν,  αλλά και οι ρεαλιστές αναλυτές, που λειτουργούν με γνώμονα την λογική κρίση και την εμπειρικοϊστορική γνώση και δεν ασπάζονται τα μεταφυσικά δόγματα της Πολιτικής Θεολογίας (Paul Gottfried) του «Πολυπολιτισμικού» Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού, γνωρίζουν ότι επιβάλλεται ριζικός επαναπροσδιορισμός της μεταναστευτικής πολιτικής επί το αυστηρότερονμε ιδιαίτερη συνεξέταση της παραμέτρου της εθνικής ασφαλείας. Διότι έχουν επίγνωσι του ότι οι συνταγές του «κράτους-ψυχοθεραπευτού» θα αποδειχθούν, στην καλύτερη περίπτωση, ημίμετρα.

Άλλωστε, με το γνώριμο βρεταννικό φλέγμα, το έθεσε και ο Timothy Garton Ash:  «Έξι χιλιάδες πυρπολημένα αυτοκίνητα δεν θα φαίνονται τίποτε περισσότερο παρά ορεκτικά» («hors-d’oeuvre»)  εν όψει όσων επέρχονται, δεδομένου ότι ο μουσουλμανικός πληθυσμός θα βαίνει αυξανόμενος, προϊόντος του χρόνου, ένεκα του υψηλού δείκτου γεννήσεων, ενώ, καθ’ όλες τις ενδείξεις, θα συνεχισθεί και η τριτοκοσμική μετανάστευση προς την Ευρώπη.

Βεβαίως, η «κουλτούρα θανασίμων ψευδών» συγκαλύπτει την αμείλικτη κοινωνική πραγματικότητα της συγχρόνου Ευρώπης – μία πραγματικότητα διαρκούς εθνοπολιτισμικής συγκρούσεως χαμηλής εντάσεως – πίσω από τις ωραιοποιήσεις και εξιδανικεύσεις των πολιτικών ιθυνόντων και γνωμηγητόρων (νεοελληνιστί: opinion leaders) αλλά και πίσω από τους (απαράδεκτους για την Δυτική φιλελεύθερη παράδοση) φραγμούς σκέψεως και εκφράσεως που έχουν επιβάλλει (σε υπερεθνικό και εθνικό επίπεδο), οι εκπρόσωποι του ολοκληρωτικού Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού, χρησιμοποιώντας ως «ιεροεξεταστικό τροχό» το ιδεολόγημα του «Αντιρατσισμού», περί του οποίου γνωρίζουμε, το αργότερο από τον Taguieff, ότι δεν είναι παρά ρατσισμός με αντεστραμμένο πρόσημο.

Ιδιαιτέρως στην απευκταία πλην θεωρουμένη ως πολύ πιθανή περίπτωση εντάξεως της Τουρκίας στην ΕΕ, διαφαίνεται ορατό το ενδεχόμενο να δικαιώσουν οι εξελίξεις στην Ευρώπη τον Νέστορα της γερμανικής δημοσιογραφίας Peter Scholl-Latour. Ο παλαίμαχος δημοσιογράφος, διατελέσας επί σειράν δεκαετιών ανταποκριτής του Δευτέρου Κρατικού Τηλεοπτικού Διαύλου (ZDF) και Δ/ντής της Δυτικογερμανικής Κρατικής Ραδιοφωνίας (WDR), αλλά και συγγραφεύς και ανατολιστής, ευρέθη την τελευταία 15ετία λοιδορούμενος, από τους επαγγελματίες «αντιρατσιστές», λόγω της εναντιώσεώς του στην Μαζική Μετανάστευση μουσουλμανικών μαζών προς την γηραιά ήπειρο (είχε δε χαρακτηρίσει το ιδεολόγημα της πολυπολιτισμικότητος ως «βλακώδη νεολογισμό του συρμού»). Ο Peter Scholl-Latour, λοιπόν, είχε προειδοποιήσει ότι το μείγμα της ακολουθούμενης μεταναστευτικής πολιτικής σε συνδυασμό με την δυναμική της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας θα οδηγήσει σε «bosnische Verhaltnisse» (ήγουν: Συνθήκες Βοσνίαςκαι στην Δυτική Ευρώπη!

Συναφώς, ο (υπεράνω πάσης υποψίας επί ρατσισμώ καθ’ ότι γνωστός φιλελεύθερος) Ολλανδός πολιτικός και διατελέσας Επίτροπος της ΕΕ  Fritz Bolkestein το διατυπώνει με αξιοσημείωτο πολιτικό θάρρος: «Σε δέκα, δεκαπέντε χρόνια, θα υπάρχουν σε όλες τις μεγάλες πόλεις πλειονότητες ανθρώπων ΜΗ Δυτικής καταγωγής». Συνέπεια τούτου: «Οι άλλοτε ξακουστές για την ευημερία τους πόλεις μας θα καταντήσουν ζώνες φτώχειας».

Ο εν λόγω πολιτικός, ο μόνος μεταξύ τριάντα επιτρόπων που είχε ταχθεί δημοσίως και ρητώς κατά της εντάξεως της Τουρκίας στην ΕΕ, καταγγέλλει την ευθύνη των Ευρωπαίων ιθυνόντων και των «λεγομένων πολιτικών ηγετών» στο ζήτημα της Τουρκίας, αλλά και τον ρόλο του «καρτέλλ διαμορφωτών της Κοινής Γνώμης», διότι παρεμπόδισε συστηματικώς την διεξαγωγή ενός δημοσίου διαλόγου για το μείζον ζήτημα της μεταναστεύσεως, και ειδικώτερα της μουσουλμανικής μεταναστεύσεως στην Ευρώπη. Θεωρεί ότι τα συμπεράσματα θα ήσαν τελείως διαφορετικά από ό,τι επιτάσσει η κρατούσα ιδεολογία της «political correctness», και για τον λόγο αυτό το καρτέλλ «διανοουμένων» και«διαμορφωτών Κοινής Γνώμης» απαγορεύει επί δεκαετίες τον ελεύθερο δημόσιο διάλογο. Βεβαίως, δι’ αυτού του τρόπου δεν επιλύεται το πρόβλημα, «το μεγαλύτερο ζήτημα για την Ευρώπη» κατά τον Ολλανδό πολιτικό. Το μόνο που επιτυγχάνει η ιδεοληψία των διανοουμένων και η δειλία των πολιτικών είναι να ενισχύει την ανάπτυξη, όπως γράφει επί λέξει,  ενός  « δεξιού λαϊκιστικού κινήματος αντιστάσεως του γηγενούς πληθυσμού»,  εξέλιξη την οποία ο ίδιος θεωρεί αναπόφευκτη.       

 

Σημειωτέον ότι, εν τω μεταξύ, υπό το βάρος της ολοένα διογκουμένης αντιστάσεως των κυριάρχων Λαών, σε όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. (εξαιρουμένης μέχρι προ καιρού της Ισπανίας, η οποία όμως μετέβαλε και αυτή γραμμή πλεύσεως) λαμβάνονται λίαν αυστηρά μέτρα για τον έλεγχο και τον περιορισμό της Μεταναστεύσεως, παρά τις αντίθετες συστάσεις της Νομενκλατούρας των Βρυξελλών (η Επιτροπή – Κομμισσιόν – της Ε.Ε. συστήνει, στην «Πράσινη Βίβλο» για την Μετανάστευση, «την διατήρηση σταθερών μεταναστευτικών εισροών στην Ευρώπη», χωρίς βεβαίως και να .κόπτεται για τις επιπτώσεις και παρενέργειες, το τίμημα των οποίων άλλωστε θα κληθούν να καταβάλουν, τις επόμενες δεκαετίες, όχι οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών αλλά οι απλοί πολίτες, και δη των μεσαίων και κατωτέρων οικονομικών στρωμάτων, που θα βλέπουν το περιβάλλον εντός του οποίου ζουν να επιδεινούται δραματικώς).
Εν τούτοις, η Ολλανδία, η Μ. Βρεταννία, η Δανία, η Αυστρία, ηΓερμανία, η Σουηδία κλπ έχουν ήδη εισαγάγει αυστηρότατο νομοθετικό πλαίσιο – αγνοώντας, και δικαίως, τις διεθνιστικές ιδεοληψίες της υπερεθνικής τεχνογραφειοκρατικής ελίτ των Βρυξελλών. Μάλιστα δε το Λονδίνο εζήτησε και επέτυχε, ως γνωστόν, την εξαίρεσή του από το καθεστώς της Συνθήκης Σέγκεν, με κυρία αιτιολογία ακριβώς την διατήρηση του εθνικού ελέγχου της ροής μεταναστών  από την ευρωπαϊκή ήπειρο προς τις Βρεταννικές Νήσους. Προ διετίας δε εξήγγειλε νέο νόμο που καθιστά άκρως επιλεκτική και ποιοτική την Μετανάστευση προς το Ηνωμένο Βασίλειο, με στόχο την προσέλκυση εξειδικευμένων επιστημόνων στα πεδία της Ιατρικής και των «τεχνολογιών αιχμής». Αλλά και στην απέναντι ηπειρωτική ακτή, ο τότε Γάλλος Υπουργός Εσωτερικών (και νυν Πρόεδρος) Νικολά Σαρκοζύ εξέπεμψε ένα ευκρινέστατο μήνυμα, αυξάνοντας κατά 50% τις απελάσεις παρανόμων μεταναστών.

Προδήλως, τα ανωτέρω διαπιστωθέντα, υπό των δυτικών κρατών, περί αποτυχίας της επί σειράν ετών εφαρμοσθείσης μεταναστευτικής πολιτικής και, άρα, περί κατεπειγούσης ανάγκης επαναχαράξεώς της, ισχύουν καθ’ ολοκληρίαν και για την Ελλάδα – ιδιαιτέρως δε σε συνάρτηση με την μείζονα απειλή για την Εθνική μας Ασφάλεια, την οποία θα αποτελέσει, μετά βεβαιότητος, ο Αλβανικός Αναθεωρητισμός εντός της προσεχούς 20ετίας – ιδίως μετά και την πρόσφατη ολοκλήρωση και επισημοποίηση της αποσχίσεως του Κοσσυφοπεδίου.
Εν προκειμένω, πρέπει ευθαρσώς να λεχθεί ότι ξενίζει το γεγονός ότι οι εξελίξεις αυτές δεν φαίνεται να ανησυχούν τους Έλληνες πολιτικούς, ακόμη ολιγώτερο δε την πλέουσα σε πελάγη «πολυπολιτισμικής» μακαριότητος «διανόηση» και τα ΜΜΕ. Αντιθέτως, η συνέχιση της κατασκευής, εκ του μη όντος, μιας συμπαγούς εθνοπολιτισμικής μειονότητος εντός της εθνικής επικρατείας – μειονότητος εμφορουμένης μάλιστα υπό εξόχως ανεπτυγμένης εθνικής αυτοσυνειδησίας και αλυτρωτικής εθνικιστικής ιδεολογίας – εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται με αδιαφορία και πάντοτε εντός του (απαγορευτικού για κάθε επί της ουσίας συζήτηση) πλαισίου της «political correctness». Έτσι – σε μία περίοδο καθ’ ην άλλες χώρες,  παραδοσιακώς θεωρούμενες ως υποδείγματα ελευθεριαζούσης χαλαρότητος και ιδιαιτέρως επιρρεπείς σε τολμηρούς κοινωνικούς πειραματισμούς, αισθάνονται υποχρεωμένες, εκ των πραγμάτων, να αναθεωρήσουν ριζικώς την φιλοσοφία και πολιτική τους (χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ολλανδία) – αντιθέτως, στην Ελλάδα ο σχετικός δημόσιος διάλογος, στο ελάχιστο μέτρο που διεξάγεται – και υπό τους όρους ιδεολογικής τρομοκρατίας και ευτελισμού των πάντων, υπό τους οποίους διεξάγεται – εξαντλείται στην μυωπική θέαση των ευκαιριακών κερδών (για ορισμένους οικονομικούς ολιγάρχες), από την εκμετάλλευση φθηνής και ανασφάλιστης εργασίας, ή στην (πρόσκαιρη μόνον, όπως έδειξε η διεθνής εμπειρία) ανακούφιση των ασφαλιστικών ταμείων.

Σήμερα, παγκοσμίως, η Μαζική Μετανάστευση και το «πολυπολιτισμικό» ιδεολόγημα προδήλως χρησιμοποιούνται, από την Υπερεθνική και Μετα-Εθνική Οικονομική και Γραφειοκρατική Ελίτ και τους Ιδεολογικούς Μηχανισμούς των, ως Δούρειος Ίππος για την υπονόμευση και αποφλοίωση των νεωτερικών δημοκρατικών και συνταγματικών Εθνών-Κρατών, με την πολιτική-στρατηγική εκμετάλλευση των λεγομένων «μειονοτήτων». Στο πλαίσιο αυτό, καταλύεται και το παραδοσιακώς ισχυρό επιχείρημα της εθνικής ομοιογένειας μιας χώρας, αφού, χάρις στην Μαζική Μετανάστευση / Λαθρομετανάστευση, «μειονότητες» μπορούν πλέον να κατασκευάζονται ή να εισάγονται ακόμη και εκεί όπου μέχρι πρό τινος δεν υπήρχαν.

Τυπικό παράδειγμα αποτελεί, εν προκειμένω, η περίπτωση της Ελλάδος: Καίτοι ήταν η μόνη χώρα στην ΝΑ. Ευρώπη, η οποία ανεδείκνυε, μέχρι την δεκαετία του ’90, ένα (θαυμαστό) εξαιρετικά υψηλό ποσοστό εθνολογικής ομοιογενείας και δεν διέθετε εντός της κρατικής επικρατείας της ευμεγέθεις εθνοπολιτισμικές μειονότητες, εξαιρουμένης της ολιγάριθμης μουσουλμανικής μειονότητας της Δυτικής Θράκης, ωστόσο, η κατάσταση μετεβλήθη άρδην, εντός μιας δεκαετίας μόλις.
Η χώρα μας, η οποία είχε καταβάλει βαρύτατο φόρο αίματος για να μπορεί να καυχάται μεταπολεμικώς για την εθνολογική της ομοιογένεια και συνοχή (η υπόθεση αυτή της στοίχισε δύο Βαλκανικούς και δύο Παγκοσμίους Πολέμους καθώς και, κυρίως, την Μικρασιατική Καταστροφή), ευρέθη αίφνης και πάλι στο στάδιο μιας βαλκανικής χώρας της δεκαετίας του 1910, κατοικούμενη από πλείστες όσες εθνικές, γλωσσικές και θρησκευτικές μειονότητες, μεταξύ μάλιστα των οποίων και μία άκρως συμπαγής, δημογραφικώς ανθηρά και προερχόμενη από όμορη χώρα, που παγίως είχε – και τώρα πάλιν εγείρει – εδαφικές διεκδικήσεις εναντίον ολοκλήρου της Δυτικής Ελλάδος.
Για να το πούμε απλά: Αυτό το οποίο συνηθίζαμε να θεωρούμε ως το μόνον «θετικό» της ασύλληπτης ιστορικής και πολιτισμικής τραγωδίας που αναμφιβόλως υπήρξε η εκρίζωση του Ελληνισμού της Ιωνίας και του Πόντου, δηλαδή την δημιουργία, τουλάχιστον, εντός των συνόρων του Ελληνικού Κράτους, μετά το 1923, μιας εθνικώς συνεκτικής κοινωνίας, η οποία, παρά τα πλείστα άλλα κοινωνικά, οικονομικά ή πολιτικά προβλήματά της, δεν είχε – και δεν θα είχε – πλέον να αντιμετωπίζει και τον κίνδυνο «εθνοτικοποίησης» των αντιθέσεων αυτών (κίνδυνο θανάσιμο ακόμη και για σοβαρές Μεσαίες Δυνάμεις, όπως έδειξαν κατά τον Μεσοπόλεμο, αλλά και προσφάτως, οι περιπτώσεις της Τσεχοσλοβακίας, της Γιουγκοσλαβίας και της Ρουμανίας), αυτό, λοιπόν, το «θετικό» που μας κληροδότησαν οι μεγάλες ανακατατάξεις του 20ού αιώνος, με δραματική κορύφωση την Μικρασιατική Καταστροφή και την Ανταλλαγή Πληθυσμών, εξανεμίσθηκε εντός εκπληκτικώς βραχυτάτου χρονικού διαστήματος και με ασύλληπτη ευκολία εντός μιας 17ετίας.
Εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί κανείς παρά να διαπιστώσει, οσονδήποτε καλόπιστος ή αφελής και αν είναι, ότι η Μαζική Μετανάστευση (ήγουν, για να ακριβολογούμε:  Λαθρομετανάστευση – διότι εν  Ελλάδι δεν έχουμε Μετανάστευση αλλά Λαθρομετανάστευση!)  έγινε το εργαλείο μιας εθνοπολιτισμικής-γεωπολιτισμικής αναδιατάξεως, και, άρα, μπορεί να γίνει και εργαλείο γεωπολιτικής αναδιατάξεως του Ελληνικού Ιστορικού Χώρου και του Ελληνικού Έθνους-Κράτους.
Η «επαναβαλκανοποίηση» της χώρας μας, η οποία μέχρι της μοιραίας δεκαετίας του ’90, θεωρούσε ότι είχε επιλύσει ανεπιστρεπτί προβλήματα εθνολογικών / εθνοπολιτισμικών αντιθέσεων, έχει, αυτοδήλως, κρίσιμη σημασία για την Εθνική Ασφάλεια, δοθείσης της γεωγραφικής / γεωπολιτικής θέσεως της Ελλάδος στην καταπονημένη από το βάρος της Ιστορίας της Βαλκανική – μιας Ιστορίας που βρίθει αναλόγων αντιθέσεων και των εξ αυτών απορρεουσών διενέξεων και συρράξεων, και όπου οι πάσης φύσεως «μειονότητες» αξιοποιήθησαν επανειλημμένως, και κατά το απώτερο και κατά το πρόσφατο παρελθόν, από εξωβαλκανικές Ηγεμονικές Δυνάμεις για την επίτευξη συγκεκριμένων γεωπολιτικών σχεδιασμών.

Πρέπει συντόμως να προβληματισθούμε σοβαρά όχι μόνον για το ευρύτερο κοινωνικό κόστος, αλλά πολύ περισσότερο για το κόστος στην Εθνική Ασφάλεια και στην Κοινωνική Συνοχή, το οποίο μπορεί να επιφέρει, σε μία προοπτική 20ετίας και υπό ορισμένες γεωπολιτικές και διεθνοπολιτικές συνθήκες, η βεβιασμένη, και άνευ σαφούς και συγκροτημένου «corpus» κριτηρίων, ένταξη τρίτων, συμπαγών εθνοπολιτισμικών μορφωμάτων στον εθνικό χώρο (και στο εκλογικό σώμα).
Εν τούτοις, οι ιθύνουσες πολιτικές, κοινωνικές και ιδεολογικές – «πνευματικές» ελίτ της χώρας μας μοιάζουν να έχουν απολύτως και αναντιρρήτως αποδεχθεί ως το πλέον αυτονόητο ότι η Ελλάς – μία χώρα, η οποία διέβη από αναρίθμητες εθνικές τραγωδίες, ξένες κατοχές και δουλείες και καταστροφές, και παρά ταύτα επέτυχε να διαφυλάξει πάντοτε την εθνική της ταυτότητα και την εθνοπολιτισμική και ιστορική της συνέχεια – αυτή, λοιπόν, η χώρα σήμερα όχι «απλώς» ακολουθεί την μοίρα άλλων ατυχών χωρών-θυμάτων της παγκοσμιοποιήσεως, αλλά έχει αναχθεί σε «προνομιακό» πεδίο εφαρμογής των γεωπολιτικών και γεωπολιτισμικών σχεδιασμών της παγκοσμιοποιήσεως, δηλαδή των  «πολυπολιτισμικών» πειραμάτων, τα οποία ευθέως απειλούν την εθνική και κοινωνική συνοχή της, την εθνική της ασφάλεια και την πολιτική και πολιτειακή σταθερότητά της.
Ο αριθμός των μεταναστών  –  νομίμων (ανάγνωθι:  νομιμοποιηθέντων εκ των υστέρων) και παρανόμων (διάβαζε: μη εισέτι νομιμοποιηθέντων)  –  υπολογίζεται σήμερα επισήμως σε ενάμισυ περίπου εκατομμύριο, ποσοστό που αντιστοιχεί στο 15% περίπου του πληθυσμού της χώρας. Στον αριθμό αυτό δεν περιλαμβάνονται οι λαθρομετανάστες που δεν έχουν συμπληρώσει δώδεκα μήνες παραμονής και οι οποίοι υπολογίζονται σε άλλες 500.000 περίπου. Η εφαρμογή της Οδηγίας για οικογενειακή επανένωση σημαίνει στην πράξη, αυτοδικαίως, άλλα τρία ή τέσσερα εκατομμύρια (3.000.000 – 4.000.000) νομίμων μεταναστών, απλώς και μόνον κατ’ εφαρμογήν της Κοινοτικής Οδηγίας. Συγκεκριμένα, εάν υπολογίσουμε την άφιξη της συζύγου και δύο τέκνων για το ενάμισυ εκατομμύριο λαθρομετανάστες που ήδη ευρίσκονται εν Ελλάδι (το έλασσον που μπορούμε να υποθέσουμε, λογικώς και βασίμως, παραβλέποντας προς στιγμήν και για την οικονομία της αναλύσεως ότι οι τριτοκοσμικής, και δη μουσουλμανικής, προελεύσεως οικογένειες διαθέτουν κατά κανόνα πολύ περισσότερα των δύο τέκνων), αν, λοιπόν, δεχθούμε ως βάση υπολογισμού την εξαιρετικά μετριοπαθή εκτίμηση των τριών επιπλέον οικογενειακών μελών, που θα σπεύσουν να κάνουν χρήση του δικαιώματος της επανενώσεως, τότε τούτο σημαίνει, σε προοπτική μόλις μιας πενταετίας ή δεκαετίας π.χ., άφιξη τεσσεράμισυ ακόμη εκατομμυρίων (4.500.000) αλλοδαπών.
Οπότε θα έχουμε, πάντα κατά τους πλέον συγκρατημένους υπολογισμούς, ένα άθροισμα άνω των πεντέμισυ εκατομμυρίων αλλοδαπών (5.500.000) εντός μιας δεκαετίας. Εάν δε προσθέσουμε σε αυτούς και τις 500.000 εκείνων που δεν έχουν συμπληρώσει δώδεκα μήνες παραμονής (όπως ορθώς  επισημαίνει, στις πάντοτε θαυμάσιες αναλύσεις του ο Περικλής Νεάρχου), συμπεριλάβουμε δε και αυτούς, ως θα έχουμε υποχρέωση, στις πρόνοιες της Κοινοτικής Οδηγίας για την Οικογενειακή Επανένωση, τότε έχουμε ακόμη ενάμισυ εκατομμύριο νομίμων μεταναστών (1.500.000). Άρα, συνολικώς, (7) εκατομμύρια αλλοδαπών – εντός μιας δεκαετίας.

Προδήλως, δεν απαιτούνται μαντικές ικανότητες για να προβλέψει και να αντιληφθεί κανείς το τι μέλλει γενέσθαι, σε αυτήν την περίπτωση: Δεδομένου μάλιστα ότι ο συντελεστής γεννήσεως των μεταναστών είναι δυόμισυ φορές περίπου μεγαλύτερος εκείνου του ελληνικού πληθυσμού, είναι ηλίου φαεινότερον ότι η χώρα θα κατοικείται από πληθυσμό ο οποίος, κατά πλειοψηφίαν, δεν θα είναι ελληνικής καταγωγής αλλά ξενικής – εθνολογικής και πολιτισμικής – καταγωγής. Η Ελλάς ΔΕΝ θα είναι πλέον η χώρα των Ελλήνων, φιλοξενούσα και ένα εύλογο και αφομοιώσιμο αριθμό μεταναστών – αντιθέτως, θα έχει μεταλλαχθεί σε μία, πλειοψηφικώς, τριτοκοσμική / αφροασιατική (κατά μέγα μέρος δε και μουσουλμανική) χώρα. Θα είναι μία «πολυπολιτισμική» χώρα κειμένη κάπου στο βάθος ενός από τους ομοκέντρους κύκλους της διηυρυμένης Ε.Ε., μεταξύ Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, (Μεγάλης) Αλβανίας και Τουρκίας.

Και το ερώτημα που αυτονοήτως και λογικώς τίθεται, είναι: Δεν εσκέφθησαν αυτά τα αυτόδηλα οι ιθύνοντες – αλλά και οι αυτόκλητοι πνευματικοί ταγοί και γνωμηγήτορες της χώρας μας; Πώς είναι δυνατόν να συζητεί κανείς, να εισηγείται και να νομοθετεί την εγκατάσταση στην Ελλάδα, στο άμεσο ορατό μέλλον, μιας στρατιάς επτά εκατομμυρίων αλλοδαπών; Και είναι δυνατόν οι όποιες μονοδιάστατες, οικονομιστικές προσεγγίσεις (ότι, τάχα, δια της αθρόας εισαγωγής ανθρωπίνων μαζών θα λύσει η ελληνική πολιτική το .ασφαλιστικό πρόβλημα!) να δικαιολογούν ένα τέτοιων διαστάσεων και επιπτώσεων εθνικό ατόπημα; Όταν μάλιστα πρόκειται για εξαιρετικά ρηχές, επιπόλαιες και εν τέλει αντιπαραγωγικές, ακόμη και με στενώς οικονομικά κριτήρια εξεταζόμενες, προσεγγίσεις, όπως κατέδειξε η εμπειρία άλλων προηγμένων χωρών!
Στοιχειώδης λογική υποδεικνύει ότι το μέτρο της οικογενειακής επανενώσεως – καθώς επίσης και μία σειρά λοιπών μέτρων (αυτόματη ανανέωση των αδειών παραμονής και εργασίας κοκ) – έχουν ασφαλώς την θέση τους (για λόγους ανθρωπιστικούς αλλά και ορθολογικούς) στο πλαίσιο της νόμιμης και ελεγχόμενης μεταναστεύσεως, οπότε και είναι εξ αρχής καθορισμένοι και σαφείς οι όροι και οι προϋποθέσεις.
Εξ άλλου, και αυτό οφείλει να υπογραμμισθεί, στις προηγμένες δυτικές χώρες (Ολλανδία, Ηνωμένο Βασίλειο, Δανία, Ιταλία κλπ), θεωρείται αυτονόητη υποχρέωση των ιθυνόντων της Εθνικής Μεταναστευτικής Πολιτικής ο προσδιορισμός, με απόλυτη σαφήνεια, ενός ορίου αντοχής του συστήματος και ασφαλείας του κράτους. Το όριο αυτό κυμαίνεται αλλού στο δύο τοις εκατόν (2%), αλλού στο τρία τοις εκατόν  (3%) του πληθυσμού (Ολλανδία, Ιταλία), αλλά πάντως πουθενά και σε καμμία σοβαρή δυτική χώρα, που σέβεται τον εαυτόν της και τους πολίτες της και δεν υποθηκεύει το εθνικό και πολιτικό μέλλον της, δεν υπερβαίνει το 10%, όπως ήδη από ετών συμβαίνει εν Ελλάδι, όπου η Μετανάστευση έχει ήδη υπερβεί το 15% και ενδεχομένως και το 20%! Η διατήρηση του μεταναστευτικού στοιχείου σε ένα σαφώς καθορισμένο και απολύτως εύλογο ποσοστό δεν προξενεί σοβαρά προβλήματα στην χώρα υποδοχής, μειώνει την εκδήλωση εθνοπολιτισμικών τριβών και εντάσεων, βοηθά στην ομαλή και απρόσκοπτη ενσωμάτωση των ιδίων των μεταναστών και  μεγιστοποιεί το όφελος για την οικονομία και την κοινωνία εν γένει, συμβάλλοντας στην αναπλήρωση του δημογραφικού ελλείμματος και, τελικώς, στην ιστορική συνέχεια ενός λαού, μέλη του οποίου καθίστανται, στο διάβα του χρόνου, και οι γόνοι των επήλυδων.
Αυτό άλλωστε συνέβαινε, εν πολλοίς, παλαιόθεν στις ανθρώπινες κοινωνίες εν γένει – και στην διαδρομή του Ελληνικού Έθνους ειδικώτερα.  Άλλο πράγμα, όμως, αυτό, και εντελώς άλλο η βίαιη, ραγδαία και ριζική μεταβολή της εθνολογικής υποστάσεως  μιας χώρας δια της εισβολής συμπαγών μαζών ξένων. Αυτό επίσης συνέβαινε παλαιόθεν, και οδηγούσε πάντοτε  –  από την ύστερη Ρώμη έως το Κοσσυφοπέδιο του ’90  –  με μαθηματική ακρίβεια σε εθνοφυλετικές, εθνοθρησκευτικές και εν γένει εθνοπολιτισμικές διενέξεις καθώς και στην κατάλυση κρατών και κοινωνιών.

Στην πραγματικότητα, σήμερα αντιμετωπίζουμε άμεση και ορατή απειλή ολικής αλλοιώσεως της εθνολογικής συνθέσεως της χώρας και της εθνοπολιτισμικής υποστάσεως και ιδιοπροσωπίας του Ελληνικού Λαού,  ισοδυναμούσα με εθνοκτονία ή εθνοκάθαρση χαμηλής εντάσεως ( προς το παρόν). Τούτο οφείλει να είναι απολύτως σαφές στην υπεύθυνη πολιτική τάξη αλλά και στους αρμοδίους των ποικίλων Οργάνων της Διοικήσεως, των συμβουλευτικών Ινστιτούτων και των ΜΜΕ. Πλάνες, ψευδαισθήσεις, ιδεοληψίες ή υπεκφυγές δεν συγχωρούνται εν προκειμένω.

Ιδιαζόντως ύποπτη, εξ άλλου, είναι η ένταση και έκταση των διεξαγομένων επί σειράν ετών Ψυχολογικών Επιχειρήσεων, δαπάναις πλείστων όσων ξένων και ημεδαπών κέντρων, καθώς και ο συνακόλουθος ανηλεής βομβαρδισμός προπαγάνδας που υφίσταται ο Λαός, επί του ζητήματος, από το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ και των Ιδεολογικών Μηχανισμών της κοινωνίας, που ελέγχονται, φευ, καθ’ ολοκληρίαν από την γνωστή και σεσημασμένη πανίσχυρη μειονοψηφία των εξτρεμιστών του Ολοκληρωτικού Μετα-Εθνικού Προοδευτισμού (ισχνή μεν μειονοψηφία στον λαό, της τάξεως του 2%,  πλην όμως πανίσχυρη πλειονοψηφία στα ΜΜΕ, τα πανεπιστήμια και τα παιδαγωγικά ινστιτούτα).
Για τον λόγο αυτό, προφανώς, επιχειρείται και η λεγόμενη μη ελληνοκεντρική και μετα-εθνικά δομημένη κατασκευή της Ιστορίας, με ανοικτά και θρασύτατα ομολογημένη και διακεκηρυγμένη την πρόθεσηκατεδαφίσεως του «παρωχημένου», τάχα, «παπαρρηγοπούλειου σχήματος» της συνέχειας του Ελληνισμού:

  1. με έμφαση στην αμφισβήτηση της υπάρξεως μιας ελληνικής εθνικής ταυτότητας, συνέχειας και ιστορίας,
  2. με εμμονή στην ανάδειξη τοπικών, επιμέρους «ταυτοτήτων», αντί της «ανύπαρκτης», υποτίθεται, και «φαντασιακά κατασκευασμένης» εθνικής,
  3. με  πλήρη αποσιώπηση ή αποφλοίωση  κρισίμων φάσεων και γεγονότων της εθνικής μας Ιστορίας (όπως οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες των Ελλήνων, η καταστροφή του Μικρασιατικού Ελληνισμού, το Έπος του 1940-41 ή το Έπος της ΕΟΚΑ, 1955-59),
  4. με γκαιμπελικού τύπου διαστρέβλωση και παραχάραξη άλλων κρισίμων περιόδων και γεγονότων, με εξιδανίκευση της «πολυπολιτισμικής» Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εξωραϊσμό του γενιτσαρισμού και του παιδομαζώματος ως «πρακτικής κοινωνικής ανέλιξης» κ.λ.π.  

Άραγε, το πάλαι ποτέ αρχοντικόν γένος των Ελλήνων βάλθηκε να επαληθεύσει την ισχύν του ρηθέντος, ότι «μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι»;  Ίδωμεν.

Περί του διεθνούς εμπορίου ναρκωτικών ως απειλής για την Εθνική και Διεθνή Ασφάλεια πρβλ. Friesendorf, Cornelius, Der internationale Drogenhandel als sicherheitspolitisches Risiko, Forschungsberichte Internationale Politik, τόμος 27, Muenster, 2001.

Πρβλ. FAZ, 24/11/2004.

Όρα Brimelow, Peter, «Alien Nation. Common Sense About America’s Immigration Disaster», NY 1995/1996, σελ. 202 κ. εξ., ιδίως σελ. 210.

Luhmann, N., Art. Gesellschaft (4) und Wienold, H., Art. Gesellschaft (5,6) εις: Fuchs, W. et al. (Hrsg.), «Lexikon zur Soziologie», Opladen 1988, σ. 268 κ.εξ.

Gehlen, Arnold, «Der Mensch», Bonn 1958, σ. 39 κ.εξ. και 85 κ.εξ.

Περί της κρατούσης ιδεολογικής τρομοκρατίας όρα Finkielkraut, Alain, «Register au discours de la denonciation», Le Journal Du Sida, Avril 1995.

Hofstatter, P.R., «Einfuhrung in die Sozialpsychologie», Stuttgart 1959, σ. 92.

Πρβλ. Brimelow, «Alien Nation».

Όρ. ανωτ., σελ. 17 κ. εξ.

Paine, Thomas, Common Sense, The Rights of Man, and Other Essential Writings of Thomas Paine, NY 1984, σελ. 39 κ. εξ.

Πρβλ. Brimelow, σελ. 14-16 και 141.

Πρβλ. Mercer, Ilana, «The Problem With Immigration», «Return To Reason», World Net Daily, 6/2/2002.

Πρβλ. Huntington, Samuel P., «Who Are We? The Crisis of American Indentity».

Conway, David, «In Defence of the Realm. The Place of Nations in Classical Liberalism».

Για το ακριβές περιεχόμενο του Διατάγματος όρα «Decrets, arretes, circulaires. Textes generaux. Ministere de l’ Interieur et de l’ Amenagement du Territoire. Rapport au Premier ministre relatif au decret no 2005-1387 du 8 novembre 2005 relatif a l’ application de la loi no 55-385 du 3 avril 1955».

Παράβαλε  De Borchgrave, Arnaud, «Commentary: European Disaster Zone», United Press International, 10/11/2005.

Πρβλ. ανωτέρω.

UPI, «France to Extend State of Emergency», 14/11/2005.

Ο ενταύθα παρατιθέμενος πρώτος απολογισμός απωλειών και ζημιών βασίζεται σε στοιχεία δημοσιευθέντα στον Γερμανικό Τύπο της 10ης και 11ης Νοεμβρίου τρέχ. έτους.

Πρβλ. Lattas, ένθ. ανωτ.

Αξιοσημείωτη η κολοσσιαία διαφορά και περιεχομένου και ύφους προς όσα συμβαίνουν και λέγονται εν Ελλάδι.  Ο «Μεταναστευτικός Νόμος», σε δύο τουλάχιστον κρίσιμα σημεία, ορίζει ακριβώς τα αντίθετα των όσων επιτακτικώς απαιτούν οι σημερινές εξελίξεις: πρώτον, νομιμοποιεί εκ των υστέρων, για τρίτη φορά, την διάπραξη του αδικήματος της παρανόμου εισόδου στην χώρα μας, αποστέλλοντας έτσι – εξ αντικειμένου – το ευκρινές μήνυμα προς τους οργανωτές του Διεθνικού Δουλεμπορίου ότι, θάττον ή βράδιον, η λαθρομετανάστευση εν Ελλάδι νομιμοποιείται, γεγονός που, κατά σωρευμένη εμπειρία των Δυτικών Κρατών και ιδικήν μας, δίδει το πράσινο φως για την εισβολή και νέας, τετάρτης, στρατιάς λαθρο-μεταναστών, και, δεύτερον, υιοθετώντας το μοιραίο, όπως είδαμε, κριτήριο της οικογενειακής επανενώσεως οδηγεί στον θεαματικό πολλαπλασιασμό του ήδη δυσαναλόγως υψηλού για τα πληθυσμιακά δεδομένα της χώρας μας ποσοστού αλλοδαπών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εθνολογική και κοινωνική συνοχή και την εθνική ασφάλεια, μακροπροθέσμως.

The Guardian, 10/11/2005.

Πρβλ. Taguieff, P.-A., «La force du prejuge – Essai sur le racisme et ses doubles», Paris 1987.

Συνέντευξη του Peter Scholl-Latour: Schwarz, Moritz, «Dann gibt es bei uns bosnische Verhaltnisse», JF, 17./24. Dezember 2004.

Συνέντευξη Fritz Bolkestein στην «FRANKFURTER  ALLGEMEINE  ZEITUNG», φ. της 15/12/2004.

Όρ. ανωτ.

Όρ. ανωτ.

Για μία ψύχραιμη και απομυθοποιημένη προσέγγιση των αληθών οικονομικών συνεπειών της μαζικής μεταναστεύσεως πρβλ. Brimelow, ένθ. ανωτ., σελ. 138 κ.εξ.

Για τον όρο «γεωπολιτισμικός» παραπέμπω στον εξέχοντα Γερμανό συγγραφέα Heinz Brill. Οφείλω να υπενθυμίσω, για λόγους δεοντολογίας, ότι τον – εν πολλοίς άγνωστο παρ’ ημίν – όρο εισήγαγε στην ελληνική επιστημονική κοινότητα ο Καθηγητής Γεωπολιτικής Ιωάννης Μάζης).

Η εισήγηση της κας Λώρας Παπαντωνίου

Μετανάστευση – λαθρομετανάστευση και δημόσια υγεία:
το παράδειγμα του HIV/AIDS


IMG_0033Ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που διαμόρφωσαν τη δημόσια υγεία σε όλες τις εποχές υπήρξαν οι μετακινήσεις πληθυσμού. Μερικά από τα κλασσικά παραδείγματα που συνέβησαν σε ιστορικούς χρόνους είναι και τα πιο κάτω:

  • Το 430 π.Χ. ενώ η Αθήνα βρισκόταν σε κατάσταση πολιορκίας από τους Σπαρτιάτες ξέσπασε μια φονική επιδημία που μεταδόθηκε από το πλήρωμα πλοίου που είχε αγκυροβολήσει στον Πειραιά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον αποδεκατισμό και την ήττα των Αθηναίων, καθώς και τον τερματισμό του Χρυσού Αιώνα του Περικλέους.
  • Ακολουθώντας τα καραβάνια κατά μήκος του Δρόμου του Μεταξιού και τις ορδές εισβολέων από τα βάθη της Ανατολής, φονικές επιδημίες πανώλους και άλλων μεταδοτικών ασθενειών σάρωναν την Ευρώπη και τις υπόλοιπες ηπείρους σε διαδοχικά κύματα για πολλούς αιώνες.
  • Οι Ευρωπαίοι κατακτητές μπόρεσαν να καταβάλουν τους γηγενείς πληθυσμούς των μετέπειτα αποικιών τους με τη δύναμη των όπλων, αλλά και των μικροβίων που έφερναν μαζί τους, εφόσον οι γηγενείς πληθυσμοί ζούσαν κυρίως σε μικρές αριθμητικά ομάδες όπου δεν ήταν δυνατό να διατηρούνται μικρόβια σε ενδημική κατάσταση  ώστε να τους παρέχουν την απαραίτητη ανοσία.
  • Η πανδημία του HIV/AIDS ξεκίνησε από απομονωμένες αγροτικές κοινότητες της Αφρικής για να διαδοθεί στα μεγάλα αστικά κέντρα κατά μήκος των νέων οδικών αρτηριών που δημιουργήθηκαν τη δεκαετία του 1950. Στη συνέχεια διαδόθηκε στον υπόλοιπο κόσμο κατά τη δεκαετία του 1960, όταν σημειώθηκε μια κατακόρυφη αύξηση στις μετακινήσεις ατόμων, για σκοπούς αναψυχής, εργασίας ή αποφυγής συρράξεων και πολιτικής αστάθειας.
  • Πρόσφατες επιδημίες όπως πχ το SARS κρατούν την Ανθρωπότητα σε εγρήγορση για να προληφθεί η εξάπλωση τους σε όλο τον πλανήτη.
  • Διάφοροι αιμορραγικοί πυρετοί που ενδημούν σε χώρες κυρίως του Τρίτου Κόσμου, εκδηλώνονται περιοδικά σε χώρες της Ευρώπης ή της Βόρειας Αμερικής. Συνήθως τα περιστατικά αυτά συνδέονται με άτομο που είχε προσβληθεί από την ασθένεια στη χώρα του και ξεκίνησε το αεροπορικό του ταξίδι φαινομενικά υγιές, για να εκδηλώσει τα πρώτα συμπτώματα κατά την άφιξη στον προορισμό του.

Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα και αποτελούν τον κανόνα παρά την εξαίρεση, εφόσον οι μεγάλες επιδημίες και πανδημίες συνόδεψαν  την Ανθρωπότητα σε κάθε της βήμα, διαμορφώνοντας την πορεία της ιστορίας και τα παγκόσμια κοινωνικά δεδομένα όπως σήμερα τα γνωρίζουμε.

Η μετανάστευση αποτελεί μια από τις βασικές μορφές μετακίνησης πληθυσμών. Τα αίτια της μετανάστευσης είναι κυρίως οικονομικά ή πολιτικά. Οι μετανάστες είναι κυρίως άτομα που βρίσκονται σε μειονεκτική θέση και κατ΄ επέκταση ευάλωτα σε διάφορες μεταδοτικές ασθένειες. Συχνά, επίσης, η μετανάστευση συνδέεται με περιπτώσεις βίαιης συμπεριφοράς, εμπορίας προσώπων ή διακίνησης ναρκωτικών.
Κάτω από κανονικές συνθήκες, η ελεγχόμενη μετανάστευση επιτρέπει την ενσωμάτωση των μεταναστών και την ομαλή τους ένταξη στο κοινωνικό σύνολο της χώρας που τους φιλοξενεί, ώστε να υιοθετήσουν σταδιακά το προφίλ της υγείας του ντόπιου πληθυσμού. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η μετανάστευση Κυπρίων σε πρόσφατες δεκαετίες στη Μεγάλη Βρετανία και άλλες δυτικές χώρες, όπου σήμερα ζουν πλήρως ενταγμένοι στο κοινωνικό σύνολο οι απόγονοί τους δεύτερης και τρίτης γενιάς. Η ομαλή ενσωμάτωση μπορεί να εμποδιστεί από πολιτικούς, θρησκευτικούς ή πολιτισμικούς λόγους με αποτέλεσμα να δημιουργούνται διάφορα προβλήματα τόσο στο προφίλ της υγείας του ντόπιου πληθυσμού, όσο και στο γενικότερο κοινωνικό προφίλ της φιλοξενούσας χώρας, κυρίως με τη μορφή βίαιων επεισοδίων ή αύξηση της εγκληματικότητας. Μπορεί επίσης να εμποδιστεί από τη μαζική μετανάστευση μεγάλου αριθμού ατόμων που δεν είναι δυνατό να αφομοιωθούν στο κοινωνικό σύνολο. Οι ίδιοι οι μετανάστες, αδυνατούν να επωφεληθούν από τα πλεονεκτήματα της κοινωνίας που τους φιλοξενεί, εφόσον ζουν απομονωμένοι, στερούμενοι συχνά κοινωνικών παροχών και στοιχειώδους φροντίδας για την υγεία τους.
Οι διεθνείς οργανισμοί και οι κυβερνήσεις των δυτικών χωρών αναγνωρίζουν αυτά τα δεδομένα και προωθούν στρατηγικές διαχείρισης και αντιμετώπισης του μεγάλου κεφαλαίου που ονομάζεται «Μετανάστευση και Δημόσια Υγεία». Κύριο στοιχείο στις στρατηγικές αυτές αποτελεί, και δικαιολογημένα, η προστασία των μεταναστών και η διαφύλαξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους. Παραδόξως, όμως, δεν παρατηρείται πάντοτε η ίδια έγνοια και για τα δικαιώματα των πληθυσμών που τους φιλοξενούν, παρά το γεγονός ότι αυταπόδεικτα κάθε δυτική χώρα έχει ήδη αρχίσει να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα τόσο στον κοινωνικό τομέα, όσο και στον τομέα της δημόσιας υγείας.
Παραμένοντας σε αυτό τον τελευταίο τομέα που αποτελεί και το αντικείμενό μας, θα πρέπει να πούμε πως η Ευρώπη, που είναι πλέον και η ευρύτερή μας περιοχή, έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό σε ότι αφορά τη συχνότητα λοιμωδών νοσημάτων, καθώς και στο δύσκολο τομέα της διακίνησης και χρήσης ναρκωτικών. Επικρατεί έντονος προβληματισμός για τις νέες αυτές απειλές στη δημόσια υγεία και μελετούνται τρόποι για την αντιμετώπισή τους. Ένας από τους βασικούς παράγοντες αύξησης των ποσοστών της HIV λοίμωξηςκαι της φυματίωσης, θεωρείται εδώ και αρκετά χρόνια η μετανάστευση από χώρες με ψηλά ποσοστά αυτών των ασθενειών. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι πολλοί αλλοδαποί είναι φορείς φυματίωσης πολυανθεκτικής στα διαθέσιμα αντιβιοτικά.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ένας τρόπος για να προστατευτεί η δημόσια υγεία είναι η σωστή ενσωμάτωση των μεταναστών στο κοινωνικό σύνολο και η παροχή σε αυτούς πλήρους ιατροφαρμακευτικής κάλυψης, ώστε να εντοπίζονται ή/και να προλαμβάνονται τα οποιαδήποτε προβλήματα. Για την όσο το δυνατό πιο σωστή προσέγγιση στο θέμα αυτό πρέπει να λαμβάνονται υπόψη όλα τα προβλήματα των μεταναστών που έχουν τη δυνατότητα να επηρεάσουν τη δική τους ευημερία και την ευημερία του κοινωνικού συνόλου – θα πρέπει δηλαδή να αντιμετωπίζονται σωστά και τα γενικότερα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν, όπως μη μεταδοτικά νοσήματα, ψυχική υγεία και άλλα. Θα πρέπει επίσης να αντιμετωπίζονται τα οποιαδήποτε προβλήματα που ενδεχομένως σχετίζονται με εκμετάλλευση και κακοποίηση, τόσο σωματική, ψυχική ή σεξουαλική.
Όμως, για να γίνει αυτό θα πρέπει να έχει και η χώρα που τους φιλοξενεί τις πρακτικές δυνατότητες να το υλοποιήσει. Χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία συναντούν μεγάλες δυσκολίες για να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους απέναντι στους μετανάστες, κυρίως λόγω της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης και της λαθρομετανάστευσης. Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι κατ΄αναλογία πληθυσμού, οι χώρες αυτές φιλοξενούν λιγότερους και από τους μισούς μετανάστες/λαθρομετανάστες από ότι η χώρα μας.
Τι γίνεται, λοιπόν, με τη δημόσια υγεία στην Κύπρο σε σχέση με τους μετανάστες; Η  πρόσφατη έξαρση της λαθρομετανάστευσης, κυρίως διαμέσου της γραμμής διαχωρισμού του νησιού, προκαλεί δικαιολογημένες ανησυχίες ότι τα προβλήματα που έχουν αρχίσει να καταγράφονται θα επιδεινωθούν σημαντικά τα επόμενα χρόνια.
Οι οποιεσδήποτε επιπτώσες δεν έχουν ακόμη αξιολογηθεί και τα διαθέσιμα στοιχεία είναι λίγα. Ειδικές έρευνες δεν έχουν γίνει και τα μόνα δεδομένα προέρχονται από τομείς όπου τηρούνται συστηματικά στατιστικά στοιχεία, όπως ο τομέας του HIV/AIDS.
Τα πιο αξιόπιστα στοιχεία προέρχονται από τον τομέα των λοιμωδών νοσημάτων, λόγω της ύπαρξης προγραμμάτων συστηματικής επιδημιολογικής καταγραφής και επιτήρησής τους.
Τα πιο συμπληρωμένα στοιχεία προέρχονται από τον τομέα του HIV/AIDS. Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια είχε διαφανεί πως το ποσοστό των αλλοδαπών ανάμεσα στα HIV οροθετικά άτομα που διαμένουν μόνιμα στην Κύπρο παρουσίαζε κάθετη άνοδο.
Παρόμοιες αλλαγές καταγράφονται και σε σχέση με άλλες μεταδοτικές ασθένειες.

Η ετήσια συχνότητα νέων περιστατικών φυματίωσης έχει παραμείνει σταθερή τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια. Την ίδια περίοδο καταγράφτηκε μια κάθετη άνοδος του ποσοστού των αλλοδαπών στο σύνολο των διαγνωσθέντων περιστατικών. Ένας πολύ σοβαρός κίνδυνος είναι η εισαγωγή στην Κύπρο περιστατικών φυματίωσης ανθεκτικής στα διαθέσιμα αντιβιοτικά.
Οι αρμόδιες αρχές διαπιστώνουν αύξηση των περιστατικών ηπατίτιδας Β και C που οφείλεται στο μεγαλύτερο βαθμό σε αλλοδαπούς. Στην Κύπρο εφαρμόζεται από τις αρχές της δεκαετίας του ΄90 γενικό σχέδιο εμβολιασμού των παιδιών κατά της ηπατίτιδας Β. Το ποσοστό κάλυψης είχε αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, φθάνοντας επίπεδα  που πλησιάζουν το 100%.  Η δημιουργία κλειστών ομάδων πληθυσμού όπου οι αρχές δεν έχουν εύκολη πρόσβαση δημιουργεί εύλογες ανησυχίες ότι πολλά παιδιά ίσως παραμένουν χωρίς την απαιτούμενη κάλυψη, με αποτέλεσμα να διατρέχουν τα ίδια και ο περίγυρός τους τον κίνδυνο προσβολής με ηπατίτιδα Β. Η αύξηση των περιστατικών ηπατίτιδας Β θα επιφέρει σοβαρή επιβάρυνση στους προϋπολογισμούς της υγείας, λόγω του μεγάλου κόστους που συνυπάγεται η θεραπεία της. Σε ότι αφορά την ηπατίτιδα C, ο κίνδυνος για τη δημόσια υγεία και τους κρατικούς προϋπολογισμούς είναι ακόμη μεγαλύτερος, εφόσον δεν υπάρχει για την ώρα το κατάλληλο εμβόλιο.
Ένα από τα σοβαρότερα κοινωνικά προβλήματα, ίσως το σοβαρότερο σήμερα στην Κύπρο, με επιπτώσεις ολέθριες για τη δημόσια υγεία, είναι η αυξανόμενη διακίνηση και χρήση ναρκωτικών. Η μαζική εισροή παράνομων εποίκων αποτελεί ένα από τους βασικούς παράγοντες διατήρησης και επιδείνωσης του προβλήματος των ναρκωτικών που μεταφέρονται μαζικά και συστηματικά από την Τουρκία στα κατεχόμενα. Η ανοικτή πληγή της διαχωριστικής γραμμής κατοχής αποτελεί μια πύλη εισόδου των ναρκωτικών και προς τις ελεύθερες περιοχές. Λαθρομετανάστες από άλλες χώρες που βρίσκονται στα κατεχόμενα γίνονται εύκολη λεία των εμπόρων ναρκωτικών, λόγω της ευάλωτης θέσης στην οποία βρίσκονται, με αποτέλεσμα να γίνονται οι ίδιοι χρήστες και βαποράκια προς τις ελεύθερες περιοχές. Ακριβή και αξιόπιστα στοιχεία αναφορικά με τις κοινωνικο-οικονομικές επιπτώσεις των ναρκωτικών δεν υπάρχουν, όμως πρόκειται για ένα πρόβλημα που δικαιολογημένα μπορεί να θεωρηθεί πως αποτελεί την υπ΄ αριθμό ένα απειλή για τη δημόσια υγεία και ασφάλεια και για την κοινωνική σταθερότητα στον τόπο μας.
Σε ότι αφορά στις μη μεταδοτικές ασθένειες όπως ό καρκίνος, ο διαβήτης, οι καρδιοπάθειες, οι ψυχικές παθήσεις, πολύ λίγα γνωρίζουμε σε σχέση με την προέλευση των περιστατικών, επειδή για τις περισσότερες δεν υπάρχουν συστήματα καταγραφής αντίστοιχα με αυτά που λειτουργούν για τα τα λοιμώδη, ή αν υπάρχουν, όπως στην περίπτωση του καρκίνου, δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί. Δεν γνωρίζουμε, για παράδειγμα, πόσα περιστατικά καρκίνου έχουν καταγραφεί ανάμεσα σε μετανάστες ή λαθρομετανάστες κατά τα τελευταία χρόνια. Αυτό που θα πρέπει να θεωρείται αναπόφευκτο είναι πως από τη στιγμή που τα άτομα αυτά ζουν στην Κύπρο τέτοια περιστατικά θα υπάρξουν και η επιβάρυνση των δημοσίων ταμείων θα είναι η ανάλογη, αν και δεν είναι δυνατόν ακόμη να εκτιμηθεί.
Παίρνοντας την περίπτωση του HIV/AIDS ως παράδειγμα, μπορούμε να έχουμε μια προκαταρκτική εικόνα για το πώς θα μπορούσαν να εξελιχθούν τα πράγματα, εφόσον το σύστημα επιδημιολογικής επιτήρησης στον τομέα αυτό είναι αρκετά πλήρες.
Από την αρχή της τήρησης επιδημιολογικών δεδομένων για το HIVAIDS, το 1986, καταγράφονταν στοιχεία για την εθνικότητα των διαγνωσθέντων ατόμων και κατά πόσον ήταν μόνιμοι κάτοικοι Κύπρου ή εξωτερικού. Με την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση η επιδημιολογική επιτήρηση του HIV/AIDS προσαρμόστηκε στους τρόπους δήλωσης των Ευρωπαϊκών κέντρων επιδημιολογικής επιτήρησης. Μια βασική προσαρμογή ήταν η συμπερίληψη στα στοιχεία που συλλέγονταν περισσότερων λεπτομερειών για κάθε περιστατικό ως προς την  προέλευσή του και συγκεκριμένα κατά πόσον προέρχεται από περιοχή με γενικευμένη επιδημία του HIV/AIDS ή αν είχε επαφή με άτομο προερχόμενο από τέτοια περιοχή.
Από ότι φαίνεται, λοιπόν, η ενασχόλιση με τον τόπο προέλεσης περιστατικών HIV/AIDS ή άλλων λοιμωδών νοσημάτων δεν είναι επινόηση δική μας, ούτε προέρχεται από κάποιες δικές μας τάσεις ρατσισμού ή ξενοφοβίας. Η καταγραφή αυτών των στοιχείων είναι απόλυτα δικαιολογημένη, με τον ίδιο τρόπο που είναι δικαιολογημένη η καταγραφή άλλων δημογραφικών στοιχείων ή του τρόπου προσβολής ενός ατόμου από τον ιό. Δεν μπορεί να γίνει μια σωστή αξιολόγηση της επιδημιολογικής κατάστασης και της εξέλιξής της χωρίς τα στοιχεία αυτά.
Παρ΄ όλα αυτά, όταν εμείς στην Κύπρο μιλούμε για τις αλλαγές στο δημογραφικό χαρακτήρα μιας επιδημίας δεχόμαστε τις επικρίσεις των διεθνών οργανισμών για την υγεία και για τα ανθρώπινα δικαιώματα, με το πρόσχημα πως τέτοιου είδους δηλώσεις είναι ρατσιστικές και παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα των ατόμων με HIV/AIDS και των μεταναστών.
Χαρακτηριστικά θα αναφέρω ότι τα τελευταία τέσσερα περίπου χρόνια παρατηρήθηκε κάθετη άνοδος στο ποσοστό των αλλοδαπών ανάμεσα στα άτομα με HIV/AIDS που διαμένουν στην Κύπρο.
Επίσης, μια ελαφρά ανοδική τάση στην ετήσια συχνότητα των περιστατικών HIV/AIDS οφείλεται μερικώς στον επαναπατρισμό Κυπρίων οροθετικών, κυρίως, όμως, στην άφιξη αλλοδαπών που ζητούν άδεια παραμονής.
papant_clip_image002

papant_clip_image004

Το γεγονός αυτό καταγράφτηκε στα επιδημιολογικά δελτία και τις εκθέσεις, επειδή θεωρήθηκε ότι αποτελούσε μια δυνατή ένδειξη για την πιθανότητα σταδιακής αλλαγής της πορείας της επιδημίας και της κάθετης ανόδου της δαπάνης για ιατροφαρμακευτική περίθαλψη μέσα στα επόμενα χρόνια. Υπήρξε άμεση αντίδραση από μέρους της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες που διαμαρτυρήθηκε ότι επρόκειτο για ρατσιστική αντιμετώπιση και στιγματισμό των αιτητών ασύλου. Ως απάντηση στον ισχυρισμό αυτό δόθηκαν από μέρους μας στοιχεία που τεκμηριώνουν ότι τόσον ή Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και η Ηνωμένες Πολιτείες καταγράφουν τέτοια στοιχεία σε βάση ρουτίνας. Τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη τα καταγράφουν στις επίσημες εκθέσεις τους που ετοιμάζονται από το αρμόδιο πρόγραμμα που είναι το UNAIDS. Τονίστηκε, επίσης, πως η καταγραφή των περιστατικών HIV/AIDS για σκοπούς επιδημιολογικής επιτήρησης γίνεται πάντοτε ανώνυμα, χωρίς η ταυτότητά τους να είναι γνωστή στα άτομα που τα καταγράφουν και τα επεξεργάζονται. Οι δηλώσεις αφορούν το σύνολο των περιστατικών και όχι άτομα.
Ένα άλλο στοιχείο σταδιακής αλλαγής της εικόνας της επιδημίας του HIV/AIDS στην Κύπρο που σχετίζεται άμεσα με την άφιξη και εγκατάσταση οροθετικών ατόμων προερχομένων από χώρες με γενικευμένη επιδημία είναι και το γεγονός ότι αυξάνεται σταθερά ο αριθμός των οροθετικών γυναικών σε σχέση με αυτό των αντρών. Μέχρι πρόσφατα αναλογούσαν 6 άντρες για 1 γυναίκα οροθετική στην Κύπρο, όπως και στις πλείστες Ευρωπαϊκές χώρες. Τα τελευταία χρόνια η αναλογία έχει πέσει στους 4 άντρες για κάθε γυναίκα. Στους οροθετικούς Κύπριους μόνιμους κατοίκους η αναλογία παραμένει 6 προς μία και στους αλλοδαπούς είναι ένας προς μία, όπως είναι και στις χώρες προέλευσής τους. Θα πρέπει να τονιστεί πως μια χαμηλή αναλογία φύλου θεωρείται αρνητικό στοιχείο επειδή υποδηλώνει ότι η επιδημία έχει επηρεάσει πλέον το γενικό πληθυσμό, τις γυναίκες και τα παιδιά.
Χαρακτηριστικό είναι και το γεγονός ότι ανάμεσα στις επτά εγκύους οροθετικές γυναίκες που εντοπίστηκαν τα τελευταία χρόνια κατά τον προγεννητικό έλεγχο ρουτίνας  οι έξι είναι αλλοδαπές, κυρίως από χώρες της Υπο Σαχάρειας Αφρικής.
Δεν υπάρχει, λοιπόν, αμφιβολία πως η εικόνα της επιδημίας αλλοιώνεται σταδιακά λόγω της άφιξης και εγκατάστασης οροθετικών ατόμων από χώρες όπου επικρατεί γενικευμένη επιδημία του HIV/AIDS.
Σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, η άφιξη ατόμων από τις περιοχές αυτές ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την πρόσφατη αύξηση των κρουσμάτων HIV/AIDS. Η διάγνωση αυτών των περιστατικών τείνει να γίνεται σε πιο προχωρημένο στάδιο παρά ότι τα περιστατικά ανάμεσα στους ντόπιους κατοίκους και για το λόγο αυτό έχουν μικρότερα περιθώρια επιβίωσης. Θα ήταν λογικό να υπολογίσουμε πως παρόμοιες τάσεις θα παρατηρηθούν σύντομα και στην Κύπρο, με το ανάλογο κόστος για τη δημόσια υγεία και τα ταμεία του Κράτους.
Η Κύπρος έχει δεσμευτεί να παράσχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και άλλα κοινωνικά οφελήματα σε μετανάστες, νόμιμους και παράνομους. Αυτό προκύπτει και μέσα από τις στοιχειώδεις αρχές για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ο τρόπος παροχής αυτών των οφελημάτων στον τομέα της υγείας δεν έχει ακόμη καθοριστεί. Στην Κύπρο βρισκόμαστε και σε αυτό τον τομέα, όπως και σε πολλούς άλλους, σε μια μεταβατική φάση, με κυριότερο θέμα αυτό της επικείμενης εισαγωγής ενός Γενικού Σχεδίους Υγείας. Ο τρόπος χρηματοδότησης του Σχεδίου μελετάται και δεν είναι ακόμη καθορισμένο το ύψος της εισφοράς που θα κληθεί να καταβάλλει ο πολίτης.
Δεν έχει, επίσης, καθοριστεί κατά πόσον η περίθαλψη των αλλοδαπών θα καλύπτεται από το Γενικό Σχέδιο Υγείας. Σε μια τέτοια περίπτωση είναι ξεκάθαρο ότι θα καλύπτονται μόνο αυτοί που εργάζονται νόμιμα και συνεισφέρουν στο Σχέδιο.
Με τους υπόλοιπους τι θα γίνει; Αν ένας παράνομος μετανάστης αρρωστήσει θα πρέπει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το Κράτος, το κοινωνικό σύνολο, να του παράσχει στήριξη και θεραπεία. Δεν είναι δυνατόν να παραμείνει η κοινωνία απαθής μπροστά στην αρρώστια ή το θάνατο, έστω και αν το άτομο που επηρεάζεται ήταν μέχρι πρόσφατα ένας παράνομος μετανάστης άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Πώς θα καλυφθούν τα έξοδα για το σκοπό αυτό;
Τα ενδεχόμενα αυτά κάθε άλλο παρά αποκακρυσμένα είναι. Αντίθετα, τα βιώνουμε ήδη, σε αρκετές περιπτώσεις με έντονο τρόπο, αφού συχνά ο τρόπος με τον οποίο αναδύεται το πρόβλημα στην επιφάνεια είναι όταν το άτομο πεθάνει. Είχαμε πρόσφατα περιστατικά θανάτων όπου δεν υπήρχαν οι αναγκαίοι μηχανισμοί και οι τρόποι χρηματοδότησης ταφής ή επαναπατρισμού των σορών. Ενόσω θα αυξάνονται τα περιστατικά, μάλλον θα μειώνονται οι φιλάνθρωποι που θα αναλαμβάνουν τα έξοδα. Αναμφίβολα, εκτός από θανάτους, σύντομα θα έχουμε και σοβαρά περιστατικά που θα χρήζουν άμεσης φροντίδας. Για τις μεταδοτικές ασθένειες υπάρχει πρόνοια με βάση το νόμο για την προστασία της δημόσιας υγείας, που επιβάλλει την παροχή δωρεάν εξετάσεων και περίθαλψης σε οποιοδήποτε άτομο βρίσκεται στην Κυπριακή επικράτεια αν αυτό κριθεί αναγκαίο. Για τις χρόνιες παθήσεις δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο.
Αλλά και για τους νόμιμους μετανάστες, πώς θα καλύπτεται η ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη, στην περίπτωση που αποφασιστεί ότι αυτή δεν θα καλύπτεται από το Γενικό Σχέδιο Υγείας; Τα έξοδα αυτά πώς θα καλυφθούν και ποιανού η τσέπη θα επιβαρυνθεί περισσότερο; Αργά ή γρήγορα θα αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα αυτά και θα πρέπει να βρεθούν τα αναγκαία κονδύλια με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είτε τα έξοδα θα καλυφθούν με βάση το νόμο για την προστασία της δημόσιας υγείας, είτε από κάποια άλλη πηγή.
Το βασικό ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: μέχρι πού φθάνουν οι δυνατότητες ενός Κράτους; Όταν μιλούμε για ένα μικρό Κράτος όπως η Κύπρος που επιπλέον περνά μια από τις δυσκολότερες φάσεις στην ιστορία του, εφόσον διακυβεύεται μέχρι και η ίδιά του η επιβίωση, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα: Είμαστε σε θέση να σηκώσουμε το βάρος της ανεξέλεγκτης εισροής μεταναστών; Τα πρόσθετα κονδύλια πρέπει να βρεθούν από κάπου και το βασικό ερώτημα είναι: Πόσο θα επηρεαστεί ο μέσος φορολογούμενος που χωρίς αμφιβολία θα κληθεί να καλύψει τα έξοδα;
Ο τομέας του HIV/AIDS παρέχει πολλές δυνατότητες για μια προκαταρκτική αξιολόγηση των πιθανών σεναρίων που θα προκύψουν, επειδή, εκτός από το γεγονός που έχουμε αναφέρει ότι τηρούνται λεπτομερή επιδημιολογικά στοιχεία, στον τομέα αυτό διαθέτουμε και ένα από τα λίγα μετρήσιμα στοιχεία, που είναι αυτό των αντιρετροϊκών φαρμάκων. Επειδή αυτά τα φάρμακα αγοράζονται μόνο για τα άτομα με HIV λοίμωξη και AIDS μπορούμε να παρακολουθούμε τις τάσεις στο κόστος θεραπείας. Τα φάρμακα αυτά είναι εξαιρετικά ακριβά και κάθε χρόνο δαπανούνται εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ για το σκοπό αυτό. Ενδεικτικά αναφέρω πως:

  • Το 2005 δαπανήθηκαν €820.000
  • Το 2006 €1.065.000
  • Το 2007 €1.235.000
  • Και το 2008 μέχρι το τέλος του Οκτώβρη, €1.300.000.

Μπορούμε να υπολογίσουμε κατά προσέγγιση το κατά κεφαλή κόστος των αντιρετροϊκών φαρμάκων, εφόσον ο αριθμός των ατόμων που είναι ανά πάσα στιγμή σε θεραπεία δεν είναι σταθερός. Τα άτομα αυτά είναι περίπου 180 και με βάση τα δεδομένα του 2007 το κατά κεφαλή κόστος είναι κατά προσέγγιση €7.000 – και αυτό μόνο για τα αντιρετροϊκά φάρμακα. Πέραν αυτών των κόστων, υπάρχουν κόστη άλλων φαρμάκων εκτός των αντιρετροϊκών, κόστη νοσηλείας και φροντίδας, που απαιτούν στελέχωση και εξοπλισμό κλινικής, κόστη κοινωνικής στήριξης, επειδή τα άτομα αυτά λαμβάνουν βοηθήματα από το Κράτος, και τέλος κόστη παρακολούθησης, επειδή πρέπει να υποβάλλονται σε συστηματικές ιατρικές εξετάσεις για να καθοριστεί πότε θα αρχίσουν να υποβάλλονται σε αντιρετροϊκή θεραπεία ή, αν ήδη παίρνουν τη θεραπεία, να αξιολογείται η αποτελεσματικότητα της και οι ενδείξεις για συνέχιση του συγκεκριμένου φαρμακευτικού σχήματος ή τροποποίησή του.
Ανάμεσα στα άτομα που υποβάλλονται σε αντιρετροϊκή θεραπεία οι αλλοδαποί είναι ακόμη ελάχιστοι. Πολλά άτομα που είναι αιτητές ασύλου βρίσκονται προς το παρόν σε στάδιο όπου δεν χρειάζονται αντιρετροϊκή θεραπεία. Τα άτομα που θα παραμείνουν στην Κύπρο γνωρίζουμε, με μαθηματική βεβαιότητα, πως σε κάποιο στάδιο θα πρέπει να αρχίσουν να λαμβάνουν τα φάρμακα.
Τα ερώτημα είναι πόσα θα είναι τα άτομα αυτά: Δέκα; Εκατό; Χίλια; αυτό δεν το γνωρίζουμε, αλλά σίγουρα θα υπάρξουν αυξημένες δαπάνες που θα πρέπει να είμαστε σε θέση να καλύψουμε και θα πρέπει από τώρα να εξευρεθούν τρόποι διασφάλισης των απαραίτητων κονδυλίων, τόσο για τα αντιρετροϊκά φάρμακα, όσο και για τα υπόλοιπα κόστη φροντίδας.
Με το ίδιο σκεπτικό θα αυξηθούν τα κόστη και για άλλες ασθένειες. Είτε πρόκειται για μεταδοτικά νοσήματα που θα καλύπτονται με βάση τη νομοθεσία για την προστασία της δημόσιας υγείας, είτε πρόκειται για ασθένειες που θα καλύπτονται από άλλες πηγές, η χρηματοδότηση δεν θα μας έρθει από εξωγήινες πηγές. Η Κυπριακή Δημοκρατία και ο Κύπριος φορολογούμενος θα πρέπει να επωμιστούν το πρόσθετο αυτό βάρος.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως με βάση τις δεσμεύσεις μας σε διεθνείς και ευρωπαϊκές συνθήκες και συμβάσεις θα πρέπει να προετοιμαστούμε να αντιμετωπίσουμε την πρόκληση αυτή αποτελεσματικά, χωρίς να αφήνουμε περιθώρια να κατηγορηθούμε και να διασυρθεί το όνομα της Κύπρου. Παράλληλα όμως θα πρέπει να υπάρξει και μια ρεαλιστική αντιμετώπιση σε ότι αφορά τα δεδομένα της μετανάστευσης, ώστε να περιοριστεί σε αυτά τα πλαίσια που θα διασφαλίσουν μια πολιτική μετανάστευσης όπου τα οφέλη από την ένταξη αλλοδαπών θα εξισορροπούν τις επιπρόσθετες υποχρεώσεις που θα αναλάβουμε.
Η Κύπρος, μαζί με άλλα μικρά μεσογειακά κράτη που αντιμετωπίζουν επίσης σοβαρά προβλήματα απορρόφησης των μεταναστών στο κοινωνικό σύνολο, θα πρέπει να ζητήσει όπως υπάρξει μια ρεαλιστική αντιμετώπιση του προβλήματος. Η προσέγγιση από μέρους διεθνών οργανώσεων πως τα ανθρώπινα δικαιώματα των μεταναστών είναι απαράβατα, ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο έφθασαν σε μια χώρα δεν είναι ρεαλιστική. Τίθεται θέμα βιωσιμότητας των εθνικών οικονομιών, κυρίως σε μια χώρα όπως η δική μας όπου υπάρχει ο κίνδυνος ακόμη και εθνικού αφανισμού, όχι μόνον εξαιτίας των επεκτατικών πολιτικών της Τουρκίας, αλλά και μέσα από πιο ύπουλες και έμμεσες πολιτικές δημογραφικών αλλοιώσεων. Είναι προς το συμφέρον της Ευρωπαϊκής οικογένειας να αντιληφθεί τους κινδύνους που ελλοχεύουν για την ίδια της την κοινωνική σταθερότητα και ευημερία. Για το λόγο αυτό, θα πρέπει να στηρίξει τα κράτη που αντιμετωπίζουν αυτούς τους θανάσιμους κινδύνους και να αντιμετωπίσει το θέμα αυτό με ρεαλισμό, χωρίς στείρες διακηρύξεις περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που, όχι μόνο δεν θα προστατευτούν, αλλά, στο τέλος της ημέρας θα παραβιαστούν λόγω της αδυναμίας των κρατών να εντάξουν ομαλά τους μετανάστες στο κοινωνικό σύνολο.

Η εισήγηση του κ. Βασίλειου Καρβουνιάρη

Η εισήγηση του κ. Γιάννη Κολοβού

Πώς να μην έχετε μεταναστευτική πολιτική:
τα διδάγματα από την Ελλάδα

Εισηγητής: Γιάννης Κολοβός*

Πριν γίνουν οι οποιεσδήποτε προτάσεις μεταναστευτικής πολιτικής η χώρα θα πρέπει να αποφασίσει τι σκοπούς θέλει να πετύχει με την συγκεκριμένη πολιτική. Ο ειδικός σε θέματα Οικονομικής της Μετανάστευσης καθηγητής του Πανεπιστημίου του Harvard George J. Borjas τονίζει ότι, αν εξαιρεθούν οι μεγαλοεπιχειρηματίες της Wall Street, όλοι οι υπόλοιποι αναγνωρίζουν ότι η μεταναστευτική πολιτική θα πρέπει να είναι επιλεκτική προκειμένου να διαθέσει τις περιορισμένες άδειες εισόδου στους καλύτερους μεταξύ των αιτούντων. Στην τελική ανάλυση, η κάθε μεταναστευτική πολιτική θα πρέπει να δίνει απάντηση σε δύο διακριτά ερωτήματα:

  1. Πόσοι νόμιμοι μετανάστες θα πρέπει να εισέρχονται στην χώρα;
  2. Τι είδους μετανάστες θα πρέπει να παίρνουν την άδεια εισόδου και εργασίας;

Κατά τον Borjas, για να δοθεί απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα, θα πρέπει να αποφασισθεί ποιάς από τις τρεις ομάδες την οικονομική ευμάρεια θα πρέπει να εξυπηρετήσει η μεταναστευτική πολιτική. Η αποτίμηση της βαρύτητας που έχει για την χώρα που θα δεχθεί τους μετανάστες η οικονομική ευμάρεια καθεμιάς από τις τρεις αυτές ομάδες θα καθορίσει και το περιεχόμενο της μεταναστευτικής πολιτικής.

Η πρώτη ομάδα αποτελείται από τους γηγενείς της χώρας υποδοχής των μεταναστών, η δεύτερη από τους μετανάστες και η τρίτη από αυτούς που μένουν πίσω στις χώρες προέλευσης των μεταναστών. Κατά τον Borjas η μεταναστευτική πολιτική θα πρέπει να ενδιαφερθεί μόνο για την οικονομική ευμάρεια των γηγενών. Όμως και αυτή η επιλογή πολιτικής δεν θα πρέπει να λάβει υπ’ όψιν της μόνον την επίτευξη αύξησης του κατά κεφαλήν διαθέσιμου εισοδήματος για τους γηγενείς αλλά και το μέγεθος της αναδιανομής εισοδήματος μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Η επιλεγείσα μεταναστευτική πολιτική θα πρέπει να κάνει τους γηγενείς πιό πλούσιους αλλά χωρίς να αυξάνει τις εισοδηματικές διαφορές μεταξύ των κατηγοριών των γηγενών εργαζομένων.

Εξυπακούεται ότι η βελτίωση της οικονομικής ευμάρειας των γηγενών προϋποθέτει την διασφάλιση της εθνικής ασφάλειας αλλά και της κοινωνικής συνοχής.

1. Το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για την Μετανάστευση και το Άσυλο

Το πολυαναμενόμενο Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για την Μετανάστευση και το Άσυλο (1) επικυρώθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στην Σύνοδο Κορυφής που έλαβε χώρα στις 15 και 16 Οκτωβρίου 2008 στις Βρυξέλλες. Σε αυτό επισημαίνεται ότι «Η Ευρωπαϊκή Ένωση.δεν έχει τους πόρους ώστε να υποδεχθεί αξιοπρεπώς όλους τους μετανάστες που ελπίζουν να βρουν μία καλύτερη ζωή εδώ. Η κακή διαχείριση της μετανάστευσης μπορεί να αναστατώσει την κοινωνική συνοχή των χωρών προορισμού [των μεταναστών]» (σελ. 3). Γι’ αυτό και υπογραμμίζεται ότι η μεταναστευτική πολιτική θα πρέπει να λαμβάνει υπ’ όψιν της «την χωρητικότητα υποδοχής της Ευρώπης από πλευράς της αγοράς εργασίας της, της κατοικίας, και των υπηρεσιών υγείας, εκπαίδευσης και κοινωνικών υπηρεσιών» (σελ. 3).

Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θεωρεί ότι η κοινή μεταναστευτική πολιτική θα πρέπει να λάβει υπ’ όψιν της τόσο το συλλογικό συμφέρον της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσο και τις συγκεκριμένες ανάγκες κάθε Κράτους-Μέλους. Η νόμιμη μετανάστευση θα πρέπει «να λαμβάνει υπ’ όψιν της τις προτεραιότητες, τις ανάγκες και τις χωρητικότητες υποδοχής που καθορίζονται από κάθε Κράτος- Μέλος» (σελ. 4), ενώ για την παράνομη μετανάστευση γίνεται λόγος για «διασφάλιση ότι οι παράνομοι μετανάστες επιστρέφουν στις χώρες προέλευσής τους» (σελ. 4).

Πιο συγκεκριμένα, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο «θεωρεί ότι η νόμιμη μετανάστευση θα πρέπει να είναι το αποτέλεσμα μίας επιθυμίας εκ μέρους τόσο του μετανάστη όσο και της χώρας υποδοχής για το κοινό τους όφελος» (σελ. 5) ενώ καθιστά σαφές ότι «εναπόκειται σε κάθε Κράτος-Μέλος να αποφασίσει για τις προϋποθέσεις εισόδου νόμιμων μεταναστών στο έδαφός του και, όπου καθίσταται απαραίτητο, να προσδιορίζει τον αριθμό τους. Αν υπάρχουν ποσοστώσεις, μπορούν να εφαρμοστούν σε συνεργασία με τις χώρες προέλευσης» (σελ. 5). Μάλιστα, υπενθυμίζεται στα Κράτη-Μέλη ότι θα πρέπει να εφαρμόζουν την Κοινοτική προτίμηση αναφορικά με την κάλυψη αναγκών της αγοράς εργασίας τους, διερευνώντας πρώτα την δυνατότητα κάλυψής τους από εργαζομένους που προέρχονται από Κράτη-Μέλη της ΕΕ (σελ. 5).

Επιπλέον, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο επισημαίνει ότι «οι παράνομοι μετανάστες που βρίσκονται σε έδαφος Κρατών-Μελών πρέπει να εγκαταλείψουν αυτό το έδαφος» (σελ. 7) ενώ υπογραμμίζει ότι θα πρέπει να προτιμάται ο οικειοθελής επαναπατρισμός αλλά και να θεσπισθούν αποτρεπτικές και σημαντικές ποινές σε όσους εκμεταλλεύονται παράνομους μετανάστες (όπως πχ. οι εργοδότες). Τονίζει μάλιστα ότι οι εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις δεν θα πρέπει να είναι γενικευμένες αλλά θα πρέπει να γίνονται μόνον κατόπιν εξέτασης κάθε συγκεκριμένης περίπτωσης (σελ. 7).

Τέλος, για το θέμα του ασύλου το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο υποστηρίζει ότι θα πρέπει να αναληφθούν νέες πρωτοβουλίες ώστε να διαμορφωθεί ένα Κοινό Ευρωπαϊκό Σύστημα Ασύλου αλλά επισημαίνει ότι «η χορήγηση προστασίας και προσφυγικής ιδιότητας αποτελεί ευθύνη του κάθε Κράτους-Μέλους» (σελ. 11).

Τα παραπάνω αποσπάσματα αποτελούν και τον μεγαλύτερο κόλαφο για την μεταναστευτική πολιτική που έχει ακολουθηθεί από την Ελλάδα κατά τα τελευταία 12 έτη.

  1. Η μετανάστευση προς την Ελλάδα μετά το 1990 δεν ήταν αποτέλεσμα μίας επιθυμίας του Ελληνικού Κράτους για οργανωμένη εισροή μεταναστών προς κάλυψη συγκεκριμένων αναγκών της αγοράς εργασίας, αλλά ήταν αποτέλεσμα αδυναμίας φύλαξης των συνόρων και αδυναμίας εφαρμογής μίας πολιτικής συστηματικής αποτροπής και επαναπατρισμού των παρανόμων μεταναστών
  2. Οι γενικευμένες εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις (το 1998, το 2001, το 2005 και το 2007) στις οποίες όλες οι κυβερνήσεις προέβησαν, ουσιαστικά «επιβράβευαν» τόσο τον μετανάστη που εισήλθε παρανόμως στην χώρα και τον διακινητή του, όσο και τον εργοδότη που τον χρησιμοποίησε γνωρίζοντας ότι παραβιάζει τον νόμο. Έτσι έδωσαν κίνητρο και σε άλλους μετανάστες να εισέλθουν παρανόμως στην χώρα με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή και εκείνοι θα νομιμοποιηθούν
  3. Οι αποφάσεις των Ελλαδικών κυβερνήσεων για τις εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις δεν βασίσθηκαν σε μελέτες ούτε των προτεραιοτήτων της χώρας (πχ. σε θέματα εθνικής ασφάλειας, εξωτερικής πολιτικής κλπ), ούτε των αναγκών της αγοράς εργασίας, ούτε των δυνατοτήτων χωρητικότητας υποδοχής της Ελλάδας από πλευράς κατοικίας, παροχών υγείας, εκπαίδευσης και κοινωνικών υπηρεσιών.Γι’ αυτό και ουδέποτε υπήρξε αναφορά σε συγκεκριμένο αριθμό μεταναστών τους οποίους η Ελλάδα είχε ανάγκη και στους οποίους θα μπορούσε να παρέχει ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης και κοινωνικής προστασίας
  4. Οι επαναπροωθήσεις παρανόμων μεταναστών υπολείπονται σημαντικά του αριθμού των παρανόμως εισερχομένων, ουδέποτε έγινε κάποια σοβαρή συζήτηση ή μελέτη για την προώθηση του επαναπατρισμού μεταναστών ενώ και η εκμετάλλευση των μεταναστών από τους εργοδότες συνεχίστηκε ουσιαστικά απρόσκοπτη λόγω της ελλιπέστατης στελέχωσης των υπηρεσιών επιθεώρησης εργασίας

2. Πώς αντιμετωπίζεται η παράνομη μετανάστευση

Το πρόβλημα στην Κύπρο είναι πρόβλημα παράνομης εισόδου και παραμονής, κυρίως από τις περιοχές των Κατεχομένων εδαφών. Για να καταπολεμηθεί η παράνομη μετανάστευση θα πρέπει να εφαρμοσθούν με αυστηρότητα τα εξής τρία μέτρα:

  1. Αυστηροποίηση της φύλαξης των συνόρων με την βοήθεια και της σύγχρονης τεχνολογίας. Το κόστος των μέτρων αυτών δικαιολογείται από το πολύ υψηλότερο κόστος επαναπροώθησης των παρανόμων μεταναστών, το κόστος φιλοξενίας τους αλλά και το κόστος της παροχής περίθαλψης και εκπαίδευσης σε αυτούς και τις οικογένειές τους
  2. Άμεση επαναπροώθηση των συλληφθέντων παρανόμως εισερχομένων και διαμενόντων. Διαμόρφωση καταλόγου «ασφαλών χωρών» από τις οποίες δεν θα γίνονται δεκτές αιτήσεις ασύλου καθώς και υπογραφή διακρατικών συμφωνιών για την επανεισδοχή των παράνομων μεταναστών. Λόγω του ότι το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης είναι ιδιαιτέρως έντονο για τα κράτη της ΕΕ, θα μπορούσε και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση να «νουθετήσει» τρίτες χώρες που αρνούνται την επανεισδοχή πολιτών τους
  3. Θέσπιση και επιβολή βαρύτατων προστίμων σε όσους απασχολούν παράνομους μετανάστες. Επειδή, όσο καλά και να φυλαχθούν τα σύνορα, κάποιοι θα καταφέρουν να εισέλθουν, επειδή το βασικό κίνητρό των παράνομων μεταναστών είναι η εξεύρεση εργασίας και επειδή οι εργοδότες τους προτιμούν από τους γηγενείς γιατί οι παράνομοι μετανάστες είναι «φθηνότεροι», με το μέτρο αυτό οι μετανάστες θα γίνουν «ακριβότεροι» και επομένως ασύμφοροι για τους εργοδότες. Αν δεν βρίσκουν εργασία τότε θα μετακινηθούν σε άλλη χώρα και ταυτοχρόνως θα αποτρέψουν ομοεθνείς τους από το να αποπειραθούν να έλθουν. Στην Βρετανία ο αρμόδιος υπουργός εισηγήθηκε την επιβολή προστίμων στους εργοδότες μέχρι και 10.000 λιρών ανά απασχολούμενο παράνομο μετανάστη (2). Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή από την άλλη πρότεινε ακόμα και την επιβολή ποινών φυλάκισης σε αυτούς τους εργοδότες (3).

Αυτά τα τρία μέτρα θα πρέπει να συνδυαστούν με την αποφυγή των εκ των υστέρων νομιμοποιήσεων καθώς αυτές δίνουν κίνητρο και σε άλλους μετανάστες να εισέλθουν παρανόμως στην χώρα. Αξίζει να σημειωθεί ότι, ήδη από το 2004, σε σχετική έκθεσή της η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τόνιζε ότι η αποτελεσματικότητα των (εκ των υστέρων) νομιμοποιήσεων μεταναστών έχει αμφισβητηθεί καθώς «προσφέρουν [οι νομιμοποιήσεις] μία μορφή ενθάρρυνσης της παράνομης μετανάστευσης…Προγράμματα ευρείας νομιμοποίησης και παρόμοια μέτρα φαίνονται να αυτοδιαιωνίζονται καθώς, συχνά, επιπρόσθετα ευρέα μέτρα απαιτούνται μόλις μετά από λίγα χρόνια. Μία μελέτη προγραμμάτων νομιμοποίησης σε οκτώ Κράτη-Μέλη συμπέρανε ότι τέτοια μέτρα λαμβάνουν χώρα κατά μέσο όρο κάθε 6,5 χρόνια» (4, σελ. 10).

Συνεχίζοντας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπογράμμιζε ότι οι προσπάθειες εκ των υστέρων νομιμοποίησης «δεν φαίνονται να έχουν μακροπρόθεσμη επίδραση στην μείωση του αριθμού των παρανόμων μεταναστών, αλλά αντιθέτως μπορεί να λειτουργήσουν ως πρόσθετος παράγων έλξης για τους παράνομους μετανάστες…Επιπλέον, τέτοια ευρέα μέτρα έχουν επίσης επιπτώσεις για τα άλλα Κράτη-Μέλη της ΕΕ λόγω της κατάργησης των ελέγχων των εσωτερικών συνόρων» (4, σελ. 17). Για τους λόγους αυτούς, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θεωρεί ότι «οι νομιμοποιήσεις δεν θα πρέπει να θεωρούνται ως τρόπος διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών, καθώς στην πραγματικότητα συχνά αναδύονται ως αρνητική επίδραση της μεταναστευτικής πολιτικής σε άλλα σημεία» (4, σελ. 17).

Για να αντιμετωπισθεί η παράνομη μετανάστευση χρειάζεται η πολιτική βούληση για την εφαρμογή και των τριών προαναφερθέντων μέτρων και η αποφυγή του πειρασμού της εύκολης «λύσης» των εκ των υστέρων νομιμοποιήσεων. Η μη εφαρμογή (ή η ελλιπής εφαρμογή) κάποιου από αυτά δεν θα φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα γιατί σκοπός είναι να καταπολεμηθεί τόσο η προσφορά παράνομων μεταναστών όσο και η ζήτησή τους. Μία αναποτελεσματική φύλαξη των συνόρων συνδυαζόμενη με αυστηρές ποινές προς τους εργοδότες, εκτός από τις άλλες κοινωνικές παρενέργειες που θα έχει, θα οδηγήσει τους παράνομους μετανάστες στην εγκληματικότητα και στην παρασιτική εργασία (πχ. επαιτεία, παραεμπόριο), ενώ μία αποτελεσματική φύλαξη των συνόρων συνδυαζόμενη με ελαφριές ποινές προς τους εργοδότες που απασχολούν παράνομους μετανάστες θα οδηγήσει σε αύξηση των προσπαθειών των μεταναστών να εισέλθουν παρανόμως καθώς η ζήτηση για παράνομα εργατικά χέρια θα είναι μεγάλη.

3. Το θέμα του ασύλου

Μία ιδιαίτερα ευαίσθητη παράμετρος του προβλήματος είναι αυτή των προσφύγων και των αιτούντων άσυλο. Η παράμετρος αυτή είναι ιδιαίτερα οξυμένη για την Κύπρο. Σύμφωνα με την σχετική ετήσια έκθεση της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (5) «κατά την περίοδο 2003-2007, η Κύπρος δέχθηκε 39 αιτούντες άσυλο ανά 1.000 κατοίκους, το υψηλότερο ποσοστό από όλες τις 51 [υπό μελέτη βιομηχανοποιημένες] χώρες» (σελ. 8).

Πολύ ενδιαφέρουσα είναι και η αντίστοιχη σύγκριση της Κύπρου με τις έξη χώρες που δέχονται αριθμητικά τις περισσότερες αιτήσεις ασύλου. Πιό συγκεκριμένα, οι χώρες, ο αριθμός αιτήσεων ασύλου κατά το 2007 (5) και ο πληθυσμός τους (6) είναι οι εξής:

Χώρα

Αιτήσεις ασύλου

Πληθυσμός

Αιτήσεις ασύλου/ 1000 κατοίκους

ΗΠΑ

49.200

304.105.000

0,16

Σουηδία

36.200

9.045.000

4,00

Γαλλία

29.200

64.137.000

0,46

Καναδάς

28.300

33.694.000

0,84

Βρετανία

27.900

60.949.000

0,46

Ελλάς

25.100

10.721.000

2,34

Κύπρος

6.790

794.000

8,55

Βλέπουμε δηλαδή ότι, αναλογικά με τον πληθυσμό της, η Κύπρος δέχεται τεράστια επιβάρυνση από αιτούντες άσυλο – πολύ μεγαλύτερη από εκείνη που δέχονται ισχυρές χώρες του κόσμου όπως ο Καναδάς, η Βρετανία, η Γαλλία και οι ΗΠΑ!

Γενικά, οι αιτήσεις παροχής ασύλου θα πρέπει να τυγχάνουν άμεσης επεξεργασίας και όσοι αναγνωρίζονται ως πρόσφυγες θα πρέπει να λαμβάνουν σημαντική βοήθεια. Όμως, οι αιτήσεις αυτές θα πρέπει να εξετάζονται με πολλή προσοχή και η προσφυγική ιδιότητα θα πρέπει να χορηγείται με φειδώ και με σύνεση. Όπως τονίζει και ο ειδικός σε θέματα Οικονομικής της Μετανάστευσης καθηγητής του Πανεπιστημίου του Harvard George J. Borjas «Μπορεί να υπάρξει κίνδυνος από την επέκταση της έννοιας του πρόσφυγα σε όσους ζουν υπό πολιτισμικές και κοινωνικές νόρμες τις οποίες οι Αμερικανοί θεωρούν προσβλητικές. Ο ευρύτερος ορισμός για το ποιά χαρακτηριστικά έχει κάποιος πρόσφυγας είναι καταφανώς πρόσφορος για κατάχρηση, και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την δικαιολόγηση απόδοσης της ιδιότητας του πρόσφυγα σε εκατομμύρια άτομα που υφίστανται πολλά είδη προσβλητικής συμπεριφοράς. Ο κίνδυνος, φυσικά, είναι ότι όσο πιό χαλαρός είναι ο ορισμός της προσφυγικής ιδιότητας, τόσο πιό δύσκολο γίνεται να διατηρηθεί η πολιτική νομιμότητα προγραμμάτων που δίδουν ιδιαίτερη προσοχή σε μία συγκεκριμένη τάξη μεταναστών. Και μπορεί να γίνει δυσκολότερο να δοθεί άσυλο σε εκείνους που πραγματικά το χρειάζονται και όταν το επιβάλλουν τα γεγονότα» (7, σελ. 210).

Δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις μη-συνετής παροχής ασύλου είναι οι παρακάτω: Στις 21/7/2005 στο Λονδίνο έγιναν δύο απόπειρες τρομοκρατικής επίθεσης οι οποίες απέτυχαν καθώς οι βόμβες δεν εξερράγησαν. Ο 27χρονος Muktar Said Ibrahim προσπάθησε να ενεργοποιήσει βόμβα που είχε στο σακίδιό του μέσα στο λεωφορείο 26 στην οδό Hackney στο ανατολικό Λονδίνο. Ο Yassin Hassan Omar προσπάθησε να ενεργοποιήσει την βόμβα του εντός του τραίνου της Victoria Line ανάμεσα στους σταθμούς Oxford Circus και Warren Street. Το αξιοσημείωτο με τις περιπτώσεις αυτών των δύο είναι ότι ο Ibrahim έφθασε σε ηλικία 14 ετών με την οικογένειά του στην Βρετανία το 1992 ως αιτών άσυλο από την Ερυθραία και του χορηγήθηκε άδεια παραμονής κατ’ εξαίρεση ως εξαρτώμενο μέλος. Έναν χρόνο πριν την τρομοκρατική ενέργεια του είχε χορηγηθεί βρετανικό διαβατήριο παρ’ όλο που είχε καταδικαστεί για ένοπλη ληστεία. Ο Omar είναι Σομαλός υπήκοος και το 1992 σε ηλικία 11 ετών του χορηγήθηκε άδεια εισόδου κατ’ εξαίρεση. Τον Μαϊο του 2000 του χορηγήθηκε άδεια παραμονής αορίστου χρόνου ενώ του χορηγούνταν και επίδομα στέγασης (8). Και οι δύο αυτές περιπτώσεις δείχνουν ότι άνθρωποι στους οποίους χορηγήθηκε άσυλο ώστε να γλιτώσουν από τις σπαρασσόμενες χώρες τους, έδειξαν αχαριστία απέναντι στην χώρα που τους χορήγησε το άσυλο στρεφόμενοι με βόμβες εναντίον της.

Οι περιπτώσεις αυτές δεν είναι οι μόνες. Σύμφωνα με στοιχεία του Βρετανικού υπουργείου Εσωτερικών (Home Office) από τους 717 άνδρες και γυναίκες που έχουν συλληφθεί από το 2001 και μετά ως ύποπτοι για συμμετοχή σε τρομοκρατικές ομάδες οι 182 (το 25%) είχαν κάνει αίτηση παροχής ασύλου (9). Έρευνα των Ρόμπερτ Λάϊκεν και Στίβεν Μπρούκς του ερευνητικού κέντρου Νίξον της Ουάσιγκτον αναφορικά με το προφίλ των ισλαμιστών τρομοκρατών η οποία παρουσιάσθηκε από την Frankfurter Allgemeine Zeitung είναι ιδιαιτέρως αποκαλυπτική (10). Οι ερευνητές έφτιαξαν μία βάση δεδομένων με τα στοιχεία για 373 ισλαμιστές οι οποίοι είχαν κατηγορηθεί ή καταδικασθεί για τρομοκρατία ή είχαν σκοτωθεί κατά την διάρκεια τρομοκρατικών ενεργειών από το 1994 μέχρι το τέλος του 2004. Ενδιαφέρον εύρημα της έρευνας των Λάϊκεν και Μπρουκς είναι ότι το 23% των τρομοκρατών εισήλθε ζητώντας άσυλο. Είναι, λοιπόν, εμφανές ότι η μη-συνετή παροχή ασύλου οδηγεί όχι μόνο σε κατάχρηση αυτού του ευεργετήματος αλλά μπορεί να έχει και σημαντικές επιπτώσεις στην εθνική ασφάλεια μίας χώρας.

Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνει ο εκδότης της Βρετανικής εφημερίδας «The Daily Telegraph» Charles Moore (11): «Το σύστημα παροχής ασύλου έχει μεταβληθεί σε μαζική μετανάστευση με άλλο όνομα, και μάλιστα σε μαζική μετανάστευση χωρίς έλεγχο ή επαρκή πληροφόρηση…Και αν έχεις ένα σύστημα το οποίο, ενώ δεν λειτουργεί, επιτρέπει την είσοδο σε 100.000 νέους εισερχόμενους τον χρόνο, τότε έχεις μία διοικητική κρίση, μία κρίση πολιτικής θέλησης και κοινής γνώμης…Έτσι, με μία αισχρή αντιστροφή, ένα σύστημα σχεδιασμένο να παρέχει ελευθερία και ασφάλεια σε όσους δεν την έχουν στην χώρα τους μετατρέπεται σε κύριο εργαλείο καταστροφής της ελευθερίας και της ασφάλειας στην δική μας χώρα…Η σύμβαση του ΟΗΕ του 1951 που διαχειρίζεται τα θέματα αυτά παρέχει το δικαίωμα του ασύλου στον καθένα που έχει έναν βάσιμο φόβο δίωξης στην χώρα του…Το Άρθρο 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απαγορεύει τον επαναπατρισμό ανθρώπων σε χώρες στις οποίες μπορεί να υποστούν «απάνθρωπη ή μειωτική μεταχείριση»…Όπως μεταφράζεται σήμερα, αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να απελάσουμε την μεγάλη πλειονότητα εκείνων των οποίων τις αιτήσεις για άσυλο απορρίπτουμε. Για να μείνει κάποιος μακριά από την χώρα του και να παραμείνει εδώ το μόνο που χρειάζεται είναι να προέρχεται από μία δυσάρεστη χώρα. [Η Βρετανία] θα πρέπει να επιμείνει σε αλλαγές στην Σύμβαση…[και] να αποσυρθεί από αυτήν μέχρι αυτές να πραγματοποιηθούν…Μία μόνη χώρα δεν μπορεί να εκτείνει «δικαιώματα» σε ολόκληρο τον κόσμο άνευ όρων… Προκειμένου η λέξη [άσυλο] να αποκτήσει ξανά νόημα, θα πρέπει να μπορούμε να αποφασίζουμε για τον εαυτό μας ποιός εισέρχεται και ποιός όχι, και με ποιούς όρους. Είναι καταπληκτικό ότι το πιό βασικό δικαίωμα μίας χώρας έχει (αντιδημοκρατικά) αφαιρεθεί».

4. Συμπερασματικά

Το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για την Μετανάστευση και το Άσυλο παρέχει στην Κύπρο την ίδια δυνατότητα χάραξης μεταναστευτικής πολιτικής που είχε και πριν την υιοθέτησή του αλλά, επιπλέον, διαπνέεται από ένα μεγαλύτερο πνεύμα υποστήριξης, αρωγής και αλληλεγγύης από την Ευρωπαϊκή Ένωση προς τα Κράτη-Μέλη. Για να αποδειχθεί όμως το Σύμφωνο αυτό χρήσιμο εργαλείο θα πρέπει να υπάρξει η πολιτική βούληση της Κυβέρνησης να χαράξει μία μεταναστευτική πολιτική με βάση το συμφέρον των Κυπρίων πολιτών και με γνώμονα την εθνική ασφάλεια, την κοινωνική συνοχή και την οικονομική ευμάρεια και όχι βασιζόμενη σε ευσεβείς πόθους ενσωμάτωσης ενός πολυάριθμου και αυξανόμενου πληθυσμού ο οποίος ούτε αποτέλεσμα ενός συστήματος επιλογής ήταν, ούτε είναι πολιτισμικώς εγγύς με τον γηγενή πληθυσμό.
Μάλιστα, οι δύο θέσεις – η θέση υπέρ μίας «φιλελεύθερης» μεταναστευτικής πολιτικής και η θέση υπέρ μίας περιοριστικής και επιλεκτικής μεταναστευτικής πολιτικής – δεν είναι ίσης βαρύτητας. Αν η πρώτη εφαρμοσθεί και αποτύχει, το Κράτος το οποίο θα έχει προσπαθήσει να την εφαρμόσει θα ζημιωθεί υφιστάμενο συγκρούσεις και ταραχές όπως αυτές που είδαμε να συμβαίνουν παντού στην Δυτική Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Αν η μη εφαρμογή μίας «φιλελεύθερης» μεταναστευτικής πολιτικής αποδειχθεί ως λανθασμένη επιλογή τότε το Κράτος μπορεί να αρχίσει σταδιακά να την εφαρμόζει, χωρίς το ίδιο να έχει υποστεί πλήγματα. Επομένως, η άκριτη υιοθέτηση μίας «φιλελεύθερης» μεταναστευτικής πολιτικής και η συνεπακόλουθη εφαρμογή της ενέχει σημαντικούς κινδύνους για το μέλλον του Κυπριακού λαού και της Κυπριακής κοινωνίας χωρίς να προοιωνίζεται κάποιο ουσιαστικό και χειροπιαστό όφελος.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

  1. Council of the European Union «European Pact on Immigration and Asylum», Brussels 24 September 2008 (07.10) 13440/08
  2. Travis Alan «Officials launch drive to seek out illegal migrants at work», The Guardian 16/5/2007
  3. «Φυλακή σε όσους απασχολούν λαθρομετανάστες», Τα Νέα 17/5/2007
  4. Commission of the European Communities «Communication from the Commission to the Council, the European Parliament, the European Economic and Social Committee and the Committee of the Regions: Study on the links between legal and illegal migration«, Brussels 4 June 2004, COM (2004) 412 (final)
  5. UNHCR «Asylum levels and trends in industrialized countries, 2007», Έκθεση που δημοσιοποιήθηκε στις 18/3/2008 http://www.unhcr.org/statistics/STATISTICS/47daae862.pdf [Πρόσβαση στις 27/8/2008]
  6. http://www.mnsu.edu/emuseum/information/population/ [Πρόσβαση στις 27/8/2008]
  7. Borjas George J. «Heaven’s Door: Immigration policy and the American economy«, Princeton University Press, Princeton, New Jersey 1999
  8. Gardham Duncan και Johnston Philip «Terror suspect is a convicted mugger», The Daily Telegraph 27/7/2005
  9. Leppard D. and Walsh G. «Britain lowers terror alert», The Sunday Times 21/8/2005
  10. «Ιερός πόλεμος με ευρωπαϊκό…διαβατήριο», Καθημερινή 24/7/2005
  11. Moore Charles «The reign of terror, or the rule of British law?», The Daily Telegraph 16/1/2003

Ο Γιάννης Κολοβός είναι επικοινωνιολόγος και κάτοχος των τίτλων Master of Arts in Public Relations και Master of Arts in Political Communication. Με το θέμα της μετανάστευσης ασχολείται από το 1998 και έχει συγγράψει το βιβλίο «Το Κουτί της Πανδώρας: Παράνομη Μετανάστευση και Νομιμοποίηση στην Ελλάδα» (Αθήνα: Πελασγός 2003). Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Το τέλος μίας ουτοπίας: η κατάρρευση των πολυπολιτισμικών κοινωνιών στην Δυτική Ευρώπη» κυκλοφόρησε το 2008 από τις Εκδόσεις Πελασγός.

Advertisements

Συνέντευξη Τύπου με θέμα » Η απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Κύπρου για την εισαγωγή φοιτητών, κατόχων G . C . E ., και οι καταστρεπτικές συνέπειες στη Δημόσια Εκπαίδευση και την εθνική ζωή της Κύπρου »

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η Συνέντευξη Τύπου που οργάνωσε η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων στις 4 Ιουνίου 2008 στην Δημοσιογραφική Εστία και με θέμα «Η απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Κύπρου για εισαγωγή φοιτητών, κατόχων GCE , και οι καταστρεπτικές συνέπειες στη Δημόσια Εκπαίδευση και εθνική ζωή της Κύπρου»

Η εισαγωγική ομιλία του Προέδρου της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων κ. Κρίνου Ζ. Μακρίδη

– Κύριε Βασίλειε Κατακαλίδη,
Γραμματέα της Ελληνικής Πρεσβείας

– Κύριε Άγγελε Παπαγεωργίου
Εκπρόσωπε των Οικολόγων Περιβαλλοντιστών

– Κύριε Ανδρέα Φρυδά
Πρόεδρε του Ελεύθερου Μόρφου

– Κύριε Κώστα Χατζηστεφάνου
Πρώην Υφυπουργέ της Παιδείας

Φίλες και Φίλοι εκπρόσωποι των Μέσων Ενημέρωσης,

Προτού δώσω το λόγο στον Αντιπρόεδρο της ΕΜΕΘ κ. Ανδρέα Μακρίδη θα ήθελα να σας καλωσορίσω στην σημερινή συνέντευξη τύπου και να δηλώσω πολύ σύντομα τα ακόλουθα.

Η ΕΜΕΘ δημιουργήθηκε μέσα από την αγωνία και την προσπάθεια να κρατήσουμε αλώβητη την εθνική μας ταυτότητα σε αυτή την γωνιά του κόσμου.

Αυτό είναι αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα μας και δικαίωμα οποιουδήποτε λαού που θέλει να προσδιορίσει την εθνική του ταυτότητα.

Στην Κύπρο γίνεται εδώ και πολλούς αιώνες μια συνεχής προσπάθεια από ξένα και ντόπια συμφέροντα, όχι μόνο αφαίρεσης αυτού του δικαιώματος αλλά και επιβολής μιας νέας εθνικής ταυτότητας ξένης προς τις προαιώνιες ρίζες αυτού του λαού.

Αυτό, σύμφωνα με τα διεθνή θέσμια και την χάρτα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών είναι έγκλημα πολέμου. Είναι μια φασιστική συμπεριφορά που καταδεικνύει και αποδεικνύει την αρρωστημένη στάση και νοοτροπία των ισχυρών και των υποχείριών τους.

Δεν θα το ανεχθούμε.

Με στήριγμα μας την Ελλάδα θα χρησιμοποιήσουμε όλα τα στην διάθεσή μας νόμιμα μέσα για να υπερασπιστούμε αυτό το δικαίωμα αλλά, και να αντισταθούμε στην κάθε γνωστή ή «ανυπόγραφη» απειλή που πηγάζει από αυτούς τους κύκλους.

Αυτή η προσπάθεια αφελληνισμού της Κύπρου επιχειρείται μέσα από ένα καλά οργανωμένο αγγλοσαξονικό – τουρκικό και νεοκυπριακό σχέδιο για να εκμηδενιστούν οι εναπομείνασες αντιστάσεις του λαού και να εξυπηρετηθούν όχι τα καλώς νοούμενα συμφέροντα όλων των κυπρίων, αλλά τα πολιτικό – γεωστρατιγικά συμφέροντα των αγγλοαμερικανικών των τούρκων και των ευνοούμενών τους.

Κρίνος Ζ. Μακρίδης
Πρόεδρος Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων

Το αναλυτικό κείμενο της Συνέντευξης Τύπου

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΤΕΤΑΡΤΗ 4 ΙΟΥΝΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 10:3Ο π.μ.

ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΕΣΤΙΑ , ΛΕΥΚΩΣΙΑ

 

ΘΕΜΑ:

«Η απόφαση της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Κύπρου για την εισαγωγή φοιτητών, κατόχων G . C . E ., και οι καταστρεπτικές συνέπειες στη Δημόσια Εκπαίδευση και την εθνική ζωή της Κύπρου»

Ενώπιον των τελευταίων εξελίξεων, όπως τις πυροδότησε η ανακοίνωση των πρυτανικών αρχών του Πανεπιστημίου Κύπρου σε σχέση με τη γνωστή απόφαση της Συγκλήτου να εισαγάγει σύστημα εξετάσεων, ξένο προς το ισχύον και δημοκρατικά καθιερωμένο σύστημα με όλες τις ολέθριες συνέπειες όπως έγκυρα και τεκμηριωμένα έχουν καταδειχθεί για την Παιδεία μας, κρίνουμε ότι δεν έπρεπε να σιωπήσουμε.

Είναι παρήγορο ότι εκτός από τις επώνυμες προσωπικότητες, μεγάλα τμήματα της κοινωνίας μας, οι μαζικές συνδικαλιστικές οργανώσεις των καθηγητών, των μαθητών και των συνδέσμων γονέων αντέδρασαν αποφασιστικά απέναντι στην επιχειρούμενη απαράδεκτη εκτροπή. Ως αποτέλεσμα της σθεναρής αυτής στάσης υπήρξε η προσωρινή έστω, που ευχόμαστε να είναι μόνιμη, αναστολή πράγμα που δεν μας επιτρέπει να εφησυχάζουμε. Γνωρίζουμε τα μακροχρόνια σχέδια εκείνων που κινούν τα νήματα.

Γι ‘αυτό βρισκόμαστε σήμερα εδώ. Για να δημοσιοποιήσουμε τις θέσεις μας, αλλά και να συμπαραταχθούμε με τις υπόλοιπες δυνάμεις ενόψει της μόνιμης απειλής που αντιμετωπίζουμε.

•  Θα πρέπει να γίνει εξαρχής αντιληπτό από τους αποτελούντες σήμερα τη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου ότι σε καμία περίπτωση η περιβόητη «αυτονομία» του Πανεπιστημίου δεν μπορεί να αντιστρατεύεται τα μόνιμα και νόμιμα συμφέροντα (πολιτικά, κοινωνικά, πολιτιστικά) της συντριπτικής πλειοψηφίας των πολιτών της Κύπρου, ούτε να επιδεικνύει έλλειψη σεβασμού προς τις εθνικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις και ευαισθησίες τους. Όταν μάλιστα συμβαίνει αυτοί να είναι και οι μοναδικοί χρηματοδότες τους.

•  Δεν είναι δυνατό η Σύγκλητος με τις αποφάσεις της να υπέρκειται του κράτους σε θέματα χαράξεως εκπαιδευτικής πολιτικής και προσανατολισμών της Παιδείας μας – έργο αποκλειστικά της δημοκρατικά εκλεγμένης Βουλής να θεσμοθετεί – και το χειρότερο να επιχειρεί, κατά τρόπο άκομψο, μονομερή και αυθαίρετο, ετσιθελικά να επιβάλει τις απόψεις ή θέσεις της ηγετικής ομάδας η οποία συνέβη να βρίσκεται στην κορυφή της διοικητικής πυραμίδας του Πανεπιστημίου και να υπερβαίνει το Σύνταγμα. Η αυτονομία του Πανεπιστημίου είναι σε βαστή, δεν επιτρέπεται όμως να υπερβαίνει τα όρια της, αποκτώντας αρμοδιότητες να καθορίζει την εθνική πολιτική, για την οποία αρμόδιο είναι το κράτος και η Βουλή των Αντιπροσώπων.

•  Δεν νομιμοποιείται η σημερινή Σύγκλητος, οχυρωμένη πίσω από το διαφανές παραπέτασμα της «αυτονομίας» του Πανεπιστημίου, να επιχειρεί πιεστικά να επιβάλει, και μάλιστα κατά τρόπο τελεσιγραφικό, σύστημα εξετάσεων που ισχύει σε άλλη χώρα, προωθώντας σταδιακά άλλα σίγουρα την υποβάθμιση και περιθωριοποίηση του ισχύοντος συστήματος, με αναπόφευκτη συνέπεια την καθιέρωση της Αγγλικής ως γλώσσας διδασκαλίας, παρουσιάζοντας την ως αναπότρεπτη λύση. Με προφανές ενδεχόμενο να ρυμουλκηθεί ολόκληρη η δευτεροβάθμια (μέση) εκπαίδευση προς αυτή την απευκταία εξέλιξη.

•  Η απεγνωσμένη προσπάθεια του Πρύτανη να παραπλανεί μιλώντας για εισαγωγή «διεθνών» συστημάτων εξετάσεων, ενώ οι πάντες γνωρίζουν ότι πρόκειται για την εξής μίαν, δηλ. την Αγγλική των G . C . E . και η απόπειρα να χρυσωθεί το χάπι, παρουσιάζοντας την όλη υπόθεση ως μέτρο «εκσυγχρονιστικό» τάχατες, ενώ όζει κυριολεκτικώς αποικιοκρατικών αντιλήψεων του 19 ου αι., δεν πρόκειται να πείσει κανένα ούτε και τους πλέον αφελείς. Η επιστημονική και ιδεολογική προέλευση των αποτελούντων την ηγετική ομάδα του Πανεπιστημίου είναι από μόνη της επαρκής επιβεβαίωση των προθέσεων και των στόχων τους.

Δεν είναι δυνατό εξάλλου να αποκρύψουν τις προθέσεις τους να εξυπηρετήσουν μ’ αυτή τους την επιμονή εισαγωγής ενός ξένου, αγγλικού συστήματος εξετάσεων, να εξυπηρετήσουν ταυτόχρονα ιδιοτελή και κερδοσκοπικού χαρακτήρα συμφέροντα, όπως εκείνα των ιδιωτικών αγγλόγλωσσων σχολείων.

•  Δεν είναι δυνατό να ανέχεται ένας υπεύθυνος και ενημερωμένος πολίτης να εμπαίζεται από την αφελή και μη πειστική επιχειρηματολογία των συνηγόρων της Συγκλήτου με στόχο να περάσει ένα σύστημα αλλοτριωτικών μηχανισμών και αποσταθεροποίησης της γλωσσικής και εθνικής συνοχής, επικαλούμενοι τα συμφέροντα μιας ομάδος κατά κανόνα ευπόρων πολιτών, οι οποίοι έκαναν τις επιλογές τους, όταν αποφάσιζαν να στείλουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά ξενόγλωσσα σχολεία.

•  Δεν είναι αδικαιολόγητη ή γενική εντύπωση η οποία διαμορφώνεται στην κοινή γνώμη, ότι η υποταγή και εξουδετέρωση της Ελληνικής Παιδείας της Κύπρου, η οποία εστάθη το απροσπέλαστο ανάχωμα στις πιέσεις, από ξένα κέντρα εξάρτησης, στόχος που επεδίωξε η απελθούσα αγγλική αποικιοκρατία, επανέρχεται μεταμφιεσμένη με την προώθηση εκ μέρους του Πανεπιστημίου μέτρων, τα οποία εμμέσως και πλαγίως οδηγούν αφεύκτως στο ίδιο αποτέλεσμα.

•  Το ότι η υιοθέτηση της σχετικής απόφασης της Συγκλήτου περί εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο Κύπρου κατόχων του Αγγλικού G . C . E . συνιστά κατάφωρη παραβίαση της αρχής της ίσης μεταχείρισης, με συνταγματικές και κοινωνικές προεκτάσεις συντριπτικές για τους εισηγουμένους, δεν χωρεί καμία αμφιβολία

•  Ουδεμία επίσης αμφιβολία απομένει, μετά τη γενική διαπίστωση, ότι με το δικαίωμα διπλής επιλογής αναβαθμίζεται με καταφανές πλεονέκτημα υπεροχής και με πολύ χαμηλότερο δείκτη δυσκολίας, το αγγλόγλωσσο ιδιωτικό σχολείο έναντι του δημοσίου και ενισχύεται η αναμενόμενη περαιτέρω ώθηση διευρύνσεως αυτής της πλεονεκτικής υπεροχής. Ο δε κίνδυνος της γενίκευσης της εισαγωγής μέσω των G . C . E . σε όλους τους υποψηφίους των δημοσίων και των ιδιωτικών σχολείων είναι αναπόφευκτος. Ας αναλογισθούν όλοι οι πολιτικοί και κοινωνικοί παράγοντες τις ολέθριες επιπτώσεις στο μέλλον αυτού του τόπου, δεχομένου, εκτός του βάρους των καταστροφικών επιπτώσεων της Τουρκικής Εισβολής και Κατοχής, και το σοβαρό τούτο εκ των ένδον πλήγμα, και ας αναλάβουν τις ευθύνες τους.

•  Η κοινωνική διάσταση του θέματος καταφαίνεται από τον επιχειρούμενο διαχωρισμό των μαθητών σε δύο κατηγορίες: στην κατηγορία των έτσι και αλλιώς πολλαπλώς προνομιούχων, ευνοουμένων τώρα γόνων του χρηματοπιστωτικού κυκλώματος εξουσίας, με το διπλοπόρτι ανά χείρας του Αγγλικού G . C . E ., και στην άλλη κατηγορία εκείνη που περιλαμβάνει τους δυστυχείς δεύτερης κατηγορίας μαθητές του υποβαθμισμένου, συρρικνωμένου πλέον και υποχωρούντος δημόσιου σχολείου των χαμηλομισθοσυντήρητων ιθαγενών.

Δεν θα ασχοληθούμε με όσα αστήρικτα και αναληθή επιστράτευσε η φαντασιακή ευρηματικότητα του Πρύτανη σε σχέση με την συνθήκη της Λισσαβώνας, την οποία επίμονα επικαλέσθηκε στην προσπάθειά του να στηρίξει την σαθρή επιχειρηματολογία του. Περιοριζόμαστε σε όσα αρκούντως συντριπτικά περιέχονται στην επίσημη ανακοίνωση ενός οργάνου με την αδιαμφισβήτητη εγκυρότητα του ΚΥΣΑΤΣ.

Μας αρκεί ο τίτλος με τον οποίο στεγάζει τον τίτλο της σχετικής δημοσίευσης μεγάλη καθημερινή εφημερίδα και που αποδίδει την πραγματικότητα: «Το ΚΥΣΑΤΣ «αδειάζει» το Πανεπιστήμιο Κύπρου». Ευχόμαστε οριστικά και αμετάκλητα.

Ημερίδα της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων με την Ένωση Κυπρίων Ελλάδος και με τη συμμετοχή των περιοδικών «Ρεσάλτο», «Άρδην» και «Τετράδια» με θέμα, «Κυπριακός Ελληνισμός, αντίσταση και αγωνία για Εθνική και Φυσική επιβίωση» στην Αθήνα

Αποστολή της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων στην Αθήνα

14 – 17 Μαρτίου 2008

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε στην Αθήνα η αποστολή της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων όπου διοργανώθηκε εκδήλωση με θέμα, «Κυπριακός Ελληνισμός, αντίσταση και αγωνία για Εθνική και Φυσική επιβίωση».

P1060699Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στην Αθήνα η αποστολή της Εταιρείας συναντήθηκε στις 15 Μαρτίου με το Διοικητικό Συμβούλιο της «Επιτροπή Ενημέρωσης Εθνικών Θεμάτων». Ο αντιπρόεδρος της ΕΜΕΘ Ανδρέας Αλ. Μακρίδης ενημέρωσε τους Ελλαδίτες συναγωνιστές για το ιστορικό, τη μετεξέλιξη , τους στόχους και τις δραστηριότητες της ΕΜΕΘ. Παρατηρήθηκε σύμπτωση απόψεων και ανησυχιών για το μέλλον του Ελληνισμού και συμφωνήθηκε συνεργασία των δύο Εταιρειών σε μελλοντικό στάδιο. Στη συνέχεια ακολούθησε ανταλλαγή έντυπου υλικού των δύο οργανώσεων. Τη συνάντηση ακολούθησε δεξίωση.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας τα μέλη της αποστολής της ΕΜΕΘ, Χριστόδουλος Ελισσαίου, Θεόδουλος Πουλλής, Σταύρος Καρκαλέτσης και Δημήτριος Τζάφας πραγματοποίησαν συνάντηση με την Πρόεδρο και στελέχη της ΕΚΦ Δράσις – ΚΕΣ με σκοπό την αλληλογνωριμία και την ανταλλαγή απόψεων. Τα στελέχη της Εταιρείας συγχάρηκαν τους φοιτητές για την αυτόνομη, αντιομοσπονδιακή και Ενωτική τους δράση και τους προσκάλεσαν και δια ζώσης στην ημερίδα.

Το βράδυ πραγματοποιήθηκε στο κτίριο της Ένωσης Κυπρίων Ελλάδος η προγραμματισμένη ημερίδα της ΕΜΕΘ με την ΕΚΕ και με τη συμμετοχή των περιοδικών «Ρεσάλτο», «Άρδην» και «Τετράδια» με θέμα, «Κυπριακός Ελληνισμός, αντίσταση και αγωνία για Εθνική καιP3150020 Φυσική επιβίωση». Την ημερίδα παρουσίασε ο Χριστόδουλος Ελισσαίου, Γραμματέας της ΕΜΕΘ. Διαβάστηκε προσφώνηση του Προέδρου της Εταιρείας Κρίνου Ζ. Μακρίδη από τη Μαριάννα Πελεκάνου Χατζηστεφάνου. Προσφώνηση απηύθυνε και ο Πρόεδρος της ΕΚΕ κ. Λοΐζος Λοΐζος. Στη συνέχεια απηύθυναν χαιρετισμούς ο κ.Ι.Θ. Παπανικολάου, εκδότης του περιοδικού «Ρεσάλτο» και εκπρόσωπος του περιοδικού «Άρδην».

Το κύριο μέρος της εκδήλωσης αποτέλεσαν οι εισηγήσεις των Ανδρέα Αλ. Μακρίδη για την τουρκοποίηση των τοπωνυμίων στην κατεχόμενη Κύπρο, του Σταύρου Καρκαλέτση αναφορικά για τις κοινές δράσεις Κύπρου – Ελλάδας, διακρατικά όσο και σε επίπεδο πολιτών, του κ. Ουράνιου Ιωαννίδη για τις μεθοδεύσεις κατά της Ελληνικής παιδείας στην Κύπρο που επιχειρούνται μέσω του μανιφέστου εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στην Κύπρο, του κ. Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου με θέμα το κυπριακό πρόβλημα μεταξύ Αυτοδιάθεσης και υποταγής, και του κ. Φοίβου Κλόκκαρη για τους κίνδυνους που απειλούν τον Ελληνισμό της Κύπρου λόγω της Τούρκικης Κατοχής.

Ακολούθησε συζήτηση. Πανθομολογουμένως, η επιτυχία της εκδήλωσης, στην οποία παρευρέθηκαν πέραν των τριακοσίων ατόμων, ήταν πέραν από κάθε προσδοκία.

Στις 16 Μαρτίου ο αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ανδρέας Αλ. Μακρίδης έδωσε συνέντευξη τύπου σχετικά με τη δράση της Εταιρείας στον τηλεοπτικό σταθμό ΤΗΛΕΑΣΤΥ. Παράλληλα τα στελέχη της Εταιρείας Φοίβος Κλόκκαρης, Σταύρος Καρκαλέτσης, Χριστόδουλος Ελισσαίου, Βάσος Γιαζός και Μιχάλης Λοϊζίδης παρευρέθηκαν στην εκδήλωση των Βετεράνων της ΕΛΔΥΚ στο Περιστέρι με τίτλο «Μνήμες Κύπρου». Την παλμώδη εκδήλωση όπου παρευρίσκονταν πέραν των πεντακοσίων ατόμων, χαιρέτισε ο κ. Φοίβος Κλόκκαρης ο οποίος απένειμε και τιμητικές πλακέτες σε βετεράνους πολεμιστές και σε συγγενείς πεσόντων ΕΛΔΥΚΑΡΙΩΝ.

Η παρουσίαση της Ημερίδας από τον Γραμματέα της ΕΜΕΘ κ. Χριστόδουλο Ελισσαίου

P3150001Αγαπητοί φίλοι

Είναι με μεγάλη χαρά και συγκίνηση, ως Έλληνες της αλύτρωτης περιφέρειας που διοργανώνουμε αυτή την εκδήλωση στα ιερά χώματα της Μητέρας Πατρίδας.

Όλοι μας χαρήκαμε που η Κύπρος εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Για τους γνωστούς λόγους. Θα σας το εξομολογηθώ όμως, ένας λόγος που με χαροποίησε πάρα πολύ εμένα είναι γιατί μπορώ να έρχομαι στην Ελλάδα χωρίς διαβατήριο – έστω και με την επίδειξη πολιτικής ταυτότητας. Και πολύ χάρηκα που μπήκαμε στην Ευρωζώνη, γιατί επιτέλους Κύπρος και Ελλάδα έχουν το ίδιο νόμισμα – έστω και έτσι.

Επιτρέψετε μου να σας πω λίγα λόγια για το ποιοι είμαστε. Η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων αποτελεί μετεξέλιξη της Ομάδας Πρωτοβουλίας για το Πανεπιστήμιο Κύπρου, η οποία δραστηριοποιείτο από το 1996 και σκοπό είχε να διασφαλίσει τον Ελληνικό χαρακτήρα του Πανεπιστημίου Κύπρου. Η Ομάδα Πρωτοβουλίας για το Πανεπιστήμιο Κύπρου δημιουργήθηκε μια εποχή κατά την οποία είχε επιβληθεί χωρίς αντιδράσεις, σχεδόν σε όλους τους χώρους, η άποψη πως το Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα της Κύπρου δεν θα πρέπει να είναι Ελληνικό, αλλά «δικοινοτικό», άχρωμο και άοσμο. Πίσω από τη «δικοινοτικότητα» του Πανεπιστημίου, εξυφαινόταν μια καλοστημένη συστηματική προσπάθεια από τους ίδιους τους καθηγητές του, για εθνική αλλοτρίωση των νέων μας, κάτω από ένα μανδύα δήθεν διεθνισμού και «εκσυγχρονισμού». Στην τετραετή δράση της η Ομάδα Πρωτοβουλίας για το Πανεπιστήμιο Κύπρου, μπορεί να μην κατόρθωσε να αλλάξει τη νομοθεσία ώστε το Πανεπιστήμιο να είναι και κατά νόμον Ελληνικό, πέτυχε όμως να αποκαλύψει στο λαό τις σκοτεινές μεθοδεύσεις των γνωστών / άγνωστων κύκλων, να συμβάλει σε μεγάλο βαθμό στην ανατροπή τους, ώστε να επικρατεί σήμερα ένα πολύ πιο υγιές κλίμα στο πρώτο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα του νησιού μας.

Εντούτοις οι καιροί είναι δύσκολοι. Η Εθνική μας ταυτότητα και Παράδοση δέχονται ακατάπαυστα επιθέσεις από οπαδούς της Νέας Τάξης, και εδώ και στην Κύπρο, στο όνομα μιας δήθεν πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Παράλληλα και οι εξωτερικοί κίνδυνοι περικυκλώνουν ολοένα και πιο σφιχτά και την Κύπρο και την μητροπολιτική Ελλάδα. Οι Αγγλοαμερικανοί και οι Τούρκοι ήδη ακονίζουν τα νύχια τους για να λανσάρουν νέο Σχέδιο τύπου Ανάν, που θα μετατρέπει ολόκληρο το νησί σε τουρκικό προτεκτοράτο, η Τουρκία αποθρασύνεται εντελώς στο Αιγαίο και κυπροποιεί τη Θράκη, τα Βαλκάνια μοιάζουν για ακόμα μια φορά με πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί, ο Αλβανικός μεγαλοϊδεατισμός αγγίζει και την Ελλάδα ενώ το κρατίδιο των Σκοπίων συμπεριφέρεται με πολλή αλαζονεία.

Αυτοί και άλλοι πολλοί λόγοι οδήγησαν την Ομάδα στο να επιλέξει να συνεχίσει τη δράση της σε διευρυμένο πεδίο και να παρεμβαίνει σε θέματα κρίσιμα για τα Εθνικά μας Θέματα. Γι αυτό και εγγράφηκε σωματείο και μετονομάστηκε σε Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων .

Πρώτιστος στόχος της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων αποτελεί η προσήλωση στην Ελληνικότητα της Κύπρου, η καλλιέργεια, διάδοση και διατήρηση των αξιών του Ελληνικού πολιτισμού. Η Εταιρεία διακηρύττει τον αγώνα με όλες της τις δυνάμεις για τη διασφάλιση της ταυτότητας του Κυπριακού Ελληνισμού και την αντιμετώπιση του εθνομηδενιστικού ιδεολογήματος του «νεοκυπριωτισμού», το οποίο απεργάζονται εγχώριες και ξένες δυνάμεις και τη συνεχή σύσφιγξη των δεσμών και των σχέσεων του Ελληνισμού της Κύπρου με τον μητροπολιτικό και τον απανταχού Ελληνισμό. Παλεύουμε και θα παλεύουμε για το αυτονόητο με όλες μας τις δυνάμεις: Να ζήσουμε ως Έλληνες σε μια Ελληνική γη. Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια διοργανώνουμε από κοινού με άλλους φορείς την Ένωση Κυπρίων Ελλάδος, και με την συμμετοχή των περιοδικών Άρδην και Ρεσάλτο αυτή την ημερίδα. Σ’ αυτό εδώ το σημείο θα ήθελα να εκφράσω τις ευχαριστίες μου προς τον Επιστημονικό Σύλλογο Νέων Αθηνών για τη βοήθεια και τη στήριξη που μας προσέφερε.

Η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων είναι μη κομματικοποιημένη. Είναι ανοικτή για άτομα από όλο το πολιτικό φάσμα που ενστερνίζονται τις απόψεις της. Είναι όμως βαθύτατα πολιτικοποιημένη. Για μας η μάχη στον πολιτικό στίβο, δεν η αντίθεση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς όπως ευρέως αλλά λανθασμένα πιστεύεται. Για μας η πάλη είναι οριζόντια και διαπερνά όλο το πολιτικό φάσμα, από Αριστερά μέχρι Δεξιά. Είναι η πάλη μεταξύ Πατριωτισμού / Ελληνοκεντρισμού από τη μια και Εθνομηδενισμού / Ενδοτισμού από την άλλη. Τόσο η Δεξιά όσο και η Αριστερά έχουν και Πατριωτική και Εθνομηδενιστική όψη. Η πεζή σχέση που τους αποδίδουμε (Δεξιά ίσον Ελληνοκεντρισμός, Αριστερά ίσον Εθνομηδενισμός) είναι πολύ απλουστευμένη. Και αντίστροφα, διαπιστώνεται ότι τόσο ο Ελληνοκεντρισμός / Πατριωτισμός όσο και ο Εθνομηδενισμός μπορούν να πάρουν και Δεξιά και Αριστερή μορφή.

Ελληνίδες, Έλληνες

πολλά αξιόλογα και σοφά περιμένουν να λεχθούν απόψε από τους ομιλητές μας. Όσα θα ειπωθούν πιστεύω αφορούν τον καθένα από μας ξεχωριστά, αλλά και όλους μαζί συλλογικά. Σας χαιρετώ ελπιδοφόρα, με την ελπίδα ότι αυτή η σύναξη δεν θα είναι μοναχική, αλλά ένας μονάχα κρίκος στην αλυσίδα της αφύπνισης που πρέπει να συνεγείρει ολόκληρο το Έθνος μας.

Ο χαιρετισμός του Προέδρου της ΕΜΕΘ κ. Κρίνο Ζ. Μακρίδη

IMG_0112Αδέλφια μας,

Μας διακατέχει απέραντη χαρά που βρισκόμαστε ανάμεσα σας και ευγνωμοσύνη, γιατί είστε το στήριγμα μας, ομοαίματοι αδελφοί μας.
Εμείς εκεί κάτω, στο νοτιότερο άκρο του Ελληνισμού, τέκνα της μητέρας Ελλάδας κρατήσαμε τις ρίζες μας και τις καταβολές μας αιώνες και αιώνες, ανόθευτες.
Η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων θα κρατήσει ψηλά το λάβαρο της
ελληνικότητας γιατί έτσι πρέπει – το οφείλουμε σ’ αυτούς που πέρασαν, και σ’ αυτούς που θα’ ρθουν, έτσι μας επιβάλλει η καταγωγή μας.
Ο Παρθενώνας και η Ολυμπία, η Σαλαμίνα της Κύπρου, ο Ευαγόρας, ο Ονήσιλος, ο Κίμωνας, ο Εθνομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός, ο Γρηγόρης, ο Μάτσης, ο Παλληκαρίδης, τα παλικάρια που βάδισαν στην αγχόνη ψάλλοντας τον Εθνικό Ύμνο, τα παιδιά της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου.
Θέλουν δεν θέλουν οι νεοβάρβαροι του πολιτισμένου τάχα κόσμου αλλά, και κάποιοι εδώ στην Αθήνα και εκεί κάτω στην Λευκωσία, εμείς οι Κύπριοι θα παραμείνουμε Έλληνες.
Στις χαρές της Μάνας μας θα χαιρόμαστε, στις λύπες θα συμπάσχουμε στις δυσκολίες θα συνεισφέρουμε με τη ψυχή μας, με τους κόπους μας, με την αγάπη μας.
Θα παραμείνουμε πιστοί στις πανανθρώπινες αξίες του ελληνικού πολιτισμού -του μέτρου και της αρμονίας, της αυτογνωσίας, της αγάπης για την πατρίδα, της δικαιοσύνης – του κάλλους, του ανθρωπισμού.
Θα αγωνιζόμαστε για να επανέλθουν αυτές οι αξίες στη ζωή μας και να επιστρέψει ανάμεσα στους ανθρώπους η ειρήνη η αγάπη – ο σεβασμός του διαφορετικού
Διατείνονται εδώ και στο εξωτερικό, ότι να μιλάς για τον ελληνοχριστιανικό πολιτισμό είναι παρωχημένο και οπισθοδρομικό και εν πολλοίς σκοταδισμός.
Ξεχνούν οι νεοβάρβαροι, προπάντων της Δύσης ότι είναι αναφαίρετο δικαίωμα μας να υπερασπιζόμαστε και τον πολιτισμό μας – και την εθνική μας ταυτότητα, όπως όλοι οι άλλοι λαοί του κόσμου.
Ξεχνούν ότι η εγκατάλειψη των οικουμενικών αρχών, και αξιών που πήγασαν από τον ελληνικό πολιτισμό οδήγησαν στον ψευδοπροοδευτισμό, στον άκρατο καταναλωτισμό και τη λατρεία του πλούτου, στην ισοπέδωση της περιβόητης παγκοσμιοποίησης, που κατάντησαν το 80% των κατοίκων αυτού του πλανήτη να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας, το 3% των ανθρώπων να κατέχει το 90% των πλουτοπαραγωγικών πόρων της γης, και σύμφωνα με τις στατιστικές των Ηνωμένων Εθνών, 32 χιλιάδες παιδιά την εβδομάδα πεθαίνουν από επιδημίες και την πείνα.
Πρέπει να γίνει επιτέλους σεβαστό από τους ισχυρούς της γης και τα άνομα συμφέροντα, το δικαίωμα κάθε λαού να υπάρχει με τις ιδιαιτερότητες του – τη γλώσσα και τη θρησκεία του τα ήθη και τα έθιμα του – το πολιτισμό του.
Γιατί επιδίωξη τους είναι να εκμηδενίσουν όλα αυτά και να καταντήσουν τους μικρούς και αδύνατους λαούς βορά στις πολεμικές μηχανές τους, στην τεχνολογία τους, θύματα στο βωμό της δικής τους ευμάρειας.

Κρίνος Ζ. Μακρίδης

Η Εισήγηση του κ. Ανδρέα Μακρίδη με θέμα «Σχέδιο Ανάν και Κυπριακά τοπωνύμια, η Τουρκοποίηση
των τοπωνυμίων στην κατεχόμενη Κύπρο»

P3150016Η βίαιη και παράνομη τουρκοποίηση των ενδωνύμων στην κατεχόμενη Κύπρο από τις δυνάμεις της Εισβολής, παρά την ολέθρια σημασία της, καθόλου δεν συζητήθηκε, κατά την πολύκροτη εκείνη περίοδο, προ του Δημοψηφίσματος του Απριλίου του 2004. Ο εκτουρκισμός των Ιστορικών-παραδοσιακών τοπωνυμίων μας, παραμένει και σήμερα πρόβλημα άγνωστο στις ευρύτερες μάζες του Κυπριακού λαού.

Το σχέδιο Ανάν, εισερχόμενο σε μύριες και επουσιωδέστερες άλλες πτυχές της κατ’ ευφημισμό λύση του Κυπριακού, αμελεί ηθελημένα να θίξει το θέμα των εκτουρκισμένων τοπωνυμίων μας. Η . παράβλεψη αυτή μετατρέπεται σε προκλητική αυθαιρεσία, όταν ο ίδιος ο Γ.Γ. των Ηνωμένων Εθνών χρησιμοποιεί στο Σχέδιο και στους χάρτες του τις παράνομες μετονομασίες των Τούρκων. Η παρούσα εργασία, και το βιβλίο μου «Σχέδιο Ανάν – Τοπωνύμια και Τυποποίηση Γεωγραφικών Ονομάτων», το οποίο εξέδωσε πρόσφατα η «Εταιρεία Λογοτεχνών Λεμεσού – Βασίλης Μιχαηλίδης», φιλοδοξούν να φωτίσουν τις λανθάνουσες και σκοτεινές όψεις του σχεδίου του Κόφυ Ανάν, και να ενημερώσουν τον Κυπριακό λαό και τον υπόλοιπο Ελληνισμό, για τα κρυφίως τεκταινόμενα στο θέμα των τοπωνυμίων.

Οι δυνάμεις της Εισβολής και τα τοπωνύμια μας.

Μετά την Τουρκική Εισβολή του 1974, οι δυνάμεις της κατοχής, κατά την πάγια, αήθη παράδοση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας άρχισαν την συστηματική αλλαγή και τουρκοποίηση των τοπωνυμίων, καθώς και πιεστικές διπλωματικές προσπάθειες επιβολής και αναγνώρισης των νέων τουρκικών ονομάτων.

Οι τουρκικές μετονομασίες καλύπτουν 40,000 περίπου κυπριακά ενδώνυμα – παραδοσιακά τοπωνύμια και μικροτοπωνύμια τα οποία ενεγκρίθηκαν από την ψευδοβουλή, και τα οποία επιχείρησαν απεγνωσμένα να καταθέσουν στα Ηνωμένα Έθνη.

Οι Τούρκοι, γνωρίζοντας πολύ καλά την σημασία της εξαφάνισης των ονομάτων, που για χιλιάδες χρόνια καθορίζουν την εθνική και ιστορική φυσιογνωμία και την ταυτότητα των περιοχών που κατέλαβαν, και επιδίδονται σε μια ασταμάτητη και καθολική προσπάθεια πλήρους εξάλειψης κάθε ίχνους της ελληνικής παρουσίας στην κατεχόμενη Κύπρο. Ουσιαστικά υλοποιούν τα γνώριμα και προσφιλή σχέδια αφελληνισμού και εθνοκάθαρσης, που υπηρετούν την εθνικιστική και σωβινιστική στόχευσή της εθνικής μετάλλαξης του τόπου, και τον τελεσίδικο εκτουρκισμό του.

Στον τομέα του εκτουρκισμού και εξισλαμισμού των τοπωνυμίων και ονομάτων το τούρκικο μένος εκδηλώνεται με ξεχωριστή σφοδρότητα. Πέραν από τις αλλαγές των τοπωνυμίων και μικροτοπωνυμίων οι Τούρκοι έχουν προβεί στα εξής:

•  Πλήρης αλλαγή των οδωνύμων και ονομάτων: συνοικιών, περιοχών, πλατεών κ.τ.λ.

•  Αλλαγή των οδοδεικτών, των οδικών και εμπορικών πινακίδων.

•  Έκδοση τουριστικών χαρτών με τα εκτουρκισμένα τοπωνύμια.

•  Εξαγορά ή μισθοδότηση ξένων χαρτογράφων και εκδοτών χαρτών, που έναντι αμοιβής είναι πρόθυμοι να χρησιμοποιήσουν τα νέα τουρκικά τοπωνύμια.

•  Χρήση των τουρκικών μετονομασιών σε συνέδρια και εκδηλώσεις όπου παρευρίσκονται.

Δυστυχώς η τουρκική ακρότητα δεν έχει όρια. Συνεχίζοντας την μετονομαστική τους πρόκληση, οι Τούρκοι έχουν αλλάξει ακόμα και τα τοπωνύμια της Ελεύθερης Κύπρου, και έχουν συγκροτήσει και για αυτά νέο τοπωνυμικό χάρτη. Οι τουρκικές μετονομασίες των τοπωνυμίων της Ελεύθερης Κύπρου, κρατούνται προσωρινά, για εσωτερική χρήση, χωρίς να χρησιμοποιούνται διεθνώς, πράγμα που θα στραπατσάριζε το προβλεπόμενο φιλοπρόοδο και εκσυγχρονιστικό προφίλ της Τουρκίας, και θα αποκάλυπτε αποδεδειγμένα τους επεκτατικούς της σχεδιασμούς.

Η ενέργεια αυτή των Τούρκων επιβεβαιώνει ασφαλώς την . «μεγαλοϊδεάτικη» πρόθεση τους, όπως σε εύθετο χρόνο επεκτείνουν την κυριαρχία τους σ’ ολόκληρο το νησί. Η επιβουλή αυτή δεν είναι μόνο θεωρητική, και η καταγγελία των επεκτατικών αυτών σχεδιασμών δεν είναι αστήρικτη. Πολλές φορές έχει εξαγγελθεί σε εμπρηστικούς λόγους Τούρκων πολιτικών και στρατιωτικών ή έχει επαληθευθεί από έγγραφα που διέρρευσαν ή που έγιναν γνωστά με άλλους τρόπους ο επεκτατισμός της Τουρκίας. Πολύ πιο πειστικά μαρτυρείται στην επεκτατική ποίηση των Τούρκων, που σφύζει από σωβινισμό και μισαλλοδοξία. Η ποίηση αυτή καλλιεργείται συστηματικά, διδάσκεται και τραγουδιέται στα σχολεία της Τουρκίας, στα στρατόπεδα και σε όλα τα κέντρα εθνικιστικής προπαγάνδας. Κυκλοφορεί, ως ηθική διαπαιδαγώγηση και ως ψυχαγωγία – ορθότερα ως μέσο επηρεασμού συνειδήσεων και πλύσεως εγκεφάλων – στα μέσα μαζικής επικοινωνίας και στα στόματα όλων των Τούρκων, ως τραγούδι. Τα ποιήματα – τραγούδια αυτά έχει συγκεντρώσει και δημοσιεύσει ο Γιάννης Μγκριώτης στο βιβλίο του «Ο επεκτατισμός στην τουρκική ποίηση» (εκδ ΡΗΣΟΣ, Αθήνα 1991). Μερικοί ενδεικτικοί στίχοι από το ποίημα:

«Η Κύπρος μου ανήκει στους Τούρκους»
«Η Κύπρος είναι τουρκική φωνάζω εγώ
και η φωνή μου διασχίζει τους αιθέρες»

και πιο κάτω .

«Η Κύπρος ξέρομε πως είναι τουρκική
το λέει κι ιστορία. Σύντομα θα πάρομε όλα
του Αιγαίου τα νησιά στην εύθετη στιγμή
και την πατρίδα του Αττατούρκ Θεσσαλονίκη»

Ουδείς γνωρίζει, αν οι γεωπολιτικές συγκυρίες, τα συμφέροντα και οι λεπτές ισορροπίες των ισχυρών, θα επιτρέψουν κάποτε στην Άγκυρα να καταλάβει ολόκληρη την Κύπρο, όμως αυτό, τουλάχιστο για τα όνειρα των Τούρκων είναι δεδομένο και σαφώς σχεδιασμένο. Η Κύπρος εντάσσεται στο γνωστό δυτικό-επεκτατικό τόξο της Τουρκίας, που αρχίζει από την Αλεξανδρέττα, περνά από το Αιγαίο και καταλήγει στην Δυτική Θράκη.

Βεβαίως, οι μετονομασίες των τοπωνυμίων της Ελεύθερης Κύπρου έχουν και μια άλλη βραχυπρόθεσμη και πιο τελεσιφόρα για τους Τούρκους σκοπιμότητα. Αποτελούν το αντιστάθμισμα της δικής μας – προβλεπτής και αναμενόμενης – άρνησης να αποδεχθούμε στο λεγόμενο βόρειο Συνιστών Κράτος τα εκτουρκισμένα ιστορικά μας τοπωνύμια. Τούτο θα αποτελέσει για τους Τούρκους την ευκαιρία την αναζητούμενη πρόφαση και την ψευδονομοτυπική δικαιολογία, για την χρήση των τουρκικών μετονομασιών της Ελεύθερης Κύπρου ή του λεγόμενου νοτίου Συνιστώντος Κράτους, από τα δικά τους διοικητικά όργανα και τις δικές τους Αρχές.

Οι τουρκικές μετονομασίες

Οι τουρκικές μετονομασίες των ενδωνύμων της κατεχόμενης Κύπρου, πέραν από την σύγκρουση τους με το Διεθνές Δίκαιο και την παγκόσμια τοπωνυμική τάξη, πέραν του ότι αποτελούν πράξη εγκληματικής αυθαιρεσίας απέναντι στην Ιστορία, και την παράδοση και τον γλωσσικό πολιτισμό ενός λαού, αποβαίνουν ταυτόχρονα και μια σκηνοθετημένη ανήθικη πρόκληση, η οποία επιδιώκει να εξερεθίσει και να θραύσει τα έσχατα όρια της υπομονής και της αντοχής μας, και ταυτόχρονα να μας ταπεινώσει και να μας χλευάσει.

Με τρόπο εκδήλως απροκάλυπτο και εσκεμμένο, τα τουρκικά τοπωνύμια βρίθουν από προκλητικότητα. Οι Τούρκοι δεν άλλαξαν απλώς τα τοπωνύμια, αντικαθιστώντας τα Κυπριακά με Τουρκικά. Φρόντισαν να βρουν εκείνα τα ονόματα, τα οποία, με το περιεχόμενο τους, θα ανατρέπουν την προοπτική της επανασυμφιλίωσης και θα υποσκάπτουν την διαφυλετική συνύπαρξη Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Προς τούτο έπραξαν τα ακόλουθα:

Αντικατέστησαν με τουρκικά όλα τα ονόματα των κατεχομένων χωριών μας, τα οποία έφεραν όνομα Αγίου. Μερικές από τις μετονομασίες αυτές:

Άγιος Βασίλειος σε Turkeli
Άγιος Ιάκωβος σε Altinova
Άγιος Συμεών σε Avtepe
Άγιος Γεώργιος (Αμμοχώστου) σε Aygun
Άγιος Θεόδωρος σε Cayirova
Άγιος Χαρίτων σε Ergenekon
Αγία Τριάδα σε Sipahi
Άγιος Νικόλαος σε Yamackoy
Άγιος Ηλίας σε Yarkoy
Άγιος Σέργιος σε Yeni Bogazici
Άγιος Ανδρόνικος σε Yesilkoy
Άγιος Ευστάθιος σε Zeybekkoy
Άγια Ειρήνη σε Akdezin
Άγιος Επίκτητος σε Catolkoy
Agia ( Agia Kebir ) σε Dilekkaya
Αγία Μαρίνα σε Gurpinar κ.α

Οι ανωτέρω αλλαγές σαφώς επιδιώκουν να προκαλέσουν την θρησκευτική και εθνική αντίδραση των Ελλήνων της Κύπρου, την οποία οι δυνάμεις της κατοχής θα αξιοποιήσουν, παρουσιάζοντας τις αντιδράσεις, ως δική μας άρνηση συνύπαρξης και ως απόδειξη αναποτελεσματικής λειτουργίας του Ομοσπονδιακού Συστήματος. Παράλληλα οι μετονομασίες αυτές υποθάλπουν και καλλιεργούν την μισαλλοδοξία και την θρησκευτική εχθρότητα, ενώ ταυτόχρονα επιδιώκουν την εθνοτική ταπείνωση των Ελλήνων.

Οι ονοματοδοσίες που επέλεξαν οι Τούρκοι – στην πλειοψηφία τους – δεν νοηματοδοτούνται ή σχετίζονται με το φυσικό περιβάλλον, ούτε αποτελούν ουδέτερα ονόματα, που δεν προκαλούν. Αντιθέτως είναι ονόματα ακραίου σωβινισμού, προερχόμενα από: Τούρκους «ήρωες» της Εισβολής, από δρώμενα σχετιζόμενα με την Εισβολή, από Τούρκους πολιτικούς κ.τ.λ. Παραθέτω και πάλι μερικά:

Καραβάς – Karavas – Alsancak (Ερυθρά σημαία)
Σίντα – Sinta – Inonu (Τούρκος πολιτικός)
Άγιος Γεώργιος – Agios Georgios – Karaoglanoglou («ήρωας» της Εισβολής)
Λουρουτζίνα – Louroujina – Akincilar (Επίδρομείς)
Μαραθόβουνος – Marathovounos – Ulukisla (Μεγάλος στρατώνας)
Κόση – Kosi Ucsehitler (Τρεις μάρτυρες)
Γαλάτεια – Galateia – Mehmetcik (το όνομα των εισβολέων)

Αναμφιβόλως τα ονόματα αυτά επιδιώκουν να υπενθυμίζουν σκοπίμως στους Έλληνες την ήττα του 1974, και την υπεροχή του νικητή. Αποτελούν «μνημεία» διαχρονικά ταπείνωσης και διασυρμού των Ελλήνων της Κύπρου.

Η σημασία της κατάργησης των ενδωνύμων

Η οποιαδήποτε βίαιη, και ιδιαιτέρως έξωθεν προερχόμενη αλλαγή των πατροπαράδοτων τοπωνυμίων ενός λαού θεωρείται από τα Ηνωμένα Έθνη και τις αρχές της Ε.Ε. ως έγκλημα. Ασφαλώς οι επιβαλλόμενες από το . δίκαιο των όπλων μετονομασίες αποτελούν σκανδαλώδη κατάλυση του Διεθνούς Δικαίου και της διεθνούς νομιμότητας, και ασύστολη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Οι τοπωνυμικές αλλαγές αποσκοπούν στην δημιουργία νέας εθνοτικής, πολιτισμικής και δημογραφικής φυσιογνωμίας του δορυάλωτου χώρου, μέσα στον οποίον θα αναπτυχθεί το ξένο κρατικό μόρφωμα, που επιβάλλει ο κατακτητής.

Η τοπωνυμική κάθαρση ή εθνοκάθαρση είναι μέθοδος παμπάλαια και προσφιλής σε όλους τους κατακτητές και αποικιοκράτες.

Τα τοπωνύμια και τα ονόματα ενός τόπου είναι η πυρηνική ουσία της διαχρονικής -ιστορικής του ταυτότητας, είναι ο αψευδής καθρέπτης της εθνικής μνήμης των λαών και ο ομφάλιος λώρος, που τους συνδέει με την παράδοσή τους. Τα τοπωνύμια και τα ονόματα είναι η άλλη όψη του ιδίου λαού.

Έθνη, ονόματα και τοπωνύμια γεννιούνται μαζί, ζουν μαζί και πεθαίνουν μαζί. Η βίαιη αλλαγή των τοπωνυμίων σημαίνει τον πνευματικό θάνατο ολόκληρης φυλή, γι αυτό και η προστασία τους ισοδυναμεί με μάχη εθνικής επιβίωσης.

Τα σχέδια και οι χάρτες Ανάν
Το δοτό τμήμα του συντάγματος

Όπως έχω προαναφέρει, τόσο στο σχέδιο, όσο και στους Χάρτες του ο Κόφυ Ανάν και οι συγγραφείς του υιοθετούν σιωπηρώς και ανενδοιάστως τις τουρκικές μετονομασίες, αποενοχοποιώντας την Εισβολή και την παραχάραξη, και αναγνωρίζοντας το δίκαιο των όπλων.

Πέραν τούτου, το Σχέδιο του Γ.Γ. των Η.Ε. συγκροτήθηκε – ως δούρειος ίππος – πάνω στη βάση ενός κρύφιου και εωσφορικού σχεδιασμού, που μεταφέρει και επιβάλλει την επιβουλή του κατακτητή και την θέληση των προστατών του. Μ’ ένα λόγο, ένα μέρος του Σχεδίου Ανάν είναι δοτό, όπως και το Ζυριχικό Σύνταγμα.

Στο δοτό τμήμα του Σχεδίου Ανάν εμπίπτει και η έκνομη αναγνώριση των τουρκοποιημένων τοπωνυμίων. Ο Κόφυ Ανάν δεν κάνει πουθενά ρητή αναφορά περί του θέματος των αυθαίρετων μετονομασιών των κατοχικών δυνάμεων, όμως τις υιοθετεί στο σχέδιο και στους χάρτες του, και κατά συνέπεια τις επιβάλλει υποβολιμαίος.

Μεταφορά παραδειγμάτων χρήσεως τουρκικών μετονομασιών στο Σχέδιο και στους Χάρτες του Ανάν

Στο σχέδιο του ο Γ.Γ. ηθελημένα παραγνωρίζει οποιεσδήποτε τοποθετήσεις επί του θέματος, και παρά τις γραπτές επιβεβαιώσεις του ότι οι αλλαγές των τοπωνυμίων είναι παράνομες και ο Ο.Η.Ε. ουδέποτε θα τις αποδεχθεί, έρχεται ο ίδιος και τις υιοθετεί σιωπηρώς, μετακινούμενος από το Διεθνές Δίκαιο και τις καταστατικές αρχές του Οργανισμού και συστρατευόμενος με την αυθαιρεσία του Εισβολέως.

Σε όλα τα σημεία του Σχεδίου του, οποίου η ανάγκη του λόγου το απαιτεί, ο κ. Ανάν δεν διστάζει να χρησιμοποιεί τα παράνομα τουρκικά τοπωνύμια. Μερικά για παραδείγματα :

Part III. Fundamental Rights and Liberties

Article 11 Fundamental Rights

•  Γιαλούσα – Yeni Erenkoy

•  Αγία Τριάδα – Sipahi

•  Μελάναργα – Adacay

•  Αμμαδιές – Gunebakan

•  Λιμνίτης – Yesilyrmak

•  Ξερόβουνος – Kurutepe

•  Καραβοστάσι – Gemikonagi

•  Άγιος Γεώργιος – Madenlikoy

•  Κόκκινα – Erenkoy

•  Σκυλλούρα – Yilmazkoy

•  Άγιος Βασίλειος – Turkeli

Annex IV Territorial Arrangements

Article 2 Access and connecting roads

•  Λουρουτζίνα – Akincilar

•  Πέργαμος – Beyarmudu

Πέραν από την αυθαίρετη χρήση των τουρκοποιημένων τοπωνυμίων, τον αναγνώστη του Σχεδίου Ανάν εκπλήσσει και η απύθμενη θρασύτητα του τρόπου χρήσης των μετονομασιών από τον Γ.Γ., στο πρωτότυπο αγγλόγλωσσο κείμενο. Ο κ. Ανάν πράττει τα ακόλουθα:

Α) Όπου αναφέρεται σε τοπωνύμια των ελεύθερων περιοχών χρησιμοποιεί κανονικώς τα Ελληνικά και παραδοσιακά ονόματα, κατά την ρωμανική μεταγραφή τους.

Β) Όπου αναφέρεται σε τοπωνύμια και παραδοσιακά ονόματα των κατεχομένων περιοχών χρησιμοποιεί το εκτουρκισμένο τοπωνύμιο και βάζει σε παρένθεση το . ξεγραμμένο όνομα, πάντοτε κατά την ρωμανική μεταγραφή του.

Η συντακτική αυτή χρήση των λέξεων αποτελεί λαμπρήν αποκάλυψη της ίδιας της συνείδησης του Γ.Γ. και της βούλησης του. Κατά την αντίληψη ή την θέληση του, χρησιμοποιεί τα παραδοσιακά τοπωνύμια για ότι θα ανήκει στους Έλληνες, και τους τοπωνυμικούς εκτουρκισμούς για ότι θα . παραδοθεί στους Τούρκους.

Η περιφρόνηση της Ιστορίας, της πνευματικής ιδιοκτησίας και της δικαιοσύνης καθίσταται έτι περισσότερον προκλητική από το ύφος των Σχεδίων, που αναφέρονται στις εκτουρκισμένες λέξεις με τόση φυσικότητα, ως να υπήρχαν ανέκαθεν, ως να μην συμβαίνει τίποτε. Γράφει ο θεματοφύλακας των αρχών του Διεθνούς Οργανισμού :

«The Turkish Cypriot State shall be entitle to construct an underpass or overpass for an access to Akincilar (Louroutjina)»

«.to construct a road under its territorial administration between Beyarmudu (Pergamos) and the Dhekelia Sovereing Base Area,.»

Εκτός από τα μεταγραμμένα ελληνικά τοπωνύμια στους χάρτες του Κόφυ Ανάν χρησιμοποιούνται και τα τουρκικά ονόματα, όχι εκείνα που παραδοσιακά χρησιμοποιούσαν οι Τουρκοκύπριοι, αλλά αυτά που κατασκεύασαν οι Τούρκοι ονοματοποιοί, για λογαριασμό της Άγκυρας και του Ντεκτασικού ψευδοκράτους. Η χρήση της Τουρκικής και ο αποκλεισμός της Ελληνικής από τα κείμενα των Σχεδίων αποτελούν από μόνα τους μαρτυρικά στοιχεία της ανισομερούς και μεροληπτικής αντιμετώπισης του προβλήματος, εκτός από τον αρχηγό του Διεθνούς Οργανισμού Ειρήνης.

Κωδικοποίηση της παραβατικότητας και των αυθαιρεσιών του Γ.Γ. του Ο.Η.Ε.

Με την υιοθέτηση των τουρκικών τοπωνυμίων της Εισβολής ο Γ.Γ. των Η.Ε. υπέπεσε στα πιο κάτω παραπτώματα:

1 Αντί να απευθυνθεί στην νόμιμη και αρμόδια πηγή πληροφοριών για τα τοπωνύμια, δηλαδή στον Τομέα Τυποποίησης Γεωγραφικών Ονομάτων των Η.Ε., αποτάθηκε στους παράνομους ονοματοθέτες και χαρτογράφους της Τουρκικής Εισβολής.

2 Περιφρόνησε και παραγνώρισε τον Καταστατικό Χάρτη και τις αρχές του Ο.Η.Ε., στον οποίο προΐσταται, καθώς και τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου.

3 Περιφρόνησε και παραγνώρισε το Συμβούλιο Ασφαλείας και τα περί Κύπρου ψηφίσματά του.

4 Περιφρόνησε και παραγνώρισε το Τομέα Τυποποίησης των Η.Ε. τις αρχές και τις διακηρύξεις του.

5 Αθέτησε τις γραπτές διαβεβαιώσεις του προς της Κυπριακή Επιτροπή Τυποποίησης και την Κυπριακή Κυβέρνηση, ότι ουδέποτε θα γίνουν αποδεκτές οι αυθαίρετες τουρκικές αλλαγές των τοπωνυμίων.

6 Με την υιοθέτηση των τουρκικών μετονομασιών αναγνωρίζει εμπράκτως και επισήμως την βίαιη αλλαγή τοπωνυμίων από τους κατακτητές, την οποία τα Η.Ε. εντάσσουν στα διεθνή εγκλήματα.

7 Με την επίσημη χρήση των εκτουρκισμένων τοπωνυμίων, ο Ανάν αποενοχοποιεί και νομιμοποιεί την Τουρκική Εισβολή και το δίκαιο των όπλων.

Με την πράξη του αυτή ο Γ.Γ. ασελγεί και ασεβεί απέναντι στην Ιστορία, την παράδοση, τον πολιτισμό και το ηθικό δίκαιο του Κυπριακού Ελληνισμού, και αυτοκηρύσσεται αναρμόδιος για οποιοδήποτε μεσολαβητικό έργο ή επιδιαιτησία. Οι λεγόμενες . «υπηρεσίες καλής θέλησης» του έχουν εκ των πραγμάτων καταστεί αναξιόπιστες.

Τα προβλήματα μετά την διευθέτηση του Κυπριακού.

Γενικά το Σχέδιο Ανάν, αντί να πραγματώνει ένα δίκαιο και βιώσιμο modus vivendi , επιβάλλει στους Ελληνοκύπριους – ακόμα και στους Τουρκοκύπριους – του ονομαζόμενου Βορείου Συνιστώντος Κράτους, ένα καθεστώς υποτέλειας, στο οποίο θα πλειοψηφούν οι έποικοι και το οποίο, μέσω των τουρκικών στρατευμάτων, θα ελέγχεται από το Βαθύ Κράτος της Τουρκίας.

Τα τουρκοποιημένα ονόματα των χωριών και τα υπόλοιπα εκτουρκισμένα τοπωνύμια θα δημιουργούν διαρκή κατοχική ατμόσφαιρα και θα αποτελούν την σφραγίδα της συνεχιζόμενης τουρκικής κατοχής. Οι πρόσφυγες που θα επιστρέψουν θα αισθάνονται έντονα ότι τελούν υπό κατοχή ή ότι επέστρεψαν σε ξένα μέρη. Θα ευρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση με το αίσθημα της αδικίας και τον επιβαλλόμενο εξευτελισμό. Σίγουρα η πραγματικότητα και οι φορτίσεις αυτές με κανένα τρόπο δεν μπορούν να συμβάλουν στο επιδιωκόμενο κλίμα ειρήνης και συμφιλίωσης.

Οι πληγές από την βία και τον θάνατο, που έσπειρε η Εισβολή ουδέποτε θα αφεθούν να επουλωθούν από την ιαματική μέριμνα του χρόνου, όταν:

•  Στην πινακίδα των σχολείων τους θα αναγράφεται το νέο τουρκικό όνομα του χωριού τους, που επέβαλε η εισβολή.

•  Στα κυβερνητικά κτήρια θα αναγράφονται το τουρκοποιημένα ονόματα.

•  Στους φακέλους αλληλογραφίας και εμπορικών συναλλαγών θα υποχρεώνονται να αναγράφουν τις τουρκικές μετονομασίες, υπό την απειλή της μη διεκπεραίωσης της αλληλογραφίας τους από τις τουρκικές Αρχές, αν επιμένουν να χρησιμοποιούν το . «παλαιό» όνομα

•  Όταν οι δρόμοι, οι πλατείες, οι παραλίες, οι συνοικίες, οι ενορίες κ.τ.λ. θα φέρουν πλέον τουρκικά ονόματα.

Παράλληλα, οι Έλληνες της Κύπρου, πρόσφυγες και μη, αλλά και Τουρκοκύπριοι, θα έρθουν στην τραγική θέση να ανεχθούν τα τετελεσμένα και αδιαμαρτυρήτως να θεωρήσουν κα αναγνωρίσουν την Εισβολή από πράξη εγκληματική, ως γεγονός ιστορικό, και ως . ηρωική εποποιία. Αυτό συνεπάγεται από τις πιο κάτω υποχρεώσεις τους, βάση των αποφάσεων των Επιτροπών Συμφιλίωσης και Σχεδίων Ανάν:

•  Υποχρέωση σεβασμού όλων των μνημείων, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της Εισβολής.

•  Υποχρέωση ανοχής και αποδοχής των τουρκικών – κεμαλικών μνημείων, συμβολικών και παντουρανικών σχεδίων και των επεκτατικών βλέψεων της Τουρκίας, στις οποίες ευρίσκεται και η Κύπρος.

•  Υποχρέωση ανοχής και αποδοχής των τουρκικών μνημείων, που ανεγέρθησαν εις μνήμη «ηρώων» της Εισβολής, δηλαδή των σφαγέων και δολοφόνων, των βιαστών και βασανιστών των αδελφών μας.

•  Υποχρέωση ανοχής των ετήσιων εορτασμών προς τιμή των «ηρώων» της Εισβολής, της στέψεως των μνημείων, των εκδηλώσεων, των παρελάσεων κ.τ.λ.

•  Την παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας στα σχολικά εγχειρίδια και στα άλλα βιβλία και την . προσαρμογή της σε νοηματικά πλαίσια και φραστικές διατυπώσεις, που δεν θα ενοχλούν τους Τούρκους!

Μερικές προβλέψεις επισημάνεις:

Το χωριό Γαλάτεια, το μετονομασθέν: Mehmtcik (Μεχμετζικ)
Προσωπικά δεν μπορώ να φαντασθώ ότι Έλληνες της Κύπρου θα μπορέσουν να ζήσουν ειρηνικά σε ένα χωρίο, που φέρει το όνομα του στρατού εισβολής, που κατέσφαξε τα παιδία τους και βεβήλωσε τα ιερά και τα όσια τους.

Το χωριό Άγιος Γεώργιος (Κερύνειας), το μετονομασθέν Karaoglanoglou
Ο Ιμπραχήμ Καραογλάνογλου ήταν συνταγματάρχης, διοικητής του 50 ου συντάγματος πεζικού του τουρκικού στρατού εισβολής στα 1974. Σκοτώθηκε στο Πέντε Μίλι. Το 50 ο σύνταγμα ανήκε στην 39 η μεραρχία, την μια από τις δύο μεραρχίες, οι οποίες πραγματοποίησαν της Εισβολή. (οι πληροφορίες από τον δημοσιογράφο Λάζαρο Μαύρο). Οι Τούρκοι έδωσαν το όνομα του «ήρωα» τους στο παρακείμενο χωριό Άγιος Γεώργιος.

Τον Καραογλάνογλου υμνεί και ένα από τα τραγούδια των Τούρκων, με τον λαλίστατο τίτλο: « My Cyprus belong to the Turks » (Η Κύπρος μου ανήκει στους Τούρκους), του Musa Korkmaz . Λέει μια στροφή του τραγουδιού

«Ο θρήνος μου για τους πεσόντες αντηχεί
πεθάνανε σαν ήρωες, μα πάντα ζούνε
Ρεφίκ και συ Καραογλάνογλου ηρωικοί
παράδειγμα σωστό γι αυτούς που ακολουθούν»

Ο δολοφόνος εισβολέας είναι . «παράδειγμα σωστό για αυτούς που ακολουθούνε»! Κι εκεί στον Άγιο Γεώργιο θα πρέπει οι ξεριζωμένοι που θα επιστρέψουν – αν ποτέ επιστρέψουν κάποιοι – πρώτα να αποδεχθούν, ως νέο όνομα του χωριού τους, το όνομα του δολοφόνου των παιδιών τους, και έπειτα να ανέχονται κάθε χρόνο τους εορτασμούς προς τιμή του . «ήρωα»!

Συμπεράσματα σχόλια

Το ετεροβαρές και μεροληπτικό σχέδιο του κ. Κόφυ Ανάν δικαίωσε τους φόβους του Κυπριακού λαού ότι και αυτός ακόμα ο Ο.Η.Ε. ελέγχεται πλέον από το Διευθυντήριο των πλανηταρχών. Οι γραπτές διαβεβαιώσεις ότι ουδέποτε θα γίνουν αποδεκτές οι τουρκικές μετονομασίες αποδείχθησαν παραπλανητικές και φρούδες.

Οι αλλεπάλληλες διαμαρτυρίες της Κυπριακής Επιτροπής Τυποποίησης Γεωγραφικών Ονομάτων πετάχθηκαν στα σκουπίδια των Ηνωμένων Εθνών, εκεί όπου ερίχθη και το δίκαιο του Κυπριακού λαού!

Η κατοχή και η εθνοκάθαρση στο βόρειο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου αποποινικοποιείται και νομιμοποιείται, για να οικοδομηθεί μια νέα τουρκική πατρίδα για τους εποίκους.

Ο αφελληνισμός και η πλήρης τουρκοποίηση του βορείου κατεχόμενου τμήματος της Κύπρου, σε συνάρτηση, με τις χωριστικές πρόνοιες του Σχεδίου Ανάν (χωριστή διοίκηση, χωριστή οικονομία κ.τ.λ), όχι μόνο δεν οδηγούν στην επανασυνένωση της πατρίδας μας, αλλά εμπεδώνουν την διαίρεση και την διχοτόμηση. Το σχέδιο Ανάν αποτελεί λύση Συνομοσπονδίας, με πλαστό διαβατήριο, που την παρουσιάζει – φραστικώς μόνο – ως Ομοσπονδία. Ταυτόχρονα, μέσα στα απόκεντρα σκοτεινά του κατατόπια έχουν κρυβεί εκείνες οι εκρηκτικές και εμπρηστικές ύλες, που τάχιστα θα ανατινάξουν και θα κατακάψουν την συμφωνία και θα οδηγήσουν στο νέο τουρκικό ανεξάρτητο κράτος, και στο δικαίωμα του για . αυτοδιάθεση!

Η αποδοχή και η χρήση των εκτουρκισμένων τοπωνυμίων μας από τον Γ.Γ. είναι ακριβώς μια από τις βραδυφλεγής βόμβες, που θα τινάξουν στον αέρα την λύση του Κόφυ Ανάν.

Η διεθνοτική και διαφυλετική συμφιλίωση και συνύπαρξη ουδέποτε μπορούν να επιτευχθούν, όταν ένα έθνος αναγκάζεται δια της βίας των όπλων, να τελεί υπό διαρκή πολιτική και πολιτισμική δουλεία ή αιχμαλωσία όταν ένα έθνος καλείται να αρνηθεί την ιστορική του υπόσταση και να αποδεχθεί τον εξευτελισμό, ως νέα ταυτότητα του.

Όταν από ένα έθνος αφαιρούνται: η πατρίδα, η θρησκεία, η ιστορία, η γλώσσα, ο πολιτισμός του, και αυτά τα πατροπαράδοτα τοπωνύμια του, δεν μπορεί κανείς να αναμένει ούτε το ΝΑΙ του, ούτε και την συναίνεση του για την διαιώνιση της αδικίας.

Οι πολυφυλετικές και πολυπολιτισμικές πατρίδες κτίζονται μόνο με απόλυτη εφαρμογή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μόνο με τον ειλικρινή, αμοιβαίο σεβασμό του πολιτισμού του άλλου, μόνο με την αναγνώριση και την αποδοχή της διαφορετικότητας του άλλου.

Ο Ελληνικός πολιτισμός έχει αποδείξει την οικουμενικότητα του, ας αποδείξουν και οι Τούρκοι τον διεθνισμό την φιλαλληλία του δικού τους πολιτισμού.

Η Εισήγηση του κ. Σταύρου Καρκαλέτση με θέμα «Κοινές δράσεις Ελλάδας – Κύπρου, διακρατικά όσο και
σε επίπεδο πολιτών»

 

P3150018Παρατηρώντας κανείς τη διαχρονική σύμπλευση και ταύτιση του κυπριακού Ελληνισμού με αυτόν της μητροπολιτικής Ελλάδας, άνετα θα μπορούσε να τεκμηριώσει την άποψη ότι μέσα σε μια διαχρονική κοινή πορεία, συχνά διά πυρός και σιδήρου, οι κοινωνίες των πολιτών ήταν αυτές που συνδιαμόρφωναν τις εξελίξεις ή τις επηρέαζαν καταλυτικά.

Οι πρωτοβουλίες στο πλαίσιο αυτό, σε μια εποχή όπου η Κύπρος δεν απολάμβανε ελεύθερης υπόστασης λόγου και βούλησης, κατοχύρωσαν την αταλάντευτη εμμονή των Ελλήνων του νησιού στις πλέον δημοκρατικές αρχές: Τις αρχές της πλειοψηφίας, της ελευθερίας, της αυτοδιάθεσης. Σε μια εποχή που δεν υπήρχαν ύποπτες και αμφιβόλου ποιότητας μη κυβερνητικές οργανώσεις, αντιπροσωπείες Κυπρίων πολιτών προσέτρεχαν στα διεθνή fora και ζητούσαν, μεσούσης ακόμα της ελληνικής επανάστασης, να εφαρμοστεί η αρχή της αυτοδιάθεσης και χάριν αυτής να δικαιούται ο κυπριακός Ελληνισμός, συντριπτική πλειοψηφία στο νησί, την εθνική του αποκατάσταση .

Από τότε πέρασαν πάρα πολλά χρόνια, και σκληροί υπήρξαν οι αγώνες κατά διπλής δυναστείας, βρετανικής και τουρκικής. Όμως ο λαός της Κύπρου παρέμεινε προσκολλημένος στην διεκδίκηση αυτών που δικαιούνταν, βάσει όχι κάποιων δικών του «ιδιόρρυθμων» απαιτήσεων, αλλά επειδή οι εθνικοί του πόθοι ταυτίζονταν πλήρως με τις επιταγές του διεθνούς δικαίου. Το σώμα της κοινωνίας των Κυπρίων πολιτών, συνέχισε να αγωνίζεται, διεκδικώντας την ικανοποίησή εθνικών και κοινοτικών αιτημάτων. Στα στενά πλαίσια της ομιλίας αυτής, τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Θα θυμίσω ενδεικτικά την πολύ συγκινητική προσφορά των κατοίκων της Κυρήνειας προς την ελληνική πολεμική αεροπορία στη δεκαετία του 1930, όταν με έρανο κατάφεραν και αγόρασαν ένα πολεμικό αεροπλάνο, το οποίο η σκλαβωμένη σήμερα πόλη του Πράξανδρου προσέφερε στην ελεύθερη πατρίδα.

Σε μια εποχή που τα δημοψηφίσματα τείνουν να ποινικοποιηθούν στην Ελλάδα, οι Έλληνες της μεγαλονήσου το εφάρμοσαν ήδη το 1950, όταν επέλεξαν με μελάνι να καταγράψουν τους ασίγαστους εθνικούς τους πόθους. τους οποίους ξανά υπέγραψαν το 1955, αυτή τη φορά με αίμα. Μέχρι και σήμερα οι Έλληνες Κύπριοι συνεχίζουν να αποδεικνύουν με τον ένα η τον άλλο τρόπο, ότι εκτός από πατριώτες παραμένουν και ενεργοί πολίτες. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι πολλές φορές επίσημες κρατικές πολιτικές επιλογές, επηρεάστηκαν από συλλογικές ενέργειες μιας ιδιαίτερα ενεργής κυπριακής κοινωνίας πολιτών. Θυμίζω για παράδειγμα τη συμπαράταξη της μεγάλης πλειοψηφίας της κυπριακής κοινωνίας στο πάλαι ποτέ ένδοξο δόγμα του ενιαίου αμυντικού χώρου, που κάποιοι έσπευσαν να ενταφιάσουν στην Κρήτη

Θα μπορούσε με άνεση να ισχυριστούμε ότι η κυπριακή κοινωνία, που συνεχίζει να δρα και να συμπεριφέρεται ελληνικά, γιατί αυθεντικά ελληνική είναι η ταυτότητα της, λειτουργεί κάπως σαν «θερμόμετρο» των Αθηνών. Όποτε το εθνικό κέντρο αποφάσισε να συμπεριφερθεί στην Κύπρο όχι ως «μητριά» αλλά ως πραγματική «μητέρα» , οι Κύπριοι συνεγείρονταν και ανταπέδιδαν με το παραπάνω. Όταν πάλι η Αθήνα – έχει σημασία και τονίζεται το «Αθήνα»- φρόντιζε και έλαμπε διά της απουσίας της, έπεφτε ανάλογα και το φρόνημα και το ηθικό στη μεγαλόνησο. Οι αναμνήσεις του δόγματος του ενιαίου αμυντικού χώρου, είναι ένα πιστό παράδειγμα προς επίρρωση του παραπάνω ισχυρισμού. Ακόμα θυμόμαστε την κοσμοσυρροή στο λιμάνι της Λεμεσού, όταν μετά από πολλά πολλά χρόνια κατέπλευσαν ελληνικές φρεγάτες στης Κύπρο, και το ίδιο ακριβώς συνέβη στην αεροπορική βάση «Ανδρέας Παπανδρέου» της Πάφου, όταν τα εξαφανισμένα σήμερα από τους ουρανούς της Κύπρου ελληνικά φτερά, τη δεκαετία του ΄90 έδιναν το παρόν, σε μια εποχή όπου όλοι είχαμε πιστέψει σε κάτι καλύτερο, πιο ελπιδοφόρο.

Ο λαός μας λέει, με την θυμοσοφία που τον διακρίνει, ότι «το αίμα νερό δεν γίνεται». Σε πείσμα των πολύ συγκεκριμένων ιδεολογικοπολιτικών κύκλων που επιθυμούν η Κύπρος να είναι «κάτι άλλο», ξέχωρο και μακρινό από την Ελλάδα, η Κύπρος και οι άνθρωποί της αντέχουν. Σε πείσμα των καιρών, και των «εμπόρων που την Κύπρο την μισούνε», ο Κύπριος επιμένει να σκέφτεται ελληνικά, να μιλά ελληνικά, να χορεύει ελληνικά, να συμπεριφέρεται σε όλα του σαν ατόφιος Έλληνας. Δεν είναι εύκολο κάποιον που επί χιλιετίες λειτουργεί ακριβώς όπως είναι, να τον πείσεις ξαφνικά ότι είναι «κάτι άλλο».

Δεν χρειάζεται να κατονομαστούν οι πολύ συγκεκριμένοι κύκλοι του νεοκυπριωτισμού, που παλεύουν να απεθνοποιήσουν την Κύπρο, ονειρευόμενοι στη θέση της μια Μάλτα ή μια Σιγκαπούρη. Όλοι γνωρίζουμε ποιοί είναι, γνωρίζουμε ποιές είναι οι ιδεολογίες που τους θρέφουν, ιδεολογίες που εν τέλει, από εμπάθεια και φανατισμό τείνουν να μεταπέσουν σε ιδεοληψίες. Και όταν οι ιδεολογίες μεταλλάσσονται σε ιδεοληψίες, γίνονται πολύ επικίνδυνες …

Η Κύπρος αντέχει και θα συνεχίσει να αντέχει. Οι διακρατικές σχέσεις πυκνώνουν και εξελίσσονται συνεχώς. Το εμπορικό ισοζύγιο διευρύνεται θεαματικά. Οι οικονομικοί δείκτες συγκλίνουν, η υιοθέτηση του ευρώ από την κυπριακή οικονομία την φέρνει εγγύτερα στην ελλαδική μέσω Βρυξελλών, δημιουργούνται νέες προϋποθέσεις και ένα εξαιρετικά φιλικό επενδυτικό κλίμα, σε πλαίσιο αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Δεν υπάρχει ελλαδικό υπουργείο που να μην έχει υπογράψει μνημόνιο συνεργασίας με το αντίστοιχο κυπριακό. Την ώρα αυτή που μιλούμε, πολύ πρόσφατα, στα μέσα Απριλίου, υπεγράφη πρωτόκολλο στενής συνεργασίας μεταξύ των υπουργείων υγείας των δύο κρατικών υποστάσεων του Ελληνισμού. Προβλέπονται μεταξύ άλλων κοινές δράσεις στο χώρο της υγείας μέσω και κοινοτικών ενισχύσεων καθώς και αδελφοποιήσεις νοσοκομείων της Αττικής και της Κρήτης με αντίστοιχα της Λευκωσίας και της Λεμεσού. Είναι περιττό να θυμίσω τον εξαιρετικά μεγάλο αριθμό Δήμων και από τις δύο πλευρές που έχουν αδελφοποιηθεί. Το ίδιο ευνοϊκό κλίμα διαπιστώνεται σε κάθε πεδίο οικονομικής δράσης, με αιχμή τον τουρισμό, όπου καθώς είναι γνωστό, ένας στους τρεις Κύπριους επισκέπτεται κάθε καλοκαίρι την Ελλάδα, καθιστώντας την τον πλέον δημοφιλή προορισμό.

Ακόμα σημαντικότερη από την όποια διακρατική συνεργασία, εξακολουθεί να παραμένει στην οπτική μου η αμφίδρομη δράση της κοινωνίας των πολιτών, η οποία διατηρεί αυτό ακριβώς το προσόν: Να μην υπόκειται σε πολιτικές μεταβολές και να διατηρεί τη δική της σταθερή δυναμική. Είναι η ισχυρότερη εγγύηση ότι οι ακατάλυτοι εθνικοί δεσμοί των Ελλήνων του μητροπολιτικού χώρου και εκείνων της Κύπρου, θα συνεχίσουν να ενισχύονται και θα παραμένουν αναλλοίωτοι και έξω από σκοπιμότητες.

Παρά την ύπουλη, αλλά ενίοτε και φανερή προσπάθεια των «γνωστών αγνώστων» να ατονίσουν και βαθμιαία να εκλείψουν οι δεσμοί αυτοί, η επιχειρούμενη απεθνοποίηση της Κύπρου, μέσα από θολές και σκοτεινές διαδικασίες, δεν πρόκειται να περάσει. Ο ελληνισμός του νησιού έχει αποδείξει την ανθεκτικότητα του μέσα σ στον τρισχιλιετή και διά πυρός και σιδήρου διάβα του. Δεν πρόκειται να αφήσουμε την Κύπρο να υποστεί εθνική ευθανασία, και πάνω από όλα δεν πρόκειται ποτέ να το δεχθεί ο αδούλωτος λαός της, που θέλει και επιμένει ελληνικά.

Κάποτε όλοι μας , εδώ στη μητρόπολη του Ελληνισμού αλλά και στην Κύπρο, ονειρευθήκαμε « κάτι άλλο»: Αυτό που όπως προανέφερα, υπεγράφη δυό φορές από τους Έλληνες της Κύπρου, την πρώτη με μελάνι και τη δεύτερη με αίμα. Αφού αυτό το κάτι , και μιλάω βεβαίως για την ΕΝΩΣΗ της Κύπρου με την υπόλοιπη Ελλάδα, δεν μπορέσαμε να το πετύχουμε, ας το κρατήσουμε τουλάχιστον καλά φυλαγμένο στα πιο βαθιά συρτάρια της μνήμης μας, παρακαταθήκη για τους επόμενους. Και εμείς, αυτό που τώρα οφείλουμε να κάνουμε, καθημερινά ως μονάδες αλλά και συλλογικά μέσα από τις κοινές μας δράσεις, ακόμη και μέσα από την καθημερινότητά μας, είναι να αγωνιζόμαστε προς ενίσχυση των ελλαδοκυπριακών δεσμών. Αδιάκοπα, αδιάλειπτα, με πάθος. Αυτό εξάλλου θα πιστοποιήσει για μας ότι διατηρούμε ψήγματα ενεργών πολιτών, στους δε τρίτους που ονειρεύονται «άλλα» για την Κύπρο ότι ο δρόμος τους δεν θα είναι τόσο εύκολος, διότι υπάρχει αντίσταση.

Πλάι στον αδιάκοπο αγώνα για όσα μας εκφράζουν, για όσα αγαπούμε, ας διατηρήσουμε την αισιοδοξία μας, για μια Κύπρο ελεύθερη και παραδομένη στην αυθεντική της ταυτότητα.

Έσεται ήμαρ.

Σταύρος Καρκαλέτσης,
ιστορικός & συγγραφέας
Μέλος της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων

Η Εισήγηση του κ. Ουράνιου Ιωαννίδη με θέμα «Η αποδόμηση του αξιακού μας συστήματος που επιχειρείται
μέσω του Μανιφέστου της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης στην Κύπρο»

P3150021Τις πιο πολλές φορές ή σχεδόν πάντα αντιμετωπίζουμε κάποιες προτάσεις από τα όσα λένε.

Σπάνια ή σχεδόν ποτέ δεν στεκόμαστε σ’ εκείνα που δεν λένε και επιμελώς αποκρύβουν. Στεκόμαστε στα πρόδηλα που προκαλούν επειδή είναι στο φως και δεν αγγίζουμε τα άδηλα που είναι ακόμα πιο προκλητικά επειδή κρύβονται στο σκ o τάδι και που ίσως είναι και η ουσία κάποιων προτάσεων.

Τα πρόδηλα είναι πολλές φορές το προπέτασμα καπνού για να κρυφτούν πίσω του τα άδηλα.

Τούτη η τακτική που ακολουθείται από πολλούς προτείνοντες είναι καλά διδαχθείσα σε εργαστήρια και σεμινάρια γραφής.

Όπως ως ουρά τούτης της γραφής είναι και η μέθοδος της ασάφειας, που κατ’ εμφημισμόν ονομάζεται εποικοδομητική, αντί του σαφούς ορισμού του περιεχομένου των εννοιών.

Το υπό διαπραγμάτευση μανιφέστο της δήθεν εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης είναι γραμμένο με τούτη τη μέθοδο, χωρίς όμως επιτυχία. Ακόμα και το τερατούργημα Ανάν ήταν από πλευράς γραφής καλύτερο, είτε γιατί γράφτηκε από πιο καλούς μαθητές, είτε κάτι που είναι και το πιθανότερο, γράφτηκε από τους δασκάλους της μεθόδου.

Σήμερα θεωρώ αχρείαστο να ασχοληθώ με τα όσα πρόδηλα. Το έχω κάνει κατά κόρον στο παρελθόν. Με δημοσιεύσεις, συνεντεύξεις, συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης και πολλούς άλλους τρόπους.

Σήμερα θα ασχοληθώ με τα άδηλα αφού όμως μέσα σε λίγες γραμμές υπενθυμίσω τα πρόδηλα που με τα άδηλα στοχεύουν, ματαίως βέβαια, στην αποδόμηση του αξιακού μας συστήματος.

Για να ξέρουμε όμως για πιο συλλογικό κώδικα τιμής και πιο αξιακό σύστημα συζητούμε θα πρέπει να τοποθετηθώ πρώτα για την κορωνίδα του. Το αξιακό μας σύστημα περικλείεται όλο σε μια λέξη. Τη λέξη ελευθερία. Μια έννοια που ο Ελληνισμός θεοποίησε. Μια έννοια που ως θεά την τοποθέτησε πιο ψηλά από την ίδια τη ζωή. Μια αξία που την τοποθέτησε την ίδια την εθνική του σημαία, «Ελευθερία ή θάνατος», στις εννιά γραμμές της γαλανόλευκης, ένα έθνος και ένας λαός που ως κώδικα τιμής καθόρισε ότι η ζωή τελειώνει για την ελευθερία ή με την ελευθερία.

Όλα τα άλλα είναι δεύτερα. Όλα τα άλλα έπονται. Η ίδια η ειρήνη είναι αγαθό μόνο αν είναι απότοκο της ελευθερίας. Θα επανέλθω όμως σ’ αυτό.

Στα πρόδηλα λοιπόν:

Το μανιφέστο προβλέπει ιδεολογικό αναπροσανατολισμό και αναμόρφωση σκοποθεσίας. Τούτο σημαίνει με απλά λόγια ότι κάποια αν όχι όλα όσα αποτελούσαν τον ιδεολογικό προσανατολισμό της παιδείας μας θα πρέπει να αλλάξουν και οι σκοποί να αντικατασταθούν από άλλους.

Στο μανιφέστο καταγράφεται ότι ο προσανατολισμός της παιδείας μας γενικά ένα σύστημα «ελληνοκυπριακοκεντρικό, στενά εθνοκεντρικό και πολιτισμικά μονολιθικό και αγνοεί τη διαπολιτισμικότητα και την πολυπολιτισμικότητα της Κυπριακής κοινωνίας καθώς και τον εξευρωπαϊσμό και τη διεθνοποίηση της Κυπριακής εκπαίδευσης» .

Το μανιφέστο εισηγείται:

«Την απάλειψη των στενά εθνοκεντρικών, μονοπολιτισμικών και κατ’ επέκταση εθνικοδυιστικών στοιχείων».

Θέση μας είναι ότι ζητείται επιταγή εν λευκώ. Και απάντηση μας ότι δεν δίνεται τέτοια επιταγή. Γιατί τέτοια στοιχεία δεν υπάρχουν .

Το μανιφέστο εισηγείται εκτός από την απάλειψη των πιο πάνω και την προσθήκη των ακολούθων στόχων.

Εισηγείται:

«την διαπολιτισμική και πολυπολιτισμική ιδεολογία που να συνδέει τις Κυπριακές παραδόσεις με τη γνώση του πολιτισμού των άλλων».

Θα συμφωνούσαμε αν γινόταν η αναφορά πλήρης, δηλαδή «τις Κυπριακές (τοπικές), τις Ελληνικές (εθνικές) παραδόσεις και αν δεν υπήρχαν ως στόχος της παιδείας μας. Όμως υπάρχουν ως στόχος.

Εισηγείται:

«Τη διαμόρφωση ανθρώπων – πολιτών με δημοκρατικό πνεύμα, δημοκρατικές αξίες, ηθικοπολιτικές αρετές και διαθέσεις – στάσεις (όπως η δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη, η φιλία η ανεκτικότητα, η συνεργασία, η ευαισθησία, η σωφροσύνη) και με κριτικό και ανθρώπινο νου / μυαλό / σκέψη».

Θα υπερθεματίζαμε για τη προσθήκη των στόχων αν δεν υπήρχαν. Όμως υπάρχουν . Όπως όμως υπάρχει, στόχος, ανθρώπων ελευθέρων, που δεν το περιλαμβάνει. Και Ελλήνων. Και ας μη λεχθεί πονηρά ότι η αποφυγή των Ελλήνων γίνεται επειδή είχαν υπόψη τους την ενωμένη Κύπρο του Ανάν, γιατί ακόμα κι εκεί η εκπαίδευση ήταν στις κοινότητες / κράτη. Και όχι στις Ανανικές δομές.

Εισηγείται:

«Την ενσωμάτωση των αρχών της περιεκτικής δημοκρατίας που να συμπεριλαμβάνει και την Τουρκοκυπριακή εθνοκοινότητα». Δεν θα διαφωνούσαμε αν ο ορισμός που έχει το μανιφέστο συμπίπτει με το δικό μας που με απόλυτο τρόπο εφαρμόζεται και περιλαμβάνει όλες τις θρησκευτικές κοινότητες. Και που σε ότι εξαρτάται από μας προσφέρεται και στους Τουρκοκυπρίους στις περιοχές που ελέγχει το κράτος όχι όμως στις περιοχές που ελέγχει η κατοχική δύναμη. Αν όμως η εισαγόμενη έννοια «εθνοκοινότητα» υπονοεί άλλα από τα διά του συντάγματος του 1960 κατοχυρωμένα τότε θα υπαγορεύσουμε ότι πρέπει να τροποποιηθεί το σύνταγμα πρώτα και μετά να κάνουμε νόμους που να μη είναι συμβατοί ή να είναι και αντίθετοι με αυτό. Ή έστω και να εφαρμόζουμε πολιτικές αντισυνταγματικές. Γι’ αυτό ας δοθούν οι ορισμοί για την «περιεκτική δημοκρατία» και την «εθνοκοινότητα» όπως τους εννοεί το μανιφέστο.

Εισηγείται:

«Την προώθηση της Ευρωπαϊκής Διάστασης στην Εκπαίδευση (ΕΔΕ) με έμφαση στην παιδεία του ελεύθερου δημοκρατικού πολίτη μιας ενωμένης Κύπρου, του πολίτη της νεο-Ευρωπαϊκής Ένωσης και ευρύτερα του παγκόσμιου πολίτη».

Συμφωνούμε ότι η ήδη παρούσα Ευρωπαϊκή Διάσταση στην Εκπαίδευση πρέπει να προωθηθεί αλλά θέλουμε να σημειώσουμε ότι θέλουμε να μιλούμε όχι για ενωμένη αλλά για επανενιοποιημένη Κύπρο (η διαίρεση είναι αποτέλεσμα της κατοχής) και του πολίτη της ΕΕ (Ενωμένης Ευρώπης) που θα φτάσει στην ολοκλήρωση της όπως την εννοούν οι Ευρωπαϊστές και όχι για νεο-Ευρωπαϊκή Ένωση που παραπέμπει σε λογικές Αντλαντιστών με δυτικό σύνορο την Βρεττανία και Ανατολικό την Τουρκία που δεν μας βρίσκουν σήμερα σύμφωνους αλλά που δεν θα διαφωνούσαμε με την προσέγγιση μετά την Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση (Ευρωπαϊκή Συνθήκη, κοινή εξωτερική πολιτική, Άμυνα – Ασφάλεια, Σύνορα κλπ) και υπό την ρητή προϋπόθεση ότι δεν θα μιλούμε για μια Ε.Ε. δεμένη στο άρμα των ΗΠΑ, αλλά ως τον άλλο πόλο του κόσμου.

Ο στόχος όμως είναι δοσμένος και υλοποιείται γιατί τι άλλο έχουμε όταν μιλούμε για την οικουμενική πατρίδα – γη και για την υπερεθνική πατρίδα Ευρώπη.

Εισηγείται την ενίσχυση:

«Της Ανθρωποκεντρικής / νεο-ουμανιστικής παιδείας με την πλατειά έννοια του όρου, όπου η γενική μόρφωση και η τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση αποτελούν ουσιαστική ενότητα. Συναίρεση της ανθρωποκεντρικής παιδείας με την επιστημοτεχνική εκπαίδευση».

Καλωσορίζω την αναγνώριση της ύπαρξης τούτης της παιδείας που με κόπους έχουμε και συμφωνώ ότι πρέπει να ενισχυθεί. Η διατυπωμένη και υλοποιούμενη πολιτική μας όπως και σε όλη την Ενωμένη Ευρώπη περιλαμβάνεται στην αρχή του Τ.

Δηλαδή ισόρροπη προσφορά ανθρωποκεντρικής παιδείας με τεχνική επαγγελματική εκπαίδευση. Με ίσες τις ευθείες του Τ. ώστε να γαλουχούμε ανθρώπους αλλά και επαγγελματίες. Ούτε στρατιές γενικά μορφωμένων ανέργων που να λιμοκτονούν ούτε αμόρφωτα εργαλεία της παραγωγικής διαδικασίας.

Εισηγείται ακόμη την ενίσχυση:

«Της απελευθερωτικής, ανθρωποκεντρικής γνώσης παιδείας και παιδαγωγίας (πέραν της κριτικής παιδαγωγικής) για την καλλιέργεια του «νου και της ψυχής» όπως έλεγαν οι αρχαίοι, για τη διαμόρφωση ανθρώπων – πολιτών με κριτική σκέψη, ευστροφία πνεύματος, αυτογνωσία, φαντασία, δημοκρατικές αρετές και διαθέσεις και «ανθρωπιά».

Το ότι γίνεται παραδοχή ότι αυτό είναι μέρος του περιεχομένου της παιδείας μας και ζητείται η ενίσχυση του μας χαροποιεί.

Τα άδηλα τώρα:

Τα άδηλα είναι εκείνα όλα που σκόπιμα δεν αναφέρονται. Που σκόπιμα απαλείφονται. Και είναι εκείνα που σε συνδυασμό με τα πρόδηλα επιδιώκουν να αποδομήσουν το αξιακό μας σύστημα.

Συνοπτικά και υπό μορφήν ρητορικών ερωτήσεων.

•  Που είναι η αναφορά στο «Δεν ξεχνώ κι αγωνίζομαι»;

•  Που είναι ο στόχος της απελευθέρωσης;

•  Που είναι η Ελευθερία ως το υπέρτατο αγαθό;

•  Που είναι η Ειρήνη ως απότοκο της ελευθερίας;

•  Που είναι η καλλιέργεια του αγωνιστικού φρονήματος;

•  Που είναι η γνώση της ιστορίας και της παράδοσης;

•  Που είναι το όραμα για Ελληνόπουλα που να μπορούν να ζουν και να διακρίνονται στην Ευρώπη και τον κόσμο όλο αντί Ευρωπαίων που να ζουν στην Κύπρο.

•  Που είναι ο πατριωτισμός και η έννοια της πατρίδας;

Και χωρίς τούτα το μόνο που μπορεί να προκύψει είναι ένας νέος, πολλοί νέοι, ένας ολόκληρος λαός άοσμος, άγευστος, άχρωμος που δεν θα ξέρει από που έρχεται, που βρίσκεται και που πάει ή πρέπει να πάει.

Ένας λαός πουρκουάς, ένας λαός κοσμοπολίτης και όχι οικουμενικός ξεκομμένος από τις ρίζες του, χωρίς ιστορία, παράδοση και ταυτότητα, χωρίς γλώσσα, ένας λαός κιμάς στη μηχανή του αλήστου μνήμης διεθνισμού και της καλπάζουσας παγκοσμιοποίησης. Ένας λαός που δεν θα έχει μέλλον. Ένας λαός που δεν θα δοκιμάζει τις αντοχές των μεγάλων του σήμερα με το να υπάρχει.

Όμως ότι κι αν κάνουν τούτο δεν θα το πετύχουν γιατί είναι οι ίδιοι όψιμα κομμάτια αν όχι προϊόντα τούτης της νέας τάξης της παγκοσμιοποίησης που διαδέχθηκε την γνωστή παλιά τάξη του διεθνισμού που αγνοούν τον Οδυσσέα Ελύτη και τον Κήπο με τις αυταπάτες γιατί δεν ήταν στην γκάμα που τους επιβαλλόταν ή τους επιτρεπόταν να διαβάζουν.

Αν διάβαζαν έστω και την παρακάτω παράγραφο θα ήξεραν ότι αυταπατώνται, ότι προς κέντρα λακτίζουν, ότι στην άμμο κτίζουν.

Γράφει λοιπόν ο Ελύτης.

«Και το πιο διασκεδαστικό καταντά να είναι ότι μήτε πήγε ο νους τους πως μετά 3000 χρόνια ο ίδιος λαός στην ίδια γη εξακολουθεί να ομιλεί την ίδια γλώσσα, με την έννοια ότι και ο λιγότερο εγγράμματος, κυρίως αυτός, εξακολουθεί να λέει τον ουρανό ουρανό και τη θάλασσα θάλασσα».

(«Τι κρίσις εθνικισμού είναι αυτή» που θάλεγε και ο ίδιος).

Αλαζόνες οι λυμεώνες της σήμερον όπως έγραψε γι’ αυτούς η Ελευθεροτυπία προ μηνών με αφορμή το γνωστό βιβλίο ιστορίας με το συνωστισμό.

Ούτε την τεχνογνωσία των προηγούμένων δεν καταδέκτηκαν να αξιοποιήσουν. Και είναι πρόσφορη. Γι’ αυτό ψάχνονται με σύγχρονες μεθόδους αφανισμού. Για μας ευτυχώς , για κείνους δυστυχώς , ατελέσφορες.

Γι’ αυτό και συνεχίζουμε να υπάρχουμε. Δεν χαθήκαμε και δεν θα χαθούμε. Για να διερωτώνται οι ιστορικοί τους γιατί δεν εξαφανιστήκαμε όπως οι Ασσύριοι, οι Σουμέριοι, οι Χετταίοι. Να ενοχλούνται γιατί υπάρχουμε.

Να δοκιμάζουμε με την παρουσία μας και μόνο τις αντοχές τους.

Μπορεί να υποφέρουμε, όπως είπε μόλις προχθές (23/2/08) ο Μίκης, ένας είναι ο Μίκης, όμως το ζητούμενο για μας είναι να παραμείνουμε Έλληνες και θα παραμείνουμε Έλληνες αν δεν ξεχνάμε από πόσες δοκιμασίες περάσαμε ως τώρα, όμως στο τέλος πάντα βγήκαμε νικητές. Το ίδιο θα συμβεί και στο μέλλον.

Και θα λέμε στον αιώνα τον άπαντα, τον ουρανό ουρανό και τη θάλασσα θάλασσα.

Γιατί φίλες και φίλοι

Η ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιερη του κόσμου τζι η ρωμιοσύνη εν να χαθεί όντας ο κόσμος λείψει.

Ουράνιος Μ. Ιωαννίδης

Η Εισήγηση του κ. Φοίβου Κλόκκαρη με θέμα «Κίνδυνοι για την ασφάλεια του Ελληνισμού της Κύπρου,
λόγω της Τουρκικής κατοχής»

P3150026

Γενικά

Η ασφάλεια είναι καθοριστικός παράγων για την ύπαρξη οποιουδήποτε κράτους.

Σχετίζεται με την :

•  Ανεξαρτησία του

•  Εδαφική του ακεραιότητα

•  Άσκηση των κυριαρχικών του δικαιωμάτων

•  Κατοχύρωση των ελευθεριών του και την

•  Απρόσκοπτη διεξαγωγή των δραστηριοτήτων του, εμπορικών, οικονιμικών, πολιτιστικών κ.λπ.

Για να επιτευχθεί η ασφάλεια είναι αναγκαίο να υπάρχει αμυντική ικανότητα για

την αντιμετώπιση των απειλών κατά της ασφάλειας (Στρατιωτικές, οικονομικές, δπλωματικές, ασύμμετρες κ.λπ.)

            Η αμυντική ικανότητα επιτυγχάνεται με:

•  Διάθεση αξιόπιστων Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΔ)

•  Συμμαχίες (Πολιτικές – Στρατιωτικές)

•  Συμμετοχή σε Οργανισμούς Συλλογικής Ασφάλειας

Η αμυντική ικανότητα, δημιουργεί αποτροπή και συμβάλλει στη διασφάλιση της

ειρήνης.

            Σήμερα καμιά χώρα δεν μπορεί μόνη να εξασφαλισθεί από όλες τις απειλές.

Προβλήματα Ασφάλειας

Απειλές

            Ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους η Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ) έθεσε ως στρατηγικό στόχο την ένταξη της στην ΕΕ, είναι η βελτίωση του παράγοντα «ασφάλεια» και η μείωση του «βαθμού κινδύνου» που συναρτάται με τις απειλές που προέρχονται από:

•  Την επιθετικότητα της Τουρκίας

•  Τη Στρατηγικής σημασίας θέση της Κύπρου

•  Τη γειτνίαση της με την ασταθή περιοχή της Μ. Ανατολής

•  Το μικρό μέγεθος της Κύπρου από πλευράς εκτάσεως και δημογραφικής

      οντότητας

Σύντομη Ανάλυση Απειλών

Η επιθετικότητα της Τουρκίας και οι επεκτατικές βλέψεις της σε βάρος της Κύπρου

•  Εισέβαλε και κατέλαβε το βόρειο τμήμα της

•  Εξεδίωξε τον Ελληνικό πληθυσμό

•  Μετέφερε παράνομα Τούρκους εποίκους που αλλοίωσαν τη δημογραφική σύνθεση του

•  Παρεμποδίζει την ανεύρεση των αγνοουμένων

•  Ίδρυσε υποτελές ψευδοκράτος

•  Κατέστρεψε την πολιτιστική κληρονομιά των Ελλήνων της Κύπρου

•  Άλλαξε τα Ελληνικά τοπωνύμια

•  Εκμεταλλεύεται παράνομα τις περιουσίες των Ελλήνων της Κύπρου

•  Διατηρεί από το 1974 ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις με επιθετική διάταξη κατά των ελευθέρων εδαφών

•  Παραβιάζει συστηματικά το θαλάσσιο και εναέριο χώρο της Κύπρου με:

•  Στρατιωτικές Ασκήσεις

•  Ασκήσεις Έρευνας Διάσωσης

•  Πτήσεις Πολεμικών Αεροσκαφών

•  Διέλευση Πολεμικών πλοίων

 

Η Στρατηγικής σημασίας γεωγραφική θέση της Κύπρου που προσελκύει το ενδιαφέρον των μεγάλων δυνάμεων και των γειτονικών χωρών

•  Εγγύτητα προς τις πηγές πετρελαίου και τις απολήξεις των αγωγών στην ανατολική ακτή της Μεσογείου (Τσεϊχάν, Χάϊφα)

•  Εγγύτητα προς το δρομολόγιο διακίνησης εμπορίου και πετρελαίου από τη μέση και άπω ανατολή δια του Σουέζ προς την Ευρώπη

•  Γέφυρα μεταξύ τριών ηπείρων, Ασία, Ευρώπη, Αφρική

•  Διάθεση στο έδαφος της υποδομής για:

•  Αεροναυτικές διευκολύνσεις

•  Μέσα επιτήρησης του θαλάσσιου και εναέριου χώρου

•  Μέσα παρακολούθησης επικοινωνιών

•  Ενδεχόμενη ύπαρξη υδρογονανθράκων στον υποθαλάσσιο χώρο της

Η γειτνίαση προς την ασταθή περιοχή της Μέσης Ανατολής από όπου ενδέχεται να προκύψουν απειλές (κυρίως ασύμμετρες) κατά της ασφάλειας της Κύπρου αλλά και της ΕΕ

•  Λαθρομετανάστευση

•  Λαθρεμπόριο όπλων

•  Διακίνηση ναρκωτικών

•  Τρομοκρατία

•  Όπλα μαζικής καταστροφής

•  Οργανωμένο Έγκλημα

 

Το μικρό μέγεθος της Κύπρου από πλευράς εκτάσεως και δημογραφικής οντότητος

            Το στοιχείο αυτό έχει επιβαρυνθεί με τη διάσπαση της γεωγραφικής και εσωτερικής συνοχής της, που επέφεραν η Βρετανία με τη δημιουργία στρατιωτικών βάσεων και η Τουρκία με τη κατάληψη του Βορείου τμήματος και τη δημογραφική αλλοίωση.

Ουσιαστικά στο έδαφος της Κύπρου ασκείται κυριαρχία από:

•  Την Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ) στις ελεύθερες περιοχές

•  Την Τουρκία στις Κατεχόμενες περιοχές

•  Την Βρετανία στις Βρετανικές Βάσεις (ΒΒ)

•  Τα Ηνωμένα Έθνη (ΗΕ) στην ουδετέρα ζώνη


Αξιολόγηση

            Η σοβαρότερη απειλή είναι η επιθετικότητα της Τουρκίας και οι επεκτατικές βλέψεις της κατά της Κύπρου.

            Η Τουρκία, πέραν της Κατοχής του Β. Τμήματος της Κύπρου, της διατήρησης ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων, της δημογραφικής αλλοίωσης με παράνομη εγκατάσταση τούρκων εποίκων, τηρεί επιθετική στάση και στο διπλωματικό τομέα. Στα πλαίσια :

•  Του ΟΗΕ: Παρεμποδίζει βιώσιμη λύση του Κυπριακού και την ένταξη της Κύπρου σε οργανισμούς συλλογικής ασφάλειας (ανοικτοί ουρανοί).

•  Της ΕΕ: Δεν εκπληρεί τις υποχρεώσεις της ένατι της ΚΔ δεν την αναγνωρίζει, δεν ανοίγει τα λιμάνια και αεροδρόμια της.

•  Του ΝΑΤΟ: Παρεμποδίζει τη συμμετοχή της Κύπρου στη ΚΕΠΠΑ και τη διάθεση σ’ αυτή διαβαθμισμένων πληροφοριών.


Ανάλυση της Στρατιωτικής Απειλής

Τουρκικές Δυνάμεις Κατοχής (ΤΔΚ)

Οργάνωση

            Οι ΤΔΚ είναι οργανωμένες σε ένα Σώμα Στρατού πλήρως επανδρωμένο που περιλαμβάνει:

•  2 Μηχανοκίνητες Μεραρχίες Πεζικού

•  1 Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού

•  1 Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία

•  1 Σύνταγμα Καταδρομών (ΚΔ)

•  1 Διοίκηση Πυροβολικού (ΠΒ)

•  Αναγκαία υποστήριξη Διοικητικής Μέριμνας (ΔΜ) και των έλεγχο τριών λιμανιών και δύο Αεροδρομίων

Δύναμη

            Η δύναμη των ΤΔΚ ανέρχεται σε 43,000 περίπου άνδρες και περιλαμβάνει ως κύριο οπλισμό:

•  300 άρματα μάχης

•  200 πυροβόλα

•  650 τεθωρακισμένα οχήματα

Διάταξη

            Η διάταξη των ΤΔΚ είναι επιθετική, εντεύθεν του πενταδακτύλου, σε προωθημένες θέσεις κατά μήκος της γραμμής αντιπαρατάξεως σε κατ’ εξοχήν πεδινό έδαφος που ευνοεί τη χρήση των τεθωρακισμένων.

Σύνθεση – Δύναμη – Διάταξη

            Η Σύνθεση, Δύναμη και Διάταξη των ΤΔΚ, σε συνδυασμό με την ναυτική και αεροπορική υπεροχή που διαθέτουν, τους παρέχει τη δυνατότητα να διεξαγάγουν αιφνιδιαστικά επιθετικές επιχειρήσεις κατά των ελευθέρων εδαφών ή να δημιουργήσουν θερμά επεισόδια και ελεγχόμενη στρατιωτική κρίση για να επιτύχουν πολιτικά οφέλη.

Ιδιαιτερότητες που αφορούν τη Στρατιωτική Απειλή

Αναδιοργάνωση και Εκσυγχρονισμός των μέσων των ΤΔΚ

            Παρά την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για απομάκρυνση των ξένων στρατευμάτων (ψήφισμα 353/1974) οι ΤΔΚ όχι μόνο παρέμειναν στο νησί αλλά αναβαθμίσθηκαν, ποσοστά και ποιοτικά με εκσυγχρονισμό των οπλικών συστημάτων τους, που βελτίωσαν τις επιθετικές δυνατότητες τους:

•  2 Μεραρχίες Πεζικού και 1 Ταξιαρχία Πεζικού έγιναν μηχανοκίνητες.

•  Τα άρματα Μ48Α5Τ 1 εκσυγχορίσθηκαν σε Μ48Α5Τ 2 με δυνατότητα νυκτερινού αγώνα και βολών εν κινήσει.

•  Το πυροβολικό των 105 χιλ., αντικαταστάθηκε με αυτοκινούμενο πυροβολικό των 155 χιλ., με αυξημένο βεληνεκές ταχυκινησία και ισχύ πυρός.

Στρατιωτικές Δυνατότητες – Προθέσεις

            Είναι αναγκαίο να γίνει διάκριση μεταξύ προθέσεων και δυνατοτήτων.

            Οι προθέσεις των αντιπάλων, φιλικές ή εχθρικές μεταβάλλονται εύκολα, ενώ οι δυνατότητες (δηλαδή τί είναι φυσικά ικανός  ο αντίπαλος να πράξει) δεν μεταβάλλονται εύκολα γιατί για να αποκτηθούν απαιτούνται:

•  Μέσα

•  Χρόνος

•  Χρήμα

•  Εκπαίδευση

•  Υποδομή

•  Προσωπικό

Από πλευράς στρατιωτικής αξιολόγησης το βάρος δίδεται στις στρατιωτικές

δυνατότητες επειδή συνιστούν τη μεγαλύτερη απειλή. Αν ένας στρατός π.χ. δεν έχει πολεμική αεροπορία, δεν μπορεί να την αποκτήσει και αξιοποιήσει σε μικρό χρονικό διάστημα.

Η Τουρκία όλα αυτά τα χρόνια της κατοχής «έκτισε» στρατιωτικές δυνατότητες στη Κύπρο που απαίτησαν μέσα, προσωπικό, υποδομή, χρήμα, χρόνο, εκπαίδευση και προσπάθεια.

Αναλογία Δυνάμεων

Αναλογία στρατιωτικών δυνάμεων 3:1 παρέχει τη δυνατότητα σ’ αυτόν που τη διαθέτει να διεξαγάγει επιθετικές επιχειρήσεις.

Η Τουρκία από το 1974 διατηρεί αυτή την αναλογία παρά τη μεγάλη οικονομική επιβάρυνση, επειδή στόχος της δεν είναι η προστασία των τουρκοκυπρίων (Τ/Κ) αλλά η άσκηση πίεσης κατά των Ελλήνων της Κύπρου και οι επιθετικές βλέψεις της.

Αν ο στόχος της Τουρκίας ήταν η προστασία των Τ/Κ τότε θα διατηρούσε αναλογία 1:1 ή και μικρότερη λόγω του πλεονεκτήματος που έχει στον αέρα και τη θάλασσα.

Ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ

             Με την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ βελτιώθηκε ο παράγων «ασφάλεια» σε στρατηγικό επίπεδο δηλ. η Τουρκία είναι δύσκολο να σχεδιάσει κατάληψη της Κύπρου, ενός μέλους της ΕΕ.

            Όμως εξακολουθούν να υπάρχουν κίνδυνοι επειδή η Τουρκία εφαρμόζει τη στρατιωτική διπλωματία. Δηλαδή χρησιμοποιεί τις Ένοπλες Δυνάμεις ως μοχλό για να επιτυγχάνει πολιτικά οφέλη χωρίς να εμπλέκεται σε γενικευμένο πόλεμο.

            Μέσα από αυτό το πρίσμα θα πρέπει να δούμε τη παραμονή κατοχικών στρατευμάτων στη Κύπρο παρά την ένταξη μας στην ΕΕ.

            Οι κίνδυνοι εστιάζονται στην άσκηση ψυχολογικής βίας επί των Ελλήνων της Κύπρου με την παρουσία στρατευμάτων ή την πρόκληση θερμών επεισοδίων προκειμένου η Τουρκία με μοχλό πίεσης τις ΤΔΚ να επιτύχει πολιτικά οφέλη.

Σημεία Διέλευσης

            Η διάνοιξη σημείων διέλευσης το 2003 μεταξύ των κατεχομένων και των ελευθέρων εδαφών επηρέασε τον παράγοντα «ασφάλεια» στους τομείς των στρατιωτικών πληροφοριών και της κατασκοπείας, αλλά δεν επέφερε ουσιαστική μεταβολή στο στρατιωτικό περιβάλλον γιατί δεν μεταβλήθηκε η Σύνθεση η Δύναμη και η Διάταξη των ΤΔΚ.

            Δεν μεταβλήθηκαν οι στρατιωτικές δυνατότητες της Τουρκίας στη Κύπρο και επομένως δεν μεταβλήθηκε και η απειλή.

Έποικοι – Μετανάστευση

Έποικοι

            Η Τουρκία συστηματικά από το 1974, προβαίνει σε παράνομο εποικισμό του Β. Τμήματος με τη μεταφορά Τούρκων εποίκων κατά παράβαση της Συνθήκης της Γενεύης 1949.

            Ξερίζωσε τον Ελληνικό πληθυσμό 180,000, παρεμποδίζει την επιστροφή στις εστίες του και εκμεταλλεύεται συστηματικά τις περιουσίες του.

            Εξανάγκασε σε συρρίκνωση του Τουρκοκύπριους που αριθμούσαν το 1974, 118,000 έναντι 180,000 Τούρκων εποίκων  στους οποίους θα πρέπει να προστεθούν 43,000 Τούρκοι στρατιώτες. Ήδη η Τουρκία πιέζει για να δοθεί «ιθαγένεια» σε άλλους 50,000 εποίκους. Με τη δημογραφική αλλοίωση η Τουρκία στοχεύει :

•  Στην παρεμπόδιση επιστροφής των Ελλήνων της Κύπρου

•  Στο περιορισμό του ρόλου των Τ/Κ

•  Στην εδραίωση της στρατιωτικής κατοχής

•  Στην τουρκοποίηση των Κατεχομένων

•  Στην εξίσωση του Ελληνικού και Τουρκικού στοιχείου στο νησί

Μετανάστευση

            Το πρόβλημα του εποικισμού στο Β. Τμήμα πρέπει να συνδυασθεί και με τον αυξημένο αριθμό μεταναστών στις ελεύθερες περιοχές σε ποσοστό, που είναι ένα από τα μεγαλύτερα στις χώρες της ΕΕ, σε σχέση με την αναλογία του πληθυσμού. Ήτοι 18% έναντι 8% του Ευρωπαϊκού μέσου όρου.

            Η συνεχής αύξηση των εποίκων στο Β. Τμήμα σε συνδυασμό με την αύξηση των μεταναστών στο Ν. Τμήμα, την υπογεννητικότητα των Ελλήνων και το αυξημένο ποσοστό τεκνοποίησης των μουσουλμάνων, οδηγεί σε:

•  Εκτουρκισμό των κατεχομένων

•  Επικίνδυνη αλλαγή της κοινωνικής συνοχής στις ελεύθερες περιοχές

•  Πληθυσμιακή συρρίκνωση του Ελληνισμού με σοβαρές συνέπειες στην επιβίωση του.

Η ΕΕ αντιμετωπίζει πρόβλημα μεταναστευτικού ρεύματος. Περίπου 4

εκατομμύρια αλλοδαποί αναμένουν να εισέλθουν στην ΕΕ νόμιμα ή παράνομα.

            Η Τουρκία εκμεταλλεύεται και καθοδηγεί τη λαθρομετανάστευση, στα πλαίσια της στρατηγικής της για αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης στη Κύπρο και το Αιγαίο.

            Το μεγαλύτερο μέρος των λαθρομεταναστών που διοχετεύονται στις ελεύθερες περιοχές προέρχονται από τα κατεχόμενα μέσω Τουρκίας ή Συρίας. Κάθε χρόνο εισέρχονται περίπου 4000 λαθρομετανάστες από τα κατεχόμενα. Είναι μια νέα μορφή εισβολής.

Θέματα Ασφάλειας στο Σχέδιο Ανάν

            Κρίθηκε σκόπιμο να αναπτυχθεί αυτό το θέμα, όχι για να ανατρέχουμε στο παρελθόν, αλλά επειδή από τις συνομιλίες γι’ αυτό το σχέδιο.

•  Διαπιστώθηκαν οι επιδιώξεις της Άγκυρας

•  Εξήχθησαν χρήσιμα συμπεράσματα για τις μελλοντικές συνομιλίες προς επίλυση του Κυπριακού

Τα θέματα ασφάλειας ήσαν άκρως επιβαρυντικά για τον Ελληνισμό της Κύπρου.

Η φιλοσοφία του σχεδίόυ ικανοποιούσε τις απαιτήσεις της Τουρκίας και Αγγλίας. Στόχευε σε τέσσερεις βασικούς άξονες.

(1) Ενίσχυση του ρόλου κηδεμονίας των εγγυητριών δυνάμεων.

(2) Αφαίρεση από τη Κύπρο της δυνατότητας να ασκεί κυριαρχία και να

                 εξασφαλίζει συνθήκες ασφάλειας.

(3) Μακρά μεταβατική περίοδος εφαρμογής του σχεδίου, εξάρτηση από

την πορεία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, έλλειψη εγγυήσεων

υλοποίησης του σχεδίου.

(4) Νομιμοποίηση και συνέχιση του παράνομου εποικισμού.

Κηδεμονία

            Στο Σχέδιο Ανάν διετηρείτο βασικά το ίδιο σύστημα ασφάλειας των συνθηκών εγγυήσεως και Συμμαχίας του 1960 με περαιτέρω διεύρυνση των επεμβατικών δικαιωμάτων των εγγυητριών Δυνάμεων.

            Το επίμαχο θέμα της μονομερούς επέμβασης των εγγυητριών δυνάμεων όχι μόνο δεν καταργείται, αλλά διευρύνεται με δυνατότητα επέμβασης όχι μόνο στο κοινό κράτος αλλά και στις συνιστώσες πολιτείες.

            Πέραν τούτου τίθεται η δέσμευση όπως η συμμετοχή της Κύπρου σε ΚΕΠΠΑ πραγματοποιείται μόνο στο βαθμό που δεν θα επηρεάζει διατάξεις των συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας.

            Οι συνθήκες όχι μόνο δεν προστάτευσαν την ΚΔ αλλά λειτούργησαν καταστροφικά, με την εγγυήτρια δύναμη Τουρκία να εισβάλλει στρατιωτικά και να κατέχει παράνομα επί 34 χρόνια το Β. Τμήμα της Κύπρου.

            Νομικοί υποστηρίζουν ότι οι διατάξεις των εν λόγω συνθηκών δεν συνάδουν προς το διεθνές δίκαιο και την υπόσταση ενός ανεξάρτητου κράτους π.χ. το άρθρο IV της συνθήκης εγγυήσεως περί μονομερούς επεμβάσεως δεν συνάδει προς το άρθρο 2 (4) του καταστατικού χάρτη των ΗΕ που απαγορεύει την απειλή ή χρήση βίας.

            Η Ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ ως ισότιμο μέλος με τα άλλα κράτη μέλη δεν δικαιολογεί τη διατήρηση αναχρονιστικών συνθηκών. Είναι αντιφατικό να συμμετέχει η Κύπρος στη ΚΕΠΠΑ και δύο άλλα μέλη της ΕΕ και ένα μή μέλος να εγγυώνται την ανεξαρτησία της, να διατηρούν στρατεύματα στο έδαφος της και να έχουν επεμβατικά δικαιώματα.

            Οι συνθήκες εγγυήσεως και συμμαχίας 1960 λειτούργησαν ουσιαστικά ως μοχλός υλοποίησης των επεκτατικών βλέψεων της Τουρκίας σε βάρος της Κύπρου.

            Αυτές επικαλέσθηκε η Τουρκία το 1964 και 1974 για τις επεμβάσεις της.

            Και αν ακόμα αποδεχθούμε την ερμηνεία που δίδει η Τουρκία στο άρθρο IV της συνθήκης εγγυήσεως ότι δηλ. της παρέχει το δικαίωμα μονομερούς στρατιωτικής επεμβάσεως, εκείνο που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογήσει είναι το σκοπό της στρατιωτικής της επέμβασης. Το άρθρο IV καθορίζει ρητά ότι οποιαδήποτε ενέργεια θα έχει ως αποκλειστικό σκοπό την επαναφορά της συνταγματικής τάξης.

            «Guaranteeing Powers, reserve the right, to take action with the sole aim of re-establishing the state of affairs created by the present Treaty».

            Η Τουρκία με την εισβολή του 1974, με αφορμή το πραξικόπημα όχι μόνο δεν αποκατέστησε τη συνταγματική τάξη αλλά παρέμεινε στη Κύπρο ως κατοχική δύναμη εδώ και 34 χρόνια.

            Οι Συνομιλίες για το σχέδιο Αναν απεκάλυψαν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η εμμονή της Τουρκίας για διατήρηση των συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας δεν αποσκοπούσε στην ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων αλλά στην εξυπηρέτηση του στρατηγικού στόχου της για πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.

            Οι προσπάθειες για κάποιες βελτιώσεις των Συνθηκών συνάντησε την απόλυτη άρνηση της Τουρκίας που δεν αποδέχθηκε ούτε στοιχειώδεις όρους που πρότεινε η πλευρά μας ήτοι:

•  Οποιαδήποτε επέμβαση των Εγγυητριών Δυνάμεων να προϋποθέτει την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

•  Το δικαίωμα επέμβασης να περιορίζεται στη συνιστώσα πολιτεία στην οποία σταθμεύει το κάθε απόσπασμα.

Τα ΗΕ στα πλαίσια του επιδιαιτητικού ρόλου τους υιοθέτησαν την άποψη των

Τούρκων.

Αδυναμία Άσκησης Κυριαρχίας

            Το νέο υπο σύσταση κράτος δεν θα είχε τη δυνατότητα και τα μέσα να:

•  Ασκεί τα κυριαρχικά του δικαιώματα

•  Διασφαλίζει συνθήκες ασφάλειας για το λαό του

•  Συμμετέχει στη ΚΕΠΠΑ

Το σχέδιο περιελάμβανε αρνητικές δεσμεύσεις και διατάξεις σε ότι αφορά:

•  Τα Στρατεύματα

•  Τη ΚΕΠΠΑ

•  Τις Βρετανικές Βάσεις

•  Την επέκταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Τουρκίας σε βάρος

 της Κύπρου

(1) Στρατεύματα

            Θα διελύετο η Εθνική Φρουρά και οι Τουρκοκυπριακές δυνάμεις, θα εκαταργείτο ο Κυπριακός στρατός.

            Θα εκαταργείτο το τριμερές στρατηγείο που επροβλέπετο από τη συνθήκη συμμαχίας.

            Οι στρατιωτικές δυνάμεις Τουρκίας και Ελλάδος στη Κύπρο θα εδιαμορφώνοντο μέχρι 6000 άνδρες το κάθε απόσπασμα και θα εμειώνετο σταδιακά η δύναμη τους σε 14 χρόνια (μέχρι 2018), σε 950 Έλληνες και 650 Τούρκους, που προβλέπονται από τη συνθήκη συμμαχίας 1960.

            Η Κύπρος ουσιαστικά θα εστερείτο του δικαιώματος της αυτοάμυνας και της διάθεσης ιδίων Ενόπλων Δυνάμεων. Θα ήταν το πρώτο μέλος του ΟΗΕ, που θα εστερείτο αυτό το δικαίωμα.

            Η διάταξη αυτή κατά τη γνώμη μου έρχεται σε αντίθεση με:

            (1) Το καταστατικό χάρτη των ΗΕ (άρθρο 51)

            (2) Προς τα άρθρα 1 και 14 του Συντάγματος της Ενωμένης Κυπριακής Δημοκρατίας του σχεδίου Αναν που καθορίζουν ότι η Κύπρος είναι κυρίαρχο Κράτος και το κοινό κράτος έχει την αρμοδιότητα της αμυντικής πολιτικής

            (3) Προς το ευρωπαϊκό κεκτημένο που παρέχει τη δυνατότητα στα κράτη μέλη να συμμετέχουν στη ΚΕΠΠΑ με αμυντικό δυναμικό.

            Αναμφισβήτητα οι ένοπλες Δυνάμεις είναι το σημαντικότερο μέσο ενός κράτους για την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και την προστασία των εθνικών του συμφερόντων.

Ξένα Στρατιωτικά Αποσπάσματα

            Λόγω εμμονής της Τουρκίας, καθορίσθηκε να έχουν πολύ μεγάλη δύναμη, ήτοι μέχρι 6000 άνδρες.

            Επίσης πολύ μεγάλο ήταν και το χρονικό διάστημα των 14 χρόνων (μέχρι το 2018) για τη μείωση τους από 6000 άνδρες σε 950Ε και 650Τ.

            Η μικρή δύναμη που θα παρέμενε (950Ε, 650Τ ουσιαστικά στα επίπεδα της Συνθήκης Συμμαχίας του 1960) θα εξακολουθούσε να αποτελεί σοβαρή απειλή για την ασφάλεια της Κύπρου επειδή:

            (1) Οι αεροναυτικές βάσεις της Τουρκίας, είναι εγγύς της Κύπρου, με δυνατότητα ταχείας μεταφοράς δυνάμεων.

            (2) Η Τουρκία θα διατηρούσε το δικαίωμα της μονομερούς επέμβασης (Άρθρο IV Συνθήκης Εγγυήσεων).

            (3) Το Κυπριακό κράτος δεν θα είχε δικές του ΕΔ και θα ήταν ουσιαστικά ανοχύρωτη πολιτεία.

            (4) Στρατηγικός στόχος της Τουρκίας είναι ο στρατιωτικός και πολιτικός έλεγχος ολόκληρης της Κύπρου.

            Στις 20.4.2005 ο αρχηγός των ΕΔ της Τουρκίας Στρατηγός Οζκιόκ δήλωνε ότι η χώρα του αποκλείεται να δεχθεί λύση του Κυπριακού, που δεν θα εξασφαλίζει «Την Πολιτική και στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στη Κύπρου».

Στρατόπεδα και Πεδία Ασκήσεων των Αποσπασμάτων

            Επροβλέποντο 6 στρατόπεδα και 3 πεδία ασκήσεων σε κάθε απόσπασμα (Συνολικά 12+6).

            Εδημιουργείτο σοβαρό πρόβλημα με την έκταση τους. Η Τουρκία απαιτούσε τεράστιες εκτάσεις, και επειδή δεν επήλθε συμφωνία, καθορίσθηκε όπως η έκταση τους συμφωνηθεί μετά τη λύση, με διαβουλεύσεις του κοινού κράτους με τις συνιστώσες Πολιτείες.

            Πέραν των στρατοπέδων και πεδίων ασκήσεων εδημιουργείτο σοβαρό πρόβλημα και με τους χώρους πέριξ των στρατοπέδων. Οι χώροι αυτοί εχαρακτηρίζοντο ως χώροι εκπαιδεύσεως, αλλά δεν επροσδιορίζετο η έκταση τους. Ούτε έγινε αποδεκτό αίτημα της πλευράς μας να προσδιορισθεί η έκταση τους.

            Η διάταξη αυτή, σε συνδυασμό με το δικαίωμα των συνιστωσών πολιτειών να δεσμεύουν εκτάσεις με καταβολή αποζημιώσεων για στρατιωτικούς σκοπούς θα είχε δυσμενείς επιπτώσεις στην επιστροφή εδαφών στους Ε/Κ.

 

Υπαγωγή / Σχεδίαση Αποσπασμάτων

            Θα είχαν  απ’ ευθείας υπαγωγή στη χώρα τους.

            Καταργείτο το Τριμερές Στρατηγείο υπεύθυνο για τη σχεδίαση της άμυνας και η τριυπουργική επιτροπή υπεύθυνη για την πολιτική κατεύθυνση προς το τριμερές Στρατηγείο.

            Το Κοινό Κράτος ενώ είχε την αρμοδιότητα της αμυντικής πολιτικής (άρθρο 14 του Συντάγματος του Ομόσπονδου Κράτους) δεν θα είχε τη δυνατότητα να την ασκήσει, επειδή δεν θα είχε τα μέσα και τον τρόπο άσκησης (δεν θα είχε ΕΔ και επιτελείο) ούτε τον πολιτικό έλεγχο των στρατιωτικών αποσπασμάτων, που ήσαν υπεύθυνα για την άμυνα της Κύπρου.

            Τα αποσπάσματα θα σχεδίαζαν την άμυνα της Κύπρου χωρίς πολιτική κατεύθυνση από την Κύπρο αλλά από τις χώρες τους. Δεν θα πληροφορούσαν τη Κύπρο για τις δραστηριότητες τους, τα σχέδια την εκπαίδευση και τις μετακινήσεις.

            Ειδικά για τις μετακινήσεις θα ενημέρωναν τα ΗΕ και θα γινόταν και αλληλοενημέρωση των αποσπασμάτων.

            Αίτημα της πλευράς μας να ενημερώνεται και το Κυπριακό κράτος δεν έγινε αποδεκτό.

 

Σύνθεση των Αποσπασμάτων

            Τα ξένα στρατιωτικά αποσπάσματα που ανελάμβαναν την ασφάλεια της Κύπρου, στα πλαίσια της συνθήκης συμμαχίας περιελάμβαναν μόνο Δυνάμεις Ξηράς. Δεν περιελάμβαναν δυνάμεις ναυτικού και αεροπορίας.

            Από στρατιωτική άποψη η προστασία ενός νησιωτικού χώρου από απειλές απαιτεί και τη διάθεση ναυτικού και αεροπορίας.

            Με βάση το σχέδιο Αναν, μόνο η Βρετανία θα είχε το δικαίωμα διάθεσης αεροναυτικών δυνάμεων στο νησί, η οποία ως γνωστό δεν συμμετέχει στη συνθήκη συμμαχίας (συντάχθηκε για να προστατεύσει τη Κύπρο από εσωτερικές και εξωτερικές απειλές).

            Εκτιμάται ότι με το σχέδιο επεδιώκετο αποκλεισμός  της Κύπρου και Ελλάδος από τη διάθεση αεροναυτικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία δεν θα επηρεάζετο ουσιαστικά γιατί έχει αεροναυτικές βάσεις πλησίον της Κύπρου στην Αν. Μεσόγειο.

            Επισημαίνεται ότι η δυνατότητα διάθεσης αεροναυτικών δυνάμεων στη Κύπρο, αποτελεί βασικό συντελεστή της Στρατηγικής σημασίας της επειδή κυρίως με αεροναυτικές δυνάμεις:

•  Επιτυγχάνεται ο έλεγχος της διακίνησης του εμπορίου και του πετρελαίου και

•  Η αντιμετώπιση ασύμμετρων απειλών.

(2) ΚΕΠΠΑ

            Υπήρχε δέσμευση :

•  Να διαθέτει η Κύπρος το έδαφος της για διεξαγωγή Διεθνών στρατιωτικών επιχειρήσεων, μόνο με έγκριση της Ελλάδος και Τουρκίας και

•  Να συμμετέχει η Κύπρος στη ΚΕΠΠΑ μόνο στο βαθμό που δεν θα επηρεάζοντο διατάξεις των συνθηκών εγγυήσεως και συμμαχίας.

Η δέσμευση αυτή θα είχε ως συνέπεια:

•  Να στερηθεί η Κύπρος βασικό κυριαρχικό της δικαίωμα και

•  Να αδρανοποιηθεί η δυνατότητα εκμετάλλευσης των πλεονεκτημάτων που παρέχει η στρατηγικής σημασίας θέση της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο (λιμάνια, αεροδρόμια, μέσα επιτήρησης κ.λπ.)

 

(3) Βρετανικές Βάσεις (ΒΒ)

            Το σχέδιο ικανοποιούσε τις απαιτήσεις της Βρετανίας σε βάρος της Κ.Δ. δεδομένου ότι προνοούσε:

•  Επαναχάραξη, με συμμετοχή μόνο ενός βρετανού εμπειρογνώμονα, των θαλασσίων ζωνών όπου η Κύπρος δεν θα διεκδικούσε χωρικά ύδατα

•  Δικαιώματα στα βρετανικά σκάφη να διακινούνται στο θαλάσσιο χώρο των ΒΒ για «οποιοδήποτε σκοπό».

•  Δέσμευση της Κύπρου να μήν έχει δικαίωμα πρόσβασης σε διεθνές δικαστήριο ή τρίτο μέρος για διευθέτηση οποιασδήποτε διαφοράς προέκυπτε στην ερμηνεία του συμπληρωματικού πρωτοκόλλου για τις ΒΒ που θα ενσωματώνετο στη συνθήκη εγκαθίδρυσης.

Εκτιμάται ότι οι διατάξεις για τις ΒΒ είχαν ως στόχο να διαιωνίσουν και

νομιμοποιήσουν με τη ψήφο του λαού το καθεστώς των ΒΒ, που ως γνωστό είναι κατάλοιπο της αποικιοκρατίας, και να εκμεταλλευθεί η Βρετανία τον θαλάσσιο χώρο της Κύπρου προς ίδιο όφελος.

 

(4) Επέκταση των Κυριαρχικών Δικαιωμάτων της Τουρκίας σε Βάρος της Κύπρου

            Με το σχέδιο ετίθετο περιορισμός σε κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου προς όφελος της Τουρκίας σε ότι αφορά το θαλάσσιο και εναέριο χώρο.

            Είναι αναγκαίο να επισημανθεί ότι σε όλα τα προηγούμενα σχέδια λύσης του Γ.Γ. των ΗΕ, πλην του τελευταίου που τέθηκε σε ψηφοφορία υπήρχε η διάταξη ότι:

            «Η Κύπρος εδεσμεύετο να λαμβάνει υπόψη τα ζωτικά συμφέροντα και τις έννομες ανησυχίες των γειτονικών κρατών στα κείμενα της νομοθεσίας της για την υφαλοκρηπίδα και τις θαλάσσιες ζώνες, τον εναέριο χώρο και τη ναυσιπλοΐα.

            Στο τελευταίο σχέδιο (5 ο ) που τέθηκε στο Δημοψήφισμα απαλείφθηκε αυτή η διάταξη, πλην όμως στη πράξη τέθηκε σε εφαρμογή αφού τα ΗΕ στα πλαίσια του επιδιαιτητικού ρόλου τους, υιοθετούσαν τις Τουρκικές απόψεις όταν υπήρχαν διαφορές με τις δικές μας.

            Συγκεκριμένα ενσωματώθηκαν στο σχέδιο παρά τη δική μας αρνητική θέση:

•  Τρεις συμφωνίες του ψευδοκράτους με τη Τουρκία για την έρευνα-Διάσωση

και την ασφάλεια ακτών που παρείχαν δικαίωμα αεροναυτικής παρουσίας της Τουρκίας στο θαλάσσιο και εναέριο χώρο της Κύπρου χωρίς να απαιτείται έγκριση του κοινού κράτους.

•  Διάταξη που παρείχε το δικαίωμα σε κάθε συνιστώσα πολιτεία να έχει το δικό

της Κέντρο Έρευνας Διάσωσης για ατυχήματα στον αέρα και τη θάλασσα (γεγονός που αντίκειται προς τις διατάξεις των Διεθνών Οργανισμών ICAO , IMO ).

            Δεν ενσωματώθηκαν κατ’ απαίτηση της Τουρκίας Συνθήκες που υιοθέτησε η ΚΔ και νόμοι που ψήφισε για την εξυπηρέτηση των ζωτικών συμφερόντων της στο θαλάσσιο και εναέριο χώρο. Συγκεκριμένα δεν ενσωματώθηκαν:

•  Η Συμφωνία οριοθέτησης της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης μεταξύ

Κύπρου – Αιγύπτου.

•  Η νομοθεσία της ΚΔ που αφορούσε τις θαλάσσιες ζώνες (Συνορεύουσα

Ζώνη, Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) και την υφαλοκρηπίδα.

•  Η Συνθήκη του Μοντρέ για τη ναυσιπλοΐα

Οι θέσεις  της Τουρκικής πλευράς υιοθετήθηκαν από τα ΗΕ στα πλαίσια του

δικαιώματος που τους δόθηκε να έχουν επιδιαιτητικό ρόλο και οι αποφάσεις τους να είναι τελεσίδικες.

Μακρά Μεταβατική Περίοδος Εφαρμογής του Σχεδίου, Εξάρτηση από την Ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, έλλειψη εγγυήσεων υλοποίηση του Σχεδίου

            Το σχέδιο προέβλεπε :

•  Μακρά μεταβατική περίοδο

•  Εξάρτηση της εφαρμογής του από την πορεία ένταξης της Τουρκίας

      στην ΕΕ

•  Έλλειψη εγγυήσεων και μηχανισμών εφαρμογής των διατάξεων του

      σχεδίου

Τούτο είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία κλίματος ανασφάλειας.

Μεταβατική Περίοδος

            Η μεταβατική περίοδος θα διαρκούσε 19 χρόνια.

•  Απόδοση εδαφών σε 3 ½ χρόνια

•  Επανάκτηση περιουσιών σε 5 χρόνια

•  Ολοκλήρωση Επιστροφής Προσφύγων σε 19 χρόνια

•  Μείωση Δύναμης Τουρκικών Στρατευμάτων σε 14 χρόνια

•  ­6000 άνδρες μέχρι 2011

•  3000 άνδρες μέχρι 2018 ή Ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ

•  950Ε / 650Τ μετά το 2018 (εσαεί)

Τα προς επιστροφή εδάφη θα εδιοικούντο για μια ενδιάμεση περίοδο από την Τ/Κ

πολιτεία.

Εγγυήσεις

            Δεν υπήρχαν επαρκείς εγγυήσεις και μηχανισμός εφαρμογής των διατάξεων ου σχεδίου.

            Η αποστολή της Ειρηνευτικής Δύναμης (ΕΔ) συνίστατο σε «Επιτήρηση». Δηλαδή δεν είχε την ευθύνη για την επιβολή του νόμου και της τάξης. Δεν ήταν υπο το Κεφάλαιο 7 του Καταστατικού Χάρτη των ΗΕ.

            Είναι γνωστό ότι η Τουρκία δεν τηρεί συμφωνίες με πρόσφατο παράδειγμα τη συμφωνία της Τρίτης Βιέννης 1975, που είχε ως αποτέλεσμα τον εκτοπισμό και εξόντωση των εγκλωβισμένων μας στη Καρπασία.

Ομηρία

            Το σχέδιο περιελάμβανε διατάξεις που έθεταν τη Κύπρο υπο την ομηρία της Τουρκίας.

•  Η Κύπρος υπεχρεούτο να υποστηρίζει την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ

•  Η μείωση της Δύναμης των ξένων στρατιωτικών αποσπασμάτων από 6000 σε 3000 θα επραγματοποιείτο μετά την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ ή μέχρι το 2018.

•  Η Κύπρος, θα είχε δικαίωμα χωρίς καμία δέσμευση να διαθέτει το έδαφος της για Διεθνείς Στρατιωτικές επιχειρήσεις μόνο μετά την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ.

•  Η Κύπρος υπεχρεούτο να έχει φιλικές σχέσεις με Ελλάδα και Τουρκία (Άρθρο 1 θεμελιώδους Συμφωνίας).

4. Εποικισμός

            Με το σχέδιο επροβλέπετο να δοθεί Κυπριακή Υπηκοότητα σε 45,000 παράνομους εποίκους και καθεστώς νόμιμης παραμονής σε 20,000 εποίκους με προοπτική να λάβουν υπηκοότητα σε 4 χρόνια.

            Ουσιαστικά θα παρέμεναν και ενομιμοποιούντο 65000 έποικοι.

            Πέραν τούτου επετράπει σε όλους τους εποίκους, που αποτελούν πλειοψηφία στους εκλογικούς Καταλόγους της «ΤΔΒΚ» να ψηφίσουν στο δημοψήφισμα κατά παράβαση των αρχών του διεθνούς δικαίου.

            Με τις διατάξεις του σχεδίου παρείχετο δυνατότητα ροής Τούρκων από τη Τουρκία στη Κύπρο.

            Στην πραγματικότητα δεν θα αποχωρούσε κανένας έποικος όπως δήλωσαν ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ερτογάν στη Λουκέρνη και ο Ελβετός νομικός σύμβουλος του Ντεσότο, Πφίρτερ στη Κωνσταντινούπολη.

            Με τη δημογραφική αλλοίωση των κατεχομένων και την απαίτηση της Τουρκίας να λάβουν μέρος στο δημοψήφισμα οι παράνομοι έποικοι πέτυχε να περιορίσει το ρόλο των Τουρκοκυπρίων ώστε το κυρίαρχο ρόλο να διαδραματίζουν οι έποικοι οι οποίοι θα εκτελούσαν τις βουλές της Τουρκίας. Απώτερος στόχος ο πλήρης εκτουρκισμός των κατεχομένων και η παρεμπόδιση επιστροφής των Ελλήνων νομίμων κατοίκων.

Επιδιώξεις της Τουρκίας

            Με βάση την εμπειρία των συνομιλιών για τα θέματα ασφάλειας για λύση του Κυπριακού προβλήματος κατεδείχθει ότι η Τουρκία επιδιώκει:

•  Ενίσχυση των επεμβατικών δικαιωμάτων της στη Κύπρο μέσω τροποποιήσεων των Συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας (Διεύρυνση του δικαιώματος μονομερούς επέμβασης, στρατιωτική παρουσία)

•  Επέκταση σε βάρος της Κύπρου, των Κυριαρχικών δικαιωμάτων της στο θαλάσσιο και εναέριο χώρο της Κύπρου με ρυθμίσεις ευνοϊκές γι’ αυτήν σε ότι αφορά τις θαλάσσιες ζώνες, υφαλοκρηπίδα, έρευνα – διάσωση ναυσιπλοΐα και αεροπλοΐα.

•  Πλήρη αφοπλισμό της Κύπρου με διατάξεις που αφορούσαν την αποστρατικοποίηση του νησιού. Η αποστρατικοποίηση θα είχε εφαρμογή μόνο για τις δυνάμεις της Κύπρου. Όλες οι άλλες χώρες θα είχαν στρατεύματα στο νησί.

•  Εξάρτηση της λύσης του Κυπριακού, από την πορεία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ με διατάξεις που:

•  Συνέδεαν τη συμμετοχή της Κύπρου στη ΚΕΠΠΑ και τη μείωση των στρατευμάτων, με την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ.

•  Προέβλεπαν μακρά μεταβατική περίοδο εφαρμογής του σχεδίου (επιστροφής εδαφών, προσφύγων κ.λπ.), κατά την οποία θα εδέσποζε ο επικυρίαρχος ρόλος της Τουρκίας, η οποία θα υλοποιούσε τις προβλέψεις του σχεδίου, σύμφωνα με τη πρόοδο της διαδικασίας ένταξης της στην ΕΕ.

•  Νομιμοποίηση και συνέχιση του εποικισμού στο Βόρειο Τμήμα της Κύπρου με στόχο τη δημογραφική αλλοίωση και την Τουρκοποίηση του (Συρρίκνωση Τ/Κ – Παρεμπόδιση Επιστροφής Ελλήνων)

•  Αυτονομία της συνιστώσας Τ/Κ πολιτείας στο βαθμό που:

•  Δεν θα ήταν ένα πλήρως ανεξάρτητο κράτος

•  Θα είχε υποτυπώδη εξάρτηση από το κοινό κράτος

•  Θα είχε πλήρη εξάρτηση από τη Τουρκία.

Συμπεράσματα

Γενικά

            Ο παράγων ασφάλεια  είναι καθοριστικής σημασίας για την επιβίωση του Ελληνισμού της Κύπρου σ’ αυτή εδώ την άκρη της Ανατολικής Μεσογείου.

Κίνδυνοι

            Οι σοβαρότεροι κίνδυνοι για την ασφάλεια του είναι η συνεχιζόμενη κατοχή και στρατιωτική απειλή της Τουρκίας και η δημογραφική αλλοίωση.

            Η στρατιωτική απειλή στοχεύει στην άσκηση ψυχολογικής βίας κατά του Ελληνισμού της Κύπρου, προκειμένου να αποδεχθεί λύση του Κυπριακού που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας.

            Η ψυχολογική βία ασκείται με την παρουσία ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων κατοχής με επιθετική διάταξη και με τον διαρκή φόβο πρόκλησης θερμών επεισοδίων και στρατιωτικής κρίσης, εφόσον η Τουρκία κρίνει ότι υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις που θα εξυπηρετήσουν τους πολιτικούς στόχους της. Δηλαδή οι ΤΔΚ επικρέμμονται ως Δαμόκλειος σπάθη επι της κεφαλής του Ελληνισμού της Κύπρου.

            Η δημογραφική αλλοίωση, με την ροή εποίκων στο Βορρά και λαθρομεταναστών στο νότο που διοχετεύει η Τουρκία στοχεύει:

•  Στον εκτουρκισμό των Κατεχομένων

•  Την παρεμπόδιση επιστροφής των Ελλήνων νομίμων κατοίκων στις εστίες τους

•  Τη συρρίκνωση των Τουρκοκυπρίων

•  Την εξίσωση του Ελληνικού και Τουρκικού στοιχείου στη Κύπρο και

•  Την σε βάθος χρόνου συρρίκνωση του Ελληνισμού σε μειοψηφία στο νησί.

Παρούσα Κατάσταση

            Η παρούσα κατάσταση στη Κύπρο, λόγω των τετελεσμένων της κατοχής είναι ολέθρια:

•  Κατοχικές Δυνάμεις (43,000, 300 άρματα, 200 πυροβόλα, 650τθ)

•  Εποικισμός (180,000 έποικοι)

•  Εξόντωση Εγκλωβισμένων

•  Παρεμπόδιση επιστροφής των Ελλήνων νομίμων κατοίκων στις εστίες τους

•  Ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση των περιουσιών τους

•  Παρεμπόδιση ανεύρεσης αγνοουμένων

•  Καταστροφή της θρησκευτικής και πολιτικής κληρονομιάς

•  Αλλαγή Ελληνικών τοπωνυμίων

•  Προσπάθεια αναβάθμισης του ψευδοκράτους

•  Διοχέτευση λαθρομεταναστών από τα κατεχόμενα στις ελεύθερες περιοχές και αυξημένη ροή μεταναστών. (4000 λαθρομετανάστες ετησίως από τα κατεχόμενα, 18% ποσοστό μεταναστών στις ελεύθερες περιοχές)

Η συνέχιση της παρούσας κατάστασης συμβάλλει στη περαιτέρω παγίωση των

τετελεσμένων και εξυπηρετεί τις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας σε βάρος του Ελληνισμού της Κύπρου. E ίναι γνωστά τα ιστορικά γεγονότα της Αλεξανδρέτας, της Ίμβρου και Τενέδου αλλά και η τύχη των εγκλωβισμένων της Καρπασίας, που το 1975 ήσαν 12000 και σήμερα είναι 200.

Είναι αναγκαίο :

•  Να εξαναγκασθεί η Τουρκία να συγκατανεύσει σε λύση που εξασφαλίζει:

•  Τις δημοκρατικές αρχές

•  Τα ανθρώπινα δικαιώματα

•  Τα θέματα ασφάλειας

•  Να ληφθούν ριζικά μέτρα για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης και μετανάστευσης στις ελεύθερες περιοχές.

Εμπειρία Συνομιλιών

            Από την εμπειρία των συνομιλιών για τα θέματα Ασφάλειας στο σχέδιο Αναν, εξήχθησαν χρήσιμα συμπεράσματα για το μέλλον. Συγκεκριμένα :

•  Οι πρόνοιες του σχεδίου ικανοποιούσαν τις απαιτήσεις της Τουρκίας και Αγγλίας σε βάρος της Κύπρου

•  Ο επιδιαιτητικός ρόλος των ΗΕ λειτούργησε σε βάρος μας

•  Οι θέσεις που υποστήριξαν οι Τ/Κ εξυπηρετούσαν τα εθνικά συμφέροντα της Τουρκίας σε βάρος της Κύπρου

•  Η Τουρκία θα ενίσχυε τον επικυρίαρχο ρόλο της και θα ασκούσε πλήρη στρατιωτικό και πολιτικό έλεγχο στο νέο υπο σύσταση κράτος

•  Η Βρετανία θα επετύγχανε εδραίωση και διαιώνιση του καθεστώτος των Βρετανικών Βάσεων με τη ψήφο του λαού, μεγαλύτερη πρόσβαση στο θαλάσσιο χώρο και αφοπλισμό της ΚΔ.

•  Η Κυπριακή Δημοκρατία θα εστερείτο κάθε δυνατότητος άσκησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της και διασφάλισης των εθνικών συμφερόντων της. Θα ήταν ουσιαστικά ένα ανίσχυρο κράτος με 2 συνιστώσες πολιτείες εκ των οποίων η Τ/Κ θα ήταν προτεκτοράτο της Τουρκίας και η Ε/Κ θα τελούσε υπο την ομηρία της.

Δεν θα είχε το δικαίωμα της αυτοάμυνας και της διάθεσης ιδίων Ενόπλων

Δυνάμεων.

            Η αποστρατικοποίηση αφορούσε μόνο τις ΕΔ της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Μελλοντική Λύση

            Είναι αναγκαίο σε μελλοντική λύση να δοθεί βαρύτητα στα θέματα ασφάλειας αφού ληφθούν υπόψη δύο βασικοί παράγοντες:

•  Οι εμπειρίες από τις διαπραγματεύσεις για το σχέδιο Αναν.

•  Τα τραυματικά βιώματα από το σύστημα ασφάλειας που καθιερώθηκε με τις συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας του 1960

Για να βρεθεί λύση βιώσιμη θα πρέπει στο τομέα της ασφάλειας να

αντιμετωπισθούν 3 μεγάλοι σκόπελοι που σχετίζονται με τη Τουρκία:

•  Να απαλλαγούμε από τις αναχρονιστικές συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας του 1960

•  Να παύσει η εξάρτηση των Τουρκοκυπρίων από την Τουρκία και

•  Να εξαναγκασθεί η Τουρκία να εγκαταλείψει τις βλέψεις της σε ολόκληρη τη Κύπρο και να συγκατανεύσει σε βιώσιμη λύση του Κυπριακού.

Συνθήκες Εγγυήσεως – Συμμαχίας 1960

            Αντίκεινται προς το διεθνές δίκαιο και παρέχουν τη δυνατότητα σε ξένες χώρες:

•  Να έχουν επεμβατικά δικαιώματα

•  Να διατηρούν στρατεύματα και

•  Να προωθούν τα εθνικά τους συμφέροντα σε βάρος των εθνικών συμφερόντων της Κύπρου όπως έπραξε η Τουρκία με την εισβολή / κατοχή.

Είναι αναγκαίο:

            (1) Όπως η πλευρά μας εμμένει ανυποχώρητα  στη θέση της, να μην συμπεριληφθούν οι Συνθήκες σε οποιοδήποτε μελλοντικό σχέδιο επειδή:

•  Θα αποτελούν μόνιμη πηγή ανωμαλίας και κηδεμόνευσης

•  Θα εξυπηρετούν το στρατηγικό στόχο της Άγκυρας για πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο της Κύπρου.

(2) Να μελετηθεί σε συνεργασία με την Ελλάδα, από νομική και πολιτική άποψη

η περίπτωση να καταγγείλουμε, έστω και σήμερα, αφού δεν το πράξαμε από το 1974 τις συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας 1960 που λειτούργησαν καταστροφικά για τη Κύπρο. Οι διατάξεις τους παραβιάζονται συνεχώς από το 1974 και ουσιαστικά κατέστησαν ανενεργές.

            Η κατοχή είναι συνεχές έγκλημα και η μή καταγγελία των συνθηκών εκτιμώ ότι αποδυναμώνει τη θέση μας στα πλαίσια της προοπτικής νέων διαβουλεύσεων για λύση και προκαλεί μία σχέση θύτη και θύματος που προσομοιάζει με το «σύνδρομο της Στοκχόλμης» (ανοχή και συμφιλίωση του θύματος με το θύτη).

Εξάρτηση των Τουρκοκυπρίων από την Άγκυρα

•  Οι Τ/Κ αποτελούν ήδη μειοψηφία στα κατεχόμενα λόγω του εποικισμού.

•  Είναι απόλυτα εξηρτημένοι από την Τουρκία πολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά, πολιτιστικά κ.λπ.

•  Για κάθε 1 Τ/Κ αντιστοιχούν 2-3 Τούρκοι

Η απόλυτη εξάρτηση των Τ/Κ και εποίκων από την Άγκυρα αποτελεί ένα μεγάλο

σκόπελο για βιώσιμη λύση.

            Αυτό το μεγάλο πρόβλημα αντιμετωπίσθηκε και στις συνομιλίες για το σχέδιο Αναν.

            Οι Τ/Κ, υπο την Δαμόκλειο σπάθη των ΤΔΚ και εποίκων λειτούργησαν υπερ των συμφερόντων της Άγκυρας σε βάρος εκείνων της Κύπρου.

            Το ίδιο εκτιμώ θα συμβεί σε μελλοντικές συνομιλίες όσο οι ΤΔΚ και οι παράνομοι έποικοι παραμένουν στο νησί.

            Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην υπόθεση Τιτίνας Λοϊζίδου γνωμάτευσε για την «ΤΔΒΚ» ότι:

•  «Turkish Army, exercise effective overall control there»

•  » Turkey , is responsible for the policies and actions of the «TRNC».

Οι Τ/Κ είναι ουσιαστικά αιχμάλωτοι της Τουρκίας και ο λόγος τους υπαγορεύεται

από αυτήν. Η συνεχής πολιτογράφηση εποίκων ως Τ/Κ καθιστά ακόμα πιο δυσχερή την κατάσταση.

Εξαναγκασμός της Τουρκίας να εγκαταλείψει τις βλέψεις της σε ολόκληρη τη Κύπρο και να συγκατανεύσει σε βιώσιμη λύση

            Αυτό πιστεύω είναι το κύριο ζητούμενο από την πλευρά μας, Κύπρο και Ελλάδα ως θέμα υψίστης εθνικής στρατηγικής.

            Η στρατηγική μας που βασίζεται στην υποστήριξη της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, ως πλήρες κράτος μέλος δεν απέδωσε τους αναμενόμενους καρπούς, σε ότι αφορά τη στάση της Τουρκίας στο Κυπριακό το Αιγαίο και τη Θράκη.

            Στο Κυπριακό δεν απέσυρε τα στρατεύματα και τους παράνομους εποίκους για να δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για λύση παρά την ένταξη μας στην ΕΕ.

            Στο Αιγαίο δεν απέσυρε το Casus Belli και συνεχίζει τις παραβιάσεις.

            Εκτιμώ ότι είναι αναγκαίο να μελετηθεί σοβαρά η αναθεώρηση της Εθνικής Στρατηγικής μας, στη βάση της υποστήριξης ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ ως πλήρες μέλος ή να έχει ειδική σχέση, υπο την προϋπόθεση να αποσύρει τα στρατεύματα της από την Κύπρο και τους παράνομους εποίκους.

            Τέτοια αναθεώρηση προϋποθέτει ισχυρά ερείσματα στο Διεθνές και Ευρωπαϊκό περιβάλλον.

Ισχυροποίηση της Θέσεως μας

            Στα πλαίσια  των προσπαθειών μας για λύση βιώσιμη και υπο το πρίσμα της Τουρκικής απειλής όπως αναλύθηκε είναι αναγκαίο να ισχυροποιούμε συνεχώς τη θέση μας.

            Να ισχυροποιούμε, τις θέσεις μας σε όλους τους τομείς που συνθέτουν την υπόσταση μας ως Ελληνισμός της Κύπρου.

            Μόνο έτσι θα ενισχύσουμε τη διαπραγματευτική μας ικανότητα.

            Η Τουρκία μας έχει στο μικροσκόπιο και μας μελετά συνεχώς. Μας μελετά για να γνωρίζει πόσο σκληρός στόχος είμαστε, τι αντοχές έχουμε σε ότι αφορά τους τρεις βασικούς πυλώνες της υπόστασης μας δηλ. την Εθνική, Πολιτική, και Κοινωνική συνοχή μας.

            Έχουμε υψηλό εθνικό φρόνιμα και αμυντική επάρκεια; Έχουμε ατσάλινη αποφασιστικότητα, να αγωνιστούμε για τα αναφαίρετα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας, όσο ισχυρός και να είναι ο αντίπαλος;

            Έχουμε στέρεες δημοκρατικές αρχές, οικονομία, αξιοκρατία και κράτος δικαίου;

            Έχουμε υποστήριξη στο διεθνές περιβάλλον;

            Σ’ αυτά τα ερωτήματα ψάχνει απαντήσεις η Τουρκία για να εξαγάγει συμπεράσματα, πόσο σκληρός στόχος είμαστε, για να διαμορφώνει ανάλογα την τακτική και στρατηγική της έναντι μας.

Άμυνα

            Ο τομέας της άμυνας είναι καθοριστικής σημασίας. Είμαστε μικρή χώρα και ασφαλώς δεν μπορούμε να αντιπαραταχθούμε στρατιωτικά στη Τουρκία χωρίς τη βοήθεια της Ελλάδας.

            Αυτό που οφείλουμε και μπορούμε να κάνουμε, είναι να έχουμε ένα μικρό αλλά σύγχρονο, αξιόπιστο και αποτελεσματικό στρατό. Ένα αποφασισμένο στρατό, που θα λειτουργεί αποτρεπτικά στη Τουρκική επιθετικότητα. Όταν μας βάζουν στο μικροσκόπιο να υπολογίζουν σε κόστος αίματος, χρόνο και διεθνή κατακραυγή.

Ενίσχυση Αμυντικής Ικανότητας

            Η αμυντική ικανότητα μας είναι αναγκαίο να ενισχυθεί περαιτέρω με προσπάθεια σε τέσσερεις τομείς για να εμπεδωθεί η πίστη του λαού μας στην άμυνα:

            (1) Με εκσυγχρονισμό της Εθνικής Φρουράς

                  – Χρειάζονται βελτιώσεις στην οργάνωση, τα οπλικά συστήματα, το

         προσωπικό και την υποδομή

                  – Ιδιαίτερη βαρύτητα πρέπει να δοθεί

•  Στα τεθωρακισμένα και Πυροβολικό

•  Στο Ναυτικό και Αεροπορία

(2) Με ενδυνάμωση του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος Κύπρου – Ελλάδος

Είναι αναγκαίο να επανέλθει η άσκηση «ΤΟΞΟΤΗΣ»

            (3) Με επέκταση της Συμμετοχής μας σε οργανισμούς Συλλογικής Ασφάλειας

                        Είναι αναγκαίο να υποβάλουμε αίτηση ένταξης στην Σύμπραξη για την Ειρήνη ( PfP )

•  Με μεγαλύτερη εκμετάλλευση της Πολιτικής και Στρατιωτικής συνεργασίας μας με φίλες χώρες.

Η βελτίωση της αμυντικής μας ικανότητας λειτουργεί αποτρεπτικά στην

Τουρκική επιθετικότητα και ενισχύει τη διαπραγματευτική μας θέση στις συνομιλίες για επίλυση του Κυπριακού.

Σε περίπτωση λύσης πρέπει να αποστρατικοποιηθεί η Κύπρος από τα ξένα στρατεύματα αλλά:

– Το Κυπριακό Κράτος δεν πρέπει να στερηθεί το δικαίωμα της αυτοάμυνας και της διάθεσης ιδίων Ενόπλων  Δυνάμεων κατά τη βούληση του.

– Το δικαίωμα αυτό κατοχυρώνεται από τον καταστατικό Χάρτη των ΗΕ (Άρθρο 51)

γιατί είναι συνυφασμένο με την έννοια της ασφάλειας και της προστασίας των  συμφερόντων ενός κράτους.

– Πλήρης αποστρατικοποίηση της Κύπρου και μή δυνατότητα διάθεσης Ενόπλων

  Δυνάμεων από το Κυπριακό Κράτος, δεν ενδείκνυται επειδή:

            (1) Η Κύπρος βρίσκεται σε περιοχή μεγάλης γαιοστρατηγικής σημασίας και σε

     περίπτωση οποιασδήποτε κρίσης η αποστρατικοποίηση θα παραβιασθεί από

     δυνάμεις γειτονικών ή άλλων χωρών.

(2) Η Κύπρος βρίσκεται πλησίον της ασταθούς περιοχής της Μ.Α. στο πλέον

ευαίσθητο τμήμα των συνόρων της ΕΕ, από όπου ενδέχεται να προκύψουν απειλές κατά της ασφάλειας της, αλλά και της ασφάλειας της ΕΕ (λαθρομετανάστευση, τρομοκρατία, όπλα μαζικής καταστροφής, λαθρεμπόρι όπλων κ.λπ.).

•  Δεν θα είναι δυνατή η εξασφάλιση των Κυριαρχικών δικαιωμάτων της, Κύπρου στη ξηρά, θάλασσα και αέρα ούτε δυνατή η συμμετοχή στη ΚΕΠΠΑ.

•  Η Τουρκία, λόγω εγγύτητος προς την Κύπρο θα έχει τη δυνατότητα άμεσης στρατιωτικής επέμβασης χωρίς να αντιμετωπίσει αντίσταση.

•  Η Βρετανία θα εκμεταλλεύεται μονοπωλιακά τα στρατηγικά πλεονεκτήματα από τη γεωγραφική θέση της Κύπρου.

Στόχοι της Τουρκίας

            Οι συνομιλίες για λύση του Κυπριακού θα είναι πάρα πολύ δύσκολες στα θέματα ασφάλειας. Η Τουρκία που απώλεσε τη Κύπρο και τα επεμβατικά δικαιώματα της το 1878 τα ανέκτησε το 1960 με τις συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας, προσπάθησε να τα διατηρήσει με το σχέδιο Αναν και θα επιμένει να τα διατηρήσει σε οποιονδήποτε μελλοντικό σχέδιο επειδή ο διαχρονικός στρατηγικός στόχος της για τη Κύπρο είναι:

•  Ο πολιτικός και στρατιωτικός έλεγχος ολόκληρης της νήσου και

•  Ο πρωταγωνιστικός ρόλος της στην Αν. Μεσόγειο.

Ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας για τη Κύπρο, συνδέεται, επηρεάζεται και

αλληλοτροφοδοτείται με 2 άλλους στόχους της Τουρκίας που αφορούν τον Ελληνισμό:

•  Τις βλέψεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και

•  Τις βλέψεις της Τουρκίας στη Θράκη.

Γεωγραφικός – Αμυντικός χώρος Κύπρου – Ελλάδος

            Το κύριο και βασικό στήριγμα μας, για την επιβίωση του Ελληνισμού της Κύπρου είναι η Ελλάδα.

            Η μοίρα θα είναι κοινή γιατί οποιαδήποτε εξέλιξη στη Κύπρο θετική ή αρνητική, θα έχει ανάλογες επιπτώσεις στο Αιγαίό και τη Θράκη.

            Ο Γεωγραφικός και αμυντικός χώρος της Κύπρου και της Ελλάδος είναι ενιαίος. Η Τουρκία έχει δεσμεύσει ένα αξιόμαχο Σώμα Στρατού στη Κύπρο, παρατεταγμένο έναντι της Εθνικής Φρουράς και των Ελλαδικών δυνάμεων.

            Ο Γεωγραφικός χώρος Κύπρου – Ελλάδος συνέχονται. Το ακρωτήριο του Ακάμα στη Πάφο, απέχει 170 ν.μ. από το ελληνικό νησιωτικό σύμπλεγμα της Μεγίστης (γνωστής ως Καστελλόριζο).

            Με βάση τη Σύμβαση για το δίκαιο της Θάλασσας του Montego Bay του 1982, η αποκλειστική οικονομική ζώνη και η υφαλοκρηπίδα ενός παραθαλάσσιου κράτους εκτείνεται μέχρι 200ν.μ.

            Το νησιωτικό σύμπλεγμα της μεγίστης και η Κύπρος, όπως επισημαίνει ο νησιολόγος Γεώργιος Κ. Γιαγκάκης στη μελέτη του με τίτλο «Οι Ζώνες Θαλάσσια κυριαρχίας της Κύπρου και η πολύπλευρη σημασία τους για τον Ελληνισμό» παρεμποδίζουν με τη παρουσία τους τη διέξοδο και επέκταση της Τουρκίας στην Αν. Μεσόγειο, προς την οποία έχει μακροχρόνιους στόχους και βλέψεις όπως και στο Αιγαίο. Είναι ο θαλάσσιος χώρος μεταξύ Ελλάδος, Τουρκίας – Κύπρου – Αιγύπτου όπου πραγματοποίησε η Τουρκία την άσκηση «θαλασσόλυκος 2007».

            Στον επίλογο της μελέτης του σημειώνει:

            «Να γιατί η Τουρκία, μόνο με τη συρρίκνωση του Ελληνισμού σ’ αυτή εδώ την άκρη, μπορεί να διεκδικήσει ευρύτερες διαστάσεις – και βεβαίως σπουδαιότερους ρόλους – στη θάλασσα της Ανατολικής Μεσογείου».

Φοίβος Κλόκκαρης

 Αντιστράτηγος ε.α.

Εκδήλωση με θέμα «Κίνδυνοι για την ασφάλεια του Ελληνισμού της Κύπρου λόγω της Τουρκικής κατοχής»

Κίνδυνοι για την ασφάλεια του
Ελληνισμού της Κύπρου λόγω της Τουρκικής κατοχής»

IMG_0109Με τεράστια, πέραν της αναμενόμενης, επιτυχία, πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων , με θέμα «Κίνδυνοι για την ασφάλεια του Ελληνισμού της Κύπρου λόγω της Τουρκικής κατοχής» την Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2008, στο οίκημα της ΣΕΚ στη Λευκωσία με ομιλητή τον κ. Φοίβο Κλόκκαρη Αντιστράτηγο ε.α., πρώην Υπουργό Άμυνας και πρώην Υπαρχηγό της Εθνικής Φρουράς.

Με λιτό, επιστημονικό και στοιχειοθετημένο λόγο, και αναλύοντας τους γεωπολιτικούς και γεωστρατηγικούς συσχετισμούς, ο κ. Κλόκκαρης ξεδίπλωσε μπροστά στα μάτια των παρευρισκομένων την ωμή πραγματικότητα σχετικά με την ασφάλεια των Ελλήνων της Κύπρου. Αναφέρθηκε στην παρούσα κατάσταση, τονίζοντας την αναγκαιότητα εκσυγχρονισμού και αναβάθμισης των Ενόπλων μας Δυνάμεων, αναβίωσης του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος, αποκάλυψε τις φοβερές παγίδες που έκρυβε μέσα του το Σχέδιο Ανάν, και τέλος έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για την απειλή από την ωρολογιακή βόμβα που λέγεται λαθρομετανάστευση.

Απαντώντας σε ερώτηση από το κοινό εάν συμφωνεί με θέσεις που εκφράζονται τώρα την προεκλογική περίοδο για μείωση της θητείας, ο κ. Κλόκκαρης εξέφρασε ρητά την κάθετη διαφωνία του γιατί τέτοιο εγχείρημα θα αποδυνάμωνε την ισχύ της Εθνικής Φρουράς.

Προσφωνήσεις απηύθυναν ο Γραμματέας της ΕΜΕΘ Χριστόδουλος Ελισσαίου και ο Πρόεδρός της κ. Κρίνος Ζ. Μακρίδης. Την εκδήλωση χαιρέτισε ο Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Άμυνας κ. Πέτρος Καρεκλάς. Συντονιστής στην εκδήλωση ήταν ο Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Ανδρέας Μακρίδης.

080130

Παρουσίαση κ. Χριστόδουλου Ελισσαίου

IMG_0103Ελληνίδες, Έλληνες

σας καλωσορίζω στη σημερινή εκδήλωση της ΕΜΕΘ με θέμα «Κίνδυνοι για την ασφάλεια του Ελληνισμού της Κύπρου λόγω της Τουρκικής Κατοχής».

Ο Θουκυδίδης έγραψε «Ο ισχυρός επιβάλλει ό, τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο ασθενής παραχωρεί ό, τι του επιβάλλει η αδυναμία του». Αν εξαρτιόταν από εμένα θα υποχρέωνα τους πολιτικούς να κάθονται εξετάσεις τον Θουκυδίδη, και αν έπαιρναν κάτω από 90/100 θα κόβονταν και θα τους απαγορευόταν να ασχολούνται με την πολιτική επιστήμη.

Η ΕΜΕΘ έχει ασχοληθεί κυρίως με ζητήματα που απειλούν την Εθνική συνείδηση του Έλληνα της Κύπρου, την μεθοδική προσπάθεια λοβοτομής που από την εποχή της αγγλοκρατίας επιχειρείται σε αυτόν τον πανάρχαιο Ελληνικό λαό από τους νεοκυπριακούς κύκλους. Συγκεκριμένα, πρόσφατα, έχουμε ασχοληθεί με τις προσπάθειες αφελληνισμού της Παιδείας μας όπως κυρίως περιγράφονται στο λεγόμενο μανιφέστο εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης που διαμόρφωσαν οι επτά λεγόμενοι σοφοί.

Όμως οι κίνδυνοι που μας απειλούν είναι πολυδιάστατοι. Όλοι θα συμφωνούμε ότι μεγαλύτερη απειλή που επικρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας είναι η επεκτατική Τουρκία με τα στρατεύματα της να καραδοκούν εντός των πυλών του Ελληνικού μας νησιού. Παρά τις προσδοκίες των αιθεροβαμόνων της δικής μας πλευράς η Τουρκική πολιτική δεν άλλαξε ούτε ρούπι και η αστεία εφεύρεση των «ισλαμοδημοκρατών» του Ερντογάν αποδείκτηκε ακόμα μια πομφόλυγα. Παρά την κατρακύλα της δικής μας πολιτικής που έφτασε στο Σχέδιο Ανάν, η Τουρκία δεν έχει μετακινήσει ούτε ένα φαντάρο από την Κύπρο. Αντίθετα εκσυγχρονίζει τα στρατεύματα της, μεταφέρει νέους εποίκους και τώρα πρόσφατα διοχετεύει σωρεία μουσουλμάνων λαθρομεταναστών από τις κατεχόμενες στις ελεύθερες περιοχές.

Αυτή λοιπόν είναι η καλή θέληση της χώρας στην οποία θα εξαρτιόταν αποκλειστικά η εφαρμογή του Σχεδίου Ανάν αν γινόταν αποδεκτό. Τη στιγμή που εμείς θα διαλύαμε την Κυπριακή Δημοκρατία σε 24 ώρες, η όποια επιστροφή εδαφών, το δέλεαρ δηλαδή, μετατίθετο σε βάθος χρόνου και θα εξαρτιόταν αποκλειστικά από την καλή θέληση της Τουρκίας.

Κατά συνέπεια το θέμα της αμυντικής θωράκισης για προστασία του Ελληνισμού της Κύπρου παραμένει πάντοτε πρωτεύων. Δυστυχώς το ιερό δικαίωμα της άμυνας έγινε στο παρελθόν και εξακολουθεί να γίνεται και σήμερα έρμαιο εκμετάλλευσης στα χείλη κάποιων πολιτικών ελέω προεκλογικής εκστρατείας. Κάποιοι κέρδισαν εκλογές υποσχόμενοι υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα, αλλά αντί αυτών μας κουβάλησαν το Σχέδιο Ανάν! Τώρα η ιστορία επαναλαμβάνεται αλλά ανάποδα. Ακούμε υποσχέσεις για μείωση της θητείας, με την ελπίδα να χαϊδέψουν τα αυτιά κάποιων μαμάδων και κάποιων βουτυρομπεμπέδων, και αντικατάσταση σε μεγάλο βαθμό του εμψύχου υλικού που φυλάει τη ΓΚΠ από κάμερες. Λες και η Κύπρος βρίσκεται μεταξύ Βελγίου και Ολλανδίας. Ωσάν και οι κάμερες θα αποτελέσουν και την πρώτη γραμμή αντίστασης σε περίπτωση πρόκλησης νέου επεισοδίου από τους Τούρκους. Εκτός βέβαια και αν κάποιοι έχουν στο πίσω μέρος του εγκεφάλου τους την επαναφορά του Σχεδίου Ανάν, που μπορεί τώρα να ονομάζεται Σχέδιο Μουν, οπόταν η ΕΦ θα είναι αχρείαστη.

Ένα άλλο θέμα που γίνεται ολοένα και πιο έντονο είναι αυτό της λαθρομετανάστευσης. Είναι πρόβλημα που αντιμετωπίζουν όλες οι χώρες της ΕΕ αλλά στην Κύπρο υπάρχει ιδιάζουσα βαρύτητα λόγω της πολιτικής κατάστασης. Είναι πλέον πασιφανές ότι χρησιμοποιείται σαν όπλο από τον Αττίλα στοχεύοντας ένα πολύ τρωτό μας σημείο: Το δημογραφικό. Δυστυχώς το «πολιτικώς ορθόν» της εποχής μας αποπροσανατολίζει τελείως από το πρόβλημα. Αυτό που προβάλλεται – στη δε Μητροπολιτική Ελλάδα με μεγαλύτερη ένταση – από ΜΜΕ και «διανοούμενους» που αγεληδόν το αναμασούν συνεχώς, είναι συνθήματα κατά του ρατσισμού προσπαθώντας να μας δημιουργήσουν τύψεις, λες και ζούμε στη Ναζιστική Γερμανία ή στη Ν. Αφρική του Απαρτχάιντ. Κανένας μας δεν είναι ρατσιστής, ούτε έχουμε τίποτα με αυτούς τους ανθρώπους, όμως δεν μπορούμε να μείνουμε απαθείς στην αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρα της χώρας μας, ακούγοντας συνεχώς τα κοάσματα των συνδεδεμένων με το ίδρυμα Σόρος ύποπτων ΜΚΟ, για ρατσισμό, ξενοφοβία, πολυπολιτισμικότητα και δε συμμαζεύεται.

Φίλες και φίλοι, η ΕΜΕΘ είναι μη κομματικοποιημένη, είναι ανοικτή για άτομα από όλους τους χώρους, αλλά είναι βαθύτατα πολιτικοποιημένη. Γι αυτό με ολοένα και αυξανόμενη ένταση θα δίνουμε το παρόν μας στην κοινωνία και θα παλεύουμε για το αυτονόητο: Να ζήσουμε σαν Έλληνες σε μια Ελληνική γη.

Προσφώνηση κ. Κρίνου Ζ. Μακρίδη

IMG_0112Φίλες και Φίλοι,

Βρισκόμαστε και πάλι σήμερα ενώπιον σας για να διακηρύξουμε ακόμα μια φορά τους στόχους της ΕΜΕΘ:

Να παραμείνουμε Έλληνες, υπερήφανοι για την καταγωγή και την εθνική μας ταυτότητα.

Να περιφρουρήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις τις οικουμενικές αρχές και αξίες του Ελληνισμού που εγκατάλειψη τους έχει επιφέρει στον Ελληνισμό της Κύπρου, στο έθνος και γενικότερα στο κόσμο μύρια δεινά.

Οι διατυπώσεις της σήψης γίνονται από όλους. Οι αναλύσεις παγκοσμίως των σημερινών φαινομένων κατάπτωσης και φθοράς της ανθρώπινης προσωπικότητας είναι ταυτόσημες:

Στροφή στην κατανάλωση, η διαφθορά της πολιτείας, ο αποπροσανατολισμός των διεθνών κέντρων αποφάσεων, ο εγωκεντρισμός.

Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα την έλλειψη αλληλεγγύης και σεβασμού της ανθρώπινης ζωής και την αναγωγή του πλούτου ως υπέρτατου αγαθού.

Και όμως η απόκτηση της υλικής και μόνο ευημερίας και δύναμης δεν έχουν ως αποτέλεσμα και την ψυχική γαλήνη και την ανθρώπινη ευτυχία.

Αντίθετα, ο υπέρμετρος καταναλωτισμός, νεοφιλελευθερισμός, η παγκοσμιοποίηση και η περιβόητη νέα τάξη πραγμάτων έφεραν την απόλυτη δυστυχία στον άνθρωπο. Τα ψυχικά νοσήματα ελαφράς ή σοβαρότερης μορφής ταλανίζουν το 80% των κατοίκων της Δύσης. Τα διαζύγια έχουν φτάσει το 50% περίπου. Η λεγόμενη σεξουαλική απελευθέρωση έχει εξευτελίσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η νεολαία αιχμάλωτη και παραδομένη αδιαφορεί για τα κοινά και στρέφεται στο έγκλημα και τα ναρκωτικά.

Και μείς εδώ, σήμερα με την πατρίδα μας κατεχόμενη να θέλουμε όλοι την αποστρατικοποίηση, την μείωση της θητείας, την κατάργηση της Εθνικής Φρουράς και την διάλυση οποιασδήποτε αμυντικής δραστηριότητας. Και εδώ αποτελούμε φαινόμενο για τα παγκόσμια δεδομένα.

Από το 1960 με την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας το να ενδιαφέρεσαι για την αμυντική θωράκιση ήταν μίασμα. Το να αγαπάς την πατρίδα και να θέλεις να την υπερασπίζεσαι ήταν παρωχημένες σκέψεις και δραστηριότητες.

Φτάσαμε στο σημείο να προτιμούμε να αναγράφεται στο απολυτήριο στρατού του παιδιού μας ο χαρακτηρισμός «τρελός» παρά να υπηρετήσει την Εθνική Φρουρά. Αυτό είναι κατάντημα και αθλιότητα για μια κοινωνία, πόσο μάλλον για την δική μας που η μισή μας πατρίδα είναι υπό κατοχή.

Και γένεται το ερώτημα, φίλες και φίλοι. Αφού συμφωνούμε στις διαπιστώσεις και στις αναλύσεις για τα κακώς κείμενα και όλοι κοπτόμεθα για την ορθότητα της σκέψης και το αγαθό των προθέσεων μας ποιος θα αναλάβει να αναχαιτίσει αυτή την κατρακύλα, αυτή την λαίλαπα που σαρώνει τα πάντα;

Προς το παρόν δεν υπάρχει απάντηση. Όμως ο λαός, όλοι εμείς δεν μπορούμε και δεν πρέπει να μένουμε αδρανείς. Πρέπει να αγωνιζόμαστε ο καθένας «εφ ω ετάχθει» οι καιροί «ου μένετοι», χρειάζεται εγρήγορση και πλήρης επίγνωση των καταστάσεων ώστε να ανατείλουν καλύτερες μέρες.

Χαιρετισμός κ. Πέτρου Μ. Καρεκλά

IMG_0114Κυρίες και Κύριοι

Είναι με ξεχωριστή ικανοποίηση που βρίσκομαι σήμερα ανάμεσά σας καθότι με τιμά ιδιαίτερα η πρόσκληση του Προέδρου της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων για να παρευρεθώ και να απευθύνω χαιρετισμό, στη σημαντική αυτή εκδήλωση που διοργανώνεται με θέμα «Κίνδυνοι για την Ασφάλεια του Ελληνισμού της Κύπρου λόγω της Τουρκικής Κατοχής». Ένα θέμα ήσσονος σημασίας που επηρεάζει την Πατρίδα μας με καθοριστικές επιπτώσεις.

Ο Ελληνισμός της Κύπρου δέχεται εδώ και μισό σχεδόν αιώνα την έντονη επιθετικότητα της Τουρκίας και ανθίσταται για να επιβιώσει στη γη των πατέρων του με τη στήριξη των απανταχού Ελλήνων. Η εθνική και φυσική επιβίωση του λαού μας συναρτάται, από το 1960, με την ύπαρξη και την ισχύ του κράτους μας. Με την ύπαρξη και την ισχύ της ανεξαρτησίας μας. Ενόσω το κράτος μας υπάρχει και ισχύει, ενόσω η ανεξαρτησία του και η διεθνής αναγνώριση του διαφυλάττεται και ενισχύεται, καμιά επιβουλή, καμιά απειλή και κανένας κίνδυνος δεν θα μπορέσουν ποτέ να εξουδετερώσουν την ελπίδα και την προοπτική της επιβίωσης και ευημερίας μας σε αυτό τον τόπο.

Το κεφάλαιο της ασφάλειας είναι καθοριστικής σημασίας για την επιβίωση του ελληνισμού της Κύπρου. Το σοβαρότατο πλήγμα που υπέστη λόγω της τουρκικής εισβολής το 1974 και της συνεχιζόμενης κατοχής εξακολουθεί να αποτελεί την κύρια απειλή κατά της ασφάλειάς του. Η οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού είναι αναγκαίο να λαμβάνει σοβαρά υπόψη τα θέματα ασφάλειας και τις απειλές, δεδομένου ότι σχετίζονται άμεσα με την επιβίωσή μας.

Η ασφάλεια είναι καθοριστικός παράγοντας για την ύπαρξη οποιουδήποτε κράτους και σχετίζεται άμεσα με την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα, την άσκηση των κυριαρχικών του δικαιωμάτων, την κατοχύρωση των ελευθεριών του και την απρόσκοπτη διεξαγωγή των συναλλαγών, καθώς και των εμπορικών, οικονομικών και πολιτιστικών του δραστηριοτήτων. Για να επιτευχθεί η ασφάλεια είναι αναγκαίο να υπάρχει αμυντική ικανότητα για την αντιμετώπιση των στρατιωτικών, οικονομικών, διπλωματικών και ασύμμετρων απειλών κατά του κράτους.

Η αμυντική ικανότητα επιτυγχάνεται με τη διάθεση αξιόπιστων Ένοπλων Δυνάμεων, με συμμαχίες και τη συμμετοχή σε οργανισμούς συλλογικής ασφάλειας. Η αμυντική ικανότητα. δημιουργεί αποτροπή και συμβάλλει στην διασφάλιση της ειρήνης. Σήμερα καμία χώρα δεν μπορεί να εξασφαλισθεί από όλες τις απειλές. Ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους η Κυπριακή Δημοκρατία έθεσε ως στρατηγικό στόχο την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι και η βελτίωση του παράγοντα ασφάλειας και η μείωση του βαθμού κινδύνου που συναρτάται με τις απειλές που αντιμετωπίζει και προέρχονται από την επιθετικότητα και τις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας σε βάρος της Κύπρου.

Η σοβαρότερη απειλή είναι η συνέχιση της κατοχής του βορείου τμήματος της Κύπρου από ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις της Τουρκίας και η συνέχιση της δημογραφικής αλλοίωσης από την παράνομη εγκατάσταση Τούρκων εποίκων. Το 110 Σώμα Στρατού της Τουρκίας εξακολουθεί να κατέχει ένα μεγάλο μέρος της Πατρίδας μας και να αποτελεί μια σταθερή και διαρκή απειλή κατά της ασφάλειάς της. Τούτο επιβάλλει τη συνεχή μέριμνά μας για ενίσχυση της αμυντικής μας θωράκισης και ο βασικότερος πυλώνας της είναι η Εθνική Φρουρά με τη συνδρομή και συμπαράταξη της Ελλάδας. Η Ελλάδα και η εθνική μας συνείδηση υπήρξαν διαχρονικά τα κύρια στηρίγματα των αγώνων απελευθέρωσης και επιβίωσης και ως εκ τούτου οι εθνικοί μας δεσμοί με την Ελλάδα , όχι μόνον δεν πρέπει να υποβιβασθούν και να χαλαρώσουν, αλλά αντιθέτως επιβάλλεται να ενδυναμωθούν και να ισχυροποιηθούν όσο ποτέ άλλοτε.

Σε μια περίοδο που η κατοχική Τουρκία χτυπά την πόρτα της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας, είναι ανεπίτρεπτο και εντελώς άδικο να γίνεται προσπάθεια από κάποια ισχυρά κέντρα για αποσύνδεση του Κυπριακού από την ενταξιακή της πορεία. Δεν μπορεί και δεν επιτρέπεται μια χώρα που θέλει να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης να εξακολουθεί να κατέχει ευρωπαϊκό έδαφος που ανήκει σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, να διατηρεί στρατεύματα κατοχής και έποικους και να παραβιάζει κατά συρροή τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα, πάνω στα οποία εδράζεται το οικοδόμημα της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Με αγανάκτηση παρατηρούμε την προκλητική και απαράδεκτη στάση της τουρκικής κυβέρνησης, να προωθεί, να ενισχύει και να ενθαρρύνει το σφετερισμό των ελληνοκυπριακών περιουσιών στα κατεχόμενα και το ξεπούλημά τους σε ξένους. Στόχος της, μέσα απ’ αυτόν τον τρίτο Αττίλα, είναι η δημιουργία νέων τετελεσμένων που να καθιστούν τη λύση του Κυπριακού ακόμα πιο δύσκολη.

Αν υπάρχουν κάποιοι που επιθυμούν διακαώς και όσο γίνεται πιο σύντομα μια ειρηνική, βιώσιμη και λειτουργική λύση, αυτοί είμαστε εμείς. Γιατί εμείς έχουμε υποστεί τις τραγικές επιπτώσεις της εισβολής, εμείς υπομένουμε για 34 σχεδόν χρόνια τις συνέπειες της προσφυγιάς και ζούμε καθημερινά με την ελπίδα και το όραμα για επανένωση της πατρίδας μας και την επιστροφή στην κατεχόμενη γη μας. Εμείς επιζητούμε διακαώς τη λύση, από την πρώτη μέρα της εισβολής. Δεν είμαστε, όμως διατεθειμένοι να συμβιβαστούμε με μια οποιαδήποτε λύση. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να δεχθούμε μια λύση που δεν θα διασφαλίζει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής και των εποίκων. Θέλουμε μια λύση που να αντέχει στο βάθος του χρόνου και να είναι λειτουργική προς όφελος όλων των νόμιμων κατοίκων της.

Η Συμφωνία της 8ης Ιουλίου 2006, που επιτεύχθηκε χάρη στις προσπάθειες της δικής μας πλευράς, αποτελεί σήμερα μια σωστή βάση που μπορεί να οδηγήσει στην επανέναρξη ενός ουσιαστικού διαλόγου, όπως τόνισε πρόσφατα και στην Άγκυρα ο Έλληνας Πρωθυπουργός. Η στήριξη που παρέχουν στη Συμφωνία το Συμβούλιο Ασφαλείας και η Ευρωπαϊκή Ένωση, είναι το καλύτερο εχέγγυο για μια κινητικότητα στο Κυπριακό, η οποία μπορεί να αναπτερώσει τις ελπίδες για τον τερματισμό της τουρκικής αδιαλλαξίας και για τη διεξαγωγή μιας ουσιαστικής διαπραγμάτευσης.

Η αποφασιστικότητά μας, για να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε ακούραστα για μια λύση που θα επανενώνει πραγματικά την Κύπρο, που θα αποκλείει ξένες επεμβάσεις, ξένους στρατού ς και εποίκου ς, αλλά και που θα επανενώνει το λαό μας, την οικονομία και τους θεσμούς του κράτους, είναι δεδομένη. Προσβλέπουμε σε μια κοινή Πατρίδα, όπου θα διασφαλίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ανθρώπινες ελευθερίες ολόκληρου του λαού, Ελληνοκυπρίων, Τουρκοκυπρίων, Μαρωνιτών, Λατίνων και Αρμενίων και θα παρέχονται όλες οι προϋποθέσεις για ευημερία και προκοπή, σε συνθήκες ειρήνης, αλληλοσεβασμού, ασφάλειας και συνεργασίας.

Το κύρος, η οντότητα και η νομιμότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν υποβιβάζονται και δεν μειώνονται από τις έντονες απόπειρες της τουρκικής πλευράς για πολιτική αναβάθμιση του παράνομου ψευδοκράτους. Απλώς αυτές οι απόπειρες, που τελευταία κατάντησαν να είναι μόνιμη επιδίωξη της τουρκικής πλευράς, επιβεβαιώνουν συνεχώς τις πραγματικές προθέσεις του εισβολέα και κατακτητή των εδαφών της Κυπριακής Δημοκρατίας για υπονόμευση των προσπαθειών για λύση του Κυπριακού, μέσω ουσιαστικών συνομιλιών. Όσο δύσκολος και αν είναι αυτός ο αγώνας, είμαστε ιστορικά υποχρεωμένοι να αντέξουμε και να πετύχουμε. Να αντέξουμε, ομοψυχούντες και να πετύχουμε, ενωμένοι. Αυτό είναι το ιστορικό και απαράγραπτο χρέος μας απέναντι στην Κύπρο του χθές, του σήμερα και του αύριο. Και μόνο ενωμένοι και αδιάσπαστοι μπορούμε να εκπληρώσουμε αυτό το κοινό χρέος.

Τελειώνοντας, θα ήθελα να ευχηθώ ευόδωση των επιδιώξεων και των προσδοκιών της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων και να τους συγχαρώ θερμά για τη διοργάνωση της τόσο σημαντικής αυτής εκδήλωσης, για ακόμη μια φορά και είμαι βέβαιος ότι μέσα από την εμβριθή εισήγηση του διακεκριμένου ομιλητή και ιδιαίτερα αγαπητού φίλου, πρώην Υπουργού, Αντιστράτηγου εν αποστρατεία κ. Φοίβου Κλόκκαρη και τη συζήτηση που θα ακολουθήσει, θα εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα και πορίσματα για το πολύ σοβαρό αυτό θέμα.

Σας ευχαριστώ και εύχομαι κάθε επιτυχία στη σημερινή σας εκδήλωση.

Εισήγηση κ. Φοίβου Κλόκκαρη

ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

IMG_0116Φοίβου Κλόκκαρη
Αντιστρατήγου ε.α.

Γενικά

Η ασφάλεια είναι καθοριστικός παράγων για την ύπαρξη οποιουδήποτε κράτους.

Σχετίζεται με την :

•  Ανεξαρτησία του

•  Εδαφική του ακεραιότητα

•  Άσκηση των κυριαρχικών του δικαιωμάτων

•  Κατοχύρωση των ελευθεριών του και την

•  Απρόσκοπτη διεξαγωγή των δραστηριοτήτων του, εμπορικών, οικονιμικών, πολιτιστικών κ.λπ.

Για να επιτευχθεί η ασφάλεια είναι αναγκαίο να υπάρχει αμυντική ικανότητα για

την αντιμετώπιση των απειλών κατά της ασφάλειας (Στρατιωτικές, οικονομικές, δπλωματικές, ασύμμετρες κ.λπ.)

            Η αμυντική ικανότητα επιτυγχάνεται με:

•  Διάθεση αξιόπιστων Ενόπλων Δυνάμεων (ΕΔ)

•  Συμμαχίες (Πολιτικές – Στρατιωτικές)

•  Συμμετοχή σε Οργανισμούς Συλλογικής Ασφάλειας

Η αμυντική ικανότητα, δημιουργεί αποτροπή και συμβάλλει στη διασφάλιση της

ειρήνης.

            Σήμερα καμιά χώρα δεν μπορεί μόνη να εξασφαλισθεί από όλες τις απειλές.

Προβλήματα Ασφάλειας

Απειλές

            Ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους η Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ) έθεσε ως στρατηγικό στόχο την ένταξη της στην ΕΕ, είναι η βελτίωση του παράγοντα «ασφάλεια» και η μείωση του «βαθμού κινδύνου» που συναρτάται με τις απειλές που προέρχονται από:

•  Την επιθετικότητα της Τουρκίας

•  Τη Στρατηγικής σημασίας θέση της Κύπρου

•  Τη γειτνίαση της με την ασταθή περιοχή της Μ. Ανατολής

•  Το μικρό μέγεθος της Κύπρου από πλευράς εκτάσεως και δημογραφικής

      οντότητας

Σύντομη Ανάλυση Απειλών

Η επιθετικότητα της Τουρκίας και οι επεκτατικές βλέψεις της σε βάρος της Κύπρου

•  Εισέβαλε και κατέλαβε το βόρειο τμήμα της

•  Εξεδίωξε τον Ελληνικό πληθυσμό

•  Μετέφερε παράνομα Τούρκους εποίκους που αλλοίωσαν τη δημογραφική σύνθεση του

•  Παρεμποδίζει την ανεύρεση των αγνοουμένων

•  Ίδρυσε υποτελές ψευδοκράτος

•  Κατέστρεψε την πολιτιστική κληρονομιά των Ελλήνων της Κύπρου

•  Άλλαξε τα Ελληνικά τοπωνύμια

•  Εκμεταλλεύεται παράνομα τις περιουσίες των Ελλήνων της Κύπρου

•  Διατηρεί από το 1974 ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις με επιθετική διάταξη κατά των ελευθέρων εδαφών

•  Παραβιάζει συστηματικά το θαλάσσιο και εναέριο χώρο της Κύπρου με:

•  Στρατιωτικές Ασκήσεις

•  Ασκήσεις Έρευνας Διάσωσης

•  Πτήσεις Πολεμικών Αεροσκαφών

•  Διέλευση Πολεμικών πλοίων

 

Η Στρατηγικής σημασίας γεωγραφική θέση της Κύπρου που προσελκύει το ενδιαφέρον των μεγάλων δυνάμεων και των γειτονικών χωρών

•  Εγγύτητα προς τις πηγές πετρελαίου και τις απολήξεις των αγωγών στην ανατολική ακτή της Μεσογείου (Τσεϊχάν, Χάϊφα)

•  Εγγύτητα προς το δρομολόγιο διακίνησης εμπορίου και πετρελαίου από τη μέση και άπω ανατολή δια του Σουέζ προς την Ευρώπη

•  Γέφυρα μεταξύ τριών ηπείρων, Ασία, Ευρώπη, Αφρική

•  Διάθεση στο έδαφος της υποδομής για:

•  Αεροναυτικές διευκολύνσεις

•  Μέσα επιτήρησης του θαλάσσιου και εναέριου χώρου

•  Μέσα παρακολούθησης επικοινωνιών

•  Ενδεχόμενη ύπαρξη υδρογονανθράκων στον υποθαλάσσιο χώρο της

Η γειτνίαση προς την ασταθή περιοχή της Μέσης Ανατολής από όπου ενδέχεται να προκύψουν απειλές (κυρίως ασύμμετρες) κατά της ασφάλειας της Κύπρου αλλά και της ΕΕ

•  Λαθρομετανάστευση

•  Λαθρεμπόριο όπλων

•  Διακίνηση ναρκωτικών

•  Τρομοκρατία

•  Όπλα μαζικής καταστροφής

•  Οργανωμένο Έγκλημα

 

Το μικρό μέγεθος της Κύπρου από πλευράς εκτάσεως και δημογραφικής οντότητος

            Το στοιχείο αυτό έχει επιβαρυνθεί με τη διάσπαση της γεωγραφικής και εσωτερικής συνοχής της, που επέφεραν η Βρετανία με τη δημιουργία στρατιωτικών βάσεων και η Τουρκία με τη κατάληψη του Βορείου τμήματος και τη δημογραφική αλλοίωση.

Ουσιαστικά στο έδαφος της Κύπρου ασκείται κυριαρχία από:

•  Την Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ) στις ελεύθερες περιοχές

•  Την Τουρκία στις Κατεχόμενες περιοχές

•  Την Βρετανία στις Βρετανικές Βάσεις (ΒΒ)

•  Τα Ηνωμένα Έθνη (ΗΕ) στην ουδετέρα ζώνη


Αξιολόγηση

            Η σοβαρότερη απειλή είναι η επιθετικότητα της Τουρκίας και οι επεκτατικές βλέψεις της κατά της Κύπρου.

            Η Τουρκία, πέραν της Κατοχής του Β. Τμήματος της Κύπρου, της διατήρησης ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων, της δημογραφικής αλλοίωσης με παράνομη εγκατάσταση τούρκων εποίκων, τηρεί επιθετική στάση και στο διπλωματικό τομέα. Στα πλαίσια :

•  Του ΟΗΕ: Παρεμποδίζει βιώσιμη λύση του Κυπριακού και την ένταξη της Κύπρου σε οργανισμούς συλλογικής ασφάλειας (ανοικτοί ουρανοί).

•  Της ΕΕ: Δεν εκπληρεί τις υποχρεώσεις της ένατι της ΚΔ δεν την αναγνωρίζει, δεν ανοίγει τα λιμάνια και αεροδρόμια της.

•  Του ΝΑΤΟ: Παρεμποδίζει τη συμμετοχή της Κύπρου στη ΚΕΠΠΑ και τη διάθεση σ’ αυτή διαβαθμισμένων πληροφοριών.


Ανάλυση της Στρατιωτικής Απειλής

Τουρκικές Δυνάμεις Κατοχής (ΤΔΚ)

Οργάνωση

            Οι ΤΔΚ είναι οργανωμένες σε ένα Σώμα Στρατού πλήρως επανδρωμένο που περιλαμβάνει:

•  2 Μηχανοκίνητες Μεραρχίες Πεζικού

•  1 Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία Πεζικού

•  1 Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία

•  1 Σύνταγμα Καταδρομών (ΚΔ)

•  1 Διοίκηση Πυροβολικού (ΠΒ)

•  Αναγκαία υποστήριξη Διοικητικής Μέριμνας (ΔΜ) και των έλεγχο τριών λιμανιών και δύο Αεροδρομίων

Δύναμη

            Η δύναμη των ΤΔΚ ανέρχεται σε 43,000 περίπου άνδρες και περιλαμβάνει ως κύριο οπλισμό:

•  300 άρματα μάχης

•  200 πυροβόλα

•  650 τεθωρακισμένα οχήματα

Διάταξη

            Η διάταξη των ΤΔΚ είναι επιθετική, εντεύθεν του πενταδακτύλου, σε προωθημένες θέσεις κατά μήκος της γραμμής αντιπαρατάξεως σε κατ’ εξοχήν πεδινό έδαφος που ευνοεί τη χρήση των τεθωρακισμένων.

Σύνθεση – Δύναμη – Διάταξη

            Η Σύνθεση, Δύναμη και Διάταξη των ΤΔΚ, σε συνδυασμό με την ναυτική και αεροπορική υπεροχή που διαθέτουν, τους παρέχει τη δυνατότητα να διεξαγάγουν αιφνιδιαστικά επιθετικές επιχειρήσεις κατά των ελευθέρων εδαφών ή να δημιουργήσουν θερμά επεισόδια και ελεγχόμενη στρατιωτική κρίση για να επιτύχουν πολιτικά οφέλη.

Ιδιαιτερότητες που αφορούν τη Στρατιωτική Απειλή

Αναδιοργάνωση και Εκσυγχρονισμός των μέσων των ΤΔΚ

            Παρά την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για απομάκρυνση των ξένων στρατευμάτων (ψήφισμα 353/1974) οι ΤΔΚ όχι μόνο παρέμειναν στο νησί αλλά αναβαθμίσθηκαν, ποσοστά και ποιοτικά με εκσυγχρονισμό των οπλικών συστημάτων τους, που βελτίωσαν τις επιθετικές δυνατότητες τους:

•  2 Μεραρχίες Πεζικού και 1 Ταξιαρχία Πεζικού έγιναν μηχανοκίνητες.

•  Τα άρματα Μ48Α5Τ 1 εκσυγχορίσθηκαν σε Μ48Α5Τ 2 με δυνατότητα νυκτερινού αγώνα και βολών εν κινήσει.

•  Το πυροβολικό των 105 χιλ., αντικαταστάθηκε με αυτοκινούμενο πυροβολικό των 155 χιλ., με αυξημένο βεληνεκές ταχυκινησία και ισχύ πυρός.

Στρατιωτικές Δυνατότητες – Προθέσεις

            Είναι αναγκαίο να γίνει διάκριση μεταξύ προθέσεων και δυνατοτήτων.

            Οι προθέσεις των αντιπάλων, φιλικές ή εχθρικές μεταβάλλονται εύκολα, ενώ οι δυνατότητες (δηλαδή τί είναι φυσικά ικανός  ο αντίπαλος να πράξει) δεν μεταβάλλονται εύκολα γιατί για να αποκτηθούν απαιτούνται:

•  Μέσα

•  Χρόνος

•  Χρήμα

•  Εκπαίδευση

•  Υποδομή

•  Προσωπικό

Από πλευράς στρατιωτικής αξιολόγησης το βάρος δίδεται στις στρατιωτικές

δυνατότητες επειδή συνιστούν τη μεγαλύτερη απειλή. Αν ένας στρατός π.χ. δεν έχει πολεμική αεροπορία, δεν μπορεί να την αποκτήσει και αξιοποιήσει σε μικρό χρονικό διάστημα.

Η Τουρκία όλα αυτά τα χρόνια της κατοχής «έκτισε» στρατιωτικές δυνατότητες στη Κύπρο που απαίτησαν μέσα, προσωπικό, υποδομή, χρήμα, χρόνο, εκπαίδευση και προσπάθεια.

Αναλογία Δυνάμεων

Αναλογία στρατιωτικών δυνάμεων 3:1 παρέχει τη δυνατότητα σ’ αυτόν που τη διαθέτει να διεξαγάγει επιθετικές επιχειρήσεις.

Η Τουρκία από το 1974 διατηρεί αυτή την αναλογία παρά τη μεγάλη οικονομική επιβάρυνση, επειδή στόχος της δεν είναι η προστασία των τουρκοκυπρίων (Τ/Κ) αλλά η άσκηση πίεσης κατά των Ελλήνων της Κύπρου και οι επιθετικές βλέψεις της.

Αν ο στόχος της Τουρκίας ήταν η προστασία των Τ/Κ τότε θα διατηρούσε αναλογία 1:1 ή και μικρότερη λόγω του πλεονεκτήματος που έχει στον αέρα και τη θάλασσα.

Ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ

             Με την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ βελτιώθηκε ο παράγων «ασφάλεια» σε στρατηγικό επίπεδο δηλ. η Τουρκία είναι δύσκολο να σχεδιάσει κατάληψη της Κύπρου, ενός μέλους της ΕΕ.

            Όμως εξακολουθούν να υπάρχουν κίνδυνοι επειδή η Τουρκία εφαρμόζει τη στρατιωτική διπλωματία. Δηλαδή χρησιμοποιεί τις Ένοπλες Δυνάμεις ως μοχλό για να επιτυγχάνει πολιτικά οφέλη χωρίς να εμπλέκεται σε γενικευμένο πόλεμο.

            Μέσα από αυτό το πρίσμα θα πρέπει να δούμε τη παραμονή κατοχικών στρατευμάτων στη Κύπρο παρά την ένταξη μας στην ΕΕ.

            Οι κίνδυνοι εστιάζονται στην άσκηση ψυχολογικής βίας επί των Ελλήνων της Κύπρου με την παρουσία στρατευμάτων ή την πρόκληση θερμών επεισοδίων προκειμένου η Τουρκία με μοχλό πίεσης τις ΤΔΚ να επιτύχει πολιτικά οφέλη.

Σημεία Διέλευσης

            Η διάνοιξη σημείων διέλευσης το 2003 μεταξύ των κατεχομένων και των ελευθέρων εδαφών επηρέασε τον παράγοντα «ασφάλεια» στους τομείς των στρατιωτικών πληροφοριών και της κατασκοπείας, αλλά δεν επέφερε ουσιαστική μεταβολή στο στρατιωτικό περιβάλλον γιατί δεν μεταβλήθηκε η Σύνθεση η Δύναμη και η Διάταξη των ΤΔΚ.

            Δεν μεταβλήθηκαν οι στρατιωτικές δυνατότητες της Τουρκίας στη Κύπρο και επομένως δεν μεταβλήθηκε και η απειλή.

Έποικοι – Μετανάστευση

Έποικοι

            Η Τουρκία συστηματικά από το 1974, προβαίνει σε παράνομο εποικισμό του Β. Τμήματος με τη μεταφορά Τούρκων εποίκων κατά παράβαση της Συνθήκης της Γενεύης 1949.

            Ξερίζωσε τον Ελληνικό πληθυσμό 180,000, παρεμποδίζει την επιστροφή στις εστίες του και εκμεταλλεύεται συστηματικά τις περιουσίες του.

            Εξανάγκασε σε συρρίκνωση του Τουρκοκύπριους που αριθμούσαν το 1974, 118,000 έναντι 180,000 Τούρκων εποίκων  στους οποίους θα πρέπει να προστεθούν 43,000 Τούρκοι στρατιώτες. Ήδη η Τουρκία πιέζει για να δοθεί «ιθαγένεια» σε άλλους 50,000 εποίκους. Με τη δημογραφική αλλοίωση η Τουρκία στοχεύει :

•  Στην παρεμπόδιση επιστροφής των Ελλήνων της Κύπρου

•  Στο περιορισμό του ρόλου των Τ/Κ

•  Στην εδραίωση της στρατιωτικής κατοχής

•  Στην τουρκοποίηση των Κατεχομένων

•  Στην εξίσωση του Ελληνικού και Τουρκικού στοιχείου στο νησί

Μετανάστευση

            Το πρόβλημα του εποικισμού στο Β. Τμήμα πρέπει να συνδυασθεί και με τον αυξημένο αριθμό μεταναστών στις ελεύθερες περιοχές σε ποσοστό, που είναι ένα από τα μεγαλύτερα στις χώρες της ΕΕ, σε σχέση με την αναλογία του πληθυσμού. Ήτοι 18% έναντι 8% του Ευρωπαϊκού μέσου όρου.

            Η συνεχής αύξηση των εποίκων στο Β. Τμήμα σε συνδυασμό με την αύξηση των μεταναστών στο Ν. Τμήμα, την υπογεννητικότητα των Ελλήνων και το αυξημένο ποσοστό τεκνοποίησης των μουσουλμάνων, οδηγεί σε:

•  Εκτουρκισμό των κατεχομένων

•  Επικίνδυνη αλλαγή της κοινωνικής συνοχής στις ελεύθερες περιοχές

•  Πληθυσμιακή συρρίκνωση του Ελληνισμού με σοβαρές συνέπειες στην επιβίωση του.

Η ΕΕ αντιμετωπίζει πρόβλημα μεταναστευτικού ρεύματος. Περίπου 4

εκατομμύρια αλλοδαποί αναμένουν να εισέλθουν στην ΕΕ νόμιμα ή παράνομα.

            Η Τουρκία εκμεταλλεύεται και καθοδηγεί τη λαθρομετανάστευση, στα πλαίσια της στρατηγικής της για αλλοίωση της πληθυσμιακής σύνθεσης στη Κύπρο και το Αιγαίο.

            Το μεγαλύτερο μέρος των λαθρομεταναστών που διοχετεύονται στις ελεύθερες περιοχές προέρχονται από τα κατεχόμενα μέσω Τουρκίας ή Συρίας. Κάθε χρόνο εισέρχονται περίπου 4000 λαθρομετανάστες από τα κατεχόμενα. Είναι μια νέα μορφή εισβολής.

Θέματα Ασφάλειας στο Σχέδιο Ανάν

            Κρίθηκε σκόπιμο να αναπτυχθεί αυτό το θέμα, όχι για να ανατρέχουμε στο παρελθόν, αλλά επειδή από τις συνομιλίες γι’ αυτό το σχέδιο.

•  Διαπιστώθηκαν οι επιδιώξεις της Άγκυρας

•  Εξήχθησαν χρήσιμα συμπεράσματα για τις μελλοντικές συνομιλίες προς επίλυση του Κυπριακού

Τα θέματα ασφάλειας ήσαν άκρως επιβαρυντικά για τον Ελληνισμό της Κύπρου.

Η φιλοσοφία του σχεδίόυ ικανοποιούσε τις απαιτήσεις της Τουρκίας και Αγγλίας. Στόχευε σε τέσσερεις βασικούς άξονες.

(1) Ενίσχυση του ρόλου κηδεμονίας των εγγυητριών δυνάμεων.

(2) Αφαίρεση από τη Κύπρο της δυνατότητας να ασκεί κυριαρχία και να

                 εξασφαλίζει συνθήκες ασφάλειας.

(3) Μακρά μεταβατική περίοδος εφαρμογής του σχεδίου, εξάρτηση από

την πορεία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, έλλειψη εγγυήσεων

υλοποίησης του σχεδίου.

(4) Νομιμοποίηση και συνέχιση του παράνομου εποικισμού.

Κηδεμονία

            Στο Σχέδιο Ανάν διετηρείτο βασικά το ίδιο σύστημα ασφάλειας των συνθηκών εγγυήσεως και Συμμαχίας του 1960 με περαιτέρω διεύρυνση των επεμβατικών δικαιωμάτων των εγγυητριών Δυνάμεων.

            Το επίμαχο θέμα της μονομερούς επέμβασης των εγγυητριών δυνάμεων όχι μόνο δεν καταργείται, αλλά διευρύνεται με δυνατότητα επέμβασης όχι μόνο στο κοινό κράτος αλλά και στις συνιστώσες πολιτείες.

            Πέραν τούτου τίθεται η δέσμευση όπως η συμμετοχή της Κύπρου σε ΚΕΠΠΑ πραγματοποιείται μόνο στο βαθμό που δεν θα επηρεάζει διατάξεις των συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας.

            Οι συνθήκες όχι μόνο δεν προστάτευσαν την ΚΔ αλλά λειτούργησαν καταστροφικά, με την εγγυήτρια δύναμη Τουρκία να εισβάλλει στρατιωτικά και να κατέχει παράνομα επί 34 χρόνια το Β. Τμήμα της Κύπρου.

            Νομικοί υποστηρίζουν ότι οι διατάξεις των εν λόγω συνθηκών δεν συνάδουν προς το διεθνές δίκαιο και την υπόσταση ενός ανεξάρτητου κράτους π.χ. το άρθρο IV της συνθήκης εγγυήσεως περί μονομερούς επεμβάσεως δεν συνάδει προς το άρθρο 2 (4) του καταστατικού χάρτη των ΗΕ που απαγορεύει την απειλή ή χρήση βίας.

            Η Ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ ως ισότιμο μέλος με τα άλλα κράτη μέλη δεν δικαιολογεί τη διατήρηση αναχρονιστικών συνθηκών. Είναι αντιφατικό να συμμετέχει η Κύπρος στη ΚΕΠΠΑ και δύο άλλα μέλη της ΕΕ και ένα μή μέλος να εγγυώνται την ανεξαρτησία της, να διατηρούν στρατεύματα στο έδαφος της και να έχουν επεμβατικά δικαιώματα.

            Οι συνθήκες εγγυήσεως και συμμαχίας 1960 λειτούργησαν ουσιαστικά ως μοχλός υλοποίησης των επεκτατικών βλέψεων της Τουρκίας σε βάρος της Κύπρου.

            Αυτές επικαλέσθηκε η Τουρκία το 1964 και 1974 για τις επεμβάσεις της.

            Και αν ακόμα αποδεχθούμε την ερμηνεία που δίδει η Τουρκία στο άρθρο IV της συνθήκης εγγυήσεως ότι δηλ. της παρέχει το δικαίωμα μονομερούς στρατιωτικής επεμβάσεως, εκείνο που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογήσει είναι το σκοπό της στρατιωτικής της επέμβασης. Το άρθρο IV καθορίζει ρητά ότι οποιαδήποτε ενέργεια θα έχει ως αποκλειστικό σκοπό την επαναφορά της συνταγματικής τάξης.

            «Guaranteeing Powers, reserve the right, to take action with the sole aim of re-establishing the state of affairs created by the present Treaty».

            Η Τουρκία με την εισβολή του 1974, με αφορμή το πραξικόπημα όχι μόνο δεν αποκατέστησε τη συνταγματική τάξη αλλά παρέμεινε στη Κύπρο ως κατοχική δύναμη εδώ και 34 χρόνια.

            Οι Συνομιλίες για το σχέδιο Αναν απεκάλυψαν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η εμμονή της Τουρκίας για διατήρηση των συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας δεν αποσκοπούσε στην ασφάλεια των Τουρκοκυπρίων αλλά στην εξυπηρέτηση του στρατηγικού στόχου της για πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.

            Οι προσπάθειες για κάποιες βελτιώσεις των Συνθηκών συνάντησε την απόλυτη άρνηση της Τουρκίας που δεν αποδέχθηκε ούτε στοιχειώδεις όρους που πρότεινε η πλευρά μας ήτοι:

•  Οποιαδήποτε επέμβαση των Εγγυητριών Δυνάμεων να προϋποθέτει την έγκριση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

•  Το δικαίωμα επέμβασης να περιορίζεται στη συνιστώσα πολιτεία στην οποία σταθμεύει το κάθε απόσπασμα.

Τα ΗΕ στα πλαίσια του επιδιαιτητικού ρόλου τους υιοθέτησαν την άποψη των

Τούρκων.

Αδυναμία Άσκησης Κυριαρχίας

            Το νέο υπο σύσταση κράτος δεν θα είχε τη δυνατότητα και τα μέσα να:

•  Ασκεί τα κυριαρχικά του δικαιώματα

•  Διασφαλίζει συνθήκες ασφάλειας για το λαό του

•  Συμμετέχει στη ΚΕΠΠΑ

Το σχέδιο περιελάμβανε αρνητικές δεσμεύσεις και διατάξεις σε ότι αφορά:

•  Τα Στρατεύματα

•  Τη ΚΕΠΠΑ

•  Τις Βρετανικές Βάσεις

•  Την επέκταση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Τουρκίας σε βάρος

 της Κύπρου

(1) Στρατεύματα

            Θα διελύετο η Εθνική Φρουρά και οι Τουρκοκυπριακές δυνάμεις, θα εκαταργείτο ο Κυπριακός στρατός.

            Θα εκαταργείτο το τριμερές στρατηγείο που επροβλέπετο από τη συνθήκη συμμαχίας.

            Οι στρατιωτικές δυνάμεις Τουρκίας και Ελλάδος στη Κύπρο θα εδιαμορφώνοντο μέχρι 6000 άνδρες το κάθε απόσπασμα και θα εμειώνετο σταδιακά η δύναμη τους σε 14 χρόνια (μέχρι 2018), σε 950 Έλληνες και 650 Τούρκους, που προβλέπονται από τη συνθήκη συμμαχίας 1960.

            Η Κύπρος ουσιαστικά θα εστερείτο του δικαιώματος της αυτοάμυνας και της διάθεσης ιδίων Ενόπλων Δυνάμεων. Θα ήταν το πρώτο μέλος του ΟΗΕ, που θα εστερείτο αυτό το δικαίωμα.

            Η διάταξη αυτή κατά τη γνώμη μου έρχεται σε αντίθεση με:

            (1) Το καταστατικό χάρτη των ΗΕ (άρθρο 51)

            (2) Προς τα άρθρα 1 και 14 του Συντάγματος της Ενωμένης Κυπριακής Δημοκρατίας του σχεδίου Αναν που καθορίζουν ότι η Κύπρος είναι κυρίαρχο Κράτος και το κοινό κράτος έχει την αρμοδιότητα της αμυντικής πολιτικής

            (3) Προς το ευρωπαϊκό κεκτημένο που παρέχει τη δυνατότητα στα κράτη μέλη να συμμετέχουν στη ΚΕΠΠΑ με αμυντικό δυναμικό.

            Αναμφισβήτητα οι ένοπλες Δυνάμεις είναι το σημαντικότερο μέσο ενός κράτους για την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και την προστασία των εθνικών του συμφερόντων.

Ξένα Στρατιωτικά Αποσπάσματα

            Λόγω εμμονής της Τουρκίας, καθορίσθηκε να έχουν πολύ μεγάλη δύναμη, ήτοι μέχρι 6000 άνδρες.

            Επίσης πολύ μεγάλο ήταν και το χρονικό διάστημα των 14 χρόνων (μέχρι το 2018) για τη μείωση τους από 6000 άνδρες σε 950Ε και 650Τ.

            Η μικρή δύναμη που θα παρέμενε (950Ε, 650Τ ουσιαστικά στα επίπεδα της Συνθήκης Συμμαχίας του 1960) θα εξακολουθούσε να αποτελεί σοβαρή απειλή για την ασφάλεια της Κύπρου επειδή:

            (1) Οι αεροναυτικές βάσεις της Τουρκίας, είναι εγγύς της Κύπρου, με δυνατότητα ταχείας μεταφοράς δυνάμεων.

            (2) Η Τουρκία θα διατηρούσε το δικαίωμα της μονομερούς επέμβασης (Άρθρο IV Συνθήκης Εγγυήσεων).

            (3) Το Κυπριακό κράτος δεν θα είχε δικές του ΕΔ και θα ήταν ουσιαστικά ανοχύρωτη πολιτεία.

            (4) Στρατηγικός στόχος της Τουρκίας είναι ο στρατιωτικός και πολιτικός έλεγχος ολόκληρης της Κύπρου.

            Στις 20.4.2005 ο αρχηγός των ΕΔ της Τουρκίας Στρατηγός Οζκιόκ δήλωνε ότι η χώρα του αποκλείεται να δεχθεί λύση του Κυπριακού, που δεν θα εξασφαλίζει «Την Πολιτική και στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στη Κύπρου».

Στρατόπεδα και Πεδία Ασκήσεων των Αποσπασμάτων

            Επροβλέποντο 6 στρατόπεδα και 3 πεδία ασκήσεων σε κάθε απόσπασμα (Συνολικά 12+6).

            Εδημιουργείτο σοβαρό πρόβλημα με την έκταση τους. Η Τουρκία απαιτούσε τεράστιες εκτάσεις, και επειδή δεν επήλθε συμφωνία, καθορίσθηκε όπως η έκταση τους συμφωνηθεί μετά τη λύση, με διαβουλεύσεις του κοινού κράτους με τις συνιστώσες Πολιτείες.

            Πέραν των στρατοπέδων και πεδίων ασκήσεων εδημιουργείτο σοβαρό πρόβλημα και με τους χώρους πέριξ των στρατοπέδων. Οι χώροι αυτοί εχαρακτηρίζοντο ως χώροι εκπαιδεύσεως, αλλά δεν επροσδιορίζετο η έκταση τους. Ούτε έγινε αποδεκτό αίτημα της πλευράς μας να προσδιορισθεί η έκταση τους.

            Η διάταξη αυτή, σε συνδυασμό με το δικαίωμα των συνιστωσών πολιτειών να δεσμεύουν εκτάσεις με καταβολή αποζημιώσεων για στρατιωτικούς σκοπούς θα είχε δυσμενείς επιπτώσεις στην επιστροφή εδαφών στους Ε/Κ.

 

Υπαγωγή / Σχεδίαση Αποσπασμάτων

            Θα είχαν  απ’ ευθείας υπαγωγή στη χώρα τους.

            Καταργείτο το Τριμερές Στρατηγείο υπεύθυνο για τη σχεδίαση της άμυνας και η τριυπουργική επιτροπή υπεύθυνη για την πολιτική κατεύθυνση προς το τριμερές Στρατηγείο.

            Το Κοινό Κράτος ενώ είχε την αρμοδιότητα της αμυντικής πολιτικής (άρθρο 14 του Συντάγματος του Ομόσπονδου Κράτους) δεν θα είχε τη δυνατότητα να την ασκήσει, επειδή δεν θα είχε τα μέσα και τον τρόπο άσκησης (δεν θα είχε ΕΔ και επιτελείο) ούτε τον πολιτικό έλεγχο των στρατιωτικών αποσπασμάτων, που ήσαν υπεύθυνα για την άμυνα της Κύπρου.

            Τα αποσπάσματα θα σχεδίαζαν την άμυνα της Κύπρου χωρίς πολιτική κατεύθυνση από την Κύπρο αλλά από τις χώρες τους. Δεν θα πληροφορούσαν τη Κύπρο για τις δραστηριότητες τους, τα σχέδια την εκπαίδευση και τις μετακινήσεις.

            Ειδικά για τις μετακινήσεις θα ενημέρωναν τα ΗΕ και θα γινόταν και αλληλοενημέρωση των αποσπασμάτων.

            Αίτημα της πλευράς μας να ενημερώνεται και το Κυπριακό κράτος δεν έγινε αποδεκτό.

 

Σύνθεση των Αποσπασμάτων

            Τα ξένα στρατιωτικά αποσπάσματα που ανελάμβαναν την ασφάλεια της Κύπρου, στα πλαίσια της συνθήκης συμμαχίας περιελάμβαναν μόνο Δυνάμεις Ξηράς. Δεν περιελάμβαναν δυνάμεις ναυτικού και αεροπορίας.

            Από στρατιωτική άποψη η προστασία ενός νησιωτικού χώρου από απειλές απαιτεί και τη διάθεση ναυτικού και αεροπορίας.

            Με βάση το σχέδιο Αναν, μόνο η Βρετανία θα είχε το δικαίωμα διάθεσης αεροναυτικών δυνάμεων στο νησί, η οποία ως γνωστό δεν συμμετέχει στη συνθήκη συμμαχίας (συντάχθηκε για να προστατεύσει τη Κύπρο από εσωτερικές και εξωτερικές απειλές).

            Εκτιμάται ότι με το σχέδιο επεδιώκετο αποκλεισμός  της Κύπρου και Ελλάδος από τη διάθεση αεροναυτικών δυνάμεων στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία δεν θα επηρεάζετο ουσιαστικά γιατί έχει αεροναυτικές βάσεις πλησίον της Κύπρου στην Αν. Μεσόγειο.

            Επισημαίνεται ότι η δυνατότητα διάθεσης αεροναυτικών δυνάμεων στη Κύπρο, αποτελεί βασικό συντελεστή της Στρατηγικής σημασίας της επειδή κυρίως με αεροναυτικές δυνάμεις:

•  Επιτυγχάνεται ο έλεγχος της διακίνησης του εμπορίου και του πετρελαίου και

•  Η αντιμετώπιση ασύμμετρων απειλών.

(2) ΚΕΠΠΑ

            Υπήρχε δέσμευση :

•  Να διαθέτει η Κύπρος το έδαφος της για διεξαγωγή Διεθνών στρατιωτικών επιχειρήσεων, μόνο με έγκριση της Ελλάδος και Τουρκίας και

•  Να συμμετέχει η Κύπρος στη ΚΕΠΠΑ μόνο στο βαθμό που δεν θα επηρεάζοντο διατάξεις των συνθηκών εγγυήσεως και συμμαχίας.

Η δέσμευση αυτή θα είχε ως συνέπεια:

•  Να στερηθεί η Κύπρος βασικό κυριαρχικό της δικαίωμα και

•  Να αδρανοποιηθεί η δυνατότητα εκμετάλλευσης των πλεονεκτημάτων που παρέχει η στρατηγικής σημασίας θέση της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο (λιμάνια, αεροδρόμια, μέσα επιτήρησης κ.λπ.)

 

(3) Βρετανικές Βάσεις (ΒΒ)

            Το σχέδιο ικανοποιούσε τις απαιτήσεις της Βρετανίας σε βάρος της Κ.Δ. δεδομένου ότι προνοούσε:

•  Επαναχάραξη, με συμμετοχή μόνο ενός βρετανού εμπειρογνώμονα, των θαλασσίων ζωνών όπου η Κύπρος δεν θα διεκδικούσε χωρικά ύδατα

•  Δικαιώματα στα βρετανικά σκάφη να διακινούνται στο θαλάσσιο χώρο των ΒΒ για «οποιοδήποτε σκοπό».

•  Δέσμευση της Κύπρου να μήν έχει δικαίωμα πρόσβασης σε διεθνές δικαστήριο ή τρίτο μέρος για διευθέτηση οποιασδήποτε διαφοράς προέκυπτε στην ερμηνεία του συμπληρωματικού πρωτοκόλλου για τις ΒΒ που θα ενσωματώνετο στη συνθήκη εγκαθίδρυσης.

Εκτιμάται ότι οι διατάξεις για τις ΒΒ είχαν ως στόχο να διαιωνίσουν και

νομιμοποιήσουν με τη ψήφο του λαού το καθεστώς των ΒΒ, που ως γνωστό είναι κατάλοιπο της αποικιοκρατίας, και να εκμεταλλευθεί η Βρετανία τον θαλάσσιο χώρο της Κύπρου προς ίδιο όφελος.

 

(4) Επέκταση των Κυριαρχικών Δικαιωμάτων της Τουρκίας σε Βάρος της Κύπρου

            Με το σχέδιο ετίθετο περιορισμός σε κυριαρχικά δικαιώματα της Κύπρου προς όφελος της Τουρκίας σε ότι αφορά το θαλάσσιο και εναέριο χώρο.

            Είναι αναγκαίο να επισημανθεί ότι σε όλα τα προηγούμενα σχέδια λύσης του Γ.Γ. των ΗΕ, πλην του τελευταίου που τέθηκε σε ψηφοφορία υπήρχε η διάταξη ότι:

            «Η Κύπρος εδεσμεύετο να λαμβάνει υπόψη τα ζωτικά συμφέροντα και τις έννομες ανησυχίες των γειτονικών κρατών στα κείμενα της νομοθεσίας της για την υφαλοκρηπίδα και τις θαλάσσιες ζώνες, τον εναέριο χώρο και τη ναυσιπλοΐα.

            Στο τελευταίο σχέδιο (5 ο ) που τέθηκε στο Δημοψήφισμα απαλείφθηκε αυτή η διάταξη, πλην όμως στη πράξη τέθηκε σε εφαρμογή αφού τα ΗΕ στα πλαίσια του επιδιαιτητικού ρόλου τους, υιοθετούσαν τις Τουρκικές απόψεις όταν υπήρχαν διαφορές με τις δικές μας.

            Συγκεκριμένα ενσωματώθηκαν στο σχέδιο παρά τη δική μας αρνητική θέση:

•  Τρεις συμφωνίες του ψευδοκράτους με τη Τουρκία για την έρευνα-Διάσωση

και την ασφάλεια ακτών που παρείχαν δικαίωμα αεροναυτικής παρουσίας της Τουρκίας στο θαλάσσιο και εναέριο χώρο της Κύπρου χωρίς να απαιτείται έγκριση του κοινού κράτους.

•  Διάταξη που παρείχε το δικαίωμα σε κάθε συνιστώσα πολιτεία να έχει το δικό

της Κέντρο Έρευνας Διάσωσης για ατυχήματα στον αέρα και τη θάλασσα (γεγονός που αντίκειται προς τις διατάξεις των Διεθνών Οργανισμών ICAO , IMO ).

            Δεν ενσωματώθηκαν κατ’ απαίτηση της Τουρκίας Συνθήκες που υιοθέτησε η ΚΔ και νόμοι που ψήφισε για την εξυπηρέτηση των ζωτικών συμφερόντων της στο θαλάσσιο και εναέριο χώρο. Συγκεκριμένα δεν ενσωματώθηκαν:

•  Η Συμφωνία οριοθέτησης της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης μεταξύ

Κύπρου – Αιγύπτου.

•  Η νομοθεσία της ΚΔ που αφορούσε τις θαλάσσιες ζώνες (Συνορεύουσα

Ζώνη, Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) και την υφαλοκρηπίδα.

•  Η Συνθήκη του Μοντρέ για τη ναυσιπλοΐα

Οι θέσεις  της Τουρκικής πλευράς υιοθετήθηκαν από τα ΗΕ στα πλαίσια του

δικαιώματος που τους δόθηκε να έχουν επιδιαιτητικό ρόλο και οι αποφάσεις τους να είναι τελεσίδικες.

Μακρά Μεταβατική Περίοδος Εφαρμογής του Σχεδίου, Εξάρτηση από την Ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, έλλειψη εγγυήσεων υλοποίηση του Σχεδίου

            Το σχέδιο προέβλεπε :

•  Μακρά μεταβατική περίοδο

•  Εξάρτηση της εφαρμογής του από την πορεία ένταξης της Τουρκίας

      στην ΕΕ

•  Έλλειψη εγγυήσεων και μηχανισμών εφαρμογής των διατάξεων του

      σχεδίου

Τούτο είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία κλίματος ανασφάλειας.

Μεταβατική Περίοδος

            Η μεταβατική περίοδος θα διαρκούσε 19 χρόνια.

•  Απόδοση εδαφών σε 3 ½ χρόνια

•  Επανάκτηση περιουσιών σε 5 χρόνια

•  Ολοκλήρωση Επιστροφής Προσφύγων σε 19 χρόνια

•  Μείωση Δύναμης Τουρκικών Στρατευμάτων σε 14 χρόνια

•  ­6000 άνδρες μέχρι 2011

•  3000 άνδρες μέχρι 2018 ή Ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ

•  950Ε / 650Τ μετά το 2018 (εσαεί)

Τα προς επιστροφή εδάφη θα εδιοικούντο για μια ενδιάμεση περίοδο από την Τ/Κ

πολιτεία.

Εγγυήσεις

            Δεν υπήρχαν επαρκείς εγγυήσεις και μηχανισμός εφαρμογής των διατάξεων ου σχεδίου.

            Η αποστολή της Ειρηνευτικής Δύναμης (ΕΔ) συνίστατο σε «Επιτήρηση». Δηλαδή δεν είχε την ευθύνη για την επιβολή του νόμου και της τάξης. Δεν ήταν υπο το Κεφάλαιο 7 του Καταστατικού Χάρτη των ΗΕ.

            Είναι γνωστό ότι η Τουρκία δεν τηρεί συμφωνίες με πρόσφατο παράδειγμα τη συμφωνία της Τρίτης Βιέννης 1975, που είχε ως αποτέλεσμα τον εκτοπισμό και εξόντωση των εγκλωβισμένων μας στη Καρπασία.

Ομηρία

            Το σχέδιο περιελάμβανε διατάξεις που έθεταν τη Κύπρο υπο την ομηρία της Τουρκίας.

•  Η Κύπρος υπεχρεούτο να υποστηρίζει την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ

•  Η μείωση της Δύναμης των ξένων στρατιωτικών αποσπασμάτων από 6000 σε 3000 θα επραγματοποιείτο μετά την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ ή μέχρι το 2018.

•  Η Κύπρος, θα είχε δικαίωμα χωρίς καμία δέσμευση να διαθέτει το έδαφος της για Διεθνείς Στρατιωτικές επιχειρήσεις μόνο μετά την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ.

•  Η Κύπρος υπεχρεούτο να έχει φιλικές σχέσεις με Ελλάδα και Τουρκία (Άρθρο 1 θεμελιώδους Συμφωνίας).

4. Εποικισμός

            Με το σχέδιο επροβλέπετο να δοθεί Κυπριακή Υπηκοότητα σε 45,000 παράνομους εποίκους και καθεστώς νόμιμης παραμονής σε 20,000 εποίκους με προοπτική να λάβουν υπηκοότητα σε 4 χρόνια.

            Ουσιαστικά θα παρέμεναν και ενομιμοποιούντο 65000 έποικοι.

            Πέραν τούτου επετράπει σε όλους τους εποίκους, που αποτελούν πλειοψηφία στους εκλογικούς Καταλόγους της «ΤΔΒΚ» να ψηφίσουν στο δημοψήφισμα κατά παράβαση των αρχών του διεθνούς δικαίου.

            Με τις διατάξεις του σχεδίου παρείχετο δυνατότητα ροής Τούρκων από τη Τουρκία στη Κύπρο.

            Στην πραγματικότητα δεν θα αποχωρούσε κανένας έποικος όπως δήλωσαν ο πρωθυπουργός της Τουρκίας Ερτογάν στη Λουκέρνη και ο Ελβετός νομικός σύμβουλος του Ντεσότο, Πφίρτερ στη Κωνσταντινούπολη.

            Με τη δημογραφική αλλοίωση των κατεχομένων και την απαίτηση της Τουρκίας να λάβουν μέρος στο δημοψήφισμα οι παράνομοι έποικοι πέτυχε να περιορίσει το ρόλο των Τουρκοκυπρίων ώστε το κυρίαρχο ρόλο να διαδραματίζουν οι έποικοι οι οποίοι θα εκτελούσαν τις βουλές της Τουρκίας. Απώτερος στόχος ο πλήρης εκτουρκισμός των κατεχομένων και η παρεμπόδιση επιστροφής των Ελλήνων νομίμων κατοίκων.

Επιδιώξεις της Τουρκίας

            Με βάση την εμπειρία των συνομιλιών για τα θέματα ασφάλειας για λύση του Κυπριακού προβλήματος κατεδείχθει ότι η Τουρκία επιδιώκει:

•  Ενίσχυση των επεμβατικών δικαιωμάτων της στη Κύπρο μέσω τροποποιήσεων των Συνθηκών Εγγυήσεως και Συμμαχίας (Διεύρυνση του δικαιώματος μονομερούς επέμβασης, στρατιωτική παρουσία)

•  Επέκταση σε βάρος της Κύπρου, των Κυριαρχικών δικαιωμάτων της στο θαλάσσιο και εναέριο χώρο της Κύπρου με ρυθμίσεις ευνοϊκές γι’ αυτήν σε ότι αφορά τις θαλάσσιες ζώνες, υφαλοκρηπίδα, έρευνα – διάσωση ναυσιπλοΐα και αεροπλοΐα.

•  Πλήρη αφοπλισμό της Κύπρου με διατάξεις που αφορούσαν την αποστρατικοποίηση του νησιού. Η αποστρατικοποίηση θα είχε εφαρμογή μόνο για τις δυνάμεις της Κύπρου. Όλες οι άλλες χώρες θα είχαν στρατεύματα στο νησί.

•  Εξάρτηση της λύσης του Κυπριακού, από την πορεία ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ με διατάξεις που:

•  Συνέδεαν τη συμμετοχή της Κύπρου στη ΚΕΠΠΑ και τη μείωση των στρατευμάτων, με την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ.

•  Προέβλεπαν μακρά μεταβατική περίοδο εφαρμογής του σχεδίου (επιστροφής εδαφών, προσφύγων κ.λπ.), κατά την οποία θα εδέσποζε ο επικυρίαρχος ρόλος της Τουρκίας, η οποία θα υλοποιούσε τις προβλέψεις του σχεδίου, σύμφωνα με τη πρόοδο της διαδικασίας ένταξης της στην ΕΕ.

•  Νομιμοποίηση και συνέχιση του εποικισμού στο Βόρειο Τμήμα της Κύπρου με στόχο τη δημογραφική αλλοίωση και την Τουρκοποίηση του (Συρρίκνωση Τ/Κ – Παρεμπόδιση Επιστροφής Ελλήνων)

•  Αυτονομία της συνιστώσας Τ/Κ πολιτείας στο βαθμό που:

•  Δεν θα ήταν ένα πλήρως ανεξάρτητο κράτος

•  Θα είχε υποτυπώδη εξάρτηση από το κοινό κράτος

•  Θα είχε πλήρη εξάρτηση από τη Τουρκία.

Συμπεράσματα

Γενικά

            Ο παράγων ασφάλεια  είναι καθοριστικής σημασίας για την επιβίωση του Ελληνισμού της Κύπρου σ’ αυτή εδώ την άκρη της Ανατολικής Μεσογείου.

Κίνδυνοι

            Οι σοβαρότεροι κίνδυνοι για την ασφάλεια του είναι η συνεχιζόμενη κατοχή και στρατιωτική απειλή της Τουρκίας και η δημογραφική αλλοίωση.

            Η στρατιωτική απειλή στοχεύει στην άσκηση ψυχολογικής βίας κατά του Ελληνισμού της Κύπρου, προκειμένου να αποδεχθεί λύση του Κυπριακού που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας.

            Η ψυχολογική βία ασκείται με την παρουσία ισχυρών στρατιωτικών δυνάμεων κατοχής με επιθετική διάταξη και με τον διαρκή φόβο πρόκλησης θερμών επεισοδίων και στρατιωτικής κρίσης, εφόσον η Τουρκία κρίνει ότι υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις που θα εξυπηρετήσουν τους πολιτικούς στόχους της. Δηλαδή οι ΤΔΚ επικρέμμονται ως Δαμόκλειος σπάθη επι της κεφαλής του Ελληνισμού της Κύπρου.

            Η δημογραφική αλλοίωση, με την ροή εποίκων στο Βορρά και λαθρομεταναστών στο νότο που διοχετεύει η Τουρκία στοχεύει:

•  Στον εκτουρκισμό των Κατεχομένων

•  Την παρεμπόδιση επιστροφής των Ελλήνων νομίμων κατοίκων στις εστίες τους

•  Τη συρρίκνωση των Τουρκοκυπρίων

•  Την εξίσωση του Ελληνικού και Τουρκικού στοιχείου στη Κύπρο και

•  Την σε βάθος χρόνου συρρίκνωση του Ελληνισμού σε μειοψηφία στο νησί.

Παρούσα Κατάσταση

            Η παρούσα κατάσταση στη Κύπρο, λόγω των τετελεσμένων της κατοχής είναι ολέθρια:

•  Κατοχικές Δυνάμεις (43,000, 300 άρματα, 200 πυροβόλα, 650τθ)

•  Εποικισμός (180,000 έποικοι)

•  Εξόντωση Εγκλωβισμένων

•  Παρεμπόδιση επιστροφής των Ελλήνων νομίμων κατοίκων στις εστίες τους

•  Ανεξέλεγκτη εκμετάλλευση των περιουσιών τους

•  Παρεμπόδιση ανεύρεσης αγνοουμένων

•  Καταστροφή της θρησκευτικής και πολιτικής κληρονομιάς

•  Αλλαγή Ελληνικών τοπωνυμίων

•  Προσπάθεια αναβάθμισης του ψευδοκράτους

•  Διοχέτευση λαθρομεταναστών από τα κατεχόμενα στις ελεύθερες περιοχές και αυξημένη ροή μεταναστών. (4000 λαθρομετανάστες ετησίως από τα κατεχόμενα, 18% ποσοστό μεταναστών στις ελεύθερες περιοχές)

Η συνέχιση της παρούσας κατάστασης συμβάλλει στη περαιτέρω παγίωση των

τετελεσμένων και εξυπηρετεί τις επεκτατικές βλέψεις της Τουρκίας σε βάρος του Ελληνισμού της Κύπρου. E ίναι γνωστά τα ιστορικά γεγονότα της Αλεξανδρέτας, της Ίμβρου και Τενέδου αλλά και η τύχη των εγκλωβισμένων της Καρπασίας, που το 1975 ήσαν 12000 και σήμερα είναι 200.

Είναι αναγκαίο :

•  Να εξαναγκασθεί η Τουρκία να συγκατανεύσει σε λύση που εξασφαλίζει:

•  Τις δημοκρατικές αρχές

•  Τα ανθρώπινα δικαιώματα

•  Τα θέματα ασφάλειας

•  Να ληφθούν ριζικά μέτρα για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης και μετανάστευσης στις ελεύθερες περιοχές.

Εμπειρία Συνομιλιών

            Από την εμπειρία των συνομιλιών για τα θέματα Ασφάλειας στο σχέδιο Αναν, εξήχθησαν χρήσιμα συμπεράσματα για το μέλλον. Συγκεκριμένα :

•  Οι πρόνοιες του σχεδίου ικανοποιούσαν τις απαιτήσεις της Τουρκίας και Αγγλίας σε βάρος της Κύπρου

•  Ο επιδιαιτητικός ρόλος των ΗΕ λειτούργησε σε βάρος μας

•  Οι θέσεις που υποστήριξαν οι Τ/Κ εξυπηρετούσαν τα εθνικά συμφέροντα της Τουρκίας σε βάρος της Κύπρου

•  Η Τουρκία θα ενίσχυε τον επικυρίαρχο ρόλο της και θα ασκούσε πλήρη στρατιωτικό και πολιτικό έλεγχο στο νέο υπο σύσταση κράτος

•  Η Βρετανία θα επετύγχανε εδραίωση και διαιώνιση του καθεστώτος των Βρετανικών Βάσεων με τη ψήφο του λαού, μεγαλύτερη πρόσβαση στο θαλάσσιο χώρο και αφοπλισμό της ΚΔ.

•  Η Κυπριακή Δημοκρατία θα εστερείτο κάθε δυνατότητος άσκησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων της και διασφάλισης των εθνικών συμφερόντων της. Θα ήταν ουσιαστικά ένα ανίσχυρο κράτος με 2 συνιστώσες πολιτείες εκ των οποίων η Τ/Κ θα ήταν προτεκτοράτο της Τουρκίας και η Ε/Κ θα τελούσε υπο την ομηρία της.

Δεν θα είχε το δικαίωμα της αυτοάμυνας και της διάθεσης ιδίων Ενόπλων

Δυνάμεων.

            Η αποστρατικοποίηση αφορούσε μόνο τις ΕΔ της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Μελλοντική Λύση

            Είναι αναγκαίο σε μελλοντική λύση να δοθεί βαρύτητα στα θέματα ασφάλειας αφού ληφθούν υπόψη δύο βασικοί παράγοντες:

•  Οι εμπειρίες από τις διαπραγματεύσεις για το σχέδιο Αναν.

•  Τα τραυματικά βιώματα από το σύστημα ασφάλειας που καθιερώθηκε με τις συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας του 1960

Για να βρεθεί λύση βιώσιμη θα πρέπει στο τομέα της ασφάλειας να

αντιμετωπισθούν 3 μεγάλοι σκόπελοι που σχετίζονται με τη Τουρκία:

•  Να απαλλαγούμε από τις αναχρονιστικές συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας του 1960

•  Να παύσει η εξάρτηση των Τουρκοκυπρίων από την Τουρκία και

•  Να εξαναγκασθεί η Τουρκία να εγκαταλείψει τις βλέψεις της σε ολόκληρη τη Κύπρο και να συγκατανεύσει σε βιώσιμη λύση του Κυπριακού.

Συνθήκες Εγγυήσεως – Συμμαχίας 1960

            Αντίκεινται προς το διεθνές δίκαιο και παρέχουν τη δυνατότητα σε ξένες χώρες:

•  Να έχουν επεμβατικά δικαιώματα

•  Να διατηρούν στρατεύματα και

•  Να προωθούν τα εθνικά τους συμφέροντα σε βάρος των εθνικών συμφερόντων της Κύπρου όπως έπραξε η Τουρκία με την εισβολή / κατοχή.

Είναι αναγκαίο:

            (1) Όπως η πλευρά μας εμμένει ανυποχώρητα  στη θέση της, να μην συμπεριληφθούν οι Συνθήκες σε οποιοδήποτε μελλοντικό σχέδιο επειδή:

•  Θα αποτελούν μόνιμη πηγή ανωμαλίας και κηδεμόνευσης

•  Θα εξυπηρετούν το στρατηγικό στόχο της Άγκυρας για πολιτικό και στρατιωτικό έλεγχο της Κύπρου.

(2) Να μελετηθεί σε συνεργασία με την Ελλάδα, από νομική και πολιτική άποψη

η περίπτωση να καταγγείλουμε, έστω και σήμερα, αφού δεν το πράξαμε από το 1974 τις συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας 1960 που λειτούργησαν καταστροφικά για τη Κύπρο. Οι διατάξεις τους παραβιάζονται συνεχώς από το 1974 και ουσιαστικά κατέστησαν ανενεργές.

            Η κατοχή είναι συνεχές έγκλημα και η μή καταγγελία των συνθηκών εκτιμώ ότι αποδυναμώνει τη θέση μας στα πλαίσια της προοπτικής νέων διαβουλεύσεων για λύση και προκαλεί μία σχέση θύτη και θύματος που προσομοιάζει με το «σύνδρομο της Στοκχόλμης» (ανοχή και συμφιλίωση του θύματος με το θύτη).

Εξάρτηση των Τουρκοκυπρίων από την Άγκυρα

•  Οι Τ/Κ αποτελούν ήδη μειοψηφία στα κατεχόμενα λόγω του εποικισμού.

•  Είναι απόλυτα εξηρτημένοι από την Τουρκία πολιτικά, στρατιωτικά, οικονομικά, πολιτιστικά κ.λπ.

•  Για κάθε 1 Τ/Κ αντιστοιχούν 2-3 Τούρκοι

Η απόλυτη εξάρτηση των Τ/Κ και εποίκων από την Άγκυρα αποτελεί ένα μεγάλο

σκόπελο για βιώσιμη λύση.

            Αυτό το μεγάλο πρόβλημα αντιμετωπίσθηκε και στις συνομιλίες για το σχέδιο Αναν.

            Οι Τ/Κ, υπο την Δαμόκλειο σπάθη των ΤΔΚ και εποίκων λειτούργησαν υπερ των συμφερόντων της Άγκυρας σε βάρος εκείνων της Κύπρου.

            Το ίδιο εκτιμώ θα συμβεί σε μελλοντικές συνομιλίες όσο οι ΤΔΚ και οι παράνομοι έποικοι παραμένουν στο νησί.

            Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην υπόθεση Τιτίνας Λοϊζίδου γνωμάτευσε για την «ΤΔΒΚ» ότι:

•  «Turkish Army, exercise effective overall control there»

•  » Turkey , is responsible for the policies and actions of the «TRNC».

Οι Τ/Κ είναι ουσιαστικά αιχμάλωτοι της Τουρκίας και ο λόγος τους υπαγορεύεται

από αυτήν. Η συνεχής πολιτογράφηση εποίκων ως Τ/Κ καθιστά ακόμα πιο δυσχερή την κατάσταση.

Εξαναγκασμός της Τουρκίας να εγκαταλείψει τις βλέψεις της σε ολόκληρη τη Κύπρο και να συγκατανεύσει σε βιώσιμη λύση

            Αυτό πιστεύω είναι το κύριο ζητούμενο από την πλευρά μας, Κύπρο και Ελλάδα ως θέμα υψίστης εθνικής στρατηγικής.

            Η στρατηγική μας που βασίζεται στην υποστήριξη της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, ως πλήρες κράτος μέλος δεν απέδωσε τους αναμενόμενους καρπούς, σε ότι αφορά τη στάση της Τουρκίας στο Κυπριακό το Αιγαίο και τη Θράκη.

            Στο Κυπριακό δεν απέσυρε τα στρατεύματα και τους παράνομους εποίκους για να δημιουργηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις για λύση παρά την ένταξη μας στην ΕΕ.

            Στο Αιγαίο δεν απέσυρε το Casus Belli και συνεχίζει τις παραβιάσεις.

            Εκτιμώ ότι είναι αναγκαίο να μελετηθεί σοβαρά η αναθεώρηση της Εθνικής Στρατηγικής μας, στη βάση της υποστήριξης ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ ως πλήρες μέλος ή να έχει ειδική σχέση, υπο την προϋπόθεση να αποσύρει τα στρατεύματα της από την Κύπρο και τους παράνομους εποίκους.

            Τέτοια αναθεώρηση προϋποθέτει ισχυρά ερείσματα στο Διεθνές και Ευρωπαϊκό περιβάλλον.

Ισχυροποίηση της Θέσεως μας

            Στα πλαίσια  των προσπαθειών μας για λύση βιώσιμη και υπο το πρίσμα της Τουρκικής απειλής όπως αναλύθηκε είναι αναγκαίο να ισχυροποιούμε συνεχώς τη θέση μας.

            Να ισχυροποιούμε, τις θέσεις μας σε όλους τους τομείς που συνθέτουν την υπόσταση μας ως Ελληνισμός της Κύπρου.

            Μόνο έτσι θα ενισχύσουμε τη διαπραγματευτική μας ικανότητα.

            Η Τουρκία μας έχει στο μικροσκόπιο και μας μελετά συνεχώς. Μας μελετά για να γνωρίζει πόσο σκληρός στόχος είμαστε, τι αντοχές έχουμε σε ότι αφορά τους τρεις βασικούς πυλώνες της υπόστασης μας δηλ. την Εθνική, Πολιτική, και Κοινωνική συνοχή μας.

            Έχουμε υψηλό εθνικό φρόνιμα και αμυντική επάρκεια; Έχουμε ατσάλινη αποφασιστικότητα, να αγωνιστούμε για τα αναφαίρετα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες μας, όσο ισχυρός και να είναι ο αντίπαλος;

            Έχουμε στέρεες δημοκρατικές αρχές, οικονομία, αξιοκρατία και κράτος δικαίου;

            Έχουμε υποστήριξη στο διεθνές περιβάλλον;

            Σ’ αυτά τα ερωτήματα ψάχνει απαντήσεις η Τουρκία για να εξαγάγει συμπεράσματα, πόσο σκληρός στόχος είμαστε, για να διαμορφώνει ανάλογα την τακτική και στρατηγική της έναντι μας.

Άμυνα

            Ο τομέας της άμυνας είναι καθοριστικής σημασίας. Είμαστε μικρή χώρα και ασφαλώς δεν μπορούμε να αντιπαραταχθούμε στρατιωτικά στη Τουρκία χωρίς τη βοήθεια της Ελλάδας.

            Αυτό που οφείλουμε και μπορούμε να κάνουμε, είναι να έχουμε ένα μικρό αλλά σύγχρονο, αξιόπιστο και αποτελεσματικό στρατό. Ένα αποφασισμένο στρατό, που θα λειτουργεί αποτρεπτικά στη Τουρκική επιθετικότητα. Όταν μας βάζουν στο μικροσκόπιο να υπολογίζουν σε κόστος αίματος, χρόνο και διεθνή κατακραυγή.

Ενίσχυση Αμυντικής Ικανότητας

            Η αμυντική ικανότητα μας είναι αναγκαίο να ενισχυθεί περαιτέρω με προσπάθεια σε τέσσερεις τομείς για να εμπεδωθεί η πίστη του λαού μας στην άμυνα:

            (1) Με εκσυγχρονισμό της Εθνικής Φρουράς

                  – Χρειάζονται βελτιώσεις στην οργάνωση, τα οπλικά συστήματα, το

         προσωπικό και την υποδομή

                  – Ιδιαίτερη βαρύτητα πρέπει να δοθεί

•  Στα τεθωρακισμένα και Πυροβολικό

•  Στο Ναυτικό και Αεροπορία

(2) Με ενδυνάμωση του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος Κύπρου – Ελλάδος

Είναι αναγκαίο να επανέλθει η άσκηση «ΤΟΞΟΤΗΣ»

            (3) Με επέκταση της Συμμετοχής μας σε οργανισμούς Συλλογικής Ασφάλειας

                        Είναι αναγκαίο να υποβάλουμε αίτηση ένταξης στην Σύμπραξη για την Ειρήνη ( PfP )

•  Με μεγαλύτερη εκμετάλλευση της Πολιτικής και Στρατιωτικής συνεργασίας μας με φίλες χώρες.

Η βελτίωση της αμυντικής μας ικανότητας λειτουργεί αποτρεπτικά στην

Τουρκική επιθετικότητα και ενισχύει τη διαπραγματευτική μας θέση στις συνομιλίες για επίλυση του Κυπριακού.

Σε περίπτωση λύσης πρέπει να αποστρατικοποιηθεί η Κύπρος από τα ξένα στρατεύματα αλλά:

– Το Κυπριακό Κράτος δεν πρέπει να στερηθεί το δικαίωμα της αυτοάμυνας και της διάθεσης ιδίων Ενόπλων  Δυνάμεων κατά τη βούληση του.

– Το δικαίωμα αυτό κατοχυρώνεται από τον καταστατικό Χάρτη των ΗΕ (Άρθρο 51)

γιατί είναι συνυφασμένο με την έννοια της ασφάλειας και της προστασίας των  συμφερόντων ενός κράτους.

– Πλήρης αποστρατικοποίηση της Κύπρου και μή δυνατότητα διάθεσης Ενόπλων

  Δυνάμεων από το Κυπριακό Κράτος, δεν ενδείκνυται επειδή:

            (1) Η Κύπρος βρίσκεται σε περιοχή μεγάλης γαιοστρατηγικής σημασίας και σε

     περίπτωση οποιασδήποτε κρίσης η αποστρατικοποίηση θα παραβιασθεί από

     δυνάμεις γειτονικών ή άλλων χωρών.

(2) Η Κύπρος βρίσκεται πλησίον της ασταθούς περιοχής της Μ.Α. στο πλέον

ευαίσθητο τμήμα των συνόρων της ΕΕ, από όπου ενδέχεται να προκύψουν απειλές κατά της ασφάλειας της, αλλά και της ασφάλειας της ΕΕ (λαθρομετανάστευση, τρομοκρατία, όπλα μαζικής καταστροφής, λαθρεμπόρι όπλων κ.λπ.).

•  Δεν θα είναι δυνατή η εξασφάλιση των Κυριαρχικών δικαιωμάτων της, Κύπρου στη ξηρά, θάλασσα και αέρα ούτε δυνατή η συμμετοχή στη ΚΕΠΠΑ.

•  Η Τουρκία, λόγω εγγύτητος προς την Κύπρο θα έχει τη δυνατότητα άμεσης στρατιωτικής επέμβασης χωρίς να αντιμετωπίσει αντίσταση.

•  Η Βρετανία θα εκμεταλλεύεται μονοπωλιακά τα στρατηγικά πλεονεκτήματα από τη γεωγραφική θέση της Κύπρου.

Στόχοι της Τουρκίας

            Οι συνομιλίες για λύση του Κυπριακού θα είναι πάρα πολύ δύσκολες στα θέματα ασφάλειας. Η Τουρκία που απώλεσε τη Κύπρο και τα επεμβατικά δικαιώματα της το 1878 τα ανέκτησε το 1960 με τις συνθήκες Εγγυήσεως και Συμμαχίας, προσπάθησε να τα διατηρήσει με το σχέδιο Αναν και θα επιμένει να τα διατηρήσει σε οποιονδήποτε μελλοντικό σχέδιο επειδή ο διαχρονικός στρατηγικός στόχος της για τη Κύπρο είναι:

•  Ο πολιτικός και στρατιωτικός έλεγχος ολόκληρης της νήσου και

•  Ο πρωταγωνιστικός ρόλος της στην Αν. Μεσόγειο.

Ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας για τη Κύπρο, συνδέεται, επηρεάζεται και

αλληλοτροφοδοτείται με 2 άλλους στόχους της Τουρκίας που αφορούν τον Ελληνισμό:

•  Τις βλέψεις της Τουρκίας στο Αιγαίο και

•  Τις βλέψεις της Τουρκίας στη Θράκη.

Γεωγραφικός – Αμυντικός χώρος Κύπρου – Ελλάδος

            Το κύριο και βασικό στήριγμα μας, για την επιβίωση του Ελληνισμού της Κύπρου είναι η Ελλάδα.

            Η μοίρα θα είναι κοινή γιατί οποιαδήποτε εξέλιξη στη Κύπρο θετική ή αρνητική, θα έχει ανάλογες επιπτώσεις στο Αιγαίό και τη Θράκη.

            Ο Γεωγραφικός και αμυντικός χώρος της Κύπρου και της Ελλάδος είναι ενιαίος. Η Τουρκία έχει δεσμεύσει ένα αξιόμαχο Σώμα Στρατού στη Κύπρο, παρατεταγμένο έναντι της Εθνικής Φρουράς και των Ελλαδικών δυνάμεων.

            Ο Γεωγραφικός χώρος Κύπρου – Ελλάδος συνέχονται. Το ακρωτήριο του Ακάμα στη Πάφο, απέχει 170 ν.μ. από το ελληνικό νησιωτικό σύμπλεγμα της Μεγίστης (γνωστής ως Καστελλόριζο).

            Με βάση τη Σύμβαση για το δίκαιο της Θάλασσας του Montego Bay του 1982, η αποκλειστική οικονομική ζώνη και η υφαλοκρηπίδα ενός παραθαλάσσιου κράτους εκτείνεται μέχρι 200ν.μ.

            Το νησιωτικό σύμπλεγμα της μεγίστης και η Κύπρος, όπως επισημαίνει ο νησιολόγος Γεώργιος Κ. Γιαγκάκης στη μελέτη του με τίτλο «Οι Ζώνες Θαλάσσια κυριαρχίας της Κύπρου και η πολύπλευρη σημασία τους για τον Ελληνισμό» παρεμποδίζουν με τη παρουσία τους τη διέξοδο και επέκταση της Τουρκίας στην Αν. Μεσόγειο, προς την οποία έχει μακροχρόνιους στόχους και βλέψεις όπως και στο Αιγαίο. Είναι ο θαλάσσιος χώρος μεταξύ Ελλάδος, Τουρκίας – Κύπρου – Αιγύπτου όπου πραγματοποίησε η Τουρκία την άσκηση «θαλασσόλυκος 2007».

            Στον επίλογο της μελέτης του σημειώνει:

            «Να γιατί η Τουρκία, μόνο με τη συρρίκνωση του Ελληνισμού σ’ αυτή εδώ την άκρη, μπορεί να διεκδικήσει ευρύτερες διαστάσεις – και βεβαίως σπουδαιότερους ρόλους – στη θάλασσα της Ανατολικής Μεσογείου».

Φοίβος Κλόκκαρης

 Αντιστράτηγος ε.α.

Βιογραφικό

Αντιστρατήγου ε.α. Φοίβου Κλόκκαρη

Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Κύκκου το 1964 και από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1968 ως αξιωματικός τεθωρακισμένων.

Μέχρι το 1993 υπηρέτησε σε μονάδες του Ελληνικού Στρατού στη Μακεδονία και Θράκη, στο Γενικό Επιτελείο Στρατού  και στο Στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Νεάπολη της Ιταλίας.

Το 1993 εντάχθηκε στην Εθνική Φρουρά (ΕΦ) και υπηρέτησε στο ΓΕΕΦ και ως διοικητής Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας και Μεραρχίας Πεζικού.

Αποστρατεύθηκε το 2006 με το βαθμό του Αντιστρατήγου από τη θέση του Υπαρχηγού της ΕΦ.

Το 2006 διετέλεσε επί 3μηνο Υπουργός Άμυνας.

Είναι απόφοιτος της Ανωτάτης Σχολής Πολέμου και Σχολής Εθνικής Άμυνας της Ελλάδος, καθώς και της Σχολής Αξιωματικών Τεθωρακισμένων των ΗΠΑ.

Την περίοδο 2002-2003 διετέλεσε εκπρόσωπος της Κύπρου στη Στρατιωτική Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

3/4/07 Ημερίδα με θέμα «H παιδεία των μικρών, όμως ιστορικών λαών στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης»

ΑΝΚΟΙΝΩΣΗ

IMG_0409Στη σημερινή εποχή της παγκοσμιοποίησης και της ιδεολογικής σύγχυσης έχουμε χρέος να προστατεύσουμε την Εθνική μας ταuτότητα και να προσφέρουμε στα παιδιά μας Eλληvική, παιδεία σ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.

Το μήνυμα αυrό έστειλε ισχυρό προς κάθε κατεύθυνση η Eταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάrων (ΕΜΕΘ) μέσα από Ημερίδα με θέμα «H παιδεία των μικρών, όμως ιστορικών λαών στην εποχή της Παγκοσμιοποίησης».

Στην Ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στο μέγαρο της ΣΕΚ, μίλησαν άνθρωποι του πνεύματος και των γραμμάτων καθώς και πανεπιστnμιακοί από την Ελλάδα, οι οποίοι τόνισαν ότι ο Kυπριακός Ελληνισμός για να κρατηθεί όρθιος στη γη των προγόνων του πρέπει να στηρίζεται πάνω στις διαχρονικές αξίες και στα ακατάλuτα ιδεώδη του Eλληvικού πoλητισμoύ.

Την Ημερίδα τίμησε με την παρουσία του ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, ο οποίος σε χαιρετισμό του διατράνωσε τη βούληση της εκκλησίας να έχει ρόλο στα δρώμενα της παιδείας και λόγο στην επικείμενη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

Σε χαιρετισμό του ο Υπουργός Παιδείας Άκης Κλεάνθους υπογράμμισε ότι οι καινοτομίες της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης δεν πρέπει σε καμμιά περίπτωση να θέτουν σε κίνδυνο την πολιτισμική μας παράδοση και κληρονομιά που αποτελούν καθοριστικό στοιχείο της Ελληνικής Εθνικής μας ταυτότητας.

Εκ μέρους της ΣΕΚ απηύθυνε χαιρετισμό ο Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας Πέτρος Θεοφάνους ο οποίος τόνισε πως ο τόπος χρειάζεται παιδεία σύγχρoνη και Ελληνική σ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης που να προάγει τις παναθρώπινες αξίες του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού και να διατηρεί αλώβητη την Εθνική μας ταυτότητα.

Εκπρόσωπος του Ενιαίου Φορέα Αυτόνομων Ενωτικών Φοιτητικών Παρατάξεων επισήμανε ότι τα αδούλωτα Ελληνικά νειάτα της Κύπρου αγωνίζονται για απελευθέρωση των σκλαβωμένων εδαφών μας και δικαίωση των αγώνων του Κυπριακού Ελληνισμού. Ο πρόεδρος της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων, Κρίνος Μακρίδης ανέφερε ότι τα συμπεράσματα της Ημερίδας στην οποία μίλησαν εξέχουσες προσωπικότητες θα δημοσιοποιηθούν και θα αποτελέσουν το εφαλτήριο νέων αγώνων για να μπορέσει να ζήσει με εθνική αξιοπρέπεια ο Kυπριακός Ελληνισμός στη γη των προγόνων του.

Λεuκωσία 3/4/07

Χαιρετισμός κ. Σωκράτη Σαρρή, Εκπροσώπου Ενιαίου Φορέα Αυτόνομων Ενωτικών Φοιτητικών Παρατάξεων

Μακαριότατε,
Πανιερότατε,
κύριε εκπρόσωπε του Υπουργού Παιδείας
κύριε εκπρόσωπε του πρέσβη της Ελλάδας,
εκλεκτοί προσκεκλημένοι,

κυρίες και κύριοι,

Αν κάναμε μία ενδεικτική ερώτηση σήμερα στη νεολαία της Κύπρου αν ορίσουν τον εαυτό τους ως Έλληνες, η απάντηση θα ήταν αποκαρδιωτική. Προς έκπληξη πολλών μία μειοψηφούσα, αλλά υπολογίσιμη μερίδα θα όριζε τον εαυτό της ως Κύπριο και μη Έλληνα! Ωστόσο κανείς Κρητικός ή Ροδίτης δεν θα διστάσει να απαντήσει καταφατικά. Κι όμως η μόνη ουσιαστική διαφορά από τους ομοεθνείς των νησιών αυτών είναι κάποιες συγκυρίες του εικοστού αιώνα, ή συμφέροντα αν προτιμάτε, που άφησαν την Κύπρο εκτός του εθνικού κορμού.

Έλεγε πέντε δεκαετίες προηγουμένως ο Γιώργος Σεφέρης:

Υπάρχουν σε μια γωνιά της γης τετρακόσες χιλιάδες ψυχές από την καλύτερη, την πιο ατόφια Ρωμιοσύνη, που προσπαθούν να τις αποκόψουν από τις πραγματικές τους ρίζες και να τις κάνουν λουλούδια θερμοκηπίου.

Αλήθεια! Πόσο επίκαιρα είναι τα λόγια αυτά σήμερα! Ο επιχειρούμενος αφελληνισμός όχι μόνο δεν απετράπη μετά την Ανεξαρτησία, αλλά έγινε εντονότερος. Βρήκε πρόσφορο έδαφος στα νεοκυπριακά ιδεολογήματα και στις επαναπροσεγγιστικές κορόνες και συνεχίζει το έργο του καθημερινά στην κοινωνία μας.

Είναι ακριβώς λόγω αυτού του σκηνικού που αποκτούν ιδιαίτερη σημασία οι διάφορες αλλαγές στην παιδεία του τόπου μας. Διότι είναι πρωταρχικό χρέος της παιδείας να διαφυλάξει την ελληνική εθνική ταυτότητα της πλειοψηφίας των πολιτών της και να διαμορφώσει πολίτες εραστές της Ελευθερίας, της Πατρίδας και της Δημοκρατίας.

Δυστυχώς για κάποιους δεν ήρθαμε εδώ για να χαϊδέψουμε αφτιά, αλλά για να πούμε αλήθειες, πικρές και θλιβερές. Να κρούσουμε τον κώδωνα του κινδύνου για την πορεία που παίρνει η σύγχρονη κυπριακή κοινωνία, αλλά θα έλεγα και ο Ελληνισμός γενικότερα.

Ως αυτόνομοι φοιτητές εντοπίζουμε κάποια στοιχεία προβληματικά, αν όχι ύποπτα, τόσο στην Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση που προωθεί το Υπουργείο Παιδείας, όσο και στα νέα βιβλία ιστορίας που εκδίδονται στην Ελλάδα. Παρά τις θετικές παραμέτρους που εμπεριέχει η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, εμείς υπογραμμίζουμε κάποια σημεία τα οποία πρέπει να μας προβληματίσουν. Αυτά είναι η επιδίωξη αποκοπής από τον εθνικό κορμό, η προώθηση μιας πολυπολιτισμικής ιδεολογίας εις βάρος πάντοτε της ελληνικής παιδείας. Η ελληνική παιδεία χαρακτηρίζεται εμμέσως πλην σαφώς, μη ανθρωποκεντρική και μη δημοκρατική! Συν τοις άλλοις προωθείται η χρήση του επιθέτου «Εθνικός» για οτιδήποτε εντόπιο κυπριακό. Κι όσο αυτό το ανεχόμαστε και δεν μας ενοχλεί, τόσο περισσότερο το φάσμα του νεοκυπριακού «έθνους» οργιάζει. Αναγιγνώσκοντας το σχετικό μανιφέστο της επιτροπής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης στεκόμαστε σε ακόμη ένα σημείο: «Συγκρότηση ομάδας επιστημόνων, αποτελούμενης από Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκυπρίους, για αναθεώρηση των βιβλίων της Ιστορίας.»

Προκύπτει εύλογα η απορία: τί λογής ιστορία θα είναι αυτή; Έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για μια τέτοια πράξη; Έχει άραγε ακυρωθεί η κατοχή της γης μας; Μήπως οι Τουρκοκύπριοι απαρνούνται το κατοχικό καθεστώς για χάρη της λύσης; Τίποτα απ’ αυτά δεν έχει συμβεί! Δικαιολογημένα τότε αμφισβητούμε το απότοκο μιας τέτοιας προσπάθειας. Ας μην σπεύσουν οι διάφοροι να μας χαρακτηρίσουν εχθρούς της λύσης και της φιλίας. Η πραγματική λύση και η πραγματική φιλία μπορεί να επέλθει μόνο μετά από την ακύρωση του διχοτομικού τείχους. Δυστυχώς και αυτό το σημείο χρήζει διευκρίνησης. Όχι δεν εννοούμε τα διάφορα οδοφράγματα, ούτε το τείχος της Λήδρας. Σε καμία περίπτωση δεν πιστέψαμε ότι η λεγόμενη «ελεύθερη» διακίνηση από και προς τα κατεχόμενα οδηγεί στη λύση. Μάλλον στην αποδοχή των τετελεσμένων της τουρκικής εισβολής και στην εξασθένιση των δικών μας αντιστάσεων. Εμείς, επιθυμούμε μία λύση δίκαιη και λειτουργική, μακριά από διχοτομικά Σχέδια Ανάν και ρατσιστικές μορφές ομοσπονδίας. Θέλουμε να κοιτάξουμε μπροστά στο μέλλον, αλλά δεν μπορούμε να παραγράψουμε τις ρίζες μας, ούτε να αλληθωρίζουμε απέναντι στον Πενταδάκτυλο. Δεν μπορούμε να στεριώσουμε στιβαρή φιλία και συνεργασία με το σύνοικο στοιχείο αν δεν αποδείξει ότι έχει αποκηρύξει τις ακραίες απαιτήσεις του για χωριστό κράτος ή πολιτική ισότητα του 18% με το 82%. Έως τότε η αναθεώρηση της ιστορίας από κοινού με τους Τουρκοκυπρίους μπορεί να έχει επικίνδυνες επιπτώσεις στην εθνική μας συνείδηση και στο κυπριακό πρόβλημα.

Σχετική με το θέμα της Ιστορίας είναι και η πρόσφατη εισαγωγή ενός καινούργιου βιβλίου για τα παιδιά της έκτης δημοτικού. Το εξ Ελλάδος αυτό βιβλίο, μπορεί μεν να είναι αποτέλεσμα ελληνικής συγγραφής, αλλά διαπνέεται ξεκάθαρα από ξενόφερτο νεοταξικό πνεύμα. Οι διάφορες… ανακρίβειες και παρασιωπήσεις είναι ιδιαιτέρως ύποπτες. Η επιλεκτική μνήμη των γεγονότων και οι ωραιοποιήσεις δεν συνιστούν σε καμία περίπτωση ιστορική αντικειμενικότητα. Θα επανέλθουν οι διάφοροι λαλίστατοι σχετικολόγοι να ξαναμιλήσουν για αυτή την… αλήθεια. Και μόνο η επίμονη προσπάθειά τους για παραχάραξη των σημερινών γεγονότων, είναι αρκετή για να αποδείξουν και στον πιο καλόπιστο ακροατή πόσο άσχετοι με την αλήθεια παραμένουν · κολλημένοι στα δικά τους ιδεολογήματα και κατακαίοντες το δάσος προς χάριν ενός ουτοπικού δέντρου.

Αποτέλεσμα; Η αποδυνάμωση της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων μέσω μιας διαστρεβλωμένης εκδοχής της ιστορίας, έτσι ώστε να μην αποτελούμε φραγμό στα σχέδια των ξένων δυνάμεων. Είναι χρέος της Κυπριακής Κυβέρνησης να απαιτήσει τη βελτίωση και τη συμπλήρωση του βιβλίου αυτού, όπως και να αναθεωρήσει όπου απαιτείται την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση.

Επιπλέον, δεν θα ήθελα να προσπεράσω ασχολίαστη την παρέμβαση της Εκκλησίας στα της παιδείας. Η Εκκλησία έχει λόγο πρωτίστως ηθικό στα θέματα αυτά. Και θα προχωρήσω ακόμη ένα βήμα παραπέρα. Η διακήρυξη περί σχολείων της εκκλησίας ας μη μείνει στα χαρτιά. Αν η Δημόσια Παιδεία, σε Κύπρο και Ελλάδα έχει επιλέξει να πάρει τον κατήφορο, και αν όλοι εμείς ως μέλη της κοινωνίας δεν καταφέρουμε να αντιστρέψουμε το κλίμα, ίσως τη σανίδα σωτηρίας να προσφέρουν αυτά τα σχολεία. Στόχος τους να είναι να καταστούν πρότυπα εκπαιδευτικά κέντρα και ταυτοχρόνως φορείς της ζώσας ελληνορθόδοξης παράδοσης του τόπου.

Η παιδεία είναι εκ των βασικών διαμορφωτών της νεολαίας και άρα του μέλλοντός μας. Και η νεολαία χρειάζεται παραδείγματα που να την εμπνέουν. Πρέπει να ακούσει για τα λάθη που κάναμε και κάνουμε με την ελπίδα να μην τα επαναλάβει. Πρέπει όμως να ακούσει και για ό,τι ωραίο γεννήσαμε ως έθνος με την ελπίδα μέσα στην υλιστική και μίζερη ζωή μας να εμπνευστεί από τους αγώνες υπέρ της ελευθερίας, να μιμηθεί όλα όσα μας κάνουν να νιώθουμε περήφανοι. Κι όταν η εθνική μας υπερηφάνεια κινδυνεύει να μετατραπεί σε αλαζονεία και ύβρη, η ορθόδοξη μας πίστη είναι αυτή ακριβώς που δύναται να μας συγκρατεί στο μέτρο και την ορθή πορεία.

Η υποβάθμιση των θρησκευτικών και ελληνικής ιστορίας, ότι εν γένει θα λέγαμε ότι συνιστούν τον πυρήνα της ελληνορθόδοξης παιδείας, είναι μία επικίνδυνη εξέλιξη. Αλλά εμείς δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε. Ούτε ταλαντευόμαστε από πού ερχόμαστε και πού πάμε. Η οικουμενική ελληνορθοδοξία μάς έμαθε να σεβόμαστε τη διαφορετικότητα του άλλου, αλλά απαιτούμε κι εμείς σεβασμό της πολιτισμικής μας ταυτότητας.

Τέλος, εκπροσωπώντας τον Ε.Φ.Α.Ε.Φ.Π. που απαρτίζεται από τις αυτόνομες παρατάξεις της Ανεξάρτητης Φοιτητικής ΈΠΑΛξης , Δράσις-ΚΕΣ Αθήνας , ΠΕΟΦ Θεσσαλονίκης και Φλόγας Πάτρας , θέλω να ευχαριστήσω τους διοργανωτές για την πρόσκληση. Το αξιόλογο αυτό συνέδριο αποτελεί απόδειξη ότι υφίσταται αντίσταση. Μία αντίσταση υπερκομματική που πρέπει να γενικευτεί αγγίζοντας όλους τους Έλληνες.

Ευχαριστώ.

Εκπαίδευση, Πολιτιστική Παράδοση και Εθνικός Πολιτισμός.
Της κ. Κλαίρης Αγγελίδου

IMG_0427Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την ισοπέδωση των αξιών, των οραμάτων, της μνήμης, την αυτοκατάλυση του κόσμου και την απανθρωπιά της παγκοσμιοποίησης.

Επίκαιρα θέματα της ο καταναλωτισμός, το χρηματιστήριον «αξιών» – όχι αξιών – η οικονομία γενικά, η διακήρυξη κάποιων αλλότριων μηνυμάτων που δεν συνάδουν με τα παραδοσιακά δεδομένα, πολλών κρατών, που όμως παρουσιάζονται με ελκυστικό τρόπο στις τηλεοράσεις μας και προπαντός στο internet .

Κι εμείς, εννοώ τα παιδιά μας, ανώριμα, χωρίς την εμπέδωση ακόμα των πολιτιστικών αξιών του τόπου μας, παρορμητικά θαυμάζουν, απορούν και παρασύρονται.

Όλα αυτά τα ανεμομαζώματα δεν φιλτράρονται από το κόσκινο της λογικής. Εισορμούν ακάθεκτα και γίνονται αποδεκτά.

Εδώ λοιπόν βασικός τρόπος να σωθούν ψυχές από τον καταποντισμό και την επακόλουθη κενότητα και ανασφάλεια, είναι η Παιδεία του κάθε λαού.

Μόνο αντιστύλι στα τεκταινόμενα, η Παιδεία , η αληθινή παιδεία, η οποία στηρίζεται σε στερεά θεμέλια, μια Παιδεία που σκοπό έχει να δημιουργήσει ανθρώπους ικανούς ν’ αποκρούσουν τις μηχανές που οι ίδιοι οι άνθρωποι κατασκεύασαν, μα τώρα ξεπερνούν τα όρια της κατασκευής τους και αποτελούν άμεσον κίνδυνο S . O . S .

Πως μπορεί ν’ αντισταθεί κανείς σ’ αυτό το τερατούργημα που ο ίδιος ο άνθρωπος δημιούργησε;

«Ένα πολιτισμό σαθρό, κενό, χωρίς θεμέλια και σιδηροδοκούς ανθεκτικούς, με διαδηλώσεις απίθανες, ένα πολιτισμό που τον συμπαρασύρει ο πρώτος άνεμος, χωρίς ελπίδες διάσωσης».

Τι χρειαζόμαστε εμείς σαν έθνος, αλλά ειδικότερα σαν ένα κομμάτι του Ελληνισμού σ’ αυτή την εσχατιά της Ανατολικής Μεσογείου ανάμεσα στους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες, ανάμεσα στα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων και την επεκτατικής πολιτικής της Τουρκίας; Χρειαζόμαστε μια Παιδεία που νάχει βαθιές τις ρίζες στην πολιτιστική μας παράδοση, που να στηρίζεται στις πανανθρώπινες αξίες, της Ελευθερίας, της Δικαιοσύνης, της Σοφίας, της ελεύθερης βούλησης, στην αλήθεια, τη δημιουργικότητα, τη Δημοκρατία, την Αρετή.

Αυτές είναι αξίες που παραλάβαμε εδώ και χιλιάδες χρόνια από τους προγόνους μας. – Δεν έχουμε προγονοπληξία κι ας μας κατηγορούν οι ανίδεοι. Γιατί αυτά που παραλάβαμε, τα περνούμε από το κόσκινο του Λόγου, τ’ αναθεωρούμε κάθε τόσο επιφέροντας τις σύγχρονες αλλαγές, χωρίς αποστασία από τη βάση.

Κι αν επέζησε ο Ελληνισμός μέσα στους αιώνες, είναι γιατί έχει αυτή τη δυνατότητα της ανανέωσης, τόσο στη γλώσσα, όσο και στην ιδεολογία. Συμβαδίζει με την εποχή του.

Στρώνει θεμελιό τις αξίες και κτίζει το καινούργιο, στέρεο, σύγχρονο. Ανατροφοδοτεί με την εκπαίδευση τις ψυχές των εκπαιδευμένων, ώστε οι ρίζες νάναι γερές, ζωντανές, εύχυμες, για να υπάρχει ευκαρπία. Και εξηγούμαι: Η Παιδεία μας στηρίζεται στην πολιτιστική μας παράδοση και στον εθνικό μας πολιτισμό.

Η λέξη εθνικός στις μέρες μας είναι κόκκινο πανί, μια λέξη που της δίνεται η σημασία του σοβινισμού και της μισαλλοδοξίας.

Όχι Κύριοι Σύνεδροι

Εθνικός πολιτισμός είναι ότι φανερώνει την ιδιαιτερότητα του κάθε κράτους, και η Γαλλία και η Αγγλία και η Γερμανία και όλες οι άλλες χώρες έχουν εθνικό πολιτισμό και δεν παύουν να τον τιμούν και να τον εκθειάζουν.

Εμείς εδώ γιατί παρεξηγούμε τη λέξη και κοσμούμε με ακαταλόγιστα επίθετα, όποιο μιλά για εθνικό πολιτισμό.

Άμα χάσω τον εθνικό μου πολιτισμό, χάνω την οντότητά μου, δεν υπάρχω σαν άνθρωπος, χάνω όλα τα βιώματα και την αυτοεκτίμησή μου.

Άρα η Παιδεία μας πρέπει νάναι Εθνική και αφού η Κυπριακή Δημοκρατία, ανήκει στο Ελληνικό Έθνος, τότε και η εκπαίδευσή μας πρέπει να είναι ελληνοκεντρική όπως του Γάλλου είναι η Γαλλική, του Άγγλου η Αγγλική, του Γερμανού η Γερμανική, του Ρώσου η Ρωσική και ούτω καθεξής.

Τολμήστε να μελετήσετε για αλλαγή της εθνικής τους εκπαίδευσης σε μια από αυτές τις χώρες, και θα επιπέσουν πάνω σας ως λέοντες να την υπερασπιστούν.

Ο λόγος είναι ότι σέβονται το Έθνος και τους εαυτούς τους.

Και αυτοί έχουν ξένους στην επικράτεια τους και μάλιστα εκατομμύρια, που ζουν και σε γκέτο. Δεν αλλάζουν την εκπαίδευσή τους .

Δημιουργούν σχολεία για να καλύπτουν τις ανάγκες των διαφόρων ομάδων αλλοδαπών, όπως είναι οι Ινδοί, οι Πακιστανοί, οι Αλγερινοί, άλλες μειονότητες από τις πριν από μερικά χρόνια αποικίες τους. Δεν αλλάζουν την εκπαίδευσή τους . Αντίθετα την ενδυναμώνουν, για να μην υποστεί καμία αλλοίωση.

Εμείς, «σοφοί όντες», εισηγούμαστε μια διαπολυπολιτισμική εκπαίδευση, όπου θα εξοντώσουμε την εθνική μας εκπαίδευση, για να ευχαριστήσουμε σκύβοντας τον αυχένα, δείγμα δουλείας, στην πληθώρα των μειονοτήτων που κατακλύζουν την μικρή, κι ας μην τον ξεχνούμε ημικατεχόμενη πατρίδα μας. Βούλγαροι, Σύριοι, Ρώσοι, Πολωνοί, Ουκρανοί, Ρουμάνοι, Τσέχοι, Σριλανκέζοι, Φιλιππινέζοι, Κινέζοι και δεν ξέρω πόσοι άλλοι, ζουν αυτήν την στιγμή στην Κύπρο.

Μελετούμε να διαλύσουμε την εκπαίδευση μας, να την ξεγυμνώνουμε από τις αξίες και τα ιδανικά για να είμαστε αρεστοί.

Μα αυτό επιδιώκουν οι εχθροί μας. Να μας αφιονίσουν, να μας εξαφανίσουν. Να χαθεί ο ελληνικός πολιτισμός από αυτόν τον τόπο, για νάναι πιο ευάλωτος.

Η ρήψη του πολυμήχανου Κίσιγκερ «θέλεις να καταστρέψεις τους Έλληνες, κατάστρεψε τη γλώσσα, τον πολιτισμό και τη θρησκεία τους». Ισχύει και για τους νέους υπονομευτές της επιβίωσης μας.

Αυτές είναι οι ασπίδες μας, οι σάρισες μας ενάντια στους επιβουλεύοντες.

Με κανένα τρόπο δεν πρέπει να εξοστρακιθεί από τα σχολεία μας η πατριδογνωσία, η ιστορία και η εθνική αυτογνωσία, η γλώσσα και οι πανανθρώπινες πολιτιστικές αξίες, που η Ελλάδα και η Κύπρος βίωσαν από τα πανάρχαια χρόνια και κατάφεραν να επιβιώσουν σε μια μακρά κατακτητική μανία από χώρες Ανατολής και Δύσης, που δοκίμασαν να καταστρέψουν την εθνική μας πορεία.

Με πάθος, συνείδηση, αποφασιστικότητα πρέπει να διατηρήσουμε τον πολιτισμό μας.

Δεν έχουμε δικαίωμα να τον απαρνηθούμε, γιατί μάρτυρες είναι οι επιγραφές, τα ανασκαφικά ευρήματα, οι αρχαιολογικοί χώροι, η λογοτεχνία μας, οι πρόσφατοι αγώνες μας.

Ο Αιώνας μας είναι ο αιώνας των ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και ανθρώπινο δικαίωμά μας είναι να διατηρήσουμε την ακεραιότητα της χώρας μας, την ιστορία και τη γλώσσα μας και όλες τις πανανθρώπινες πολιτιστικές μας αξίες. Να τις μεταλαμπαδεύσουμε με την εκπαίδευση στη νέα γενιά, για να συνεχίσει να υπάρχει .

Και τούτο πρέπει να τους το ξεκαθαρίσουμε.

Δεν είναι αναχρονισμός, να ξέρεις πού ανήκεις και να προχωρείς, να ανελίσσεσαι και να κατακτάς το παρόν.

Αφανισμός είναι ν’ απαρνιέσαι τον εαυτό σου, τον πολιτισμό σου, την παράδοσή σου, για χάρη ενός κούφιου προγραμματισμένου από άλλους φανερούς και αφανείς δήθεν εισηγήσεις σύγχρονου πολιτισμού.

Υπάρχει η ρήση «Φοβού τους Δαναούς και Δώρα φέροντας»

Την αλλάζω

«Φοβού τους »ξένους» και δώρα φέροντας»-

Χρειαζόμαστε ελληνοκεντρική εκπαίδευση εμπλουτισμένη με νέους τρόπους διδασκαλίας, ωραία καλογραμμένα βιβλία, εκπαιδευμένους δασκάλους, με αληθινά πιστεύω, ερευνητικά προγράμματα που να προάγουν την σκέψη του μαθητή σωστές ευκαιρίες μάθησης.

Ο πολιτισμός, η παράδοση, οι αξίες δεν είναι ένας πίνακας, που παίρνω το σφουγγάρι και τα σβήνω κατά βούληση.

Θ’ αντισταθούμε όσοι άνθρωποι αγαπούμε τον τόπο μας, και τα παιδιά μας, για τα οποία ονειρευόμαστε να κατακτήσουν και να ζήσουν ένα καλύτερο μέλλον.

 

Κλαίρη Αγγελίδου

 


« O εθνικός και θρησκευτικός αποπροσανατολισμός

της παιδείας της Κύπρου στο Σχέδιο της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης

και η ανάγκη εξουδετέρωσής του»

 

Κώστα Ε. Χατζηστεφάνου

Το πιο βασικό κριτήριο για την αξία μιας εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης, και μάλιστα «σφαιρικής», αποτελούν οι σκοποί και οι στόχοι που θέτει για την παιδεία των νέων. Το έγκυρο αυτό κριτήριο αποκτά ιδιαίτερη σημασία για μάς, την ιστορική αυτή στιγμή, αφού δηλώνεται ρητά ότι στόχος της μεταρρύθμισης είναι «η μεταμόρφωση του Κυπριακού σχολείου», η αλλαγή του προσανατολισμού και των σκοπών της Κυπριακής εκπαίδευσης, ο «ιδεολογικός αναπροσανατολισμός και η αναμόρφωση της σκοποθεσίας» της, όπως αναγράφεται στο «Μανιφέστο».

Πρόκειται για ριζική αλλαγή του Ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος της Κύπρου όπως αυτό λειτουργούσε ώς σήμερα. Ποιά είναι τα τρωτά του που πρέπει, κατά την εκτίμηση των «μεταρρυθμιστών», να αλλάξουν άρδην ως απαράδεκτα; Το ότι, όπως υπολαμβάνουν οι ίδιοι, «το πλαίσιο της σύγχρονης Κυπριακής εκπαίδευσης», το «ιδεολογικό και πολιτικό», ήταν και «παραμένει ελληνοκυπριακοκεντρικό, στενά εθνοκεντρικό, και πολιτισμικά μονολιθικό», αγνοεί τη «διαπολιτισμικότητα» και την «πολυπολιτισμικότητα της Κυπριακής κοινωνίας», αγνοεί ακόμη και τον «εξευρωπαϊσμό» αλλά και την «διεθνοποίηση» της Κυπριακής εκπαίδευσης, όπως αναγράφεται. Με άλλα λόγια, η Κυπριακή εκπαίδευση αγνοεί σχεδόν τα πάντα και έμεινε στενά προσηλωμένη και καθηλωμένη στην Ελλάδα, στην Κύπρο μας, στο έθνος μας και μόνο στον πολιτισμό μας.

Η θεραπεία που προτείνεται είναι η δημιουργία «Δημοκρατικού και Ανθρώπινου Σχολείου» για τον ορθό ιδεολογικό προσανατολισμό του οποίου θεωρούν ότι επιβάλλεται πρώτα «η απάλειψη των στενά εθνοκεντρικών, μονοπολιτισμικών και κατ’ επέκταση εθνικο-δυιστικών στοιχείων», όπως αναφέρεται, και έπειτα η προσθήκη στόχων οι οποίοι, μεταξύ άλλων, αποσκοπούν στη δημιουργία «ελεύθερου δημοκρατικού πολίτη μιας ενωμένης Κύπρου, του πολίτη της νεο-Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ευρύτερα του «κόσμου πολίτη», όπως θα έλεγε ο Διογένης Λαέρτης», όπως γράφουν εννοώντας, προφανώς, το Διογένη το Λαέρτιο.

Μια πρώτη τοποθέτηση πάνω στην Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση είχα την ευκαιρία να κάμω στην «Ημερίδα» που οργάνωσε στην Πανεπιστημιούπολη η Σχολή Κοινωνικών Επιστημών και Επιστημών της Αγωγής του Πανεπιστημίου Κύπρου (27 Νοεμβρίου 2004). Οι τρεις πρώτες, από τις εννέα ομιλίες που έγιναν συνολικά, είχαν ως θέμα το «Προσανατολισμοί της Παιδείας στην Ευρωπαϊκή Κύπρο του 21 ου αιώνα» με ομιλητές τον Πρόεδρο της «Επιτροπής Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης» κ. Ανδρέα Καζαμία, που στήριξε βέβαια τη Μεταρρύθμιση, τον πρώην Υπουργό Παιδείας και Πολιτισμού κ. Ουράνιο Ιωαννίδη, που εκδήλωσε την αντίθεση του σε αρκετά σημεία, και τον τ. Καθηγητή του Πανεπιστημίου Κύπρου κ. Παναγιώτη Περσιάνη, που διατύπωσε ορισμένες παρατηρήσεις, διαφωνίες ή επιφυλάξεις.

Στο ένα, ενάμισι λεπτό που μου δόθηκε ο λόγος στο τέλος της «Ημερίδας» αναφερόμενος στην εισήγηση της Επιτροπής για «απάλειψη των στενά εθνοκεντρικών, μονοπολιτισμικών και κατ’ επέκταση εθνικο-δυιστικών στοιχείων», όπως τα χαρακτηρίζει, δήλωσα ότι:

«Η προσωπική μου άποψη είναι ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν περιλαμβάνει στοιχεία που να χαρακτηρίζονται από «στενά εθνοκεντρικό» πνεύμα, ότι έχει δημοκρατικό χαρακτήρα, ότι λαμβάνει υπόψη και εκτιμά τους πολιτισμούς άλλων λαών και δεν χαρακτηρίζεται από μισαλλοδοξία.

Αναγνωρίζω, είπα, ότι περιθώρια βελτιώσεως μπορεί να υπάρχουν και σ’ αυτόν και σε άλλους τομείς, αλλά τούτο δεν αποτελεί-πιστεύω- δικαιολογία η εκπαίδευση των Ελληνοκυπρίων να μη έχει ως δεδηλωμένο στόχο, και βασικό μάλιστα, να καλλιεργήσει και συντηρήσει την Ελληνική ταυτότητα των Ελληνοκυπρίων και τη Χριστιανική αγωγή και πίστη τους, κάτι το οποίο δεν βλέπω να σημειώνεται ως στόχος των Ελληνικών σχολείων της Κύπρου στην Έκθεση της Επιτροπής».

Πρόσθεσα ότι η παράλειψη μπορεί να μη έγινε ενσυνείδητα κι η Επιτροπή να μη είχε ορθή πληροφόρηση γι’ αυτό που ονομάζει «στενά εθνοκεντρικών στοιχείων».

Ωστόσο, μια προσεκτική μελέτη του «Μανιφέστου» αλλά και της ογκώδους «Έκθεσης της Επιτροπής» οδηγεί, πιστεύω, στο αβίαστο συμπέρασμα ότι στόχος της μεταρρύθμισης είναι ο εθνικός και θρησκευτικός αποπροσανατολισμός των Ελληνοκυπρίων μαθητών με την αποφυγή καλλιέργειας Ελληνικής εθνικής συνείδησης και Χριστιανικής πίστης, του αισθήματος του ανήκειν σε μια ευρύτερη εθνική οικογένεια ομαίμων, ομοθρήσκων και ομογλώσσων με κοινό πολιτισμό, παραδόσεις και ιστορικές περιπέτειες. Η ιδιότητα του Έλληνα της Κύπρου ως Κύπριου πολίτη, ως Ευρωπαίου πολίτη ή και ως κοσμοπολίτη, όπως τον θέλει η Μεταρρύθμιση, εκτοπίζει την έννοια της εθνικής καταγωγής, και ενώ απαιτείται από τον εκπαιδευτικό να αναπτύξει στους μαθητές «πανανθρώπινη ταυτότητα» -αν υπάρχει κάτι τέτοιο- ούτε λόγος πρώτα για εθνική ταυτότητα. Υπάρχουν πλείστα όσα στοιχεία μέσα στο «Μανιφέστο» και την «Έκθεση» της Επιτροπής που επιβεβαιώνουν αυτή την εκτίμηση.

Δεν μπορεί να είναι τυχαίο το ότι στους εκπαιδευτικούς στόχους της μεταρρύθμισης, που καταγράφονται και που καλύπτουν πέραν της μίας σελίδας, δεν αναφέρεται πουθενά ότι στόχος των σχολείων μας πρέπει να είναι η καλλιέργεια της εθνικής συνείδησης των Ελληνοκυπρίων μαθητών και της χριστιανικής πίστης τους. Επιμελώς διαγράφεται η λέξη «Έλληνας» και «Χριστιανός» από τους στόχους της παιδείας σαν να πρόκειται περί εκπαιδευτικού μιάσματος, ενώ είναι τοις πάσι γνωστόν ότι ο Ελληνικός και Χριστιανικός ανθρωπισμός σέβονται και εκτιμούν τις άλλες εθνότητες, θρησκείες και πολιτισμούς και ουδέποτε έβλαψαν άλλους αλλά, ως στοιχεία αυτοσεβασμού, επιστρατεύτηκαν για την προάσπιση και επιβίωση του λαού μας. Υπήρξαν πάντα τα όπλα της άμυνας μας, της αντοχής μέσα στα δεινά, της διεκδίκησης των δικαίων μας και της απελευθέρωσης μας από ξένους κατακτητές και δυνάστες.

Αντί τούτου, μιας ελληνοπρεπούς δηλαδή ανθρωπιστικής παιδείας, στόχος καταγραμμένος της Μεταρρύθμισης είναι αυτό που εντυπωσιακά χαρακτηρίζεται ως «απελευθερωτική ανθρωποκεντρική παιδεία», που να «απελευθερώνει», δηλαδή, -υποθέτω- τα παιδιά μας από του να λέγονται, να είναι και να νιώθουν Έλληνες και Χριστιανοί αλλά απλά «άνθρωποι». Η τέτοια «απελευθερωτική» παιδεία- από τα δεσμά της «αγάπης» της πατρίδας- θα στοχεύει στη «διαμόρφωση ανθρώπων-πολιτών», που σύμφωνα με τη μεταρρύθμιση θα χαρακτηρίζονται από «κριτική σκέψη, ευστροφία πνεύματος, αυτογνωσία (αν είναι δυνατό!)- όχι βέβαια εθνική- από φαντασία, δημοκρατικές αρετές και διαθέσεις και «ανθρωπιά», ως εάν είναι αδύνατο να διαθέτει κάποιος τις αρετές αυτές αν λέγεται και είναι Έλληνας άνθρωπος, Άγγλος, Γάλλος , Γερμανός, και όχι απλά άνθρωπος χωρίς ταυτότητα.

Ένας άλλος παρεμφερής στόχος που καταγράφεται είναι η «διαμόρφωση ανθρώπων-πολιτών με δημοκρατικό πνεύμα, δημοκρατικές αξίες, ηθικοπολιτικές αρετές ( civic virtues ) και διαθέσεις/στάσεις (όπως η δικαιοσύνη, η αλληλεγγύη, η «φιλία», η ανεκτικότητα, η συνεργασία, η ευαισθησία, η σωφροσύνη), και με κριτικό και ανθρώπινο νου/μυαλό/σκέψη.» Αλλά οι αρετές αυτές, όπως και οι προηγούμενες και άλλες που προστίθενται ως «στόχοι» της Μεταρρύθμισης, και που τις καλλιεργεί το «Δημοκρατικό σχολείο» για να προικίσει μ’ αυτές τον «άνθρωπο-πολίτη», ούτε ήταν ούτε είναι εκτός των στόχων του εκπαιδευτικού μας συστήματος . Και, εν πάση περιπτώσει, μπορεί να τις διαθέτει και τις διαθέτει και ένας που έχει διαμορφώσει υγιά εθνική συνείδηση. Αλλοίμονο αν οι πιο πάνω αρετές προσιδίαζαν μόνο σε ανθρώπους άχρωμους. Δύσκολα θα εύρισκε τότε κανείς λαούς που να τις διαθέτουν. Γιατί λοιπόν πρέπει εμείς να αρνηθούμε την Ελληνικότητα μας; Φαινομενικά λιγότερο απόλυτη, στην πραγματικότητα όμως εξίσου επικριτική για την Ελληνική παιδεία της Κύπρου είναι η εκτίμηση που καταγράφεται, χωρίς την αναγκαία τεκμηρίωση, ότι η Φιλοσοφία του Ελληνοκυπριακού σχολικού συστήματος όπως διατυπώνεται στα επίσημα κείμενα περιλαμβάνουν ( sic ) μερικές σύγχρονες και προοδευτικές ιδέες/αντιλήψεις, αλλά στα εν λόγω κείμενα συμπεριλαμβάνονται και πολλά στοιχεία της παραδοσιακής ελληνοεθνοκεντρικής φιλοσοφίας». Πάλιν οι λέξεις του σκανδάλου, «Έλληνας» και «Έθνος», τόσον ενοχλητικές για μερικούς, χωρίς να κατονομάζονται ποια είναι συγκεκριμένα αυτά τα «πολλά» και βλαβερά «στοιχεία» της τόσον αποκρουστικής «παραδοσιακής ελληνοεθνοκεντρικής φιλοσοφίας». Μας θυμίζει τούτο τα αισθήματα των Άγγλων αποικιοκρατών που δεν μπορούσαν να «χωνέψουν» το Παγκύπριο Γυμνάσιο και τα άλλα Ελληνικά Γυμνάσια της Κύπρου που αντιστάθηκαν στα μέτρα της ξένης κυβέρνησης και στο δέλεαρ της επιχορήγησης για αλλαγή του προγράμματος τους και στάθηκαν αγωνιστικές επάλξεις με επί κεφαλής την Εθναρχούσα Εκκλησία, ενώ από την άλλη μεριά οι Άγγλοι προσπαθούσαν να εξυψώσουν τα Αγγλοκρατούμενα σχολεία και ιδιαίτερα την Αγγλική Σχολή, « The English School », προωθώντας δικούς τους αποφοίτους, και με άλλα ανθελληνικά μέτρα, όπως την κατάργηση των Ελληνικών Διδασκαλείων και την ίδρυση του Teachers Training College Morphou , κ.ά. Ενοχλούνταν οι Άγγλοι από τις λέξεις Έλληνας, Ελληνοκύπριος, Ελληνική γλώσσα και παιδεία , Ελληνικό έθνος και κάθε τι Ελληνικό. Γιατί, όμως, πρέπει να ενοχλούμαστε κι εμείς, και να πρέπει να τα διαγράψουμε από τα εκπαιδευτικά μας προγράμματα, από το λεξιλόγιο κι από την καρδιά μας;

Ποια είναι αυτή η «παραδοσιακή Ελληνοεθνοκεντρική φιλοσοφία» δεν μας εξηγούν, αποφαίνονται όμως ότι «παρά τις προσπάθειες ανανέωσης και εκσυγχρονισμού, το πρόγραμμα των μαθημάτων, ο βασικός τους κορμός, οι συσχετισμοί στο ωρολόγιο πρόγραμμα, η αντιστοιχία του διδακτικού χρόνου προς τη διδακτέα ύλη, η έννοια και το περιεχόμενο της Γενικής Παιδείας και ο ημερολογιακός χρόνος στο Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο ουσιαστικά έχουν παραμείνει αναλλοίωτα.» Αυτά που καταλογίζονται σε βάρος της παιδείας μας, δεν έχουν γενική ισχύ για όλα τα πιο πάνω, γι αυτό και είναι παραπλανητικά. Και ένα μόνο παράδειγμα διαψεύδει τον απόλυτο αυτό ισχυρισμό: ο ολέθριος εξοστρακισμός της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας από όλα τα Γυμνάσια του Ελληνισμού εν μια νυκτί και η ενίσχυση των (ωρών των) ξένων γλωσσών.

Ποια μέτρα εισηγείται η Μεταρρύθμιση για να απαλλαγεί η εκπαίδευση μας από τις αδυναμίες, τα τρωτά και τις δυσάρεστες συνέπειες του «ελληνοκυπριακοκεντρικού,» «στενά εθνοκεντρικού» και «πολιτισμικά μονολιθικού» προσανατολισμού της; Ένας από τους βασικότερους τρόπους είναι, όπως εισηγείται, να αλλάξει το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, τα αναλυτικά προγράμματα και τα σχολικά βιβλία για να προσφέρουν «πολυπολιτισμική/διαπολιτισμική εκπαίδευση». Άλλα μέτρα που θεωρείται αναγκαίο να ληφθούν είναι η κατάλληλη μόρφωση και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών για την εφαρμογή της Μεταρρύθμισης και τα χαρακτηριστικά που να τους διακρίνουν, οι στόχοι που πρέπει να θέτουν στο μάθημα, η εισαγωγή νέων μεθόδων διδασκαλίας, και άλλα. Οπωσδήποτε είναι αποδεκτός και επιβάλλεται ο εκσυγχρονισμός και η συνεχής βελτίωση στα πιο πάνω και σε άλλα θέματα.

Δυστυχώς, όμως, και στα θέματα αυτά παραγνωρίζεται ή υποτιμάται ό,τι γινόταν μέχρι σήμερα, ή αισθητά απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά στην παιδεία ως συνδεόμενη με την παιδεία Ελλήνων εκπαιδευτικών και Ελλήνων μαθητών. Οι δάσκαλοι, αναφέρεται, πρέπει να «καταρτίζονται και να μορφώνονται ως δημοκρατικοί παιδαγωγοί» με «περισσότερη έμφαση στην Παιδεία του Δημοκρατικού πολίτη ( citizenship education )» και να είναι «στοχαστικο-κριτικοί» με έμφαση στην εκπαίδευση τους στην «κριτική παιδαγωγική». Καμμιά αναφορά σε χαρακτηριστικά που να τον διαφοροποιούν ως Έλληνα δάσκαλο. Εξ άλλου, στους οκτώ στόχους του εκπαιδευτικού που καταγράφονται, επιμελώς παραλείπεται ως στόχος η καλλιέργεια στους μαθητές εθνικής συνείδησης αλλά η ανάπτυξη, όπως ανάφερα, «πανανθρώπινης ταυτότητας» εκεί που αναμέναμε ότι πρέπει να καλλιεργήσει πρώτα τη δική του ταυτότητα με σεβασμό και στην ταυτότητα των άλλων.

Δεν είναι δυνατό να επεκταθώ περισσότερο. Αλλά θα αποτελούσε σοβαρή εκ μέρους μου παράλειψη, που θα προσήγγιζε τα όρια της αγνωμοσύνης, αν δεν απέρριπτα ως αβάσιμο τον ισχυρισμό ότι η Ελληνική παιδεία της Κύπρου που έφθασε σε πολύ υψηλά επίπεδα τα χρόνια της Ανεξαρτησίας , ευθυγραμμισμένη βασικά με την παιδεία της Ελλάδας, και πριν ακόμα επί Αγγλοκρατίας με τα Γυμνάσια που ανάφερα, ότι αυτή η ζηλευτή παιδεία αγνοούσε και αγνοεί δήθεν όλο τον άλλο κόσμο, όλες τις ηπείρους και τους λαούς, όλους τους άλλους πολιτισμούς και ασχολείται τάχα μόνο με την Ελλάδα και την Κύπρο, είναι «Ελληνοκυπριακοκεντρική». Σαν να μη μιλάμε ούτε για Άγγλους, ούτε για Γάλλους, ούτε για Γερμανούς, Ιταλούς και Ρώσους, ούτε για Τούρκους, ούτε για την Αμερική, την Ευρώπη, την Ασία και τις άλλες ηπείρους, ή σαν να παραγράφουμε όλους τους άλλους πολιτισμούς και εκθειάζουμε με ναρκισσισμό μόνο το δικό μας πολιτισμό σε ένα πλαίσιο «πολιτισμικά μονολιθικό» και «στενά εθνοκεντρικό». Ουδέν τούτου αναληθέστερον όπως γνωρίζουν όσοι αποφοίτησαν από Ελληνικό Γυμνάσιο στην Κύπρο από της Αγγλοκρατίας μέχρι σήμερα. Η αξιολόληση και τυχόν αναθεώρηση του περιεχομένου της εκπαίδευσης είναι θεμιτή, όχι όμως με την εκ προοιμίου καταδίκη, την παρασιώπηση ή την παραπλανητική παρουσίαση του τι πράγματι γίνεται ή επετεύχθη.

Το παρελθόν δεν πρέπει να μηδενίζεται, όταν είναι άξιον επαίνου. Αλλά ούτε και το παρόν, αδίκως. Όταν ως στόχος του εκπαιδευτικού, όπως τον θέλει η Μεταρρύθμιση, καταγράφεται η εκ μέρους του «συνειδητοποίηση ότι πρέπει η διδακτική του προσέγγιση να διαφέρει από τον τρόπο που ο ίδιος διδάκτηκε», αποτελεί τούτο απορριπτέα και αντιπαιδαγωγική θέση γιατί εκ προοιμίου καταδικάζονται αυθαίρετα συλλήβδην όλες οι ώς τώρα μέθοδοι διδασκαλίας, όλων των εκπαιδευτικών και των εκπαιδευσάντων τούτους, ως υποδεέστερες και από τη χειρότερη μέθοδο του χειρότερου, υποθετικά, εκπαιδευτικού της Μεταρρύθμισης. Τώρα θα αρχίσει, για πρώτη φορά, η μόνη ορθή εκπαίδευση των εκπαιδευτικών της Κύπρου; Ή μήπως τώρα για πρώτη φορά θα διδαχθούν πώς θα διδάσκουν τον Κύπριο του «έθνους-κράτους», τον Έλληνα Κύπριο που δεν πρέπει να προσβλέπει στην Ελλάδα για ανώτερες σπουδές, όταν θα έχει επιτευχθεί ο στόχος της Μεταρρύθμισης για «σταδιακή μείωση της εξάρτησης (!) της Κύπρου από την Ελλάδα», αντί ευγνωμοσύνης για γενναιόδωρη μητρική προσφορά δωρεάν παιδείας- ανώτατης, ανώτερης, μέσης και κατώτερης- σε χιλιάδες χιλιάδων Κυπρίους; Μήπως το θέμα είναι η σταδιακή μείωση των στενών επαφών και δεσμών των Ελλήνων της Κύπρου με την Ελλάδα;

Σταματώ εδώ και συνοπτικά αναφέρω ότι, κατά τη άποψη μου, δεν υπάρχουν Ελληνοκυπριακοκεντρικά στοιχεία στο εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Δεν είναι εθνοκεντρικό και πολιτισμικά μονολιθικό αλλά επεκτείνεται και στη γνώση της ιστορίας και του πολιτισμού άλλων λαών.

Καλλιεργεί τις ανθρωπιστικές, ηθικοπολιτικές αρετές, τις νοητικές και άλλες ικανότητες, τις οποίες το Σχέδιο της Μεταρρύθμισης προσθέτει ως μη υπάρχουσες στο εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Καλλιεργεί την έννοια του ελεύθερου δημοκρατικού πολίτη αλλά όχι του άχρωμου πολίτη.

Όπως οι άλλοι Ευρωπαϊκοί λαοί της ενωμένης Ευρώπης προάγουν την Ευρωπαϊκή συνείδηση και διάσταση χωρίς να έχουν διαγράψει ή απαρνηθεί την εθνική ταυτότητα τους, έτσι συμβαίνει και στη δική μας περίπτωση.

Η εκπαίδευση μας δεν καλλιεργεί το ρατσισμό, όπως εξυπακούει η εισήγηση να γίνουν προγράμματα αντιρατσιστικής εκπαίδευσης.

Δεν υπάρχει κοινωνικός αποκλεισμός από τα σχολεία μας, ώστε να δικαιολογείται η εισήγηση για καταπολέμηση του.

Η έννοια του κράτους δεν υποκαθιστά την έννοια του έθνους, όπως και η έννοια του πολίτη δεν εκμηδενίζει την εθνική συνείδηση. Γι αυτό και δε νοείται η Κύπρος να μετατραπεί σε «έθνος-κράτος», όπως χαρακτηρίζεται από τη Μεταρρύθμιση.

Αποσαφηνίζω και πάλιν, ότι δεν τάσσομαι εναντίον της Μεταρρύθμισης στο σύνολο της , χωρίς τούτο να σημαίνει ότι και συμφωνώ με όλες τις εισηγήσεις της Επιτροπής στα άλλα επί μέρους θέματα. Περιθώρια βελτιώσεως υπήρχαν, υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν, όχι μόνο στην Κύπρο αλλά σε όλες τις χώρες. Η εκπαίδευση είναι ζωντανός οργανισμός που χρειάζεται συνεχή αξιολόγηση και επιδέχεται βελτίωση σε πλείστους όσους τομείς.

Η ριζική διαφωνία μου εντοπίζεται στους σκοπούς και στόχους που θέτει ή δεν θέτει η Μεταρρύθμιση, στους προσανατολισμούς της παιδείας, στον τύπο του ανθρώπου και του Κυπρίου που θέλει να διαμορφώσει.

Αν υιοθετηθεί η Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση, τα σχολεία της Κύπρου αλλάζουν ριζικά χαρακτήρα και προσανατολισμό. Στο «Ανθρωποκεντρικό σχολείο», όπως ονομάζουν το σχολείο που θα διαδεχθεί τα σχολεία που είχαμε και έχουμε, ο τρόφιμος δεν είναι πια ο Έλληνας άνθρωπος, που σέβεται τον εαυτό του ως Έλληνα και Χριστιανό και τους άλλους, αλλά ο άχρωμος άνθρωπος, ο κοσμοπολίτης, χωρίς ταυτότητα και χωρίς εθνική συνείδηση.

Τέτοιοι άνθρωποι δεν υπάρχουν πάνω στη γη και δεν δικαιούμαστε να συναινέσουμε στον εθνικό αποχρωματισμό και το θρησκευτικό αποπροσανατολισμό των νέων μας.

Η στάση της Εθναρχούσας Εκκλησίας της Κύπρου, όπως τη διακήρυξε επίσημα στον ενθρονιστήριο λόγο του, αλλά και σε άλλες ευκαιρίες, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ.κ. Χρυσόστομος Β’, είναι απόλυτα σύμφωνη με τη μακραίωνη παράδοση της Εκκλησίας μας που στήριξε την παιδεία, συντήρησε την Ελληνική παράδοση και προάσπισε το λαό μας από ποικίλους κινδύνους. Η εκκλησία θα τιμήσει τις κατακτήσεις της και σήμερα με δραστικά μέτρα. Την ίδια διαβεβαίωση και αποφασιστικότητα εξέφρασε, ουχί άπαξ, και ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεώργιος, ως Πρόεδρος της Επιτροπής Παιδείας της Ιεράς Συνόδου και της Επιτροπής Βιοηθικής. Το αίτημα της Εκκλησίας να εκπροσωπείται στο Συμβούλιο Παιδείας είναι το ελάχιστο που δικαιούται, δεδομένου μάλιστα ότι, απ’ ότι έχω υπόψη μου, ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος τέως Κύπρου Χρυσόστομος Α’ παρίστατο στις Συνεδρίες του τότε Εκπαιδευτικού Συμβουλίου.

Μεταξύ των μέτρων τα οποία, όπως έγινε γνωστό, η Εκκλησία της Κύπρου μελετά και φαίνεται αποφασισμένη να λάβει για τη διασφάλιση του εθνικού και θρησκευτικού προσανατολισμού της παιδείας μας, ως Ελληνοχριστιανικής, είναι και η εξαγγελθείσα ίδρυση σχολείων, συμπεριλαμβανομένου και προτύπου ή προτύπων σχολείων.

Τούτο έγινε ευμενώς δεκτό από την κοινή γνώμη. Προσωπικά, χαιρετίζω με ιδιαίτερη ικανοποίηση την απόφαση ή τη μελετώμενη λήψη του μέτρου αυτού, καθότι φέρνει στην επικαιρότητα παλαιότερη «Εισήγηση» μου «Προς τη Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου για την

Ίδρυση, Οργάνωση και Λειτουργία στην Κύπρο ΠΡΟΤΥΠΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΜΕΣΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΕΩΣ». Την Εισήγηση, που καλύπτει όλα τα θέματα σε πέραν των σαράντα σελίδων, υπόβαλα τον Αύγουστο 1986 με σκεπτικό την «Ανάγκη ενίσχυσης της Ελληνικής και Χριστιανικής Παιδείας» και την πεποίθηση, ότι θα μπορούσε «να γίνει υπόδειγμα για όλο τον Ελληνισμό και να εξελιχθεί στον τομέα της σε μία Μεγάλη του Γένους Σχολή», σε μια εποχή που η προηγηθείσα κατάργηση των Αρχαίων Ελληνικών από το Γυμνάσιο είχε πλήξει σοβαρά -καίρια, θα έλεγα- όχι μόνο την αρχαία ελληνική αλλά και τη Χριστιανική παιδεία.

Λόγω της μεγάλης δαπάνης που θα συνεπαγόταν η ίδρυση της Σχολής δεν ανελήφθη τότε το έργο από την Εκκλησία. Ενημέρωσε, όμως, ο Μακαριώτατος τ. Κύπρου Χρυσόστομος Α’ τον τότε Υπουργό Παιδείας Ανδρέα Χριστοφίδη, ο οποίος και ανάλαβε να μετατρέψει το ιστορικό Παγκύπριο Γυμνάσιο σε Πρότυπο Σχολή, στο πνεύμα της Εισήγησης, με «μεγαλύτερη έμφαση στα κλασσικά γράμματα». Τούτο ανάφερε σε ομιλία του στην Αίθουσα Τελετών του Παγκυπρίου Γυμνασίου, στις 13 Δεκεμβρίου 1987, στον Επίσημο Εορτασμό των 175 χρόνων του Παγκυπρίου Γυμνασίου. Πρόσθεσε μάλιστα, προεκτείνοντας την εισήγησή μου, ότι «ανάλογα ειδικά σχολεία θα ήτο δυνατόν να μελετηθεί να γίνουν στις τρεις άλλες πόλεις των ελεύθερων περιοχών της Κύπρου, στον τομέα των θετικών, των οικονομικών και των γεωργικών επιστημών αντιστοίχως». Είναι λυπηρό το ότι, ατυχώς, λόγοι οικονομικοί και άλλες συγκυρίες δεν επέτρεψαν την ίδρυση τότε της Σχολής. Αν ιδρυόταν θα είχε ζωή σχεδόν είκοσι ετών. Και η ακτινοβολία της θα ξεπερνούσε τα σύνορα της Κύπρου, κι αυτά ακόμα της Ελλάδας.

Ποτέ δεν είναι αργά. Γιατί ο Ελληνισμός πρέπει να επιβιώσει. Και για να επιβιώσει πρέπει να εξουδετερωθούν όσοι απεργάζονται τον εθνικό αποχρωματισμό και τον θρησκευτικό αποπροσανατολισμό του με την αποσύνδεση μας από τις φυλετικές και γλωσσικές ρίζες μας, το ιστορικό παρελθόν μας, από τον πνευματικό και πολιτιστικό πλούτο και τη θρησκευτική μας παράδοση.

Η συνταγή είναι δοσμένη για όσους θέλουν να πλήξουν τον Ελληνισμό. Τη διατύπωσεν εύγλωττα ο γνωστών αισθημάτων απέναντι του Ελληνισμού Χένρι Κίσσιγκερ, με τα εξής που φέρεται να είπε σε ομιλία του: « Ο Ελληνικός λαός είναι ατίθασος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτιστικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ δηλαδή να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μάς, για την πολιτική των ΗΠΑ».

Το πρώτο πλήγμα κατά του Ελληνισμού, μέσα σε αυτό το πνεύμα, κατέφεραν οι εμπνευστές ή ο εμπνευστής της Μεταρρύθμισης του 1976 επί Υπουργίας Ράλλη, στην οποία αναφέρθηκα, με τη σαρωτική εξαφάνιση των Αρχαίων Ελληνικών από τα Γυμνάσια που μας συνέδεαν με τις γλωσσικές ρίζες μας αλλά και με άλλες διαστάσεις του πολιτισμού μας. Η αναγνώριση- όπως πληροφορούμαι- από τον ίδιο τον Ράλλη του μεγάλου λάθους του κι η μεταμέλεια του ήρθαν πολύ αργά και κανένα από τα ημίμετρα που λήφθηκαν αργότερα δε μπόρεσε ν’ αντισταθμίσει τις αρνητικές συνέπειες του μέτρου τούτου, τις οποίες γνωρίσαμε κι εμείς εδώ στην Κύπρο.

Ένα δεύτερο πλήγμα, πολύ σοβαρότερο για την Κυπριακή εκπαίδευση και το λαό μας θα είναι η τυχόν εγκατάλειψη των βασικών σκοπών και στόχων της παιδείας μας, να μη καλλιεργείται δηλ. στο εξής Ελληνική εθνική συνείδηση και Χριστιανική πίστη στους μαθητές μας, αλλά η συνείδηση ότι ως Κύπριοι ανήκουν σε δικό τους έθνος-κράτος, την Κύπρο, με Ευρωπαϊκή ταυτόχρονα υπερεθνική συνείδηση του Ευρωπαίου πολίτη και με «πανανθρώπινη ταυτότητα».

Όπως όλοι ξέρουμε, η Κύπρος δεν είναι έθνος-κράτος. Είναι δικοινοτικό κράτος με δύο κοινότητες, και κάθε προσπάθεια που καταβάλλεται, από το «Ελληνο-Κυπριακή» κοινότητα και το «Ελληνο-κύπριος», να διαγραφεί το «Έλληνας» και να μείνει μόνο το «Κύπριος», με εθνική σημασία, θα πρέπει να εξουδετερωθεί. Ο αγώνας για τη συντήρηση της εθνικής μας ταυτότητας είναι εξίσου ιερός με τον αγώνα για την προάσπιση της πατρίδας και την απελευθέρωση της τουρκοκρατούμενης γης των πατέρων μας, που την έχουν κάμει αγνώριστη οι Τούρκοι κατακτητές με την τουρκοποίηση των Ελληνικών ονομάτων, τη βεβήλωση των Χριστιανικών ναών μας και με άλλους τρόπους. Ο πρώτιστος σκοπός των σχολείων μας πρέπει να είναι η απελευθέρωση της πατρίδας μας και όχι η αλλαγή του Ελληνοκυπρίου σε Κύπριο και άχρωμο κοσμοπολίτη.

Πλείστοι όσοι επισήμαναν ήδη τον κίνδυνο του αποπροσανατολισμού της παιδείας μας με τον προτεινόμενο «ιδεολογικό αναπροσανατολισμό και την αναμόρφωση της σκοποθεσίας» της Κυπριακής εκπαίδευσης. Και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι κινητοποιήσεις θα συνεχιστούν με αισθητή πάντα την ενεργό παρουσία της Εκκλησίας της Κύπρου στην πρώτη γραμμή. Είναι στους δικούς της αγώνες και θυσίες που οφείλεται πρωτίστως η επιβίωση μας ώς σήμερα ως Ελλήνων και ως Χριστιανών Ορθοδόξων. Στο καίριας σημασίας αυτό θέμα, την ανάγκη συντήρησης της ταυτότητας του Ελληνισμού της Κύπρου, πρέπει όλοι να σταθούμε στο πλευρό της. Η οργάνωση του σημερινού Συμποσίου, για το οποίο η «Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων» είναι άξια συγχαρητηρίων, ας αποτελέσει την απαρχή για τη διοργάνωση παρόμοιων εκδηλώσεων και κινητοποιήσεων για ορθή διαφώτιση και εγρήγορση.

Ο Ελληνισμός της Κύπρου πρέπει να επιβιώσει, να επιβιώσουμε ως Έλληνες, με Ελληνική εθνική ταυτότητα, όχι ως άχρωμοι κοσμοπολίτες, με μια ανύπαρκτη «πανανθρώπινη ταυτότητα».

Κώστας Ε. Χατζηστεφάνου

Προσανατολισμός και σκοποθεσία της Εκπαίδευσης

των Ελλήνων Κυπρίων

IMG_0459Έχω μελετήσει με προσοχή τη βιβλιογραφική έρευνα που κατατέθηκε για την ευαγγελιζόμενη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Είναι πλούσια σε πηγές. Και πολλά τα όσα καταγράφονται. 359 σελίδες δεν είναι λίγες.

Η σχετική βιβλιογραφία βέβαια είναι τόση που δεν αρκούν όχι μια μα ούτε πολλές ζωές για ν’ ανατρέξει κάποιος. Να μελετήσει, να απορρίψει, να ενστερνιστεί, να συνοψίσει και να συγκροτήσει ένα υπόβαθρο θεωρητικό γι’ αυτά που επιλέγει τελικά να προβάλει. Είναι και χρήσιμος και σκόπιμος ένας τέτοιος λόγος ανασκόπησης. Ακόμα πιο χρήσιμος και πιο σκόπιμος είναι και ένας δεύτερος και ένας τρίτος τέτοιος λόγος. Δεν είναι αχρείαστο να συζητήσει κάποιος τη βιβλιογραφική ανασκόπηση αλλά δεν είναι και το καθοριστικό για το ζητούμενο. Γιατί το ζητούμενο είναι το διά ταύτα. Δηλαδή πως η θεωρία γίνεται πράξη. Πως όσα ωραία και καλά λένε οι θεωρίες γίνονται εκπαιδευτική πράξη. Στην εκπαίδευση η απάντηση στο τι πρέπει να γίνει ως τελικό αποτέλεσμα είναι και ο στόχος. Και έχουμε αποτέλεσμα αν ο στόχος είναι μετρήσιμος ώστε να μπορεί να αξιολογηθεί και ποιοτικά και ποσοτικά.

Η επιτροπή εισηγείται ιδεολογικό αναπροσανατολισμό και αναμόρφωση σκοποθεσίας. Τούτο σημαίνει με απλά λόγια ότι κάποια αν όχι όλα όσα αποτελούσαν τον ιδεολογικό προσανατολισμό της παιδείας μας θα πρέπει να αλλάξουν και οι σκοποί να αντικατασταθούν από άλλους.

Στο μανιφέστο καταγράφει η επιτροπή ότι ο προσανατολισμός της παιδείας μας είναι «ελληνοκυπριακοκεντρικό, στενά εθνοκεντρικό και πολιτισμικά μονολιθικό και αγνοεί τη διαπολιτισμικότητα και την πολιτισμικότητα της Κυπριακής κοινωνίας καθώς και τον εξευρωπαϊσμό και τη διεθνοποίηση της Κυπριακής εκπαίδευσης» .

Είναι έτσι ακριβώς, ή έτσι λίγο ή πολύ, ή ήταν έτσι μέχρι πρότινος, ή μέχρι και τώρα, είναι ένα δοσμένο που όσο κι αν το συζητούμε δεν βλέπω ότι προσθέτει στο δημόσιο διάλογο τη δυνατότητα σύγκλισης απόψεων. Η τοποθέτηση της επιτροπής είναι απόλυτη και παγιωμένη και ο αναπροσανατολισμός και η νέα σκοποθεσία είναι η ίδια η πρόταση της. Η δική μου θέση είναι ότι ο προσανατολισμός της παιδείας κάθε τόπου και κάθε λαού όπως και η σκοποθεσία της παιδείας τους είναι συναρτημένη ευθέως με τη δοσμένη χρονική συγκυρία και την υπάρχουσα κατάσταση πραγμάτων.

Όταν λοιπόν συζητούμε για προσανατολισμό και σκοπούς και γιατί όχι στόχους της παιδείας των Ελλήνων της Κύπρου δεν μιλούμε για την παιδεία της Χονολουλούς, της Χαβάης ή κάποιου εξωτικού νησιού με αδιατάρακτη ειρήνη αιώνων αλλά για την παιδεία ενός ημικατεχόμενου τόπου, που το 40% του εδάφους του για 32 χρόνια το πατά η μπότα του Αττίλα και του λαού των 169000 εκτοπισμένων στην ίδια τους την πατρίδα με ζώσα τη γενιά που υπέστη τους βιασμούς, τις δηώσεις την αιχμαλωσία και τη θυσία των παιδιών του και που συνεχίζει να ζει δράματα όπως των αγνοουμένων, των εγκλωβισμένων, των αναπήρων πολέμων και τόσων άλλων. Ενός λαού που με θυσίες που μόνο όσοι τις υπέστησαν ξέρουν, πέτυχε το θαύμα οικονομίας, παιδείας, υγείας που το κατέταξαν στα 25 πιο ενημερούντα κράτη του κόσμου και που του επέτρεψαν να είναι μέλος της Ε.Ε. και ν’ ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον. Ένα μέλλον ελευθερίας και ειρήνης και όχι μέλλον αποχρωματισμού και ισοπέδωσης.

Οραματιζόμαστε για τα παιδιά μας να είναι σωστοί Έλληνες – Κύπριοι που θα ζουν και θα διακρίνονται στην Ευρωπαϊκή ιδιαίτερη πατρίδα τους (των κατοχυρωμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των βασικών ελευθεριών) και στην Ευρώπη όλη, μα και στην οικουμενική πατρίδα γη και όχι νέους Ευρωπαίους χωρίς ταυτότητα, ιδιοσυστασία και πολιτισμό δικό τους που θα ζουν στην Κύπρο. Μια νεότητα που θα δίνει και θα παίρνει σεβασμό, σε μια κοινωνία ανοχής και συνύπαρξης χωρίς στρατούς κατοχής. Σε τούτο το πλαίσιο είναι προσανατολισμένη και η παιδεία μας και ανάλογοι είναι οι σκοποί και οι στόχοι της. Ανάλογοι και αντίστοιχοι με τους σκοπούς τους στόχους και τον προσανατολισμό της παιδείας των απανταχού Ελλήνων. Των Ελλήνων της μητροπολιτικής Ελλάδας, των Ελλήνων των χαμένων πατρίδων, των Ελλήνων των νέων πατρίδων. Και δεν θα είμαστε εμείς οι 700.000 Έλληνες που θα αλλάξουν πορεία μετά από 3500 χρόνια, από τα 17000000 του Ελληνισμού της οικουμένης και θα αγωνιστούμε γι’ αυτό. Για να μην γίνουμε η τελευταία γενιά Ελλήνων τούτου του τόπου.

Επειδή όμως είναι χρήσιμο να ξέρουμε που είναι σήμερα προσανατολισμένη η παιδεία μας και ποιοι είναι οι σκοποί και οι στόχοι της, κάτι που επιμελώς αποφεύγει να κάνει η επιτροπή, το παραθέτουμε.

Για να ξέρουν όλοι, τι με πάθος υποστηρίζουμε. Για να ξέρουν όλοι, που μέσα από την εξελικτική της πορεία, με σεβασμό και στη παιδεία των σχολικών εφορειών της εποχής της αποικιοκρατίας και των προηγούμενων διακυβερνήσεων Μακαρίου, Κυπριανού, Βασιλείου, βρίσκεται μετά και τη διακυβέρνηση Κληρίδη και τα τελευταία τέσσερα χρόνια με τη διακυβέρνηση Παπαδοπούλου και που αναμφίβολα είναι το στέρεο θεμέλιο που μας έφερε όρθιους και ακμαίους στην τρίτη χιλιετία και την Ε.Ε. με καταξιωμένη ιστορική πραγματικότητα την Κυπριακή Δημοκρατία. Και που αποδεδειγμένα μας εγγυάται ένα καλύτερο, ελεύθερο κι ειρηνικό αύριο. Μια παιδεία με το δικό της στίγμα, το αξιακό σύστημα του λαού μας και όχι μια παιδεία άχρωμη, άοσμη και άγευστη.

Στο διά ταύτα λοιπόν.

Κατηγορείται ευθέως ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος από πολλούς ως εθνικιστής για πολλές επιλογές του όχι μόνο τα τέσσερα χρόνια της προεδρίας του μα και για τη ζωή και δράση του όλη. Κατηγορήθηκε και κατηγορείται και έμμεσα αλλά και ευθέως από πολλούς ο Γλαύκος Κληρίδης ότι οι επιλογές του σε ότι αφορά τους Υπουργούς Παιδείας που υπηρέτησαν τις κυβερνήσεις του ήσαν επιλογές ακραίων εθνικιστών. Κατηγορήθηκε αμέσως μετά το δημοψήφισμα ο υποφαινόμενος τόσο από φίλους και συναδέλφους του τόσο στο Υπουργικό Συμβούλιο του Γλαύκου Κληρίδη όσο και στο κόμμα του το ΔΗΣΥ αλλά και από φίλους στα κόμματα της συμπολίτευσης αλλά και της αντιπολίτευσης, ότι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν και αποτέλεσμα της παιδείας που δόθηκε στα σχολεία μας στα τελευταία χρόνια αφού όπως έδειξαν οι έρευνες το ποσοστό του ΟΧΙ ήταν, ανεξάρτητα από όλους τους άλλους παράγοντες – τόπος καταγωγής, τόπος διαμονής, φύλο, οικονομική κατάσταση, κοινωνική θέση οικογένειας, κομματική ή ιδεολογική τοποθέτηση, αντιστρόφως ανάλογο με την ηλικία των ψηφισάντων. Δηλαδή τα πιο μεγάλα ποσοστά στο ΟΧΙ έδωσαν οι νέοι και μεταξύ τους τα πιο μεγάλα ποσοστά οι 18χρονοι έως 22χρονοι, και ακολουθούσαν οι 23χρονοι – 24χρονοι κοκ.

Η μόνη αλλά κάθετη διαφορά μας με τους κατηγόρους μας είναι στο γιατί έδωσαν έτσι τη ψήφο τους οι νέοι μας. ‘Εδωσαν έτσι τη ψήφο τους όχι γιατί είναι εθνικιστές (δηλαδή εχθροί των οποιονδήποτε άλλων ή των εποίκων ή των τουρκοκυπρίων) ή επειδή ήταν ακραία εθνικιστική η παιδεία που τους γαλούχησε, αλλά γιατί ήταν και είναι πατριώτες (δηλαδή αγαπούν την πατρίδα τους) γιατί έτσι τους γαλούχησε η παιδεία μας. Μια παιδεία που επιλέξαμε όλοι μαζί, που με νόμους καθορίσαμε τον προσανατολισμό τους σκοπούς και τους στόχους της και που με ευσυνειδησία υπηρέτησαν αυτούς τους σκοπούς Υπουργοί Παιδείας και οι Πρόεδροι μα πάνω απ’ όλους οι εκπαιδευτικοί μας.

Τούτη η παιδεία μέσα στον προσανατολισμό στους γενικούς σκοπούς και στόχους της εξειδικεύτηκε συγκεκριμένα στις παγκόσμιες αρχές της Ουνέσκο και το αξιακό σύστημα της Ευρώπης κι όπως εξαγγέλθηκε και καταγράφτηκε έτσι προωθήθηκε και υλοποιήθηκε.

Και είναι η ακόλουθη όπως είναι καταχωρισμένη στους φακέλλους του ΥΠΠκΠ και δημοσιοποιημένη μέσω των ΜΜΕ και δημοσιευμένη στην έκδοση, 10 χρόνια διακυβέρνησης Γλαύκου Κληρίδη, του Δεκεμβρίου του 2002. Και δεν άκουσα να άλλαξαν σ’ αυτή έστω ένα νι ή ένα σίγμα.

Το αν θα αλλάξει, πότε και με τι θα το δούμε. Και θα δούμε αν θα συναινέσει ο Πρόεδρος κος Τάσσος Παπαδόπουλος.

Για να ξέρουμε κι εμείς αν συμφωνούμε. Εμείς θέλουμε Ελληνόπουλα που να ζουν και να διακρίνονται στην Ευρώπη (η Κύπρος είναι Ευρώπη) και τον κόσμο όλο και όχι Ευρωπαίους που να ζουν στην Κύπρο και που θα μπορούν να είναι Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλλοι κοκ. Τέτοιους δεν είναι ανάγκη να γαλουχήσουμε, μπορούμε να κάνουμε εισαγωγή. Και να παραδώσουν την κρίσιμη ώρα την Κύπρο. Αν κάποιοι θέλουν Ευρωπαίους που θα ζουν στην Κύπρο και όχι Έλληνες που θα ζουν στην Ευρώπη πρέπει να μας πουν χωρίς περιστροφές. Για να ξέρουμε αν αντί να γαλουχούμε, νέους που θα διεκδικούν ελευθερία θα ετοιμάσουμε νέους που θα αποδεχθούν την εθελοδουλεία και θα συμβιβαστούν με την κατοχή.

Ποια λοιπόν η παιδεία που δίνουμε εδώ και χρόνια αλλά και σήμερα στα παιδιά μας που επαναλαμβάνω και δημοσιοποιημένη και δημοσιευμένη είναι. Είναι η ακόλουθη :

«Το εκπαιδευτικό μας σύστημα για να ανταποκριθεί στις προκλήσεις και τις προσκλήσεις της νέας χιλιετίας, συγκροτήθηκε στηριζόμενο σε επτά αρχές που έδωσαν πέντε απόλυτα διακριτούς πυλώνες, μα συνάμα συνυφαινόμενους. Όπως άλλωστε η παιδεία όλων των σύγχρονων κρατών.

Ποιες λοιπόν οι αρχές και ποιοι οι πυλώνες;

Αρχές

Είναι για μας το απόσταγμα της μακραίωνης πολιτισμικής και διανοητικής μας Ιστορίας. Συμπυκνώνουν τις γνωστικές μας κατακτήσεις υποδεικνύοντας συγχρόνως και τις δέουσες προοπτικές των εκπαιδευτικών μας πολιτικών και στρατηγικών.

Αρχή Πρώτη

«Δεν υπάρχει καμιά γνώση που να μην απειλείται σε κάποιο βαθμό, από το λάθος και την ψευδαίσθηση ». Τα λάθη του μυαλού οφείλουν να βρίσκονται στο επίκεντρο των εκπαιδευτικών μας ανησυχιών. Και η παιδεία πρέπει τούτο να το καταδείξει.

Αρχή Δεύτερη

Η παιδεία μας οφείλει να μυήσει τον πολίτη της νέας χιλιετίας στους τρόπους και τις μεθόδους με τις οποίες προσεγγίζονται οι κατηγορίες του πλαισίου, της σφαιρικότητας, του πολυδιάστατου και του πολύπλοκου. Η μέχρι χθες παιδεία μας «δεν μας έμαθε να συσχετίζουμε τις γνώσεις αλλά να τις διαχωρίζουμε, να τις περιχαρακώνουμε και να τις απομονώνουμε». Απαιτείται λοιπόν μια αλλαγή της σκέψης, προκειμένου να εξασφαλιστεί η ίδια η ικανότητά μας να οργανώνουμε τη γνώση.

Αρχή Τρίτη

Γνωρίζουμε καλά ότι ο άνθρωπος είναι ένα ον που «ανέπτυξε με απίστευτο τρόπο τις δυνητικότητες της ζωής» . Γνωρίζουμε επίσης, ότι ο άνθρωπος ολοκληρώνεται ως πλήρες ανθρώπινο ον «μόνο μέσα από και μέσα στον πολιτισμό» . Οφείλουμε, επομένως, να οργανώσουμε «μια βασική και παγκόσμια εκπαίδευση που θα ασχολείται με την ανθρώπινη συνθήκη» με την πληρέστερη δυνατή γνωστική προσέγγιση της ανθρώπινης φύσης.

Αρχή Τέταρτη

Η παιδευτική προετοιμασία για την πλανητική μας εποχή φαίνεται πως επείγει.

Οφείλουμε επομένως να μη θέτουμε σε αντιπαράθεση το παγκόσμιο- οικουμενικό και τις πατρίδες, αλλά «να συνδέσουμε τις οικογενειακές, τοπικιστικές, εθνικές, ευρωπαϊκές μας πατρίδες, ομόκεντρα και να τις ενσωματώνουμε μέσα στο συγκεκριμένο σύμπαν της γήινης πατρίδας» . Όπως όλοι το κάνουμε στη σχέση ιδιαίτερης πατρίδας και εθνικής πατρίδας (και με την Ε.Ε. και στη σχέση με την υπερεθνική πατρίδα). Πράγματι, αν η έννοια της πατρίδας παραπέμπει σε μια κοινή ταυτότητα, σε μια σχέση συναισθηματικής υπαγωγής, εν τέλει σε ένα κοινό πεπρωμένο, «τότε μπορούμε να εισαγάγουμε την έννοια της Γης – Πατρίδας» .

Αρχή Πέμπτη

«Είναι αναγκαίο όσοι έχουν αναλάβει το έργο της εκπαίδευσης να πάνε στην πρώτη γραμμή της αβεβαιότητας των καιρών μας».

Αυτό σημαίνει ότι οφείλουμε να στηρίξουμε τη διδασκαλία με την οποία η σκέψη θα εξοπλισθεί για να αντιμετωπίσει την πανάρχαια κατά τα άλλα, αβεβαιότητα.

Αρχή Έκτη

Η κατανόηση συνιστά πρωταρχική παιδευτική στοχοθεσία. Για την εκπαιδευτική της πρόσληψη, ωστόσο, η μετάδοση και η πρόσληψη των πληροφοριών μέσω της προβεβλημένης ψηφιακής τεχνολογίας, δε φαίνεται να επαρκούν. Απαιτείται ιδιαίτερη παιδευτική προετοιμασία που θα καλλιεργεί τον αυτο-κριτικό έλεγχο. Πρόκειται για διαδικασία που αναμφιβόλως προϋποθέτει «μια μεταρρύθμιση των αντιλήψεων που επικρατούν» .

Αρχή Έβδομη

Κάθε πρόοδος που έχει να κάνει με τον άνθρωπο δεν μπορεί παρά να περιλαμβάνει «την ανάπτυξη συγχρόνως, της αυτονομίας του ατόμου, της συμμετοχής του στην κοινότητα και της συνείδησης του ότι ανήκει στο ανθρώπινο είδος» . Επομένως, η ηθική προς την οποία οφείλει να προσανατολίζει σταθερά η εκπαιδευτική μας διαδικασία, πρέπει να προβάλλει την ανθρωπότητα ως κοινή συνείδηση και κυρίως ως πλανητικό πεπρωμένο.

Οι αρχές αυτές όμως που αρχικά είχαν κατατεθεί από τον Εντγκάρ Μορέν στο πλαίσιο των σχετικών αναζητήσεων και πρωτοβουλιών της UNESCO για το σχεδιασμό των εθνικών εκπαιδευτικών πολιτικών που να επιδιώκουν τη μέγιστη δυνατή αξιοποίηση των γνωστικών μας κατακτήσεων έπρεπε να μεταφραστούν σε πολιτική και στρατηγική. Σε μας εδώ έγινε ήδη. Και το αποτέλεσμα είναι οι ακόλουθοι πέντε πυλώνες.

Πυλώνες

Ο πρώτος πυλώνας είναι η καλλιέργεια της γλώσσας μας. Και μέσα απ’ αυτή η κατάδυση στην ιστορία και τον πολιτισμό μας, η σφυρηλάτηση των στοιχείων της εθνικής μας ταυτότητας, η αναγνώριση της προσφοράς μας στην εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας, η ανάπτυξη του αυτοσεβασμού, η πίστη στο μέλλον μας, η δημιουργία πολιτισμού, η υποχρέωση για ελευθερία και ειρήνη, για επανενιοποίηση της ιδιαίτερης πατρίδας μας.

Ο δεύτερος πυλώνας είναι η καλλιέργεια μιας δεύτερης και μιας τρίτης γλώσσας. Για να γνωρίσουν τα παιδιά μας άλλους πολιτισμούς κι άλλους λαούς. Να δουν πώς εκείνοι βλέπουν τους εαυτούς τους μα και πώς βλέπουν εμάς. Να σεβαστούμε το τι πρόσφεραν κι άλλοι για να φτάσει ο κόσμος μας εδώ που έφτασε. Να τους δείξουμε το σεβασμό που τους αξίζει μα και να απαιτήσουμε και τον ανάλογο σεβασμό. Για να γίνουν οι νέοι άνθρωποι πομποί και δέκτες.

Ο τρίτος πυλώνας είναι ο πυλώνας της επιστήμης των μαθηματικών και της τεχνολογίας. Για να είναι μέσα στο σύγχρονο γίγνεσθαι. Για να είναι ισότιμοι εταίροι της νέας εποχής, της εποχής της γνώσης και της πληροφορίας. Για να τιθασεύσει τη σύγχρονη τεχνολογία και να τη θέτει στην υπηρεσία του και στην υπηρεσία της ανθρωπότητας. Για να πάρουν οι ίδιοι τον κόσμο πιο μπροστά.

Ο τέταρτος πυλώνας είναι εκείνος της αισθητικής καλλιέργειας. Ο πυλώνας του κάλλους. Το θέατρο, ο χορός, το τραγούδι, η μουσική, η ζωγραφική και γενικά τα εικαστικά και κάθε μορφή τέχνης παλιά και νέα.

Ο πέμπτος πυλώνας είναι η Φυσική Αγωγή και ο Αθλητισμός. Το ομαδικό παιγνίδι μα και τα ατομικά αθλήματα που καλλιεργούν ψυχές και σώματα. Και που έχουν την Ολυμπιακή Παιδεία ως υπόβαθρο.

Αναμφισβήτητα η στενή και ειλικρινής συνεργασία όλων των εμπλεκόμενων φορέων θα βοηθήσει ώστε η παιδεία μας στον 21 ο αιώνα να έχει τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις και να εκπληρωθούν στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό οι προσδοκίες του κυπριακού ελληνισμού για τη νέα γενιά».

Αν η επιτροπή δεν αγνοούσε την υλοποιούμενη διαχρονικά και χθες και σήμερα πολιτική ή αν κάποιοι έδιναν στην επιτροπή το πλαίσιο προσανατολισμού και σκοποθεσίας και στοχοθεσίας της παιδείας μας άλλες θα ήταν οι τελικές τοποθετήσεις της και πολύ πιο παραγωγικές οι συζητήσεις και ο δημόσιος διάλογος.

Όμως έστω και τώρα η επιτροπή μπορεί να κάνει δεύτερες και πιο σοφές σκέψεις και να καταλήξει σε προτάσεις που δεν θα στηρίζονται στη παιδεία άλλων εποχών. Τούτο θα τη διευκόλυνε να μην είναι αφοριστική στο κατηγορητήριο της απέναντι στη παιδεία ενός ημικατεχόμενου τόπου που με νύχια και με δόντια τριανταδύο χρόνια αγωνίζεται να κρατηθεί όρθιος.

Εκτός κι αν το ζητούμενο από τα ξένα κέντρα, με όχημα την εξαγγελθείσα μεταρρύθμιση είναι να επιτευχθεί μέσα από την παιδεία του τόπου το σενάριο εξαφάνισης μας ως Ελλήνων που αδρά για δεκαετίες, άμεσα και έμμεσα χρηματοδοτείται από αυτά τα κέντρα. Και που και προ τριών ετών απέτυχε παταγωδώς. Όπως θα αποτυγχάνει πάντα. Γιατί έχουν γνώση οι φύλακες. Και η επιτροπή όφειλε και οφείλει να είναι ένας από τους φύλακες.

Γιατί οι φύλακες οφείλουν να θυμούνται την κυνική ομολογία του Χένρι Κίσιγκερ που διατυπώθηκε από τον ίδιο προς κορυφαίους πολιτικούς της διεθνούς σκηνής και δημοσιεύθηκε στις 12/2/1997 από την Turkish Daily News και που επί λέξει λέγει:

«Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ».

Αλλά πρώτιστα να θυμούνται τη δήλωση του πρώην διευθυντή της CIA Allen Dulles για την πολιτική που πρέπει ν’ ακολουθείται έναντι των μικρών κρατών, που βρίσκουμε καταγραμμένη σε διαρρεύσασα προ πολλού έκθεση της CIA .

«Θα χρησιμοποιήσουμε όλο τον υλικό μας πλούτο αν χρειαστεί, τα εμπορικά μας προϊόντα…

Θα τους αλλάξουμε τη συνείδηση.

Θα τους αλλάξουμε την ταυτότητα.

Πως θα το πετύχουμε; Χρησιμοποιώντας ανθρώπους δικούς τους.

Δεν θα αντιλαμβάνεται κανείς τι θα συμβαίνει, εκτός από ελάχιστους. Αυτούς θα τους περιθωριοποιήσουμε. Θα τους μειώσουμε με κάθε τρόπο».

Έχουν όμως γνώση οι φύλακες.

Oυράνιος Μ. Ιωαννίδης

Πρώην Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού

Η ελληνικη ταυτότητα στον σύγχρονο κόσμο

 Θεόδωρος Ι. Ζιάκας

Στο ατομικό επίπεδο η λέξη «ταυτότητα» έχει σαφέστατο περιεχόμενο: μια φωτογραφία και κάποια «στοιχεία» (όνομα, επώνυμο κλπ.), τυπωμένα σε ένα «δελτίο». Το «δελτίο ταυτότητας» παραπέμπει σε ένα μοναδικό πρόσωπο.

Με την εθνική ταυτότητα τα πράγματα δεν είναι τόσο εύκολα. Και γίνονται ολοένα και δυσκολότερα, καθώς αμφισβητείται από τους μεταμοντέρνους ιστορικούς μας η ίδια η ύπαρξη του έθνους: της συλλογικής οντότητας, στην οποία αναφέρεται η εθνική ταυτότητα. Αν και παλιότερα κανείς δεν αμφισβητούσε την υπαρκτότητα του έθνους, ως συλλογικής οντότητας, αυτό δεν έκανε ευκολότερο το ζήτημα. Απλώς τοποθετούσε σε άλλο σημείο τα προβλήματα: σε μια μόνιμη, όσο και σφοδρή σύγκρουση αντιλήψεων, για το ποια είναι η «αυθεντική» ελληνική εθνική ταυτότητα.

Βάση των όσων ακολουθούν είναι η παραδοχή ότι το ελληνικό έθνος είναι υπαρκτή συλλογική οντότητα. Στη βάση αυτή ονομάζουμε «εθνική ταυτότητα» την αυτοκατανόηση του έθνους. Την ιδέα που σχηματίζει το έθνος για τον εαυτό του. Και επειδή δεν είναι μία μόνο, η περί εθνικού εαυτού ιδέα, ούτε στάσιμη και αναλλοίωτη, δηλώνουμε ευθύς εξ αρχής, ότι η εθνική ταυτότητα συγκροτείται: α) Από διαφορετικές και συχνά αντικρουόμενες συλλογικές αυτο-κατανοήσεις. Και β) ότι κάθε φορά μία απ’ αυτές είναι κυρίαρχη.

Παρά τον αναγκαστικά ρευστό και συγκρουσιακό χαρακτήρα των αυτοκατανοήσεων που την συγκροτούν, η εθνική ταυτότητα έχει ζωτική σημασία για την αναπαραγωγή (κοινωνική συνοχή και εξέλιξη) της εθνικής συλλογικής οντότητας. Στην παραδοχή αυτή θεμελιώνεται και το γενικότερο ενδιαφέρον για την εθνική ταυτότητα.

Στη συνέχεια. θα μιλήσουμε για τις τύχες του ρευστού αυτού συγκρουσιακού αμαλγάματος στο σύγχρονο κόσμο. Ξεκινώντας από το ποιος ακριβώς είναι ο σύγχρονος κόσμος.

1. Η ταυτότητα του σύγχρονου κόσμου

Με τον όρο «σύγχρονος κόσμος» αναφερόμαστε στον πολιτισμό της Νεωτερικότητας. Ονομάζουμε «Νεωτερικότητα» τον πολιτισμό, ο οποίος ξεκίνησε από τη Δυτική Ευρώπη τον 18 ο αιώνα με τις αστικές επαναστάσεις και σήμερα κυριαρχεί σε ολόκληρο τον κόσμο.

Αυτό που ορίζει τη Νεωτερικότητα και αποτελεί την ουσία της, είναι το ιδιαίτερο ανθρωπολογικό της πρόγραμμα. Ο κεντρικός σκοπός του νεωτερικού προγράμματος είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου από όλους τους φυσικούς και μεταφυσικούς περιορισμούς του. Είναι, πιο συγκεκριμένα, η πίστη ότι μπορούμε, με τη βοήθεια της επιστήμης και της τεχνολογίας, να φτιάξουμε έναν τεχνητό κόσμο, ελεγχόμενο απόλυτα από εμάς, να κλειστούμε μέσα σ’ αυτόν και να αφήσουμε απέξω τη Φύση, τους θεούς και όλα τα κακοποιά πνεύματα. Κοντολογίς: να γίνει ο άνθρωπος θεός του εαυτού του.

Οι βασικοί θυμικοί κινητήρες του νεωτερικού προγράμματος ήταν: α) Το μίσος εναντίον του μεσαιωνικού χριστιανικού δεσποτισμού. Και β) ο τεχνολογικός μεσσιανισμός. Η πίστη ότι η επιστήμη και η τεχνολογία θα λύσουν όλα τα προβλήματα του ανθρώπου.

Το πρωτότυπο στρατήγημα, χάρη στο οποίο κατέστη πραγματοποιήσιμο το εκ πρώτης όψεως χιμαιρικό πρόγραμμα της Νεωτερικότητας, ήταν η αποδοχή και η εμπέδωση ενός θεμελιώδους υπαρκτικού διχασμού: Στη μεν δημόσια σφαίρα θα είμαστε απρόσωπα και αποκλειστικώς ορθολογικά όντα. Στην δε ιδιωτική σφαίρα φυσιολογικοί άνθρωποι, με ένστικτα και συναισθήματα, με χώρο για το απρόβλεπτο και το παράλογο. Η απόλυτη απροσωπία στη δημόσια σφαίρα θεσπίζεται γιατί καθιστά δυνατή τη διαμεσολάβηση των κοινωνικών σχέσεων με συστήματα. Σύστημα θα πει: λογική τυποποίηση των σχέσεων, απρόσωποι ρόλοι, αλγοριθμική οργάνωσή τους, εξουσιαστική θεσμοποίησή τους. Η ανάπτυξη της Τεχνόσφαιρας, ως αέναης συσσώρευσης αυτόνομων συστημάτων πάνω στη Βιόσφαιρα, δηλαδή ο σημερινός κόσμος, στον οποίο έχουμε ήδη κλειστεί, έχει εδώ ακριβώς τη θεμελίωσή του. Και ακριβώς, για να μπορεί ο δημόσιος χρόνος του υποκειμένου να εκποιείται σε χρονο-ανταλλακτικά συστημάτων, ανάγκη πάσα να έχει κλειστεί ερμητικά στο στεγανό της ιδιωτικής ζωής του Ατόμου, οτιδήποτε συνδέεται με την απροσδιόριστη βιοψυχική μοναδικότητα του προσώπου και την πληρωματική του εντελέχεια.

Με τον τρόπο αυτό η συστημική φαγάνα ισοπέδωσε βαθμιαία ολόκληρο τον δημόσιο χώρο, θάβοντας στο ιδιωτικό άδυτο τα στοιχεία εκείνα της διυποκειμενικότητας, τα οποία δεν μπορούσαν να υποστούν την επιζητούμενη ψηφιακή προσομοίωση και συστημική αφομοίωση. Ώσπου ήρθε η ώρα, από τη δεκαετία του 1960 και έπειτα, να εισβάλει και στον ίδιο τον ιδιωτικό χώρο, με τη βιομηχανία της εικόνας. Τελικώς τα καταφέραμε τόσο καλά, που ήδη εγκαταλείψαμε τη Βιόσφαιρα και επιβιβαστήκαμε στην Τεχνόσφαιρα, για ένα κοσμικό ταξίδι χωρίς επιστροφή.

Ο τύπος ανθρώπου, ο ικανός για όλα αυτά, είναι το νεωτερικό Άτομο. Μια μορφή Ατόμου καινοφανής στην ανθρώπινη Ιστορία. Ιστορικός μηχανισμός αναπαραγωγής του νεωτερικού Ατόμου είναι η νεωτερική Παράδοση: το εν γένει υποκειμενοποιητικό σύστημα του νεωτερικού πολιτισμού.

2. Η ταυτότητα του νεωτερικού Ελληνισμού

Η νεωτερική Παράδοση εμφανίζεται στη Δυτική Ευρώπη τον 18 ο αιώνα και εξελίσσεται με τη μορφή κυμάτων, τα οποία εισβάλλουν στον υπόλοιπο κόσμο, το ένα μετά το άλλο, για να συμπλεχθούν με τις προϋφιστάμενες εκεί διαφορετικές Παραδόσεις.

Λέμε «νεωτερική» την εθνική ταυτότητα ενός λαού, όταν η νεωτερική Παράδοση κυριαρχεί πάνω στις προνεωτερικές Παραδόσεις του. Κυριαρχεί σημαίνει: ελέγχει όχι μόνο τη δική της αναπαραγωγή, αλλά και την αναπαραγωγή των υπ’ αυτήν διαφορετικών Παραδόσεων, δηλαδή ολόκληρη την εθνική παιδεία. Με την έννοια αυτή η εθνική ταυτότητα του νεοελλαδικού κράτους (μαζί και του κυπριακού) είναι νεωτερική.

Κάθε νέο κύμα της εισαγόμενης Νεωτερικότητας συγκρούεται με το προηγούμενο, συχνά πριν εκείνο προλάβει να σταθεροποιήσει τις συναρθρώσεις του με το τοπικό περιβάλλον. Το αποτέλεσμα είναι: Η πολυεκδοχικότητα των νεωτερικών εννοηματώσεων της εθνικής ταυτότητας. Οι αντίστοιχες πολώσεις στο εσωτερικό της τοπικής διανόησης. Και η μόνιμη δομική αστάθεια.

Πρώτη εκδοχή ελληνικής νεωτερικής ταυτότητας είναι η διαφωτιστική (18 ος -19 ος αιώνας). Το συλλογικό ιδανικό εστιάζεται εδώ στη λεγόμενη «μετακένωση» των φώτων της Εσπερίας. Θεμελιώνεται: α) Στην υποτιθέμενη καταγωγή των ευρωπαϊκών Φώτων από τα αρχαιοελληνικά. Και β) στην αποπομπή του βυζαντινού πνεύματος, ως ιδιαζόντως βάρβαρου, ειδεχθούς και σκοταδιστικού.

Δεύτερη είναι η ελληνοχριστιανική εκδοχή (μέσα 19 ου – μέσα 20 ου αιώνα). Αυτή προσπαθεί να αποκαταστήσει μια στοιχειώδη ισορροπία στο τρίγωνο Νεωτερικότητα-Αρχαιότητα-Βυζάντιο, παραλείποντας ή στρογγυλεύοντας τις ασύμβατες με τη Νεωτερικότητα οξείες γωνίες του βυζαντινού πόλου. Τα κενά του ελληνοχριστιανικού σχήματος συμπληρώνονται από τον εθνοφυλετισμό. Σημειωτέον ότι η κατίσχυση της «ελληνοχριστιανικής» εκδοχής, έναντι της «κλασικιστικής», ευνοήθηκε από τη στροφή της ευρωπαϊκής Νεωτερικότητας προς τον χριστιανικό συντηρητισμό (καθολικό και προτεσταντικό), προκειμένου να αντιμετωπίσουν από κοινού την αναφανείσα (στο τελευταίο τέταρτο του 19 ου αιώνα) «άθεη» σοσιαλιστική και κομμουνιστική απειλή.

Τρίτη εκδοχή είναι η κοινωνιστική-προοδευτική, η εισαγόμενη την τρίτη δεκαετία του 20 ου αιώνα από τους κομμουνιστές. Στη δική τους εκδοχή το τρίγωνο της ελληνικής ταυτότητας αποβάλλει τόσο την βυζαντινή όσο και την αρχαιοελληνική κορυφή του, με το επιχείρημα ότι «το έθνος είναι δημιούργημα του καπιταλισμού». Ο εναπομείνας νεωτερικός πόλος θα διχαστεί σε προοδευτικό και αντιδραστικό, διεθνιστικό και εθνικιστικό, εν ονόματι της επικείμενης αταξικής/αεθνικής κοινωνίας. Το έθνος είναι παθολογία της Ιστορίας, γιατί «οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα». Εξ αιτίας όμως της ειδικής προσωρινής πραγματικότητας του ιμπεριαλισμού, πρέπει το επαναστατικό υποκείμενο να κάνει τα στραβά μάτια στις εθνικές προκαταλήψεις των μαζών, προκειμένου να τις προσελκύσει στο ευρύτερο δυνατό «λαϊκό μέτωπο».

Μετά το 1989, που έπεσε ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» και θριάμβευσε η αμερικανική «παγκοσμιοποίηση », το εμφυλιοπολεμικό δίπολο Αντίδρασης-Προόδου, Εθνικισμού-Διεθνισμού, έχασε το νόημά του και κατέρρευσε άδοξα. Στη θέση του έμεινε το κενό, με τη μορφή του μηδενισμού και του γραικυλισμού, της αδιαφορίας και της νευρωτικής απέχθειας προς ό,τι θυμίζει ελληνικότητα. Η απονοημάτωση των θετικών εκδοχών ταυτότητας κατέστησε τον εθνομηδενισμό απόλυτο κυρίαρχο της εθνικής πίστας..

Συνοψίζοντας θα λέγαμε ότι το DNA της νεωτερικής μας ταυτότητας φαίνεται να είναι μια θυσιαστική δομή, όπου λατρεύουμε τον νεωτερικό ιδανικό εαυτό μας, προσφέροντάς του, ως εξιλαστήριο θύμα, τον απωθημένο «βυζαντινό» εαυτό μας.

Αλλά αν σωστά αυτοεντοπιζόμαστε στη σχιζοείδεια αυτή, τότε πρέπει να αισιοδοξήσουμε, αφού η πτώση μας στον εθνομηδενισμό αναγγέλλει το ιστορικό της τέλος.

3. Η κατάρρευση της νεωτερικής ταυτότητας

Τα μεγάλα κύματα στην εξέλιξη της Νεωτερικότητας, με τα οποία συνδέονται οι βασικές εκδοχές της ελληνικής νεωτερικής ταυτότητας, είναι ο Διαφωτισμός, ο Ρομαντισμός, ο Μοντερνισμός και ο Μεταμοντερνισμός.

Σε αντίθεση με τους προκατόχους του ο μεταμοντέρνος τύπος δεν πιστεύει σε τίποτα. Ο Μεταμοντερνισμός είναι ένας ριζικός σχετικισμός, ομόλογος εκείνου της αρχαιοελληνικής παρακμής: γνωσιολογικός και ηθικός. Αυτοεπιβεβαιώνεται στην αποδόμηση κάθε κοινωνικώς συνεκτικής «αφήγησης». Αμφισβητεί κάθε αυθεντία, ακόμα κι αυτήν της επιστήμης και της τεχνολογίας, – την πεμπτουσία της Νεωτερικότητας. Δοξάζει τον «νέο ατομικισμό» της «αυθεντικότητας» και της «αυτοπραγμάτωσης» -αυτού που είμαστε «πριν» από κάθε υποκειμενοποίηση («ετερόνομη» ή «αυτόνομη»). «Να είσαι ο εαυτός σου», είναι η πρώτη και η τελευταία θετική εντολή του. Να είσαι η ανόθευτη πρωτογενής επιθυμία σου.

Η επικράτηση του Μεταμοντερνισμού συμπίπτει με την άλωση και του ιδιωτικού χώρου από το Σύστημα. Τα συστήματα χειρισμού του συναισθήματος και της επιθυμίας λεηλατούν τον ιδιωτικό χρόνο του ατόμου. Αυτό όμως μεταβάλλει ριζικά το ανθρωπολογικό τοπίο. Η ολοκληρωτική κατάσχεση του υπαρκτικού χρόνου (δημόσιου και ιδιωτικού) από τα συστήματα, καταστρέφει τη βάση του ανθρωπολογικού σθένους της Νεωτερικότητας: την ειδική ρύθμιση-αναπαραγωγή της αντίθεσης δημόσιου και ιδιωτικού. Το αποτέλεσμα είναι η παθητικοποίηση και η αποσύνθεση της προσωπικότητας. Με αποτέλεσμα την αδυναμία του υποκειμένου α) να διατηρήσει τη λειτουργικότητα των θεσμών του ιδιωτικού χώρου και πριν απ’ όλα της οικογένειας και β) να επωμιστεί το βάρος της αναπαραγωγής των γιγάντιων και πολύπλοκων συστημάτων. Μ’ αυτή την έννοια είναι απολύτως νόμιμη η ταύτιση του γενικευμένου ανθρωπολογικού μεταμοντερνισμού με το τέλος της Νεωτερικότητας.

Οι διαπιστώσεις αυτές πιστοποιούνται εμφανέστερα στο πεδίο της πολιτικής ιδεολογίας, όπου η αποτυχία του υπαρκτού σοσιαλισμού καταγράφεται ως μοιραίο πλήγμα για τη Νεωτερικότητα. Και ήταν πράγματι, διότι κατέστρεψε την Αριστερά. Η Αριστερά είχε στρατηγική σημασία για το Σύστημα, επειδή η ακτινοβολία της ήταν σε θέση να παγιδεύει σε νεωτερική τροχιά τις αντιδράσεις των πληττομένων από τη συστημική επέκταση. Σε αντίθεση με το προνεωτερικό «όπιο του λαού», που καθήλωνε τον άνθρωπο στο ραγιαδισμό, η αριστερή ιδεολογία λειτουργούσε σαν δραστικότατο αναβολικό, διεγείροντας σε αυτοθυσιαστική δράση ενάντια σε ό,τι η ίδια είχε ορίσει ως «αντιδραστική παρέκκλιση» από το πρόγραμμα της Νεωτερικότητας. Όπως με κατηγορηματική ευθυβολία το είχε διατυπώσει ο Λένιν στην εποχή του: «είμαστε Ιακωβίνοι στο πλευρό του προλεταριάτου».

Η κατάρρευση των οραματικών διεξόδων της Νεωτερικότητας απεκάλυψε, λοιπόν, τη γυμνότητά της. Το καλά κρυμμένο μυστικό της, η έλλειψη οικουμενικότητας, υψώθηκε τώρα σε περίοπτη θέα.

Η ελκυστικότητα των νεωτερικών αγαθών (ατομικές ελευθερίες, κατανάλωση κλπ.) είναι ασφαλώς οικουμενική. Αποδεικνύεται όμως ότι είναι προσιτά μόνο σε μια μειονότητα. Είναι πασίγνωστα τα στοιχεία: α) Αν οι Κινέζοι και οι Ινδοί μπορούσαν να αποκτήσουν το δικό μας βιοτικό επίπεδο, η ζωή στον πλανήτη θα λάμβανε τέλος. β) Λιγότεροι από χίλιοι υπερπλούσιοι έχουν περιουσία όση ο μισός πληθυσμός της γης. γ) Υπολογίζεται ότι στα επόμενα εικοσιπέντε χρόνια η κατάθλιψη, ως μέτρο της αποσύνθεσης του νεωτερικού Ατόμου, θα υπερκεράσει όλες τις άλλες αρρώστιες στον αναπτυγμένο κόσμο. Ένας άλλο στοιχείο, σχετικό με την αντοχή του υποκειμένου, είναι ο δείκτης «παιδική ευημερία»: Τελευταία έκθεση της UNICEF για τις 21 πιο αναπτυγμένες χώρες, τοποθετεί τις ηγετικές δυνάμεις του Συστήματος, τις ΗΠΑ και τη Βρετανία, στις δύο τελευταίες θέσεις. (Σημειωτέον ότι η Ελλάδα είναι 13 η στη λίστα. Η Κύπρος δεν περιλαμβάνεται στην έρευνα.)

Το έλλειμμα οικουμενικότητας είναι οικολογικό, κοινωνικό, υπαρκτικό. Και εξηγεί, ως ιδεολογική υπεραναπλήρωση, την τρέχουσα υστερία περί την δήθεν «παγκοσμιοποίηση».

Το έλλειμμα οικουμενικότητας, μαζί με τον σπασμωδικό ιμπεριαλιστικό κυνισμό, προκαλεί την αποσύνθεση των νεωτερικών ταυτοτήτων και την ανάπτυξη φυγόκεντρων πολιτισμικών δυνάμεων. Οι κυριαρχούμενες Παραδόσεις τείνουν να αποτινάξουν την ηγεμονία της νεωτερικής Παράδοσης, εκλύοντας ισχυρή αντισυστημική ενέργεια σε παγκόσμια κλίμακα.. Οι βασικές μορφές της εκλυόμενης ενέργειας είναι: α) Ο σύγχρονος αναθεμελιωτισμός (θρησκευτικός ή πράσινος φουνταμενταλισμός). β) Τα ποικίλα εθνικά κινήματα (αυτονομιστικά, εθνωτικά, αυτοχθονικά κλπ.). Και γ) τα λεγόμενα «εναλλακτικά» κινήματα.

Απέναντι σε όλα αυτά τα διαλυτικά ρεύματα, αλλά και απέναντι στον μεταμοντέρνο σχετικισμό, που απειλεί το Σύστημα από τα μέσα, αντιτάσσεται ο Εκσυγχρονισμός. Αλλά αν λάβουμε υπόψη πόσο αναποτελεσματική και βραχύβια υπήρξε η εκσυγχρονιστική απόπειρα των Κλίντον, Μπλερ, Σρέντερ, Σημίτη κ.ά. αντιλαμβανόμαστε την καίρια αδυναμία των πολιτικών συστημάτων της ύστερης Νεωτερικότητας να ελέγξουν τις αποσυνθετικές δυνάμεις.

Οι αποσυνθετικές δυνάμεις πολλαπλασιάζονται μιμητικά, σε μια εξ ορισμού ανεξέλεκτη κλιμάκωση αναδράσεων, χάρη στη μόνη παγκοσμιοποίηση που δεν είναι πλασματική: την πληροφοριακή. Η αναγωγή της Πληροφοριόσφαιρας σε κεντρική δομή συνοχής της Τεχνόσφαιρας, εμποδίζει τον έλεγχο και την απόκρυψη. Προσδίδει εξαιρετική ισχύ στα συστήματα άλωσης του ιδιωτικού χωροχρόνου, έναντι των συστημάτων της δημόσιας σφαίρας (πολιτικών, οικονομικών κλπ.). Ο ανταγωνισμός κατευθύνει τα βαμπιρικά ένστικτα των πρώτων εναντίον των δεύτερων. Έτσι φτάσαμε στο οξύμωρο σχήμα να αναπαράγεται το Σύστημα ξεσκεπάζοντας τον εαυτό του, αναλώνοντας τα όποια αποθέματα αυθεντίας του απομένουν.

Οι αντιφάσεις Βιόσφαιρας – Τεχνόσφαιρας, Πλούτου – Φτώχειας, Εξατομίκευσης – Συστημάτων, που ως τώρα προσπερνιόνταν, ως «ασήμαντες παρενέργειες» (που «όπου νάναι θα ξεπεραστούν»), κατέλαβαν πλέον το προσκήνιο και απαιτούν λύσεις. Το πρόβλημα είναι ότι οι ενδεχόμενες λύσεις δεν μπορούν να είναι ενδοσυστημικές, γιατί υπερβαίνουν τις ανθρωπολογικές προδιαγραφές της Νεωτερικότητας.

Αν υποθέσουμε τώρα, ότι υπάρχει κάποιος κοινός παρονομαστής στις εν λόγω αποσυνθετικές και ανασυνθετικές τάσεις, πρέπει να τον αναγνωρίσουμε σε ένα γενικό αίτημα ανα-θέσμισης των «κεντρικών κοινωνικών σημασιών» και πριν απ’ όλα της σημασίας του υποκειμένου. Ή αλλιώς: η ανανοηματοδότηση της ατομικής και της συλλογικής ταυτότητας τίθεται ως κεντρικό ζήτημα στο σύγχρονο κόσμο.

4. Το ζητούμενο: η μετανεωτερική ανανοηματοδότηση της ταυτότητας

Η εξάντληση του κυρίαρχου νεωτερικού ιδανικού θέτει ενώπιόν μας το αίτημα για ένα μετα-νεωτερικό ιδανικό, ικανό να συνδεθεί γόνιμα με το κλασικό και το ορθόδοξο και να ξαναδώσει έτσι νόημα-ταυτότητα στο Κοινό των Ελλήνων. Κινήσεις και προς τις τρεις αυτές κατευθύνσεις μπορούν ήδη να καταγραφούν.

4.1 Η επανοικείωση του βυζαντινού και του αρχαιοελληνικού εαυτού.

Καθώς «λύνονται τα μάγια» της Εσπερίας ο Έλληνας νιώθει ισχυρή την παρόρμηση να επαν-οικειοποιηθεί το «βυζαντινό» απωθημένο.

Το φαινόμενο δεν χρειάζεται ιδιαίτερες εξηγήσεις, διότι είναι μηχανικό: Η εξασθένιση του σθεναρότερου πόλου, στο εσωτερικό της συλλογικής μας ταυτότητας, μετατοπίζει το κέντρο βάρους προς τον αμέσως επόμενο πόλο. Γι’ αυτό ξαναγεμίζουν οι εκκλησιές, παρά τη συνεχιζόμενη «προδοσία του επισκοπικού αξιώματος». Γι’ αυτό ξαναζωντάνεψε ο μοναχισμός, παρά τους συχνούς ζηλωτικούς χουλιγκανισμούς και τις νεογεροντικές νευρώσεις. Γι’ αυτό επαναξιολογείται η βυζαντινή τέχνη και εκδίδονται του κόσμου τα βιβλία για το Βυζάντιο και την Ορθοδοξία.

Ενώ αναμοχλεύονται τα δημώδη βάθη της εθνικής κουλτούρας, η λόγια επιφάνειά της δεν παραμένει ασυγκίνητη. Στοιχεία της εγχώριας διανόησης αρχίζουν, τα τελευταία χρόνια, να προσεγγίζουν τη βυζαντινή ανθρωπολογία και να συλλαβίζουν τη γλώσσα της. Μια παλιότερη, εκ μέρους των Ρώσων, γόνιμη αντιβολή πατερικής θεολογίας του Προσώπου και ευρωπαϊκού υπαρξισμού είχε παρασκευάσει το έδαφος.

Παράλληλα μια δεύτερη τάση, προερχόμενη από τη μαρξιστική αριστερά, θα συνοψίσει την οδυνηρή εμπειρία των αριστερών επαναστάσεων και θα καταθέσει γόνιμο οντολογικό προβληματισμό πάνω στα αδιέξοδα της Νεωτερικότητας. Θα θέσει ζήτημα επαναπροσέγγισης στο υποκείμενο του αρχαιοελληνικού πολιτισμού, προκαλώντας σοβαρά ρήγματα στο νεωτερικό κέλυφος της αρχαιογνωσίας μας.

Χάρη στη δουλειά των δύο αυτών σχολών δεν πνίγηκαν τα πάντα στον επελθόντα μετά το 1974 κατακλυσμό του μεταμοντέρνου μηδενισμού: της ιδεολογίας του «τέλους των ιδεολογιών», του αντι-ιδανικού και της «αυτοπραγμάτωσης». Ίσως αλλιώς να αντιλαμβάνονταν τον ρόλο τους, οι διανοούμενοι του «συνόρου» (μεταξύ Μοντερνισμού και Μεταμοντερνισμού). Κρίνοντας όμως εκ του αποτελέσματος μπορούμε να πούμε ότι η ιστορική τους συμβολή συνοψίζεται σε τούτο: υπήρξαν οι «προαγωγοί» μας στον ελληνικό μεταμοντερνισμό. Είμαστε, έτσι, αρκετά «μεταμοντέρνοι», ώστε να αντιλαμβανόμαστε ότι το πρόβλημά μας δεν είναι εθνικό. Ότι είναι εθνικό επειδή είναι οικουμενικό. Και ότι δεν νοείται εθνική λύση παρά ως εθνική μετοχή στη ζητούμενη οικουμενική / μετανεωτερική λύση.

Η κατάρρευση των τριών βασικών νεωτερικών εννοηματώσεων της εθνικής ταυτότητας και η ανάγκη αντίστασης στον μεταμοντέρνο μηδενισμό, κάνει τους Έλληνες να σκεφτούν, επιτέλους, με το δικό τους μυαλό ποιοι είναι, πού βρίσκονται και τι θέλουν. Γίνονται έτσι ικανοί να συλλάβουν τη νεοελληνική εθνική ταυτότητα όπως ήταν πριν οι εθνικοί μας Προκρούστες την ξαπλώσουν στο νεωτερικό τους κεβάτι: Ως στροφή του Ρωμηού προς τη Δύση για να γλιτώσει από τον Τούρκο. Ως συμμαχία της ρωμέηκης Παράδοσης με τη νεωτερική, για την αποπομπή του τουρκισμού.

Ελευθερωμένοι από τη νεωτερική συσκότιση, ίσως κατορθώσουμε τώρα οι Έλληνες να λύσουμε το αίνιγμα της νεοελληνικής ταυτότητας. Και να καταλάβουν γιατί ο Τούρκος είναι η σκοτεινή-αόρατη πλευρά της.

4.2 Το περίγραμμα των ζητούμενων απαντήσεων.

Ως κεντρικό εθνικό ερώτημα αναδεικνύεται το εξής οικουμενικό ζήτημα: Είναι δυνατόν να ανα-νοηματοδοτηθεί το υποκείμενο, κατά τέτοιον τρόπο που να μπορεί να υπερβαίνει τα συστήματα και να τα «εξημερώνει»; Ή αλλιώς: μπορούμε να φτιάξουμε μια Τρίτη σφαίρα ικανή να ενσωματώνει και να επιλύει τις αντιφάσεις Τεχνόσφαιρας – Βιόσφαιρας, Εξατομίκευσης – Συστημάτων, Πλούσιου – Φτωχού;

Το περίγραμμα των ζητούμενων απαντήσεων, το οποίο είμαστε σε θέση να δώσουμε αυτή τη στιγμή, συνοψίζοντας την εγχώρια προβληματική, είναι το ακόλουθο:

α) Η προσφυγή στη βυζαντινή ανθρωπολογία μας επιτρέπει να ερμηνεύσουμε το νεωτερικό υποκείμενο ως παθολογία του όντως υποκειμένου: του Προσώπου. Θεωρητικώς η προσφυγή στο Πρόσωπο λύνει το πρόβλημα, γιατί αναφέρεται σε έναν τύπο υποκειμένου, στο οποίο η απόλυτη ενικότητα της προσωπικότητάς του συμπίπτει με την καθολικότητά της. Αν αποδειχθεί ότι το λύνει και στην πράξη, τότε όντως αποτελεί Πρόταση. Πρακτική λύση σημαίνει: Βάζω φρένο στην κονιορτοποίηση της ατομικότητάς μου. Δεν ταυτίζομαι με τις ανάγκες μου. Δεν χάνω τον εαυτό μου μέσα στα συστήματα.. Γίνομαι υπεύθυνο αγαπητικό υποκείμενο, ελεύθερο έναντι κάθε εξωτερικού και εσωτερικού καταναγκασμού.

β) Η αναγωγή στην κλασική πολιτειακή Παράδοση του Ελληνισμού και ο συνδυασμός της με την εκκλησιαστική, δηλαδή η προσφυγή στον προσωποκεντρικό Κοινοτισμό, μας επιτρέπει να ερμηνεύσουμε τη νεωτερική νοηματοδότηση της συλλογικής ταυτότητας, ως ριζική παθολογία της υποκειμενοποίησης. Για έναν στοιχειωδώς μυημένο στη χριστιανική γνώση, είναι προφανές ότι δεν υπάρχει πιστότερη και συνάμα δημιουργικότερη εφαρμογή της Εωσφορικής πρότασης από το πρόγραμμα της Νεωτερικότητας: τη συστημική αυτοθέωση. (Σημειωτέον ότι η αποδοχή της Εωσφορικής πρότασης -να γίνουμε θεοί από μόνοι μας- μας κλείνει αυτόματα, σύμφωνα με τη Βίβλο, τον δρόμο προς τον επίγειο παράδεισο.) Θεωρητικώς, λοιπόν, η προσωποκεντρική παραδειγματική κοινότητα, συγκεντρώνει όλες τις προϋποθέσεις να είναι η ζητούμενη εναλλακτική λύση. Μένει όμως να το πιστοποιήσουμε και στην πράξη.

γ) Η μελέτη του αρχαιοελληνικού Ατόμου φωτίζει το πέρασμα από τον μεταμοντέρνο μηδενισμό στον ενδεχόμενο μετανεωτερικό πολιτισμό, γιατί αποκαλύπτει, αφ’ ενός, τη ριζική διαφορά του ελληνικού Ατόμου από το νεωτερικό, ως προς την εξελικτική τους κατεύθυνση (εμπρόσωπες και όχι απρόσωπες σχέσεις, αυτοεπιβεβαίωση στον δημόσιο και όχι στον ιδιωτικό χώρο), και αφ’ ετέρου, την αναλογία ανάμεσα στον μετακλασικό και τον μεταμοντέρνο σχετικισμό και μηδενισμό. Η διαφορική μελέτη των δύο αυτών σημείων μας επιτρέπει όχι μόνο να μη συγχέουμε τους δύο τύπους Ατόμου, αλλά και να γνωρίσουμε τους νόμους προόδου και υποστροφής, που διέπουν τη φυσιολογία του μεταατομικού ανθρωπολογικού μεταιχμίου. Πώς και γιατί η γενίκευση του μεταμοντέρνου τύπου οδηγεί σε τεχνοφασιστική κολεκτιβιστική υποστροφή, την οποία δεν μπορούμε να ανακόψουμε δίχως την εμφάνιση μιας κρίσιμης μάζας Ατόμων μεταλλαγμένων σε Πρόσωπα.

4.3 Η μετανεωτερικότητα της βυζαντινής εμπειρίας.

Ας σημειώσουμε ότι η κεντρική γραμμή της αναζήτησής μας, η μελέτη της βυζαντινής ανθρωπολογίας (η οποία είναι κι αυτή μια θυσιαστική σύνθεση χριστιανικής/προσωποκεντρικής, αρχαιοελληνικής/ατομοκεντρικής και λατινικής/κλεκτιβιστικής παράδοσης), μπορεί να είναι γόνιμη, μόνο στο μέτρο που διαπερνά το κέλυφος της αναπόφευκτης φουνταμενταλιστικής ειδωλοποίησης, με το οποίο αυτόματα την περιβάλλει η κυρίαρχη πνευματική νηπιότητα.

Αυτό που μπορεί να βρει κανείς, αν διαπεράσει το φουνταμενταλιστικό κέλυφος, και το οποίο μας ενθαρρύνει, για την πιθανή μετανεωτερική γονιμότητα των «βυζαντινοκεντρικών» αναζητήσεών μας, είναι η άγνωστη στη νεωτερική σκέψη βυζαντινή εμπειρία των Ακτίστων Ενεργειών και η αντίστοιχη οντολογική επεξεργασία της.

Η οντολογία των Ενεργειών μας πληροφορεί, ότι εκτός από τις προσωπικές ενέργειες του «κτιστού» χώρου (τις δικές μας) υπάρχουν και οι προσωπικές ενέργειες του «άκτιστου» χώρου: η αιτία και βάση κάθε υπαρκτού, υλικού και πνευματικού, ορατού και αόρατου. Μας λέει επίσης, ότι η αδυναμία του σύγχρονου ανθρώπου να αποδεσμευθεί από το καταστροφικό σύστημα αναγκών, στο οποίο μόνος του έχει εγκλωβιστεί, βασίζεται σε μια βαθύτερη αναπηρία, η οποία προκύπτει από τη γενικότερη σε κάθε πολιτισμό, τεχνητή ανακοπή και στρέβλωση της φυσιολογικής εξέλιξης του ανθρώπου. Η αναπηρία αυτή σχετίζεται με τον εριστικό «ταραγμό» της ανθρώπινης φύσης και την κολεκτιβιστική ή ατομοκεντρική ρύθμισή του. Εμπεδωμένη στο θυμικό και στο ένστικτο και επικουρούμενη από το αντίστοιχο κοινωνικό πλαίσιο, η προβληματική ρύθμιση των παθών, καθηλώνει τον άνθρωπο, εφ’ όρου ζωής, στην υπαρκτική νηπιότητα. Ατροφούν τα ψυχικά όργανα που μας επιτρέπουν να αντλούμε, από την πανταχού παρούσα άκτιστη Ενέργεια, τη δύναμη που μας χρειάζεται για να διαστέλλουμε το φυσικό από το γνωμικό μας θέλημα και να μεταμορφώνουμε αυτό το τελευταίο σε βούληση ελεύθερη-ανιδιοτελή και συγχρόνως αγαπητικά αποτελεσματική.

Τέλος η επανοικείωση της οντολογίας των Ενεργειών μας αποκαλύπτει τη φύση του διττού εκφυλισμού της ατομικότητας (ελληνικής/νεωτερικής), από τον οποίο πάσχει και στον οποία κυρίως προσκρούει, η ζητούμενη μετανεωτερική επανεννοημάτωση της ελληνικής ταυτότητας.

Υποθέτοντας ότι είναι δυνατή η ενσάρκωση μιας τέτοιας ταυτότητας, έχουμε πλήρη την επίγνωση ότι μιλάμε, ούτε λίγο ούτε πολύ, για την υπέρβαση όχι μόνο του διαλυόμενου νεωτερικού Ατόμου, αλλά και του ίδιου του Homo Sapiens Sapiens . Κατά σύμπτωση την ίδια υπέρβαση, αλλά στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση, αναζητά και το Σύστημα, με τις πυρετώδεις έρευνές του πάνω στη γενετική μηχανική, τις βιολογικές μεταλλάξεις, τη νανοτεχνολογία κλπ.

4.4. Συμπέρασμα

Οι έρευνές μας προσεγγίζουν, λοιπόν, την ανανοηματοδότηση του ατομικού και του συλλογικού υποκειμένου, με βάση την εμπειρία του Προσώπου.

Μπορεί οι έρευνες αυτές να φαντάζουν, ακόμη, αλλόκοτες και χιμαιρικές. Οφείλουμε όμως να υπογραμμίσουμε ότι δεν αγνοούν καθόλου τα δεδομένα της σύγχρονης ανθρωπολογικής κρίσης, τα οποία και αποτελούν διεθνώς την αφετηρία των πιο προωθημένων μετανεωτερικών αναζητήσεων.

Αν θέλαμε να συμπυκνώσουμε σε μία φράση τα προσωρινά μας ευρήματα, για τη ζητούμενη μετανεωτερική επανεννοημάτωση της ελληνικής ταυτότητας, θα λέγαμε: «Κοινότητα Προσώπων. Έθνος Κοινοτήτων. Κοινότητα Εθνών».

Εκπαιδευτικές και πολιτιστικές σχέσεις Κύπρου – Ελλάδας.
Του κ Σάββα Παύλου.

IMG_0466Οι εκπρόσωποι και εισηγητές κάθε είδους μεταρρύθμισης εκκινούν νομίζοντας ότι όλα προϋποθέτουν την αποδοχή των προτάσεών τους, όλα συνηγορούν για την πανηγυρική και με επευφημίες υιοθέτηση των εισηγήσεών τους. Με τρόπους που αγγίζουν τα όρια του συναισθηματικού και ιδεολογικού εκβιασμού, απευθύνονται στους ακροατές τους και σε όσους υποψιάζονται ότι μπορούν να διατυπώσουν αντιρρήσεις ή, ακόμη, να ψελλίσουν κάποιες επιφυλάξεις, με το ακαταμάχητο επιχείρημα: Μα είσαστε εναντίον της μεταρρύθμισης;

Ακαταμάχητο επιχείρημα γιατί κάθε μεταρρύθμιση θεωρείται ότι εισηγείται την αλήθεια που επιβάλλουν οι καιροί. Ότι επιτέλους ήγγικε η ώρα για το νέο μεταρρυθμιστικό άλμα και ότι όσοι δεν προσέρχονται ως πιστοί της νέας αλήθειας, όσοι δεν στοιχίζονται με ενθουσιασμό και δεν δηλώνουν με επευφημίες σταυροφόροι της νέας εισήγησης, αποτελούν ανορθογραφία των καιρών.

Όπως λοιπόν με την επιστημολογία, που μελέτησε και διατύπωσε τους όρους παραγωγής και ανάπτυξης μιας επιστήμης, επιβάλλεται και η συγκρότηση μιας θεωρίας για την μεταρρυθμισιολογία, για τους όρους παραγωγής και ανάπτυξης, καθώς και τις βασικές κατευθύνσεις, μιας μεταρρύθμισης. Μπροστά στην επέλαση των διαπρύσιων κηρύκων και των προπαγανδιστών που ρητορεύουν για το αυτονόητο της μεταρρυθμιστικής τους αλήθειας οι μεταρρυθμισιολόγοι παραμένουν νηφάλιοι και προσεγγίζουν κάθε μεταρρυμιστικό «παράδειγμα» με κριτικό και διαλεκτικό πνεύμα, με άλλα λόγια δεν μασούν εύκολα.

Όλες, σχεδόν, οι εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις ξεκινούν με διατυπώσεις οι οποίες είναι από όλους αποδεκτές και θεμιτές. Η κάθε νέα μεταρρύθμιση προτείνεται για την ανάπτυξη της κριτικής σκέψης, γιατί μ’ αυτή προωθείται η αυτενέργεια των μαθητών, για ένα ελεύθερο και ανεξάρτητο σχολείο, στο οποίο θα υπάρχει η χαρά της γνώσης και το ερευνητικό πνεύμα, για μια παιδεία μαθητοκεντρική και όχι δασκαλοκεντρική, που οι μαθητές θα ενθαρρύνονται να αναζητούν, να ερευνούν και να έχουν την αίσθηση ότι η αποκτημένη γνώση εγκαθιδρύθηκε μέσα από διαδικασία με συμμετοχή των ιδίων και ότι δεν είναι δοσμένη από την αυθεντία του διδάσκοντα. Όλες οι μεταρρυθμίσεις τα τελευταία διακόσια χρόνια αυτά λένε περίπου, όμως όλοι οι εισηγητές τους έχουν ύφος και στάση ρητορείας λες και πρόκειται για πρωτοφανέρωτες αλήθειες που παραβιάζουν πύλες κλειστές, ότι αποτελούν ρηξικέλευθα πράγματα που διατυπώνονται για πρώτη φορά και ανοίγουν λεωφόρους στη σκέψη. Οι κύκλοι των ειδημόνων και μεταρρυθμισιολόγων φυσικά χαμογελούν: όλα αυτά τους θυμίζουν την εκ νέου ανακάλυψη του τυροπλακουντίου.

Λοιπόν και η νέα μεταρρυθμιστική πρόταση έχει αρκετά σημεία που συμφωνείς εύκολα μαζί τους, επαυξάνεις μάλιστα όσον αφορά το θέμα της υποστήριξης και συμπόρευσης. Όμως, ανάμεσα σ’ αυτά, τα ωραία και θετικά, υπάρχουν και οι πονηρές και οι ανεπίτρεπτες εισηγήσεις που όταν κάποιος πάει να τους αντισταθεί έρχεται η απάντηση ως καταπέλτης: Μα δεν θέλετε ένα σύγχρονο σχολείο, με τη χαρά της γνώσης, μοντέρνο και δημοκρατικό; Το θέλουμε πολύ, τα ανεπίτρεπτα των μεταρρυθμιστικών εισηγήσεων αρνούμαστε, αυτά τα σημεία που θα συντείνουν στην πλήρη χρεοκοπία της συγκεκριμένης μεταρρύθμισης.

Στέκομαι σε ένα μόνο σημείο που προτείνει η υποβαλλόμενη εκπαιδευτική μεταρρύθμιση: Σταδιακή απεξάρτηση από την Ελλάδα. Μάλιστα, αυτό προτείνεται εν έτει 2007, που μας θυμίζει τις αλήστου μνήμης εποχές του νεοκυπριακισμού.

Κάθε εκπαιδευτική ή πνευματική μεταρρύθμιση στην Κύπρο και κάθε προσπάθεια και κίνημα πνευματικής αναγέννησης και ανέλιξης σημαίνει ότι εμβαθύνει στις σχέσεις Κύπρου και Ελλάδας, δημιουργεί έναν ενιαίο εκπαιδευτικό και πνευματικό ιστό, αναπτύσσει τρόπους συνεργασίας και συμπόρευσης, μετακενώνει τους προβληματισμούς και τις αναζητήσεις του ευρύτερου ελληνικού χώρου στην Κύπρο και αντίστροφα προσπαθεί για την αναγνώριση και συμπόρευση της ποιοτικότερης πνευματικής δημιουργίας και των προβληματισμών του νησιού στα πανελλήνια πλαίσια. Κάθε άλλη λογική απλώς συντείνει στην περιχαράκωση, στον περιορισμό στα καθ’ ημάς, στην επανάπαυση του επαρχιωτισμού και την καθυστέρηση.

Ενώ, λοιπόν, όλοι οι εχέφρονες και νουνεχείς αυτού του τόπου περίμεναν να δουν προτάσεις και εισηγήσεις για τη βελτίωση της συνεργασίας Κύπρου και Ελλάδας στον εκπαιδευτικό τομέα, ακόμη και για συγκεκριμένους θεσμούς συνεργασίας των Υπουργείων Παιδείας της Κύπρου και της Ελλάδας (κοινή π.χ. Επιτροπή που θα συνεδριάζει κάθε μήνα) η φοβερά εκπαιδευτική μεταρρύθμιση αποστρέφει το βλέμμα, γυρίζει την πλάτη και με μια «προοδευτική σπαθιά» ξεμπερδεύει με το ζήτημα, μιλώντας για απεξάρτηση από την Ελλάδα.

Εν τω μεταξύ η Ευρώπη ενοποιείται, θεωρείται ότι όλες οι χώρες θα συνεργάζονται, θα βρίσκονται σε συνεχή επικοινωνία και θα ανταλλάζουν εμπειρίες επ’ αγαθώ των λαών τους και οι παμπόνηροι Κύπριοι θα αναγείρουν φράγματα μεταξύ της ευρωπαϊκής Κύπρου και της ευρωπαϊκής Ελλάδας. Η στάση αυτή, εκτός από εθνικά ανεπίτρεπτη, είναι και ολότελα αντιευρωπαϊκή, ίνα μη τι χείρον είπω.

Κλείνοντας, λοιπόν, ευσύνοπτα και επιγραμματικά, θα έλεγα ότι μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στην Κύπρο, που δεν προάγει, δεν βελτιώνει και δεν συντονίζει τη συνεργασία Κύπρου και Ελλάδας στα εκπαιδευτικά θέματα, δεν είναι εκπαιδευτική και δεν είναι μεταρρύθμιση.

Σάββας Παύλου

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΗΜΕΡΙΔΑΣ

ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΜΕΛΕΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΘΕΜΑΤΩΝ

«Η παιδεία των μικρών, όμως ιστορικών λαών στην εποχή της παγκοσμιοποίησης»

Διαπολιτισμική ή Πολυπολιτισμική πρόσμειξη ως κυρίαρχη μορφή Εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης

17 ΜΑΡΤΙΟΥ 2007 – ΜΕΓΑΡΟ Σ.Ε.Κ.

Η Ημερίδα, τόσο κατά την πρωινή όσο και κατά την απογευματινή της σύνοδο, διεξήχθη ομαλά, χωρίς οποιοδήποτε πρόβλημα, όπως είχε προγραμματισθεί και ολοκληρώθηκε με πλήρη επιτυχία.

Παρέστησαν όλοι οι ομιλητές, που αναγράφονται στο πρόγραμμα της εκδήλωσης, πλην των πιο κάτω περιπτώσεων:

  • Ο Υπουργός Παιδείας κ. Άκης Κλεάνθους έστειλε αντιπρόσωπό του, ο οποίος ανέγνωσε το χαιρετισμό του και αποχώρησε πάραυτα.
  • Αντιπρόσωπό του έστειλε επίσης ο πρέσβης της Ελλάδας κ. Δημήτριος Ράλλης, ο οποίος παρέμεινε καθ’ όλη τη διάρκεια της ημερίδας.
  • Ο κ. Ζιάκας Θεόδωρος δεν παρευρέθη λόγω απροόπτου κωλύματος. Η εισήγησή του πληκτρογραφήθηκε και διανεμήθηκε σε όλους τους συνέδρους.

Η προσέλευση του κόσμου, τόσο κατά την πρωινή όσο και κατά την απογευματινή σύνοδο, κρίνεται ως ικανοποιητική ποσοτικά και ποιοτικά. Σημειώνεται η συνολική απουσία των καθηγητών του Πανεπιστημίου Κύπρου.

Γενικά η Ημερίδα υλοποίησε τους στόχους της και έκανε αισθητή την αντιπαράθεση της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων (ΕΜΕΘ) στα ιδεολογήματα και τις πολιτικές στοχοθετήσεις του «Μανιφέστου» των Σοφών.

Οι ομιλητές εξέτασαν ενδελεχώς το θέμα της Παιδείας, την προτεινόμενη Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση, τις αλλαγές στα βιβλία της Ιστορίας, και όλα τα συναφή θέματα καταθέτοντας εποικοδομητικές εισηγήσεις.

Η Ημερίδα λειτούργησε στα πλαίσια του εποικοδομητικού διαλόγου-αντιλόγου στους πολιτικούς και ιδεολογικούς προσανατολισμούς των συντακτών-εισηγητών του σχεδίου εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Η σοβαρότερη αντιπαράθεση εντοπίσθηκε στο κυρίαρχο ιδεολογικό υπόβαθρο και στους πολιτικούς προσανατολισμούς, που διέπουν το σχέδιο εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Ανάμεσα σε πολλά άλλα, από τους χαιρετισμούς και τις εισηγήσεις των ομιλητών μπορούν να εξαχθούν τα ακόλουθα συμπεράσματα:

Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση είναι έργο απαραίτητο και οπωσδήποτε πρέπει να συνεχισθεί, για την ποιοτική αναβάθμιση και τον εκσυγχρονισμό της Παιδείας μας.

Η ΕΜΕΘ και το σύνολο των προσκεκλημένων ομιλητών ανταποκρίθηκαν στο ΔΙΑΛΟΓΟ, τον οποίο κήρυξε το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού, επειδή ακριβώς θεωρούν απαραίτητη την υλικοτεχνική βελτίωση, την αναμόρφωση της μεθοδολογίας, την αναβάθμιση των προγραμμάτων και των σκοποθεσιών, τον εκσυγχρονισμό της Παιδείας μας, όπου αυτή υστερεί.

Οι ομιλητές στο σύνολό τους, μεταξύ των οποίων και τρεις πρώην υπουργοί Παιδείας, διετύπωσαν έντονες επικρίσεις και τάχθηκαν αντίθετα προς το ιδεολογικό υπόβαθρο και τα πολιτικά ιδεολογήματα, που διέπουν το ονομαζόμενο «Μανιφέστο Διαμορφωτικής Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης – Δημοκρατική και Ανθρώπινη Παιδεία στην Ευρωπαϊκή Πολιτεία».

Ομόφωνα οι εισηγητές παρατήρησαν ότι το «Μανιφέστο»: ακολουθεί προσχεδιασμένη εθνομηδενιστική πολιτική και σκοπεύει στην αποκοπή των εθνικών δεσμών της Κύπρου με την Ελλάδα, στον αφελληνισμό του Κυπριακού Ελληνισμού και στην ανάπτυξη μιας νέας εθνικής συνείδησης, Νεοκυπριακής, πράγμα που καθορίζει ακριβώς και ολόκληρο το πολιτικό σκεπτικό και την φιλοσοφία του «Μανιφέστου».

Οι αυτοονομαζόμενοι ως «σοφοί» επιχειρούν μέσω του «Μανιφέστου» και της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης, την εθνική απονεύρωση και αλλοτρίωση των Ελλήνων της Κύπρου, την αποκοπή των Κυπρίων από την Ελλάδα, την παραχάραξη της Ιστορίας και της εθνικής μας ταυτότητας και την πλεύση προς τη δημιουργία νέου έθνους, κυπριακής ταυτότητας και συνείδησης.

Ο αφελληνισμός των Κυπρίων επιχειρείται με επιστημονικοφανείς ωραιολογίες και κενούς νεολογισμούς, εδραζόμενοι σε εύηχες φρασεολογίες, που παρουσιάζουν: τον εθνομηδενισμό ως εκσυγχρονισμό, τον εθνισμό ως εθνικισμό, την αγάπη της πατρίδας ως καθυστέρηση, την αγάπη προς την Ελλάδα ως εξάρτηση κ.α., για να εισηγηθούν την «απεξάρτηση από την Ελλάδα», την άρνηση της εθνικής μας ταυτότητας και την δημιουργία, δήθεν, μιας προοδευτικής και σύγχρονης πανανθρώπινης ταυτότητας, που αποτελεί μόνο φενάκη και αποκύημα φαντασίας.

Οι εισηγητές διαπίστωσαν παράλληλα την προφανή προσπάθεια των «Σοφών» για αποπροσανατολισμό και απομάκρυνση των μαθητών μας από την Ορθοδοξία και την θρησκευτική μας παράδοση, υπό το πρόσχημα της ανάγκης δημιουργίας του….. δημοκρατικού, νεοουμανιστή και πολυπολιτισμικού ανθρώπου. Η απόπειρα αυτή αποσύνδεσης από την Ελληνορθόδοξη πίστη, θεωρήθηκε ως διαστρέβλωση της αλήθειας και γενοκτονία της ιστορικής μνήμης.

Στο σύνολό τους οι σύνεδροι επέκριναν τα ιδεολογήματα αυτά, κατήγγειλαν την έξωθεν υποκίνηση και το σχεδιασμό των νεοκυπριακών προσανατολισμών και επεσήμαναν ότι αποτελούν άκρως επικίνδυνη προοπτική για το εθνικό πρόβλημα της Κύπρου, και τη επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού. Παράλληλα τόνισαν ότι πολίτες άχρωμοι και άοσμοι ή κοσμοπολίτες χωρίς ταυτότητα, όπως αυτούς που «ευαγγελίζονται» το «Μανιφέστο» των «Σοφών», δεν υπάρχουν πουθενά επί της γης. Η εφαρμογή των υποβολιμαίων αυτών πολιτικών, δήθεν «μεταρρυθμιστικών καινοτομιών», οδηγεί στην εξαφάνιση του Ελληνισμού της Κύπρου.

Διακηρύσσοντας την αντίθεση τους προς τα ιδεολογήματα των εισηγητών του σχεδίου Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης, όλοι οι ομιλητές τόνισαν ότι η διατήρηση της Ελληνικής μας συνείδησης, οι στενοί δεσμοί με την Ελλάδα και τον ιστορικό μας πολιτισμό, η άρρηκτη σύνδεση μας με την ιστορία, τις ρίζες και την ορθόδοξη πίστη των Κυπρίων αποτελούν το μοναδικό εχέγγυο για την επιβίωση, την ελευθερία και την αποφυγή της διχοτόμησης.

Οι ομιλητές της Ημερίδας διεφώνησαν με την απαξιωτική αποτίμηση των εισηγητών του σχεδίου Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης και τη μομφή ότι η παιδεία μας ήταν μέχρι σήμερα στενά και αρνητικά Ελληνοκυπριακοκεντρική και Εθνοκεντρική, με την έννοια ότι αγνοούσε και περιφρονούσε τους άλλους λαούς και τους ξένους πολιτισμούς. Παράλληλα απέκρουσαν έντονα τον ισχυρισμό των «Σοφών» ότι οι δάσκαλοι και η Παιδεία μας εμφορούνταν από αντιδημοκρατικές ιδέες και ρατσιστικούς προσανατολισμούς και θεώρησαν ότι αυτό αποτελεί άδικο διασυρμό των δασκάλων μας.

Αντίθετα τονίστηκε ότι η Παιδεία μας υπήρξε ανέκαθεν ουμανιστική και μελετούσε με σεβασμό την Ιστορία και τους ξένους εθνικούς πολιτισμούς, πάντοτε με δημοκρατικές διαδικασίες και αποδοχή της ετερότητας και ιδιαιτερότητας των άλλων, πάντοτε οι Έλληνες-Κύπριοι δάσκαλοι και Εκπαιδευτικοί αναγνώριζαν και πρόβαλλαν τις ανθρωπιστικές αξίες, τις ηθικοπολιτικές αρετές και τις πολιτισμικές επιτυχίες των ξένων, εκπαιδεύοντας σωστούς, ελεύθερους και δημοκρατικούς πολίτες.

Από τους συνέδρους της Ημερίδας επισημάνθηκε επίσης ότι η έννοια εθνική και εθνοκεντρική Παιδεία δεν ευρίσκεται σε σύγκρουση με τις αρχές του διεθνισμού και του ανθρωπισμού και τονίσθηκε πως όλες οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης καλλιεργούν την Ευρωπαϊκή συνείδηση, χωρίς όμως να έχουν διαγράψει ή αρνηθεί την εθνική τους ταυτότητα, όπως απαιτεί ο ευσεβοποθισμός των εισηγητών του σχεδίου της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης.

Έντονη ήταν η αποδοκιμασία όλων των ομιλητών για το πολυσυζητημένο βιβλίο της Στ’ δημοτικού, την επιστημονικοφανή μηχανορραφία που επιχειρείται και την παραχάραξη των βιβλίων της Ιστορίας. Απαίτησαν την άμεση απόσυρση του βιβλίου και τον τερματισμό της αλλοίωσης ή παραποίησης της Ιστορίας μας, που μόνο τα σχέδια και την προπαγάνδα της Άγκυρας και των ξένων κέντρων εξυπηρετεί, ενώ τόνισαν ότι η συμφιλίωση και η ειρήνη, η λύση και η συμβίωση μπορούν να οικοδομηθούν μόνο πάνω στην ιστορική αλήθεια και την ειλικρινή, αμοιβαία αποδοχή του πολιτισμού, της Ιστορίας, της Θρησκείας, των εθνικών και φυλετικών διαφορετικοτήτων του ενός από τον άλλον.

Πολλοί από τους ομιλητές της Ημερίδας εξέφρασαν τη σοβαρή διαφωνία τους για την κατάργηση της διδασκαλίας των αρχαίων Ελληνικών στα σχολεία μας και τόνισαν τις καταστροφικές συνέπειες, που προκάλεσε η ενέργεια αυτή, τόσον στην ψυχοπνευματική υπόσταση και την Ελληνομάθεια των νέων μας, όσο και στις πολιτικές τους πεποιθήσεις.

Η Ημερίδα διεφώνησε συνολικά με τη θέση των «Σοφών» ότι χρειάζεται ιδεολογικός αναπροσανατολισμός της Παιδείας μας και γενική αναμόρφωση της σκοποθεσίας, πράγμα που υπονοεί ότι όλα όσα ίσχυαν μέχρι τούδε ήταν λάθος.

Κοινή ήταν η επισήμανση ότι το σχέδιο Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης και οι συντάκτες του ουδόλως έλαβαν υπ’ όψη την Ιστορία, τον πολιτισμό, την παράδοση και το παρελθόν των Κυπρίων και συνέταξαν το «Μανιφέστο» τους ως η Κύπρος να ήταν μια ελεύθερη και μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα, ως να μην είχε συμβεί ποτέ η Τουρκική Εισβολή του 1974. Γενικά οι συνέπειες της Εισβολής και η συνεχιζόμενη κατοχή μεγάλου τμήματος της Κύπρου από τους Τούρκους αντιμετωπίζονται ως γεγονότα ουδέποτε γενόμενα. Το σχέδιο των «Σοφών» πάσχει από αμνησία, περιφρονώντας ως άχρηστη ή φαντασιακή την τραγική συλλογική μνήμη του Κυπριακού Ελληνισμού.

Οι σύνεδροι της Ημερίδας τόνισαν εμφατικά ότι οποιαδήποτε μεταρρύθμιση, εκπαιδευτική ή άλλη, πρέπει να λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψη ότι η πατρίδα μας τελεί, από το 1974, υπό ημικατοχή, 200.000 Κύπριοι παραμένουν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα, το πρόβλημα των αγνοουμένων προσκρούει στην αναλγησία των κατακτητών, οι οποίοι εκποιούν και εκμεταλλεύονται άπληστα τις κατεχόμενες περιουσίες των Ελλήνων της Κύπρου, ενώ στην γραμμή αντιπαράταξης στέκονται και φρουρούν το έγκλημα 40.000 πάνοπλοι Τούρκοι στρατιώτες. Πρέπει ακόμα να θυμούνται οι οποιοιδήποτε μεταρρυθμιστές ότι ο εισβολέας παρουσιάζεται αμετακλήτως αδιάλλακτος, χωρίς και την παραμικρή ένδειξη για πολιτική βούληση συνεργασίας και λύσης του Κυπριακού προβλήματος.

Υπό τας περιστάσεις αυτάς η ορθή Ελληνοκεντρική και εθνοκεντρική παιδεία, πάντοτε απαλλαγμένη από οποιαδήποτε στοιχεία ρατσισμού και μισαλλοδοξίας, κρίνεται ως απαραίτητη και αναντικατάστατη. Η Κύπρος χρειάζεται Παιδεία με βαθιές ρίζες στην Ιστορία και στον Ελληνικό πολιτισμό, που να καλλιεργεί και να δημιουργεί νέους υπερήφανους για το εθνικό παρελθόν τους και αποφασισμένους να αγωνιστούν για την σωτηρία της πατρίδας τους και του πολιτισμού τους.

Τον εθνικό χαρακτήρα της Παιδείας μας επιβάλλει ακόμη περισσότερο και η επιχειρούμενη από τις Η.Π.Α. παγκοσμιοποίηση, που υποσκάπτει τις εθνικές ταυτότητες των λαών και απεργάζεται την εθνική τους αλλοτρίωση, οδηγώντας στην παγκόσμια υποταγή λαών και εθνών.

Η Ελλάδα και η εθνική μας συνείδηση υπήρξαν διαχρονικά τα κύρια στηρίγματα των αγώνων απελευθέρωσης και επιβίωσης. Κατά συνέπεια οι εθνικοί μας πολιτισμικοί δεσμοί με την Ελλάδα, όχι μόνον δεν πρέπει να χαλαρώσουν ή να υποβιβασθούν, αλλά να ενισχυθούν και να ισχυροποιηθούν.

Με ανάλογο τρόπο πρέπει να προστατευθούν: η Ιστορία, το εθνικό μας παρελθόν, η ορθόδοξη πίστη μας, η παράδοση και η γλώσσα μας, που αποτελούν την κρηπίδα της ύπαρξής μας και γι’ αυτό βάλλονται πανταχόθεν με ανελέητο τρόπο.

Το έθνος παραμένει συλλογική οντότητα, παρά τις αμφισβητήσεις των μεταμοντέρνων ιστορικών. Παρομοίως και το Ελληνικό έθνος μας είναι υπαρκτή συλλογική οντότητα και στην βάση αυτήν ονομάζουμε «εθνική ταυτότητα» την αυτοκατανόηση του έθνους.

Τέλος τονίστηκε έντονα ότι η διατήρηση της εθνικής μας παιδείας και της ιστορικής μας μνήμης, η διαρκής αναζωογόνηση της εθνικής συνείδησης των νέων μας, η αποτροπή της απόπειρας εθνικής μας μετάλλαξης, είναι στοιχεία συνυφασμένα με την ύπαρξη και την επιβίωση του Ελληνισμού στην Κύπρο.

Ανδρέας Αλ. Μακρίδης

Αντιπρόεδρος

Μάϊος 2007

Δημοσιογραφική Διάσκεψη 10 Νοεμβρίου 2006

Δημοσιογραφική Διάσκεψη 10 Νοεμβρίου 2006

Πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 10 Νοεμβρίου, στο χώρο της Δημοσιογραφικής Εστίας διάσκεψη τύπου από την Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων .IMG_0001

Η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων αποτελεί μετεξέλιξη της Ομάδας Πρωτοβουλίας για το Πανεπιστήμιο Κύπρου, η οποία δραστηριοποιείτο από το 1996 και σκοπό είχε όπως διασφαλίσει την Ελληνικότητα του χαρακτήρα του Πανεπιστημίου Κύπρου, το οποίο και αποτελεί αδιαχώριστη συνέχεια της Δημοτικής, Μέσης και Ανώτερης Εκπαίδευσης του τόπου.

Πρώτιστοι σκοποί της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων αποτελούν η προσήλωση στην Ελληνικότητα της Κύπρου, η καλλιέργεια, διάδοση και διατήρηση των αξιών του Ελληνικού πολιτισμού. Η Εταιρεία διακηρύττει τον αγώνα με όλα τα μέσα για τη διασφάλιση της ταυτότητας του Κυπριακού Ελληνισμού και την αντιμετώπιση του ανθελληνικού εθνομηδενιστικού ιδεολογήματος του κυπριωτισμού, το οποίο απεργάζονται ντόπιες και ξένες δυνάμεις και τη συνεχή σύσφιγξη των δεσμών και των σχέσεων του Ελληνισμού της Κύπρου με τον μητροπολιτικό και τον απανταχού Ελληνισμό.

Η διάσκεψη άνοιξε με εναρκτήριο χαιρετισμό και εισαγωγική ομιλία του Προέδρου της Εταιρείας κ. Κρίνου Ζ. Μακρίδη. Ακολούθησε ενημέρωση για την ταυτότητα της Εταιρείας από τον κ. Χάρη Φεραίο μέλος του Δ.Σ. καθώς και παρουσίαση των αρχών που διέπουν την Εταιρεία, από τον κ. Χριστόδουλο Ελισσαίου, Ταμία της Εταιρείας.

Στη συνέχεια ακολούθησε ανάπτυξη τριών εισηγήσεων σχετικά με θέματα τα οποία περιλαμβάνονται στο πεδίο δράσης της Εταιρείας: Ο Γραμματέας της Εταιρείας, φιλόλογος – ιστορικός, κ. Ανδρέας Μακρίδης ανέπτυξε εισήγηση με τίτλο «Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση – Το ιδεολογικό υπόβαθρο του μανιφέστου των Σοφών». Ο Αντιπρόεδρος, ποιητής, φιλόλογος και συγγραφέας κ. Ανδρέας Παστελλάς ανέλυσε το θέμα «Η ιμπεριαλιστική επινόηση του ετεοκυπρίου και η χειραγώγηση της εθνικής ταυτότητας των Ελλήνων της Κύπρου». Κατόπιν ο κ. Ανδρέας Μακρίδης παρουσίασε το θέμα «Αφελληνισμός και εκτουρκισμός των τοπωνυμίων μας στην κατεχόμενη Κύπρο».

Η εισαγωγική ομιλία του κ. Κρίνου Μακρίδη

IMG_0010Κυρίες και κύριοι,
Σας καλωσορίζω στην πρώτη επίσημη παρουσίαση της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων. Όλοι ανησυχούμε για τους κινδύνους που αντιμετωπίζει σήμερα ο Ελληνισμός της Κύπρου και το Έθνος γενικότερα.

Η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων πέρα από πολιτικά κόμματα και παρατάξεις έχει στόχο να βοηθήσει με μελέτες, αναλύσεις, συμπόσια και σεμινάρια, ώστε να μην αποπροσανατολιστεί ο Έλληνας της Κύπρου, αλλά να κρατηθεί γερά από τις πανάρχαιες ρίζες και τις αξίες του και να επαναπροσδιορίσει και να διαδηλώσει τη διαχρονική σημασία των αξιών αυτών, του ήθους ελληνικού και του ανθρωπισμού που λείπουν από τη σύγχρονη ζωή.

Η σημερινή εξαθλίωση του πλανήτη σε όλους τους τομείς οφείλεται κατά κύριο λόγο στην απομάκρυνση και αλλοτρίωση του ανθρώπου από τα πανανθρώπινα ιδανικά του Ελληνισμού, που πρέπει να ξαναγίνουν η πυξίδα για τον καθένα από εμάς ώστε να ζήσουμε σ’ ένα καλύτερο κόσμο.

Η αυτογνωσία, το μέτρο, η αγάπη για την πατρίδα και τον άνθρωπο, δεν ήταν ποτέ τόσο απαραίτητα και σημαντικά όσο τώρα.

Και είναι ακριβώς ο εξοστρακισμός τους από την ζωή μας που οδήγησε σε αυτή την αθλιότητα που βιώνουμε σήμερα.

Εκ μέρους της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων, σας ευχαριστώ από καρδίας για την εδώ παρουσίας σας.

Αρχές της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων

Επιτρέψατε μου να σας παραθέσω τις Αρχές οι οποίες διέπουν την Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων:

IMG_00141. Πρώτιστη αξία για μας είναι η προσήλωση στην Ελληνικότητα της Κύπρου: Η Κύπρος είναι Ελληνική από τα προϊστορικά χρόνια.
Το πέρασμα πολλών κατακτητών κατά τη διάρκεια της ιστορίας της Κύπρου και η ύπαρξη στο νησί άλλων εθνικών ή θρησκευτικών μειονοτήτων και η επιδίωξη ομαλής συμβίωσης μαζί τους, ουδόλως επηρεάζει τον Ελληνικό χαρακτήρα του νησιού. Απορρίπτουμε απόψεις που παρουσιάζονται κατά καιρούς με φαινομενικά αθώο τρόπο, περί «πολυπολιτισμικού» χαρακτήρα της Κύπρου, και ότι η Κύπρος κατά τη διάρκεια της ιστορίας της υπήρξε δήθεν χωνευτήρι λαών και πολιτισμών, ως επιστημονικά ανυπόστατες και εθνικά επικίνδυνες.
Η Εταιρεία θα αγωνιστεί με όλα τα μέσα για τη διατήρηση της Εθνικής ταυτότητας του Κυπριακού Ελληνισμού και συγκεκριμένα για την εξουδετέρωση του Εθνομηδενιστικού ανθελληνικού ιδεολογήματος του κυπριωτισμού, το οποίο δημιουργήθηκε και προωθήθηκε από τους Άγγλους αμέσως μετά την έλευση τους στην Κύπρο το 1878, και το οποίο απεργάζονται μέχρι και σήμερα, ντόπιες και ξένες δυνάμεις.
Η Εταιρεία επιδιώκει την καλλιέργεια, διατήρηση και διάδοση των αξιών του Ελληνικού πολιτισμού, της γλώσσας, του τρόπου ζωής, της παράδοσης και γενικά των εχεγγύων εκείνων που τείνουν στη διαμόρφωση Ελληνότροπης στάσης και φιλοσοφίας σε όλους τους τομείς και εκφάνσεις της ζωής και δράσης των πολιτών. Πρωταρχικός στόχος της Εταιρείας είναι η μελέτη της Ιστορίας, της Λογοτεχνίας, της Τέχνης, της Ορθοδοξίας και κάθε άλλης πτυχής του Ελληνικού πολιτισμού και η προαγωγή κάθε πνευματικής δραστηριότητας προς τον σκοπό αυτό.
Επιδίωξη επίσης αποτελεί η συνεχής σύσφιγξη των δεσμών και των σχέσεων του Ελληνισμού της Κύπρου με τον μητροπολιτικό και τον απανταχού Ελληνισμό, καθώς και η συνεχής και αμείωτη συμμετοχή του Κυπριακού Ελληνισμού στο πανελλήνιο πολιτισμικό γίγνεσθαι.

2. Εθνικό Θέμα:
Γραμμή πλεύσης για την Εταιρεία είναι η διατήρηση του Εθνικού μας προβλήματος στη γραμμή της πλήρους απελευθέρωσης της Κύπρου, με την απομάκρυνση όλων των κατοχικών στρατευμάτων, απομάκρυνση όλων των εποίκων, την επιστροφή όλων των προσφύγων και την πλήρη αποκατάσταση της συνταγματικής τάξης.
Η λύση του λεγόμενου «Κυπριακού ζητήματος» θα πρέπει να κατοχυρώνει τα ανθρώπινα δικαιώματα και να τηρεί όλες ανεξαίρετα τις αρχές του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.
Η συμβίωση μας με τις άλλες εθνικές και θρησκευτικές ομάδες και η συνεργασία σε όλα τα επίπεδα είναι και επιθυμητή και ωφέλιμη όταν εδράζεται σε κράτος δικαίου, όταν δεν αποπροσανατολίζει το εθνικό μας θέμα και όταν στηρίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό της εθνικής υπόστασης κα του εθνικού πολιτισμού των Ελλήνων της Κύπρου και των άλλων που κατοικούν στο νησί.

3. Παιδεία:
Ο Κυπριακός Ελληνισμός έχει το αναφαίρετο και συνταγματικό δικαίωμα να τυγχάνει εκπαίδευσης η οποία να στηρίζεται και να προάγει την εθνική του φυσιογνωμία, την Ιστορία και τον πολιτισμό και την παράδοση. Η Εταιρεία θεωρεί αναγκαία τη θέσπιση νομοθεσίας για τη διασφάλιση της Ελληνικότητας της εκπαίδευσης που παρέχεται σε όλες τις βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος και ειδικά στα δύο πανεπιστήμια, τα οποία θεωρούνται αναπόσπαστα μέρη του όλου εκπαιδευτικού κορμού.

Χριστόδουλος Ελισσαίου

Η ταυτότητα της Εταιρείας Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων

IMG_0013Στις 3 Απριλlου του 1996 στη Λευκωσία δινόταν στη δημοσιότητα μια παράδoξη διακήρυξη υπογραμμένη από δέκα ανθρώπους, οι οποίοι ονόμαζαν τους εαυτούς των Ομάδα Πρωτοβουλίας για το Πανεπιστήμιο Κύπρου. Η διακήρυξη εκείνη ήτανε παράδοξη κατά τούτο: ‘Oτι σε ένα τόπο ο οποίος είχε πίσω του 2,5 χιλιετίες ιστορίας Ελληνικής, για να μη πώ για τις χιλιετίες πολιτισμού, και βεβαίως Ελληνικού, σε ένα τόπο που μόλις πριν 36 χρόνια είχε βγεί από ένα μεγάλο, ένα υψηλόφρονα αγώνα, στον οποίο τον οδήγησε αυτή και μόνο η Ελληνική ψυχή του των 2,5 χιλιετιών εκείνης της ιστορίας του, σ αυτόν ειδικά τον τόπο. η Ομάδα αυτών τών δέκα ανθρώπων βρέθηκε στην ανάγκη να διακηρύξει ως επάναγκες εκείνο που έπρεπε να είναι αυτονόητο: Ότι το Πανεπιστήμιο αυτού του τόπου δεν μπορούσε να μην είναι γέννημα αυτής της Ιστορίας και εκείνου του πολιτισμού, να είναι δηλ. Ελληνικό.

Την αναγκαιότητα εκείνης της διακήρυξης την απέδειξε η ποικιλία των αντιδράσεων που ήλθαν από διάφορους χώρους. Και πρώτα ο χώρος της αριστεράς αναγκάστηκε προ του κινδύνου να αποβάλει κάθε λεοντή, πίσω απ’ την οποία ως τότε εντέχνως κρυβόταν, και να διακηρύξει σε όλους τους τόνους, ότι με κανένα τρόπο δεν πρέπει το Πανεπιστήμιο Κύπρου να αποτολμήσει να είναι ελληνικό. Όσο δε για τον χώρο της δεξιάς, εκείνος ενεδύθη χειρότερη λεοντή, πίσω από την οποία ο λόγος του ημιθανώς ακουόμενος εψέλλιζε τα ομιχλώδη, ότι το παvεmστήμιό μας είναι βέβαια ελληνικό, αλλά. και προς θεού, εθνικοί λόγοι επιβάλλουν αυτό να μην ακούγεται. Ήταν με άλλα λόγια ένα πανεπιστήμιο ελληνικό υπό εχεμύθεια! Η έκτοτε όμως δράση της Ομάδας Πρωτoβoυλίας οδήγησε στο να απoκαλυφθεί, ότι εκείνο που ‘υπό εχεμύθειαν’ εσυντάλειτο στο πανεπιστήμιό μας, κάτω από τα μάτια μας, και κάτω από τα έκπληκτο μάτια πολλών από τους ίδιους τους καθηγητές του, ήταν η συστηματική προσπάθεια εθνικής αλλοτρίωσης των νέων μας, κάτω από ένα μανδύα δήθεν διεθνισμού, για την ακρίβεια όμως κάτω από την λεοντή του καλούμενου νεοκυπρίωτισμού.

Ήταν φυσικό λοιπόν, υπό την πίεση αυτής της δράσης της, η Ομάδα πρωτοβουλίας να γίνει ο στόχος των λογής vεoκυπρίων, των αυτοαποκαλούμενων εκσυγχρονιστών, και βεβαίως των ούτω καλoύμενων προοδευτικών του τόπου, αλλά και πολλών από τους διεθνιστές καθηγητές του ίδιου του πανεπιστημίου, σι οποίοι μάλιστα υπερέβαλσν τους προηγούμενους σε υβρεολόγιο εναντίον των μελών της Ομάδας. Εθνικιστές, σκοταδιστές. σωβινιστές, υποvoμευτές, μισαλλόδοξοι και άλλα τινά ήσαν τα κοσμητικά που όλοι αυτοί ενορχηστpωμένα μας επιδαψίλευσαν σωρηδόν και κατά κόρον. Aνεπίγνωστα όμως απόδειξαν με όλα αυτό, και ποιοι στην πραγματικότητα βρίσκονταν Πίσω από τη μορφή που ήθελαν να δώσουν στο πανεπιστήμιό μας και ποιοι ήσαν εκείνοι που απεργάζoνταν την απομάκρυνσή του από οτιδήποτε μπορούσε να το συνδέσει με τον Ελληνισμό.

Πέρα όμως από τις ύβρεις επεχείρησαν να προβάλουν και κάποιαν επιχειρηματολογία υπέρ της άποψης ότι δεν πρέπει να είναι ελληνικό το πανεπιστήμιο μας. Δεν κατόρθωσαν όμως να αρθρώσουν oτιδήποτε πέρα από κάποια ιδεολογήματα κινδυνολογικής κυρίως υφής. Τέτοια όπως: «κινδυνεύει η κρατική μας οντότητα αν γlνει ελληνικό το πανεπιστήμιό μας», «είναι ένδειξη μίσους προς τους τουρκοκύπριους και περιφρόνησής τους η ίδρυση ελληνικού πανεπιστημίου», «το πανεπιστήμιo οφείλει να είναι δικοινοτικό για να μπορέσει έτσι να συμβάλει στην πολυπόθητη επαναπροσέγγιση με τους τουρκoκύπριoυς. Ακόμα χρησιμσποίησαν και το εκπληκτικό, ότι «το πανεπιστήμιο δεν είναι μέρος της παιδείας». Πρόβαλλαν μάλιστα γι’ αυτό το τελευταίο και το κενολόγημα ότι «η επιστήμη δεν έχει πατρίδα».

Όλα αυτά, τα έστω και ευτράπελα, ήταν αναγκαίο να ανασκευαστούν με τρόπο νηφάλιο και επιστημονικό. Και προς αυτή την κατεύθυνση η Ομάδα Πρωτοβουλίας ανέπτυξε πλούσια δράση. Οργανώθηκαν συνέδρια, με ομιλητές σημαντικότατες μορφές του πνεύματος, όπως ο Κώστας Ζουράρις και ο Θεόδωρος Ζιάκας, έγιναν ημερίδες για ενημέρωση του κοινού στις πόλεις και σε κοινότητες τού τόπου, δημοσιεύτηκαν πλήθος άρθρα και μελέτες, συντάχθηκαν υπομνήματα προς τις πρυτανικές αρχές του πανεπιστημίου και τις πολιτικές αρχές του τόπου, κυκλοφόρησαν ακόμα και βιβλία γραμμένα από μέλη της Ομάδας Πρωτοβουλίας. Τα κείμενα αυτά συγκεντρωμένα αποτελούν ένα τόμο πέραν των 500 σελίδων, ο οποίος βρίσκεται υπό έκδοση.

Αυτή τη δράση της Ομάδας Πρωτοβουλlας, η οποία υπήρξε έντονη, αγκαλιάστηκε από προσωπικότητες αλλά και συλλογικές οργανώσεις του τόπου. Και πρώτα τη διακήρυξη της Ομάδας την προσυπέγραψαν περισσότερες από εκατό προσωπικότητες της Κυπριακής κοινωνίας, ανάμεσα στις οποίες και Κύπριοι καθηγητές πανεπιστημίων της Ελλάδας. Στη συνέχεια συντάχθηκαν με την Ομάδα Πρωτοβουλίας και συλλογικές οργανώσεις της Κύπρου, όπως η ΣΕΚ, η οργάνωση των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης ΑΛΛΑΓΗ, η οργάνωση των δασκάλων ΠΑΔΕΔ, ο Παγκύπριος Σύνδεσμος Εφέδρων Kαταδρoμέων, η ομοσπονδία Εφέδρωv Αξιωματικών, η ΕΠΟΠΛ. Η Ομάδα Πρωτοβουλίας δεν ήταν πια μια ομάδα δέκα ανθρώπων, αλλά ένα κίνημα θα έλεγα παλλαϊκό.

Στην τετραετή εκείνη δράση της η Oμάδα μπορεί να μη πέτυχε τον, ας πούμε τυπικό, στόχο της να αλλάξει τον νόμο με βάση τον οποίο ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο, ώστε αυτό να είναι και κατά νόμον ελληνικό, κατόρθωσε όμως το ουσιώδες. Με το να κάνει φανερή την επιδίωξη όσων υποχθονίως ,απεργάζονταν την εθνική απoνεύρωση του ανωτάτου ιδρύματος του τόπου, να κάνει και ανέφικτη την προσπάθειά τους. Ήδη πολλοί από τους καθηγητές εκείνους που με ασύγγνωστο πείσμα επαγγέλλονταν την ιδεολογία του διεθνισμού και του κυπριωτισμού, είναι πια παρελθόν για το ανώτατο ίδρυμα του τόπoυ, και ένα άλλο πνεύμα επικρατεί πια στο Πανεπιστήμιο Κύπρου. Γι’ αυτή τη σημαντική αλλαγή για την εθνική επιβίωση του τόπου μας. η Ομάδα Πρωτοβουλίας σεμνύνεται να θεωρεί ότι έχει με την παρέμβασή της συμβάλει με τρόπο καταλυτικό.

Οι χρόνοι πέρασαν. Ο μεγάλος κίνδυνος που απειλούσε το πανεπιστήμιο Κύπρου παρήλθε. Αλλά η Ομάδα εθεώρησε ότι, ειδικά στους Xαλεπoύς αυτoύς καιρούς που έχομε μπροστά μας, ο τόπος χρειάζεται ακόμη την εγρήγορση των πνευματικών του ανθρώπων. Για το λόγο αυτό εθεώρησε σημαντικό να εξακολουθήσει να παρεμβαίνει σε θέματα κρίσιμα για την εθνική υπόσταση του τόπου μας. Για το λόγο αυτό επέλεξε να συνεχίσει διευρυμένη τη δράση της, μετονομαζόμενη σε Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών Θεμάτων. Για τους στόχους της Εταιρείας και τις αρχές της θα ακούσετε αμέσως μετά.

Χάρης Φεραίος

Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση το Ιδεολογικό Υπόβαθρο του Μανιφέστου των Σοφών

IMG_0018Η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών θεμάτων τοποθετείται θετικά και υποστηρίζει την προσπάθεια και τον διάλογο για την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση. Ως φιλοπρόοδο σωματείο επικροτεί και στηρίζει κάθε αλλαγή, που στοχεύει στην βελτίωση της Παιδείας μας και στην αναβάθμιση των ευκαιριών και δυνατοτήτων μόρφωσης.

Οι αντιρρήσεις και η εκ διαμέτρου διαφωνία μας εντοπίζονται στο ιδεολογικό υπόβαθρο, που διαπνέει το σχέδιο των εισηγητών, το οποίον συνολικά χαρακτηρίζεται από ανθελληνική νοοτροπία και υπόγειες, αλλά προφανείς νεοκυπριακές δολιεύσεις.

Άξια απορίας είναι εν πρώτοις η ίδια η σύνθεση της επιτροπής, που ανέλαβε να φέρει εισήγηση για την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση, η οποία περιλαμβάνει πρόσωπα ομοούσιας, κυπριώτικης κατευθύνσεως, και όχι εκπροσώπους όλων των ιδεολογικών τοποθετήσεων, «σοφούς» που δεν έχουν πρόβλημα να αρνούνται την Ελλάδα και κάθε τι το Ελληνικό.

Γενικά το μανιφέστο των εισηγητών ακολουθεί εκκομψευμένη νεοκυπριακή γραμμή, η οποία επιχειρείται να συγκαλύmεται από σπουδαιοφανείς ωραιολογίες και επιστημονίζουσες κοινοτοπίες, χωρίς να τολμά να διατυπώσει με παρρησία και διαφάνεια τις απόψεις των συντακτών του.

Στο μανιφέστο δίδεται βαρύνουσα σημασία στην εκμάθηση ξένων γλωσσών, ουδεμία όμως εκφράζεται ευαισθησία για την ελληνική γλώσσα, που υποφέρει στο νησί μας από τόσες γραμματικές, συντακτικές, λεξιλογικές και άλλες ασθένειες.

Οι συντάκτες του σχεδίου εισηγούνται των διδασκαλία της μητρική γλώσσας στα παιδιά των ξένων μεταναστών (και ορθώς), όμως δεν ενδιαφέρονται να τονίσουν και την ανάγκη της στοιχειώδους έστω εκμάθησης της Eλληνικής, για να μπορούν να συνεννοούνται στον τόπο, που τους φιλοξενεί και τους προσφέρει εργασία.

Ενοχλούνται Και τονίζουν ότι «το ιδεολογικό πλαίσιο της Κυπριακής Εκπαίδευσης παραμένει ελληνοκεντρικό, στενά εθνοκεντρικό και πολιτισμικά μονολιθικό». Η θέση αυτή είναι βεβαίως πλασματική και υπονομευτική, αποκαλύmει όμως την παθογένεια που τους διακατέχει και τον «μημoυαmισμό» προς ότι είναι ελληνικό η εθνικό.

Καταγγέλλουν ότι το σημερινό ιδεολογικό πλαίσιο της Παιδείας μας αγνοεί την διαπολιτισμικότητα και την πολυπολιτισμικότητα, διασύροντας ουσιαστικά και στιγματίζοντας αναληθώς τις χιλιάδες των δασκάλων, καθηγητών και παιδαγωγών μας, ως ρατσιστές!

Για την … «πάθησή» μας αυτήν έχουν έτοιμο και το θεραπευτικό φάρμακο!! Εισηγούνται την απάλειψη των δήθεν …«στενά εθνοκεντρικών στοιχείων», και των απομάκρυνση. της παιδείας μας από την εθνοκεντρική της φιλοσοφία.

Μέσω μιας ψευδο-ανθρωποκεντρικής και νεοουμανιστικής πρότασης για την παιδεία, ζητούν ουσιαστικά την αποποίηση της ελληνική μας ταυτότητας και τον…εκκυπριωτισμό μας, την μετατροπή δηλαδή της κρατικής οντότητας σε εθνική υπόσταση και του κυπριακού λαού σε νέο έθνος.

Ζητούν επιμόνως την αναθεώρηση των βιβλίων της Ιστορίας, για να απαλειφθεί από μέσα ότι ενοχλεί τους Τούρκους δηλαδή οι νίκες μας, που οδήγησαν στην συρρίκνωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η αναφορά στις σφαγές και στις γενοκτονίες των Τούρκων, που τους εκθέτουν διεθνώς.

Εν συνεχεία, θεωρούν και εισηγούνται ως θεραπεία των προβλημάτων, που οι ίδιοι κατασκεύασαν, την «σταδιακή μείωση της εξάρτησης της Κύπρου από την Ελλάδα»!!!

Τέλος καπηλευόμενοι την δικοινοτική συνεργασία και την επαναπροσέγγιση, εστιάζουν όλες τις εισηγήσεις τους στην ανάmυξη των κοινών προγραμμάτων και της κοινής εκπαιδευτικής πολιτικής, Ελλήνων και Τούρκων, που εκμηδενίζει την εθνική παιδεία, στο όνομα του …δικοινοτισμού. Η πολιτική αυτή σε συνδυασμό προς την απομάκρυνση από την Ελλάδα και την παρακμή της εθνικής μας συνείδησης, με τον ακρωτηριασμό της Ιστορίας μας και την αναβάθμιση των ξένων γλωσσών εις βάρος της Ελληνικής, θα υπηρετήσει θαυμάσια την εθνομηδενιστική προοmική και την ανάπτυξη της Νεοκυπριακής Συνείδησης.

Η Εταιρεία Μελέτης Ελληνικών θεμάτων, πιστεύοντας ότι εκφράζει και εκπροσωπεί την πλειοψηφία του λαού, θα σταθεί αντιμέτωπη στην προσπάθεια αφελληνισμού και θα περιφρουρήσει την εθνική μας ταυτότητα, η απώλεια της οποίας οδηγεί σε άλλη μια χαμένη πατρίδα των Ελλήνων.

Ανδρέας Μακρίδης

Η Ιμπεριαλιστική επινόηση του ετεοκύπριου και η χειραγώγηση της εθνικής ταυτότητας των Ελλήνων της Κύπρου

Δειγματολογική παρουσίαση θεμάτων Σύντομη εισήγηση

IMG_0016Είμαι υποχρεωμένος από την αρχή να κάνω μία αναγκαία διευκρίνιση στο περιεχόμενο της πρόσκλησης που έχετε στα χέρια σας. Συγκεκριμένα στον τίτλο μιας μικρής αναφοράς που πρόκειται να γίνει σε κύκλο θεμάτων, δειγματολογικά καθοριζομένων, που ενδιαφέρουν την Εταιρεία.

Η διατύπωση του τίτλου στην πρόσκληση -ενδεικτική και μόνο του θέματος- δεν είναι τίποτε άλλο παρά μετάφραση του τίτλου σημαντικής μελέτης δημοσιευμένης σε έγκυρο επιστημονικό περιοδικό από Άγγλο καθηγητή (Michael Given) στο Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης. Η μελέτη αυτή αποτελεί μια καταπληκτικά απροκάλumη αποκάλυψη των ιμπεριαλιστικών μεθόδων που μετήλθαν οι Άγγλοι αποικιοκράτες χρησιμοποιώντας τη συστηματική παραποίηση, διαστρέβλωση ή απόκρυψη ιστορικών και άλλων επιστημονικών δεδομένων με σκοπό, όπως πολύ χαρακτηριστικά διατυπώνεται στον τίτλο της μελέτης, «τη χειραγώγηση της εθνική ταυτότητας των Ελλήνων της Κύπρου». Θα μπορούσε, ορθότερο, ο τίτλος αυτής της σύντομης αναφοράς να έχει ως εξής: Απόπειρες εθνοτικού αποπροσανατολισμού και χειραγώγηση της εθνική ταυτότητας των Ελλήνων της Κύπρου.

Στο πλαίσιο αυτών των αποπειρών ή εγχειρημάτων θα πρέπει να περιληφθούν οι ενέργειες της απελθούσας αγγλικής αποικιοκρατικής δύναμης τις οποίες κατά καιρούς επιχείρησε. Άλλοτε με την προώθηση της θεωρίας του φοινικισμού, άλλοτε της φυλετικής πανσπερμίας ή προβάλλοντας τη φανταστική σύλληψη του προϊστορικού «ετεοκυπρίου», μακρινού προγόνου των Κυπρίων και όχι των Αχαιών Μυκηναίων. Παρόλον ότι οι επιστημονικοφανείς αυτές επινοήσεις από εντεταλμένους «συγγραφείς» ακόμα και υπό τον μανδύα ταξιδιωτικών εντυπώσεων αντικρούσθηκαν αποτελεσματικά στην εποχή της προπαγανδιστικής προβολής τους στον καιρό τους, εντούτοις, αναβιώνουν, δυστυχώς, σε δύσκολες φάσεις, όπως έχει παρατηρηθεί, του εθνικού μας θέματος, (λίαν ευεξήγητο φαινόμενο). Ανακυκλώνοντας και αναπαράγονται κάθε τόσο στις μέρες μας από γνωστούς κύκλους (και εγχώριους και ξένους) που φανερό στόχο της αποστολής τους έχουν να αντιμάχονται και να υποσκάmουν τον εθνοφυλετικό χαρακτήρα του νησιού μας. Με πρόδηλες τις μακροπρόθεσμες καταλυτικές επιδιώξει τους. Πιπιλίζοντας την καραμέλα του ανερμάτιστου και ανεδαφικού ξενόφερτου δόγματος του «πολυφυλετισμού» ή «πολυπολιτισμικού», αναδεύοντας στη νοσηρή φαντασία τους μια εικόνα πλαστή της σύνθεσης της κυπριακής κοινωνίας.

Θα πρέπει, συνεπώς, να θεωρείται λογικά αναμενόμενο ότι η Εταιρεία στην ανάπτυξη της δράσης και την επιδίωξη των στόχων της, όπως διαλαμβάνονται στο καταστικό της, θα συμπεριλάβει στα προγράμματα της τέτοια θέματα ώστε να παρέχεται η ευκαιρία, σωστής ενημέρωσης με προσφερόμενη στέρεη και έγκυρη πληροφόρηση και επιστημονική τεκμηρίωση και να διευκολύνεται η ανασκευή περιπτώσεων αποπροσανατολισμού και αποσταθεροποίησης, όπως αυτές που ακροθιγώς πιο πάνω επισημάναμε.

Ανδρέας Παστελλάς

Αφελληνισμός και εκτουρκισμός των τοπωνυμίων στην κατεχόμενη Κύπρο

IMG_0026Αμέσως μετά την Τουρκική Εισβολή του 1974 άρχισε στα κατεχόμενα εδάφη μας το αναχρονιστικό πρόγραμμα των Τούρκων προς εξαφάνιση του ιστορικού .παρελθόντος της περιοχής, και επιβολή της ταυτότητας του εισβολέα. Η εγκληματική αυτή αυθαιρεσία δομήθηκε πάνω σε δύο παράλληλες ραδιουργίες: Τον αφελληνισμό και την εθνοκάθαρση από την μία και τον εκτουρκισμό από την άλλην.

Θύματα του εκτουρκισμού, μεταξύ άλλων, ήσαν και τα ιστορικά, παραδοσιακά ονόματα στα κατεχόμενα: ονόματα χωριών και πόλεων, τοπωνύμια, μικροτοπωνύμια, οδωνύμια κ.τ.λ.

Οι μετονομασίες των ελληνικών ονομάτων άρχισαν από την εποχή της Τουρκοκρατίας. Στα 1952, όταν οι Άγγλοι υποκίνησαν τις τουρκικές διεκδικήσεις και ενέπλεξαν ξανά την Τουρκία στο Κυπριακό, μέσω της Άγκυρας ενθάρρυναν τους Τουρκοκυπρίους να προβούν σε τοπωνυμικές αλλαγές και να δώσουν τούρκικα ονόματα στα χωριά. Το φαινόμενο εντάθηκε, προβαλλόμενο ως αντίδραση στον διεξαγόμενο Απελευθερωτικό Αγώνα, στα 1957-1958.

Μετά την εισβολή, και συγκεκριμένα μετά τις Συμφωνίες της Βιέwης, τον Αύγουστο του 1975, οι Τούρκοι πέρασαν από την ψευδοβουλή νομοσχέδιο, για την μετονομασία χιλιάδων ονομάτων, ελληνικών και τούρκικων (των Τουρκοκυπρίων), τα οποία οι ψευδοβουλευτές επικύρωσαν νομοθετικά. Τις αλλαγές και τα τουρκικά ονόματα είχαν ετοιμάσει οι Υπηρεσίες μετονομασιών, που άρχισαν να λειτουργούν αμέσως μετά την εισβολή. Οι αλλαγές ονομάτων συνεχίσθηκαν και στα 1976-1978 και συνεχίζονται ακόμα και σήμερα. Πολλά κατεχόμενα χωριά μας κατέληξαν να έχουν δύο και τρία ονόματα λόγω διαφορετικών προτιμήσεων Τουρκοκυπρίων και Εποίκων ή για να απαλειφθούν πλήρως τα ίχνη του ελληνικού παρελθόντος των ονομάτων.

Οι τοπωνυμικές αλλαγές των Τούρκων δεν περιορίσθηκαν στα κατεχόμενα. Προχωρώντας στον εκτουρκισμό ολόκληρης της Κύπρου, άλλαξαν εκατοντάδες τοπωνύμια και στην ελεύθερη Κύπρο.

Η αλλαγή τοπωνυμίων δεν είναι δευτερεύον ή ασήμαντο θέμα Ακυρώνει την Ιστορία, διαγράφει την κυριότητα εδαφών ι μεταβιβάζει ιδιοκτησίες σε νέους κτήτορες, αναδεικνύει νέους ιδιοκτήτες. Γι’ αυτό, τόσο ο ΟΗΕ όσο και η Ε.Ε. θεωρούν την πράξη της βίαιης ή αυθαίρετης μετονομασίας, ως «έγκλημα».

Σ’ αυτό το έγκλημα και σε αντίφαση προς τις αρχές του ΟΗΕ υπέπεσε και ο κ. Κόφι Ανάν. Παρά τις συνεχείς, διαβεβαιώσει του προς την διαμαρτυρόμενη Μ.Κ.Ε.Τ.Τ.Ο., τόσο στα σχέδια του όσο και στους χάρτες του, χρησιμοποίησε αυθαίρετα και προκλητικά τις τουρκικές μετονομασίες.

Το θέμα αυτό δυστυχώς δεν συζητήθηκε και δεν έγινε γνωστό στην κοινή γνώμη, κατά τις εξαντλητικές εκείνες ημέρες, που προηγήθηκαν του Δημοψηφίσματος. Οι πολιτικοί μας έχουν αποδεχθεί σιωπηρά την τοπωνυμιακή αλλαγή του χάρτη των κατεχομένων. Δεν προβάλλουν το πρόβλημα και δεν διεκδικούν οτιδήποτε. Η αλλαγή των πατροπαράδοτων ονομάτων μας γίνεται σιωπηρώς αποδεκτή και επιβάλλεται αθορύβως, με το «δοτό» τμήμα των σχεδίων λύσης του Κυπριακού.

Παράλληλα τα νέα τουρκικά ονόματα σφύζοντα από σωβινισμό και προκλητικότητα, φαλκιδεύουν την προοπτική λύσης και αναιρούν την δυνατότητα επανασυμφιλίωσης και ειρηνικής συμβίωσης. Μερικά παραδείγματα:

Gasimaαusa : Έτσι έχουν ονομάσει την Αμμόχωστο οι Τούρκοι Στο magusa, που έλεγαν οι Τουρκοκύπριοι, πρόσθεσαν το Gazi: Γαζής, κάνοντας την Αμμόχωστο πόλη των Γαζήδων, των μαχητών δηλαδή του ιερού πολέμου, των εκλεκτών του Αλλάχ, που εκκαθαρίζουν τις περιοχές για να επικρατήσει το Ισλάμ.

Eraenkon : Έχουν μετονομάσει οι Τούρκοι τον Άγιο Χαρίτωνα, φορτώνοντας το χωριό με τα κρίματα της παράνομης παραστρατιωτικής οργάνωσης, που οργάνωσε συνωμοσίες και διέπραξε επαχθή εγκλήματα στην Κύπρο, στην Τουρκία και αλλού.

Mehmetcik : Το όνομα του τουρκικού στρατού εισβολής, που κατέσφαξε τον λαό της Κύπρου και έσπειρε τον φόβο και τον όλεθρο, ονόμασαν οι Εισβολείς την Γαλάτεια.

Karaoglanoglu : Το όνομα του Τούρκου στρατηγού της εισβολής που διεύθυνε το 500 σώμα στρατού, το οποίο σκόρπισε των θάνατο στην Κερύνεια, έδωσαν οι Αττίλες στον Άγιο Γεώργιο.

Λίγα δείγματα του άκρατου σωβινισμού και της τουρκικής απροθυμίας για συμφιλίωση και λύση.

Ανδρέας Μακρίδης